Interpretacja 0114-KDIP1-2.4012.94.2026.1.AP

Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

14 lutego 2026 r. za pośrednictwem platformy e-Doręczenia wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy nieposiadania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski oraz zobowiązania do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

A. GmbH (dalej „Wnioskodawca” lub „Spółka”) jest spółką kapitałową mającą siedzibę i zarząd na terenie Niemiec. Spółka podlega opodatkowaniu od całości swoich dochodów w Niemczech i jest niemieckim rezydentem podatkowym. Wnioskodawca prowadzi działalność w formie spółki Gesellschaft mit beschränkter Haftung (skrócona nazwa spółki: „GmbH”), która jest niemieckim odpowiednikiem polskiej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Wnioskodawca prowadzi działalność w zakresie handlu częściami samochodowymi, głównie (…) i powiązanymi częściami samochodowymi na terytorium UE i krajów trzecich. Nabywcami towarów są podmioty profesjonalne (producenci samochodów (…) i przedsiębiorstwa z branży motoryzacyjnej, takie jak hurtownicy, dystrybutorzy, sprzedawcy detaliczni, warsztaty naprawcze i inni dostawcy części samochodowych). Wnioskodawca prowadzi sprzedaż wyłącznie w relacji B2B, nie prowadzi natomiast sprzedaży detalicznej w relacji B2C.

Spółka nabywa od jednego podmiotu powiązanego (B. Ltd. z siedzibą w Izraelu) znaczną większość produktów (towarów), w pozostałej części zaś od podmiotów niepowiązanych tj. samochodowe (…) i powiązane części samochodowe, które następnie sprzedaje na terytorium UE i krajów trzecich do podmiotów profesjonalnych (producenci samochodów (...) i przedsiębiorstwa z branży motoryzacyjnej, takie jak hurtownicy, dystrybutorzy, sprzedawcy detaliczni, warsztaty naprawcze i inni dostawcy części samochodowych). Spółka prowadzi sprzedaż wyłącznie w relacji B2B, nie prowadzi natomiast sprzedaży detalicznej w relacji B2C. Spółka nie prowadzi przy tym działalności produkcyjnej.

Spółka posiada w Niemczech biuro o powierzchni ok. (…) metrów kwadratowych, pod adresem siedziby Spółki. W biurze tym przebywa personel administracyjny oraz zarządczy Spółki w postaci (…) pracowników obsługi klienta, (…) księgowego, (…) sprzątacza oraz zarząd Spółki ((…) osoba).

Spółka korzysta z (…) magazynów w Niemczech o powierzchni ok. (…) metrów kwadratowych. Do jego obsługi spółka zatrudnia (…) osób, w tym (...) osobę na stanowisku kierowniczym. W kraju siedziby nie odbywa się produkcja żadnych towarów, są one produkowane w (...) i (…). Istotne decyzje dotyczące działalności spółki są podejmowane w siedzibie zarządu w Niemczech.

Spółka pozyskuje klientów, w tym klientów z terytorium Polski poprzez działania marketingowe. Spółka w procesie pozyskiwania klientów w ogólności korzysta z zasobów w postaci (…) pracowników odpowiedzialnych za sprzedaż, (…) pracowników odpowiedzialnych za obsługę klienta, witryny internetowej, oprogramowania (…) oraz marketingu w jej Social Mediach (SMM). Na terytorium Niemiec w procesie pozyskiwania klientów Spółka, oprócz jej (…) zarządu, uczestniczy (…) pracowników odpowiedzialnych za sprzedaż. Na terytorium Polski Spółka zatrudnia (...) pracownika odpowiedzialnego za sprzedaż w Europie Środkowej i Wschodniej, wyposażonego w komputer i telefon służbowy. Na terytorium innych krajów w procesie pozyskiwania klientów Spółki uczestniczy (…) pracowników odpowiedzialnych za sprzedaż. Spółka nie posiada na terytorium Polski zasobów technicznych ani rzeczowych w postaci nieruchomości, maszyn, urządzeń i pojazdów. Pracownik w Polsce dysponuje jedynie komputerem i telefonem służbowym.

Wszystkie umowy z klientami w zakresie prowadzonej w Polsce działalności Spółki zawiera zarząd Spółki.

Wnioskodawca jest zarejestrowany jako podatnik VAT czynny na terytorium Niemiec. Od (…) 2024 r. Wnioskodawca jest także zarejestrowany do jako podatnik VAT i VAT UE w Polsce.

Wnioskodawca zatrudnia w Polsce (…) pracownika jako regionalnego kierownika sprzedaży na Europę Centralną i Wschodnią, do którego głównych zadań należy:

• komunikacja z klientami,
• identyfikowanie możliwości sprzedaży,
• badanie rynku w danym regionie,
• identyfikacja podmiotów konkurencyjnych,
• ochrona interesów i przyczyniania się do rozwoju pracodawcy,
• uzyskanie uprzedniej, pisemnej zgody pracodawcy na składanie jakichkolwiek pisemnych lub ustnych oświadczeń, w tym w mediach społecznościowych, które dotyczą pracodawcy lub mogą mieć wpływ na jego interesy.

Pracownik wykonuje ww. czynności w odniesieniu do terytorium Europy Środkowej i Wschodniej.

Pracownik nie otrzymuje pełnomocnictw do zawierania umów w imieniu firmy (Wnioskodawca zasadniczo pełnomocnictw tego rodzaju nie udziela w ogóle). Wnioskodawca wyposażył tego pracownika w komputer przenośny i telefon komórkowy.

Miejscem świadczenia pracy jest miejsce zamieszkania pracownika i pracuje on w ramach zadaniowego czasu pracy. Wnioskodawca ani w żaden sposób nie zapewnia pracownikowi lokalu ani w żaden sposób nie dysponuje miejscem zamieszkania pracownika - jest to w istocie prywatny lokal pracownika, służący zaspokajaniu jego osobistych potrzeb życiowych, wskazany jedynie jako konieczny element umowy o pracę. Jak wskazano powyżej, pracownik komunikuje się z klientami i identyfikuje możliwości dokonywania sprzedaży, jak również bada rynek oraz konkurencję w regionie. Jednak nie jest on upoważniony do samodzielnego zawierania umów w imieniu zatrudniającego go przedsiębiorstwa. Proces dokonywania sprzedaży odbywa się poprzez centralę spółki w Niemczech. Ponadto pracownik zatrudniony w Polsce nie ma żadnych uprawnień o charakterze zarządczym.

