Małżeństwo A.A. i B.B. zakupiło w 2006 roku działkę nr 5 w celach rekreacyjnych, użytkując ją prywatnie bez inwestycji w uzbrojenie, najmu lub działalności gospodarczej. W 2025 roku, po podziale działki na cztery części, sprzedało dwie działki (nr 2 i 4) osobom fizycznym, które same zgłosiły chęć zakupu, bez udzielania pełnomocnictw czy…
Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe
Szanowni Państwo,
stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.
Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej
18 marca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny z 16 marca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy nieuznania Zainteresowanych za podatników podatku VAT w związku ze sprzedażą działek nr: 1, 2, 3, 4.
Treść wniosku jest następująca:
Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
1. Zainteresowany będący stroną postępowania:
2. Zainteresowana niebędąca stroną postępowania:
Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
29 listopada 2006 r. wraz z małżonką B.B. zakupił Pan na prawach wspólności ustawowej małżeńskiej nieruchomość gruntową niezabudowaną, składającą się z działki nr 5 o powierzchni (…), położoną w miejscowości (…) (nr księgi wieczystej (…)) od znajomego murarza.
W momencie zakupu działka stanowiła grunty orne Rlllb. Zakup nieruchomości był dokonany od osoby fizycznej do majątku prywatnego w celach osobistych z zamiarem wykorzystania jej w celach rekreacyjnych. Nabycie nieruchomości nie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Środki na zakup nieruchomości w wysokości 80.000 zł pochodziły z majątku wspólnego Pana oraz małżonki.
W 2007 r. przeprowadzili się Państwo z (…) do (…) i w związku z odległością przestali Państwo w jakikolwiek sposób wykorzystywać działkę. W czasie posiadania działki nie dokonywali Państwo żadnych inwestycji na działce polegających na jej uzbrojeniu, doprowadzeniu sieci kanalizacyjnej, wodociągowej, gazowej czy elektroenergetycznej. Działka nie była także przedmiotem najmu czy dzierżawy, nie była też wykorzystywana na cele działalności gospodarczej.
Po zmianie Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego z 27 października 2016 r. przedmiotowa działka znalazła się w obszarze oznaczonym symbolem 310MN - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Od pewnego czasu sąsiad graniczący z Państwa działką pytał o możliwość dokupienia fragmentu działki w związku z tym, że jego działka była bardzo wąska. W tym samym czasie również współpracownik firmy, w której jest Pan zatrudniony wiedząc, że ma Pan działkę w okolicy, która go interesowała, pytał Pana o możliwość kupna części działki.
W związku z tym, że od dłuższego czasu w żaden sposób nie użytkowali Państwo działki oraz mieli Państwo problem z utrzymaniem na niej porządku ponieważ często podrzucano na niej śmieci, zgodzili się Państwo sprzedać dwie działki po dokonaniu podziału. Obaj kupujący byli zainteresowani kupnem jedynie części działki, a nie całości.
Działka nr 5 została podzielona na 4 działki: nr 1 o pow. (…) ha, nr 2 o pow. (…) ha, nr 3 o pow. (…) ha, nr 4 o pow. (…) ha. Osobiście wystąpił Pan do Urzędu Miasta i Gminy (…) o dokumenty wymagane do przeprowadzenia sprzedaży dwóch działek: nr 2 oraz nr 4. 24 kwietnia 2025 r. otrzymał Pan wypis z rejestru gruntów wraz z wyrysem z mapy ewidencyjnej, a 25 kwietnia 2025 r. otrzymał Pan zaświadczenie o przeznaczeniu działek zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz zaświadczenie, że działki nie są objęte uproszczonym planem urządzenia lasu.
Działka nr 4 została sprzedana 13 maja 2025 r. właścicielowi nieruchomości graniczącej ze sprzedaną działką, natomiast działka nr 2 została sprzedana 29 lipca 2025 r.
Praktycznie obie działki sprzedali Państwo w jednym czasie, różnica dwóch miesięcy wynikała z czynności po stronie kupujących. Kupującym nie zostały udzielone żadne pełnomocnictwa, nie mogli oni dokonywać żadnych inwestycji przed dniem zakupu. W związku z tym, że jesteście Państwo w wieku przedemerytalnym zamierzacie sukcesywnie sprzedać także dwie pozostałe działki nr 1 oraz 3. Pozyskane środki chcą Państwo wykorzystać na zaspokojenie swoich potrzeb osobistych. Nie zamierzają Państwo z własnej inicjatywy dokonywać żadnych dodatkowych inwestycji na posiadanych działkach w celu zwiększenia ich wartości, nie zamierzają też udzielać pełnomocnictwa innym osobom do występowania w jakichkolwiek sprawach związanych z tymi działkami.