Wnioskodawca w celu prowadzenia sprzedaży w Polsce i krajach Europy Środkowej i Wschodniej zawarł z C. sp. z o.o., (dalej: „Kontrahent”) umowę o świadczenie usług logistycznych - „Agreement for the Provision of Logistic Services” z dnia (…) 2024 r. (dalej „Umowa”). Dzięki ww. usługom możliwe jest importowanie do Polski i sprzedaż na terytorium oraz z terytorium Polski asortymentu Wnioskodawcy.

-     Usługa Logistyczna

Przedmiotem umowy z Kontrahentem jest złożona usługa logistyczna, na którą składają się usługa magazynowa i usługa transportowa:

Ø Usługa magazynowa

Obejmuje ona świadczenia związane z odbiorem, rozładunkiem, składowaniem, rozpakowaniem, pakowaniem i załadunkiem produktów Wnioskodawcy w celu ich transportu do jego odbiorców lub innych miejsc docelowych w wybranych przez Wnioskodawcę oraz do wykonywania innych czynności logistycznych zleconych przez Wnioskodawcę. Ponadto Kontrahent na zlecenie Wnioskodawcy przepakowuje i oznacza pakowane do wysyłki produkty (towary) Wnioskodawcy jego brandingiem (tj. oznaczeniami marki Wnioskodawcy - w postaci etykiet z jego logo). Materiały brandingowe służące do tego celu Wnioskodawca dostarcza Kontrahentowi.

Usługa magazynowa jest wykonywana wyłącznie w magazynie Kontrahenta w (…). Magazyn jest własnością osoby trzeciej, a którego Kontrahent używa jak właściciel w oparciu o stosunek prawny z ww. osoba trzecią. W magazynie Kontrahenta są świadczone przez Kontrahenta na podobnych zasadach usługi magazynowe także na rzecz innych podmiotów będących klientami Kontrahenta.

Kontrahent decyduje samodzielnie, z wyłączeniem Wnioskodawcy, o tym w jaki sposób jest wykorzystywana powierzchnia magazynu a w szczególności w którym miejscu w magazynie umieszczone są produkty (towary) Kontrahenta i osób trzecich.

Kontrahent jest zobowiązany samodzielnie dokonywać przynajmniej raz do roku inwentaryzacji produktów (towarów) Wnioskodawcy w magazynie.

Wnioskodawcy nie wolno dokonywać jakichkolwiek czynności przemieszczenia produktów (towarów), w magazynie Kontrahenta. Czynności te wykonuje wyłącznie Kontrahent na zlecenie Wnioskodawcy.

Wnioskodawca ma ograniczony wstęp do magazynu Kontrahenta w celu wglądu swoje produkty (towary), może się to odbywać wyłącznie za powiadomieniem Kontrahenta dokonanym z odpowiednim wyprzedzaniem i wyłącznie w obecności uprawnionej osoby wskazanej przez Kontrahenta. Osoba wyznaczona do tego celu przez Wnioskodawcę musi ponadto poddać się zasadom BHP obowiązującym w magazynie Kontrahenta np. w postaci obowiązku noszenia odzieży ochronnej, a Kontrahent zastrzega sobie prawo do wyproszenia ze swojego magazynu osoby, która narusza zasady wstępu do jego magazynu.

Wnioskodawcy nie wolno kierować do magazynu Kontrahenta określonych kategorii produktów określonych jako zakazane, a obejmujących: materiały łatwopalne, wybuchowe i radioaktywne, a ponadto także broni i amunicji, dzieł sztuki, drogocennych metali i ich rud, papierów wartościowych, szczątki ludzi i zwierząt oraz wszelkich innych rzeczy stanowiących potencjalne niebezpieczeństwo dla zdrowia i mienia, a także przedmiotów których posiadanie jest zabronione przez prawo lub wymaga odpowiedniego zezwolenia oraz żywych organizmów i substancji biologicznie aktywnych.

Kontrola Spółki nad zasobami osobowymi i/lub technicznymi Kontrahenta, jest na mocy postanowień zawartej z nim umowy zasadniczo wyłączona.

Spółka (tj. wyznaczone przez nią osoby) ma jedynie prawo do ograniczonego wstępu do magazynu Kontrahenta w celu wglądu w swoje produkty (towary), co może się odbywać wyłącznie za powiadomieniem Kontrahenta dokonanym z odpowiednim wyprzedzaniem i wyłącznie w obecności uprawnionej osoby wskazanej przez Kontrahenta. Osoba wyznaczona do tego celu przez Spółkę musi ponadto poddać się zasadom BHP obowiązującym w magazynie Kontrahenta np. w postaci obowiązku noszenia odzieży ochronnej, a Kontrahent zastrzega sobie prawo do wyproszenia ze swojego magazynu osoby, która narusza zasady wstępu do jego magazynu.

Kontrahent decyduje samodzielnie, z wyłączeniem Spółki o tym w jaki sposób jest wykorzystywana powierzchnia magazynu a w szczególności w którym miejscu w magazynie umieszczone są produkty (towary) Kontrahenta i osób trzecich.

Spółce nie wolno dokonywać jakichkolwiek czynności przemieszczenia produktów (towarów), w magazynie Kontrahenta. Czynności te wykonuje wyłącznie Kontrahent na zlecenie Spółki.

Ø Usługa transportowa

Obejmuje ona świadczenie międzynarodowych lub krajowych usług spedycyjnych i transportowych.

W jej ramach Kontrahent zobowiązany jest do prawidłowego i terminowego wykonywania usług przewozu, a w szczególności do przewozu przesyłek zawierających produkty (towary) z i do miejsc przeznaczenia oraz w terminach wskazanych w zleceniach przewozowych na zlecenie Wnioskodawcy, a Wnioskodawca zobowiązuje się do dokonywania określonych zgłoszeń wymaganych przez prawo przewozowe, podatkowe i celne.

Ponadto wyłącznie Wnioskodawca dokonuje fakturowania swoich klientów po dostarczeniu produktów (towarów) przez Kontrahenta przy użyciu swojego niemieckiego systemu (…) i obsługi zespołu pracowników zatrudnionych w siedzibie spółki.

Usługa Transportowa świadczona jest z i do magazynu Kontrahenta, przy użyciu sił własnych Kontrahenta jak i podwykonawców Kontrahenta. Umowa zawiera określony katalog destynacji wysyłek w Polsce, Grecji, Rumunii, Bułgarii, Węgrzech, Czechach, Słowacji, Litwy, Łotwy, Estonii, Mołdawii, Ukrainy, Albanii, Cypru, Gruzji, Kazachstanu, Azerbejdżanu i Tadżykistanu. Wszelkie inne destynacje wysyłek wymagają indywidualnych ustaleń i indywidualnej wyceny.

W ramach usługi transportowej obsługiwane są także zwroty z obsługiwanych destynacji do magazynu Kontrahenta.

Kontrahent załączył ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej spedytora jako integralną część umowy. Usługa ta jest ściśle związana z usługą magazynową i stanowi wyłączny sposób przemieszczania produktów (towarów) Wnioskodawcy z i do magazynu Kontrahenta, a ponadto w analogiczny sposób ogranicza Wnioskodawcę katalogiem kategorii produktów określonych jako zakazane.

Pytania

1)  Czy działalność Wnioskodawcy w Polsce prowadzi do powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej dla potrzeb VAT?

2)  Czy Wnioskodawca ma obowiązek stosowania przepisów w zakresie Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF), a szczególności wystawiania faktur ustrukturyzowanych, od 1 lutego 2026 r.?

Państwa stanowisko w sprawie

1)  Zdaniem Wnioskodawcy nie posiada on stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 11 Rozporządzenia Wykonawczego.

2)  Zdaniem Wnioskodawcy podlega on zwolnieniu z obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych KSeF na podstawie art. 106ga ust. 2 pkt 1 Ustawy o VAT - z powodu braku stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju i nie ma obowiązku stosowania przepisów w zakresie Krajowego Systemu e-faktur.

Ad 1)

Zgodnie z postanowieniami art. 28b ust.1 ustawy o VAT miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.

W ust. 2 ustawodawca wskazuje, że w przypadku, gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

Przepisy ustawy o VAT nie zawierają definicji stałego miejsca prowadzenia działalności. Pojęcie to zostało zdefiniowane w Rozporządzeniu Wykonawczym (rozporządzenie Wykonawcze Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r.) ustanawiającym środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej - wersja przekształcona (Dz. Urz. UE. L 77 z dnia 23 marca 2011 r.). Wykładni powyższych przepisów należy dokonywać z uwzględnieniem treści orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

Zgodnie z art. 11 ust. 1 Rozporządzenia Wykonawczego, na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

W myśl art. 11 ust. 3 Rozporządzenia Wykonawczego fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający, by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

Zgodnie z treścią wyroku TSUE z dnia 3 czerwca 2021 r. w sprawie Titanium Ltd przeciwko Finanzamt Österreich, dawniej Finanzamt Wien (C-931/19), wynajmowana w państwie członkowskim nieruchomość nie stanowi stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, w sytuacji gdy właściciel tej nieruchomości nie posiada własnego personelu do świadczenia usług związanych z najmem. Zdaniem TSUE istotna jest także okoliczność, że podejmowanie wszystkich ważnych decyzje odnośnie zakupu usług magazynowania, jak i zawierania umów z kontrahentami następuje w miejscu siedziby, a nie w wynajmowanym od podmiotu trzeciego magazynie.

W przedmiotowej sprawie TSUE stwierdził, że nieruchomość, która nie ma żadnych zasobów ludzkich umożliwiających samodzielne działanie, nie spełnia w sposób oczywisty przesłanek do uznania, że stanowi ona stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej właściciela wynajmowanej nieruchomości.

Należy bowiem mieć na względzie, że z utrwalonego już orzecznictwa TSUE (zob. wyrok z w sprawie C-168/84 Gunter Berkholz, z w sprawie C-231/94 Faaborg Gelting Linien A/S, z w sprawie C-190/95 ARO Lease BV, z w sprawie C-260/95 Commissioners of Customs and Excise v. DFDS A/S, z w sprawie C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, z w sprawie jak również C-605/12 Welmory Sp. z o.o.) wynika, że warunkiem koniecznym istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności jest stała obecność zasobów ludzkich i technicznych niezbędnych do świadczenia usług. Znajduje to odzwierciedlenie w brzmieniu art. 11 Rozporządzenia Wykonawczego, zgodnie z którym stałe miejsce prowadzenia działalności cechuje się „odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego”. Zgodnie z treścią przywołanego orzecznictwa TSUE przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” należy wskazać, że o istnieniu stałego miejsca prowadzenia działalności można mówić jeżeli:

a) występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej oraz

b) istnieje pewna minimalna skala działalności gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy, jak również

c) działalność z tego miejsca jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa.

Biorąc zatem pod uwagę definicję stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej określoną w przepisach Rozporządzenia Wykonawczego, jak również utrwalone orzecznictwo TSUE w powyższym zakresie, przy dokonywaniu oceny, czy dany podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, należy kierować się następującymi kryteriami, które przy tym muszą być spełnione łącznie:

1.  wystarczająca „stałość” miejsca, w którym prowadzona jest działalność

2.  niezależność prowadzonej działalności,

3.  obecność ludzkich zasobów koniecznych do odbioru i korzystania z nabywanych usług w ramach tego miejsca,

4.  obecność technicznych zasobów koniecznych do odbioru i korzystania z nabywanych usług w ramach tego miejsca.

Odnosząc powyższe do stanu faktycznego niniejszej sprawy, należy stwierdzić, że obecność Wnioskodawcy w Polsce ani w zakresie działalności na terenie Magazynu Kontrahenta, a ściślej usługi logistycznej, (magazynowo - transportowej) świadczonej przez Kontrahenta na rzecz Wnioskodawcy ani w zakresie działania pracownika Wnioskodawcy, niewyposażonego w przez Wnioskodawcę w żadne biuro bądź inne podobne miejsce stałego świadczenia pracy, nie charakteryzuje się odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego, technicznego oraz odpowiednim poziomem stałości i samodzielności.

Odnosząc się do kryterium odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, należy stwierdzić, że dla stwierdzenia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności w danym państwie nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, jednak podatnikowi musi przysługiwać w tym zakresie porównywalna, jak nad własnym, kontrola nad zapleczem personalnym i technicznym oraz musi występować ona w sposób stały. Przesłanka kontroli w okolicznościach analizowanej sprawy nie jest spełniona, z następujących względów:

• Kontrahent wykonuje Usługę Logistyczną (magazynowo-transportową), poprzez swoich pracowników i kontraktorów, którzy podlegają jedynie kierownictwu Kontrahenta. Wnioskodawca nie jest uprawniony do wydawania jakichkolwiek poleceń ani kontrolowania personelu Kontrahenta. Mając powyższe na uwadze uznać należy, że Wnioskodawca nie ma kontroli prawnej ani faktycznej nad personelem Kontrahenta;
• Usługa Logistyczna w zakresie magazynowania jest wykonywana wyłącznie na terenie magazynu Kontrahenta, natomiast Wnioskodawca nie ma nieograniczonego prawa wstępu do magazynów należących do Kontrahenta, w szczególności nie ma prawa do dysponowania tą przestrzenią ani decydowania o jej wykorzystaniu. Ponadto Wnioskodawca, w żaden sposób nie będzie uprawniony do podejmowana decyzji dotyczących jakichkolwiek innych kwestii związanych z funkcjonowaniem magazynu Kontrahenta. Co więcej nie będzie mógł dokonywać samodzielnie jakichkolwiek przesunięć swojego mienia do i z magazynu Kontrahenta ani wewnątrz magazynu, a jego prawo wstępu do magazynu jest w umowie ograniczone do wglądu w swoje towary (produkty) w obecności przedstawiciela Kontrahenta i po zawiadomieniu Kontrahenta z odpowiednim, określonym w Umowie wyprzedzeniem. Mając powyższe na uwadze uznać należy, że Wnioskodawca nie ma kontroli prawnej ani faktycznej nad Magazynem Kontrahenta;
• Usługa Logistyczna w zakresie transportowania jest organizowana przez samego Kontrahenta i w związku z działalnością magazynu Kontrahenta, przy wykorzystaniu jego własnych zasobów osobowych i materialnych a także jego własnych poddostawców usług, w żaden sposób niezwiązanych z Wnioskodawcą, zasadniczo wręcz Wnioskodawcy nieznanych. Rola Wnioskodawcy jest ograniczona do zlecania dostaw jego towarów (produktów) Kontrahentowi. Wnioskodawca nie ma wpływu na to jakie osoby lub podmioty zostaną zaangażowane przez Kontrahenta do realizacji usługi transportowej. Jedynie sam Kontrahent odpowiada przed Wnioskodawcą za wykonanie sposób odpowiedni i należyty zleceń jego towarów (produktów). Kontrahent odpowiada ze działania innych osób i podmiotów którymi się posługuje w realizacji zleceń transportu jak działania własne. Wnioskodawca jest zatem pozbawiony jakiegokolwiek nadzoru nad realizacją usługi transportowej;
• Zawarta Umowa nie przyznaje Wnioskodawcy prawnego ani faktycznego prawa do korzystania z urządzeń lub wyposażenia należącego do Kontrahenta znajdującego się na terytorium Polski dla celów własnej działalności gospodarczej;
• Kontrahent świadczy podobne usługi magazynowo transportowe na rzecz innych swoich klientów, także w tym samym magazynie, więc zakres prac realizowanych przez personel Kontrahenta nie będzie ograniczać się jedynie do świadczenia usług na rzecz Wnioskodawcy. Kontrahent jest zatem niezależnym od Wnioskodawcy podmiotem świadczącym usługi na rzecz innych podmiotów w ramach jego własnej działalności gospodarczej;
• Wnioskodawca nie dysponuje w kraju jakimikolwiek zasobami technicznymi niezbędnymi do samodzielnego wykonywania działalności gospodarczej, w szczególności Wnioskodawca nie posiada oddziału ani biura. Treść usługi logistycznej odpowiada w zakresie usługi magazynowej - umowie składu z art. 853 k.c., zaś w zakresie usługi transportowej - umowie spedycji z art. 794 k.c. a contrario, nie zachodzi tym samym stosunek najmu bądź dzierżawy o których mowa w art. 659 i 693 k.c.;
• Wszelkie działania związane z działalnością gospodarczą Wnioskodawcy są oraz są wykonywane z terytorium Niemiec. W szczególności pracownicy Kontrahenta lub jakiekolwiek inne osoby nie posiadają prawa do zawierania umów w imieniu Wnioskodawcy na terytorium Polski, lub składania innych wiążących Wnioskodawcę oświadczeń woli.

Odnosząc się do kryterium stałości i niezależności prowadzonej działalności gospodarczej należy uznać, że spełnienie przesłanki niezależności działalności gospodarczej nastąpi wówczas, gdy struktura personalno-techniczna funkcjonuje niezależnie od struktury personalno-technicznej utrzymywanej w podstawowym miejscu prowadzenia działalności. Z punktu widzenia całej działalności Wnioskodawcy, nabywana Usługa Logistyczna (magazynowo-transportowa) ma charakter pomocniczy w stosunku do podstawowej działalności gospodarczej prowadzonej przez Wnioskodawcę z terytorium Niemiec. Stałe korzystanie z usług Kontrahenta nie może zaś zostać uznane za tożsame ze stałością miejsca prowadzenia działalności.

Analogiczne stanowisko zaprezentowano w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 29 sierpnia 2018 r. sygn. 0111-KDIB3-3.4012.146.2018.1.JS: „(…) Nie można zatem stwierdzić, że Kontrahent prowadzi na terytorium Polski działalność gospodarczą w sposób samodzielny w stosunku do działalności prowadzonej w siedzibie w państwie członkowskim, gdyż nie posiada on zaplecza na terytorium kraju i jest jedynie odbiorcą usług, świadczonych przez Wnioskodawcę w całości przy pomocy personelu oraz infrastruktury należących do Wnioskodawcy.”

Podobnie w interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 5 stycznia 2016 r. o sygn. IBPP4/4512-244/15/PK wskazano, iż: „Stałe miejsce prowadzenia działalności musi mieć możliwość prowadzenia działalności w sposób niezależny. Niezależność ta objawia się w możliwości: sporządzania umów bądź podejmowania decyzji o charakterze zarządczym przez takie stałe miejsce prowadzenia działalności”.

W tym miejscu należy podkreślić, pracownik Wnioskodawcy w Polsce nie jest uprawniony ani do zawierania umów w imieniu Wnioskodawcy ani do podejmowania decyzji o charakterze zarządczym na terytorium Polski. W związku z powyższym przesłanka niezależności prowadzonej działalności gospodarczej nie jest spełniona.

Wnioskodawca zawarł z Kontrahentem umowę na czas określony 2 lat, co jednak nie przekłada się na spełnienie przesłanki „stałości” miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Jak wskazał Dyrektor KIS w interpretacji z dnia 2 lutego 2024 r. o sygn. 0114-KDIP1-2.4012.499.2023.4.SST: „Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z przedmiotowego rozporządzenia 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz orzecznictwo polskich sądów administracyjnych w powyższym zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny, niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale. Zaangażowanie, o którym mowa, powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn. powtarzalny i nieprzemijający.”

„Infrastruktura techniczna i zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z dokonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu. Zatem koniecznym jest dla uznania za stałe miejsce prowadzenia działalności, aby to miejsce nie tylko wykorzystywało towary i usługi, lecz także samo mogło wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy. Przy czym, nie jest konieczne dla uznania działalności podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot świadczył usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne również aby stworzona struktura działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na własne potrzeby. Jednocześnie do przyjęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, podatnikowi musi jednak przysługiwać - na podstawie wymogu wystarczającej stałości miejsca działalności - porównywalna kontrola nad zapleczem personalnym i technicznym.”

Reasumując, w opisanym stanie faktycznym nie dojdzie do łącznego spełnienia wszystkich przesłanek koniecznych do powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej przez Wnioskodawcę, gdyż:

• Nie sposób uznać, że Wnioskodawca posiada stałe zaplecze personalne zlokalizowane na terenie Polski gdyż magazynowo-transportowa usługa logistyczna jest wykonywana jest przez pracowników Kontrahenta, którzy podlegają wyłącznie jego kierownictwu; Wnioskodawca nie ma kontroli nad personelem Kontrahenta; w szczególności jedyny zatrudniony w Polsce pracownik Wnioskodawcy nie może w żaden sposób odbierać i wykorzystywać usług świadczonych przez Kontrahenta.
• Nie sposób uznać, że Wnioskodawca posiada stałe zaplecze techniczne w Polsce (Wnioskodawca nie dysponuje na terytorium kraju własnymi zasobami technicznymi niezbędnymi do samodzielnego wykonywania jego działalności gospodarczej; Wnioskodawca nie posiada również władztwa nad zasobami technicznymi Kontrahenta); nie jest spełniony warunek niezależności prowadzonej działalności gospodarczej; nawiązanie na czas określony współpracy z Kontrahentem nie spełnia warunku do uznania wystarczającej „stałości” obecności Wnioskodawcy na terytorium kraju, ponieważ działalność gospodarcza Wnioskodawcy prowadzona jest z Niemiec.
• Jak wskazano w stanie faktycznym jedyny zatrudniony na terytorium kraju pracownik w żaden funkcjonalny sposób nie jest związany z działalnością magazynu Kontrahenta. Nie tylko nie mieści się to w zakresie jego ustalonych i wykonywanych obowiązków, które są całkowicie odmienne i którego istotą jest obsługa obecnych i potencjalnych klientów Wnioskodawcy w Polsce. Do jego głównych zadań należy bowiem komunikowanie z klientami, identyfikowanie możliwości sprzedaży oraz badanie działań konkurencji w regionie. Taki funkcjonalny związek wykluczają także same warunki zawartej przez Kontrahenta i Wnioskodawcę umowy o świadczenie usługi logistycznej (magazynowo transportowej), a które wykluczają jakikolwiek udział jego osoby w realizacji tej usługi. Nie wymaga pogłębionej analizy fakt, że sam pracownik, działając jak pracownik ruchomy, pozbawiony biura lub innego podobnego stałego miejsca świadczenia usług na rzecz i w imieniu Wnioskodawcy nie może czynić w żaden sposób „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”.

Stanowisko przedstawione wyżej jest podzielane także przez Dyrektora Krajowej informacji Skarbowej, który w interpretacji indywidualnej z dnia 17 maja 2021 r., nr 0114-KDIP1-2.4012.59.2021.2.AC, uznał, że nabywanie usług logistyczno-magazynowych nie powoduje powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Z uwagi na powyższe okoliczności, zdaniem Wnioskodawcy, nie posiada On w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności w rozumieniu przepisów rozporządzanie wykonawczego

Ad 2) Brak obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych KSeF

W ocenie Wnioskodawcy, Spółka nie ma obowiązku wystawiania faktur w KSeF od 1 lutego 2026 r.

Artykuł 1 pkt 12 ustawy z dnia 16 czerwca 2023 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1598 z późn. zm.). oraz art. 23 ustawy z dnia 9 maja 2024 r. zmieniającej ustawę o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 852). wprowadza do ustawy o VAT, ze skutkiem od 1 lutego 2025 r., obowiązek wystawiania przez podatników faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur.

Jednocześnie, zgodnie z art. 106ga ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o VAT, mającym obowiązywać od 1 lutego 2026 r., a wprowadzonym art. 1 pkt 12 Ustawy zmieniającej, obowiązek wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur nie dotyczy wystawiania faktur przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju oraz przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie uczestniczy w dostawie towarów lub świadczeniu usług, dla których wystawiono fakturę.

Zdaniem Wnioskodawcy, Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski, stąd też nie dotyczy jej obowiązek wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur.

Stanowisko to znajduje potwierdzenie w aktualnym orzecznictwie organów podatkowych, w tym w m.in. interpretacji indywidualnej o sygnaturze: 0114-KDIP1-2.4012.26.2024.1.SST (2 kwietnia 2024 r.). interpretacji indywidualnej o sygnaturze: 0114-KDIP1-2.4012.153.2025.1.RST (27 maja 2025 r.), czy interpretacji indywidualnej o sygnaturze 0114-KDIP1-2.4012.499.2023.4.SST (2 lutego 2024 r.).

Proces dokonywania zamówień, koordynowania dostaw towarów, a także wystawiania i odbierania faktur zachodzi w kraju siedziby Spółki, którym są Niemcy. Ponadto, to w tym kraju podejmowane są wszystkie czynności związane z procesem zamawiania towarów i ich sprzedaży oraz działalność operacyjna. Ani Kontrahent, ani zatrudniony przez Spółkę w Polsce Pracownik nie uczestniczą w tym procesie.

Tym samym, na mocy wskazanych wyżej regulacji art. 106ga ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o VAT w brzmieniu obowiązującym od 1 lutego 2026 r. Spółka została wyłączona z grona podatników mających obowiązek wystawiania faktur w KSeF.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:

Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

Według art. 2 pkt 1 i 3 ustawy:

Według art. 2 pkt 22 ustawy:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:

Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:

Z opisu sprawy wynika, że Spółka A. GmbH (Dalej „Wnioskodawca” lub „Spółka”) jest spółką kapitałową mającą siedzibę i zarząd na terenie Niemiec. Spółka prowadzi działalność w zakresie handlu częściami samochodowymi, głównie (…) i powiązanymi częściami samochodowymi na terytorium UE i krajów trzecich. Nabywcami towarów są podmioty profesjonalne, Spółka prowadzi sprzedaż wyłącznie w relacji B2B, nie prowadzi natomiast sprzedaży detalicznej w relacji B2C. Spółka nie prowadzi przy tym działalności produkcyjnej. Towary są produkowane w (…) i (...). Spółka nabywa od jednego podmiotu powiązanego (B. Ltd. z siedzibą w Izraelu) znaczną większość produktów (towarów), w pozostałej części zaś od podmiotów niepowiązanych.

Spółka jest zarejestrowana jako podatnik VAT czynny na terytorium Niemiec, a od (…) r. jest także zarejestrowana do jako podatnik VAT i VAT UE w Polsce.

W Niemczech Spółka posiada biuro, w którym przebywa personel administracyjny oraz zarządczy Spółki w postaci (…) pracowników obsługi klienta, (…) księgowego, (…) sprzątacza oraz zarząd Spółki ((…) osoba). Spółka korzysta z (…) magazynów w Niemczech. Do jego obsługi spółka zatrudnia (…) osób, w tym (…) osobę na stanowisku kierowniczym. Istotne decyzje dotyczące działalności spółki są podejmowane w siedzibie zarządu w Niemczech.

Spółka pozyskuje klientów, w tym klientów z terytorium Polski poprzez działania marketingowe. Na terytorium Polski Spółka zatrudnia (…) pracownika odpowiedzialnego za sprzedaż w Europie Środkowej i Wschodniej, wyposażonego w komputer i telefon służbowy.

Wnioskodawca powziął wątpliwości, czy w związku z opisaną działalnością będzie posiadał w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej oraz czy będzie zobowiązany do wystawiania faktur ustrukturyzowanych w Krajowym Systemie e-Faktur.

Odnosząc się do przedmiotowych kwestii należy wskazać, że definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w rozporządzeniu 282/2011.

Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia, jako wiążącego i mającego bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie.

Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:

W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:

Jak stanowi art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:

Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94 Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease By, C-260/95 Commissioners of Customs and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, jak również C-605/12 Welmory Sp. z o.o.

Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z przedmiotowego rozporządzenia 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz orzecznictwo polskich sądów administracyjnych w powyższym zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny, niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, że działalność w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób przemijający, czy okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale. Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn. powtarzalny i nieprzemijający.

Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. Zgodnie z tym przepisem:

Z uwagi na kryteria wskazane w powołanym przepisie należy stwierdzić, że podmiot posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której wykonuje czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług. Zatem, zarówno infrastruktura techniczna jak i zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z wykonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu. Wobec tego, dla rozpoznania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej koniecznym jest, aby dane miejsce nie tylko wykorzystywało towary i usługi, ale także aby samo mogło wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy. Przy czym, dla uznania działalności podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce nie jest konieczne, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot świadczył usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne jest aby stworzona struktura działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na własne potrzeby.

Jeżeli dany podmiot posiada w danym państwie personel oraz strukturę (w tym infrastrukturę techniczną) cechującą się odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w tym państwie. Co istotne, bez znaczenia dla powyższego rozstrzygnięcia pozostaje kwestia, czy są to pracownicy zatrudnieni bezpośrednio przez ten podmiot, oraz czy jest to infrastruktura „własna”. W wydawanych wyrokach TSUE wskazywał bowiem, że w zależności od okoliczności, dla powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie członkowskim może nie być konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, o ile zaplecze udostępnione przez podmiot trzeci umożliwia odbiór świadczonych usług i ich wykorzystywanie w działalności gospodarczej usługobiorcy (np. w wyroku C-605/12 w sprawie Welmory Sp. z o.o.). Przy czym, dostępność zaplecza dostarczonego przez inny podmiot musi być porównywalna do dostępności zaplecza własnego.

W wyroku C-232/22 z dnia 29 czerwca 2023 r. TSUE orzekł, że: „podatnik będący usługobiorcą, którego siedziba działalności gospodarczej znajduje się poza Unią, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w państwie członkowskim, w którym ma siedzibę podmiot świadczący dane usługi, pod względem prawnym odrębny od tego usługobiorcy, jeżeli nie posiada on tam odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, która może stanowić to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, i to nawet wówczas, gdy podatnik świadczący usługi wykonuje na rzecz tego podatnika będącego usługobiorcą, w wykonaniu wyłącznego zobowiązania umownego, usługi w postaci produkcji z materiałów powierzonych oraz szereg świadczeń akcesoryjnych lub uzupełniających, które przyczyniają się do działalności gospodarczej podatnika będącego usługobiorcą w tym państwie członkowskim”.

Należy także zwrócić uwagę na wyrok TSUE z 13 czerwca 2024 r. o sygn. C‑533/22, w którym TSUE orzekł, że „(...) nie można uznać, iż spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę mającą siedzibę w innym państwie członkowskim, posiada dla celów określenia miejsca świadczenia tych usług stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, z tego tylko powodu, że obie spółki należą do tej samej grupy lub że spółki te są ze sobą związane umową o świadczenie usług (pkt 54). (...) spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę z siedzibą w innym państwie członkowskim, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, jeżeli zaplecze personalne i techniczne, którym dysponuje ona w rzeczonym państwie członkowskim, nie jest odrębne od zaplecza, za pomocą którego świadczone są na jej rzecz usługi, lub jeżeli to zaplecze personalne i techniczne zapewnia jedynie wykonywanie czynności przygotowawczych lub pomocniczych (pkt 81).”

Z kolei kwestię „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej poruszył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 października 2019 r., sygn. I FSK 980/17 wskazując, że: „To, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług. Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być odpowiednie do tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności”.

Mając na uwadze powołane orzecznictwo TSUE, przepisy prawa oraz przedstawione okoliczności sprawy należy uznać, że Spółka nie będzie posiadać w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, ponieważ nie zorganizuje na terytorium kraju odpowiednich zasobów osobowych i technicznych umożliwiających samodzielne prowadzenie działalności gospodarczej w sposób stały. Z treści wniosku wynika, że główną działalnością Spółki jest handel częściami samochodowymi na terytorium UE i krajów trzecich. Nabywcami towarów są podmioty profesjonalne (producenci samochodów (…) i przedsiębiorstwa z branży motoryzacyjnej, takie jak hurtownicy, dystrybutorzy, sprzedawcy detaliczni, warsztaty naprawcze i inni dostawcy części samochodowych). Sprzedaż jest prowadzona wyłącznie w relacji B2B, Spółka nie prowadzi natomiast sprzedaży detalicznej w relacji B2C. Spółka nie prowadzi przy tym działalności produkcyjnej. Towary są produkowane w (…) (przez spółkę powiązaną) i (…) (przez podmioty niepowiązane). Istotne decyzje dotyczące działalności Spółki są podejmowane w siedzibie zarządu w Niemczech. Spółka pozyskuje klientów, w tym klientów z terytorium Polski poprzez działania marketingowe. Spółka w procesie pozyskiwania klientów korzysta z zasobów w postaci (…) pracowników odpowiedzialnych za sprzedaż, (…) pracowników odpowiedzialnych za obsługę klienta, witryny internetowej, oprogramowania (…)oraz marketingu w jej Social Mediach (SMM). Na terytorium Niemiec w procesie pozyskiwania klientów Spółka, oprócz jej (…) zarządu, uczestniczy (…) pracowników odpowiedzialnych za sprzedaż. Na terytorium Polski Spółka zatrudnia (…) pracownika odpowiedzialnego za sprzedaż w Europie Środkowej i Wschodniej, wyposażonego w komputer i telefon służbowy. Na terytorium innych krajów w procesie pozyskiwania klientów Spółki uczestniczy (…) pracowników odpowiedzialnych za sprzedaż.

Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego. Zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością. We wniosku wskazali Państwo, że Spółka nie posiada na terytorium Polski zasobów technicznych ani rzeczowych w postaci nieruchomości, maszyn, urządzeń i pojazdów. Zatrudniają Państwo w Polsce (…) pracownika jako regionalnego kierownika sprzedaży na Europę Centralną i Wschodnią, do którego głównych zadań należy komunikacja z klientami, identyfikowanie możliwości sprzedaży, badanie rynku w danym regionie, identyfikacja podmiotów konkurencyjnych, ochrona interesów i przyczynianie się do rozwoju pracodawcy. Miejscem świadczenia pracy jest miejsce zamieszkania pracownika i pracuje on w ramach zadaniowego czasu pracy. Wyposażyli Państwo tego pracownika w komputer przenośny i telefon komórkowy. Niemniej jednak obecny w Polsce pracownik nie otrzymuje pełnomocnictw do zawierania umów w imieniu firmy i musi uzyskać uprzednią, pisemną zgodę pracodawcy na składanie jakichkolwiek pisemnych lub ustnych oświadczeń, w tym w mediach społecznościowych, które dotyczą pracodawcy lub mogą mieć wpływ na jego interesy. Proces dokonywania sprzedaży odbywa się poprzez centralę spółki w Niemczech. Ponadto pracownik zatrudniony w Polsce nie ma żadnych uprawnień o charakterze zarządczym.

Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że pomimo, iż Spółka posiada w Polsce zaplecze osobowe w postaci pracownika oraz techniczne w postaci laptopa i telefonu komórkowego, to nie sposób uznać, że jest w stanie prowadzić na terytorium Polski niezależną działalność w zakresie handlu częściami samochodowymi. Cechy i skala posiadanego w Polsce zaplecza personalnego (w postaci (…) osoby) i technicznego uniemożliwiają Spółce w sposób niezależny i samodzielny prowadzenie części działalności gospodarczej na terytorium Polski.

Warunek prowadzenia działalności w sposób niezależny sprawia, że zaplecze składające się na stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej musi być w stanie zawierać umowy w zakresie zwykłego zarządu (bieżącej działalności) tego miejsca jak np. umowy na dostarczanie towaru czy też wykonywanie usług. W analizowanej sprawie, pomimo posiadania przez Spółkę na terytorium Polski pewnych zasobów osobowych oraz technicznych, działalność jaka jest prowadzona na terytorium Polski nie cechuje się samodzielnością i niezależnością w stosunku działalności prowadzonej w kraju siedziby Spółki. Jak już powyżej wskazano wszelkie kluczowe decyzje dotyczące działalności Spółki w Polsce, takie jak zawieranie umów czy dokonywanie sprzedaży podejmowane są w Niemczech, a wykonujący swoje obowiązki na terytorium Polski pracownik nie jest w pełni uprawniony do samodzielnego zawierania umów w imieniu Spółki. Zatem pracownik zatrudniony w Polsce nie bierze udziału w procesie podejmowania decyzji przez Spółkę, jego rola ma jedynie charakter pomocniczy, tj. ogranicza się do komunikacji z klientami, identyfikowania możliwości sprzedaży i badania rynku. W konsekwencji, mimo posiadania przez Spółkę pewnych zasobów osobowych ((…) pracownika) oraz technicznych (laptopa i telefonu komórkowego) na terytorium Polski nie są spełnione przesłanki do uznania, że Spółka na terytorium Polski posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

Co jednak istotne dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium to może być spełnione również w przypadku korzystania przez usługobiorcę z personelu i infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być dostępne dla usługobiorcy jak jego własne, tj. usługobiorca musi sprawować nad nim kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym. W celu prowadzenia sprzedaży w Polsce i krajach Europy Środkowej i Wschodniej zawarliście Państwo z C. sp. z o.o. umowę o świadczenie usług logistycznych, na które składają się usługa magazynowa i usługa transportowa. Usługa magazynowa jest wykonywana w magazynie Kontrahenta w (…). Kontrahent świadczy usługi magazynowe także na rzecz innych podmiotów. Kontrahent decyduje samodzielnie o tym w jaki sposób jest wykorzystywana powierzchnia magazynu, a w szczególności w którym miejscu w magazynie umieszczone są produkty (towary). Spółce nie wolno dokonywać jakichkolwiek czynności przemieszczenia produktów (towarów), w magazynie Kontrahenta. Czynności te wykonuje wyłącznie Kontrahent na Państwa zlecenie. Spółka ma ograniczony wstęp do magazynu, może się to odbywać wyłącznie za powiadomieniem Kontrahenta dokonanym z odpowiednim wyprzedzeniem i wyłącznie w obecności uprawnionej osoby wskazanej przez Kontrahenta. Kontrola Spółki nad zasobami osobowymi i/lub technicznymi Kontrahenta jest, na mocy postanowień zawartej z nim umowy, zasadniczo wyłączona. Z kolei usługa transportowa obejmuje świadczenie międzynarodowych lub krajowych usług spedycyjnych i transportowych. Świadczona jest z i do magazynu Kontrahenta, przy użyciu sił własnych Kontrahenta jak i jego podwykonawców. Natomiast to Państwa Spółka zobowiązuje się do dokonywania określonych zgłoszeń wymaganych przez prawo przewozowe, podatkowe i celne. Spółka dokonuje fakturowania swoich klientów po dostarczeniu produktów (towarów) przez Kontrahenta przy użyciu swojego niemieckiego systemu (…) i obsługi zespołu pracowników zatrudnionych w siedzibie Spółki. Powyższe warunki nie wskazują więc, aby Spółka, nabywając od Kontrahenta usługę logistyczną (składającą się z usługi magazynowej oraz transportowej), miała możliwość korzystania z zasobów personalnych i technicznych usługodawcy jak z zasobów własnych.

Do przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ważne jest również, aby miejsce to charakteryzowało się „wystarczającą stałością”, czyli strukturą o wystarczającej (minimalnie wymaganej dla prowadzenia działalności gospodarczej) trwałości poprzez zorganizowanie zasobów ludzkich i zaplecza technicznego tak, aby miały one możliwości wykorzystania usług dla własnych potrzeb. Zatem, decydujący jest fakt, że struktura funkcjonująca przez określony czas charakteryzuje się wystarczającą stałością, a nie została założona dla potrzeb przemijających. Stałość prowadzonej działalności musi być odnoszona do czynnika czasu, czyli do długości okresu działalności, do jej zamierzonej lub faktycznej powtarzalności i systematyczności.

Ponownie wskazać należy, że choć Spółka posiada w Polsce pewne zasoby osobowe ((…) pracownika) oraz techniczne (laptop i telefon komórkowy), jednak nie można uznać, ze zasoby te są wystarczające do prowadzenia niezależnej (od siedziby Spółki) działalności w zakresie handlu częściami samochodowymi. Pracownik ten bowiem nie jest upoważniony do samodzielnego zawierania umów w imieniu Spółki, a proces dokonywania sprzedaży odbywa się poprzez centralę Spółki w Niemczech. Tym samym nie można uznać, ze Spółka na terytorium Polski ma do dyspozycji takie siły i środki, które pozwalałyby na samodzielną dostawę towarów lub wyświadczenie usługi.

W konsekwencji, oceniając całokształt przedstawionych okoliczności sprawy należy stwierdzić, że w świetle aktualnego orzecznictwa TSUE, Spółka A. GmbH nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.

Przechodząc do wątpliwości dotyczących obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) należy wskazać, że zgodnie z art. 2 pkt 32a ustawy:

Stosownie do art. 106ga ust. 1-4 ustawy:

Ponadto stosownie do art. 106gb ust. 1 i 2 ustawy:

Przepis art. 106ga ust. 1 ustawy, który obowiązuje od 1 lutego 2026 r. wskazuje, że podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur. Jednocześnie ustęp 2 pkt 1 powoływanego przepisu przewiduje wyłączenie z tego obowiązku tych podmiotów, które nie posiadają w Polsce siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Zatem, skoro jak ustaliłem, Spółka nie będzie posiadała stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, to zgodnie z art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy, nie będzie miała obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) od 1 lutego 2026 r. Przy czym, Spółka jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT w Polsce, w związku z czym ma możliwość wystawiania faktury ustrukturyzowanej przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, zgodnie z art. 106ga ust. 4 ustawy.

Tym samym stanowisko, zgodnie z którym Spółka nie będzie posiadała na terytorium Polski stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, a w konsekwencji nie będzie zobowiązana do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF należy uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawiliście i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.