Pytanie
Czy sprzedaż nieruchomości gruntowych, tj. działek 2 i 4, sprzedanych przez Państwa w 2025 r. oraz planowana sprzedaż działek 1 i 3 podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Państwa stanowisko w sprawie
W Państwa ocenie dokonując sprzedaży działek nr: 2 i 4 nie wystąpili Państwo w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, skorzystali z przysługującego Im prawa do rozporządzania własnym majątkiem prywatnym, co nie jest wykonywaniem działalności gospodarczej w myśl art. 15 ust. 2 ustawy.
Dlatego uważają Państwo, że dokonana sprzedaż działek nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. Również planowana przyszła sprzedaż działek w Państwa ocenie nie stanowi działalności handlowej podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług lecz mieści się w ramach zarządu majątkiem własnym poza działalnością gospodarczą.
W Państwa ocenie sprzedaż przedmiotowych nieruchomości nie podlega opodatkowaniu VAT. Zarówno dokonana sprzedaż działek nr 2 oraz 4 jak i planowana sprzedaż działek 1 oraz 3 będzie stanowić czynność związaną ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Dokonując sprzedaży działek korzystali Państwo, a w planowanej sprzedaży będą Państwo korzystać z przysługującego prawa do rozporządzania własnym majątkiem, nie występując w charakterze podatnika podatku od towarów i usług, według art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2024 r. o podatku od towarów i usług.
Nabycie nieruchomości w 2006 r. nie miało na celu jej odsprzedaży lecz wiązało się z zamiarem wykorzystywania jej na cele osobiste. W całym okresie występowania jako właściciele nie dokonywali Państwo ani nie zamierzają dokonywać żadnych czynności mających znamiona obrotu nieruchomościami. Nie dokonywali uzbrojenia terenu, wydzielenia dróg, uzyskania decyzji o warunkach zabudowy czy nawet działań mających na celu pozyskanie klientów. Jedyną aktywnością w przedmiocie zbycia przedmiotowych działek był ich podział, co jednak stanowiło czynność konieczną z uwagi na zainteresowanie zakupem jedynie części nieruchomości przez nabywców.
Działki nr 2 i 4 sprzedali Państwo osobom fizycznym, były to transakcje okazjonalne, nie poszukiwali Państwo nabywców, nabywcy sami zgłosili się do Państwa z chęcią zakupu. Przedmiotowe działki stanowiły od początku ich nabycia Państwa majątek prywatny i nigdy nie były ani nie będą przeznaczone ani wykorzystywane na potrzeby działalności gospodarczej, nie były też i nie będą przedmiotem dzierżawy lub najmu. Pozyskane ze sprzedaży środki finansowe chcą Państwo wykorzystać na cele prywatne.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku, jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy:
Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).
W myśl art. 2 pkt 6 ustawy:
Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
Zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy:
Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
Towarem jest także udział w prawie własności. Jest to zgodne z normami unijnymi, bowiem w myśl art. 15 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE”:
Państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy:
a) określone udziały w nieruchomości;
b) prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości;
c) udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części.
Należy więc przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie nieruchomości gruntowych (działek), traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
W tym miejscu należy także zauważyć, że kwestie dotyczące stosunków majątkowych pomiędzy małżonkami reguluje ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks Rodzinny i Opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2809 ze zm.), zwanej dalej Kodeksem rodzinnym i opiekuńczym.
Stosownie do art. 31 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez obojga małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do majątku osobistego każdego z małżonków.
Zatem, istotą wspólności majątkowej małżeńskiej, zarówno ustawowej, jak i umownej, jest to, że każdy z małżonków jest współwłaścicielem poszczególnych składników majątku wspólnego (dorobkowego) na zasadach współwłasności łącznej (bezudziałowej).
W świetle art. 35 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
W czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać podziału majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się do rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku.
Jak stanowi art. 36 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
Oboje małżonkowie są obowiązani współdziałać w zarządzie majątkiem wspólnym, w szczególności udzielać sobie wzajemnie informacji o stanie majątku wspólnego, o wykonywaniu zarządu majątkiem wspólnym i o zobowiązaniach obciążających majątek wspólny.
W myśl natomiast art. 36 § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
Każdy z małżonków może samodzielnie zarządzać majątkiem wspólnym, chyba że przepisy poniższe stanowią inaczej. Wykonywanie zarządu obejmuje czynności, które dotyczą przedmiotów majątkowych należących do majątku wspólnego, w tym czynności zmierzające do zachowania tego majątku.
Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
Zgoda drugiego małżonka jest potrzebna do dokonania czynności prawnej prowadzącej do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia nieruchomości lub użytkowania wieczystego, jak również prowadzącej do oddania nieruchomości do używania lub pobierania z niej pożytków.
Z uwagi na powyższe regulacje prawne w akcie notarialnym dokumentującym tego rodzaju nabycie nieruchomości wymieniani są oboje małżonkowie, jeżeli istnieje między nimi ustawowa wspólność majątkowa. Wspólność wynikająca ze stosunku małżeństwa jest współwłasnością łączną uprawniającą do współposiadania rzeczy wchodzących w skład majątku wspólnego, a w czasie jej trwania żaden z małżonków nie może żądać podziału majątku wspólnego.
Na mocy zapisu zawartego w art. 43 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.
Małżeństwo nie należy do żadnej kategorii podmiotów wymienionych w art. 15 ust. 1 ustawy. Powyższe stwarza dla małżonków prowadzących działalność gospodarczą szczególną sytuację prawną. Należy zauważyć, że żaden z przepisów ustawy nie zabrania małżonkom prowadzenia działalności gospodarczej jako odrębnym podatnikom. Nie ma przy tym przeszkód, aby pomiędzy małżonkami prowadzącymi odrębne działalności istniała ustawowa wspólność majątkowa.
Zatem, podatnikiem podatku od towarów i usług jest ten z małżonków, który dokona czynności podlegającej opodatkowaniu.
Wskazać jednak należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i 2 ustawy.
Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:
Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
Jak stanowi art. 15 ust. 2 ustawy:
Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły do celów zarobkowych.
Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem, czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej.
Analizując powyższe przepisy stwierdzić należy, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy, mamy do czynienia z podatnikiem podatku od towarów i usług jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
Na podstawie art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE:
„Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności. „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
Z przytoczonych regulacji prawa wspólnotowego wynika, że podatnikiem podatku od towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie.
Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie - czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej ani też nie został wykorzystany w trakcie jego posiadania na cele działalności gospodarczej.
W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.
Pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy o VAT, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.
Ze wskazanych powyżej orzeczeń wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania nieruchomości w ramach majątku osobistego.
Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie - zdaniem Trybunału - okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama z siebie nie jest decydująca. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.
Inaczej jest natomiast - wyjaśnił Trybunał - w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE. Przykładowo podane zostały działania polegające na uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych. Działania takie nie należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność „gospodarczą” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
Zatem, w kwestii podlegania opodatkowaniu sprzedaży działek nr: 2 i 4 oraz planowanej sprzedaży działek nr: 1 i 3, istotne jest, czy w celu dokonania ich dostawy podjęli/podejmą Państwo aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Skutkowałoby to koniecznością uznania Państwa za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatników podatku od towarów i usług.
Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, czy też prowadzenia działalności, ani też w trakcie posiadania nie został wykorzystany do działalności gospodarczej.
Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy. W przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej, należy szczególnie wnikliwie przeanalizować okoliczności, w jakich będzie realizowana transakcja. Co do zasady bowiem osoby fizyczne, które dokonują transakcji w ramach zarządu majątkiem prywatnym, wykluczone są z grona podatników VAT.
Z wniosku wynika, że dokonali Państwo sprzedaży działek nr: 2 i 4 oraz, zamierzają Państwo dokonać sprzedaży działek nr: 1 i 3 powstałych z podziału działki nr 5 zakupionej 29 listopada 2006 r. w celach osobistych z zamiarem wykorzystania jej w celach rekreacyjnych. Nabycie nieruchomości nie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W czasie posiadania działki nie dokonywali Państwo żadnych inwestycji na działce polegających na jej uzbrojeniu, doprowadzeniu sieci kanalizacyjnej, wodociągowej, gazowej czy elektroenergetycznej. Działka nie była także przedmiotem najmu czy dzierżawy, nie była też wykorzystywana na cele działalności gospodarczej. Kupujący sami zgłosili się do Państwa. Kupujący byli zainteresowani kupnem jedynie części działki, a nie całości, dlatego działka nr 5 została podzielona. Kupującym nie zostały udzielone żadne pełnomocnictwa, nie mogli oni dokonywać żadnych inwestycji przed dniem zakupu. Nie zamierzają Państwo dokonywać żadnych dodatkowych inwestycji na posiadanych działkach w celu zwiększenia ich wartości, nie zamierzają też udzielać pełnomocnictwa innym osobom do występowania w jakichkolwiek sprawach związanych z tymi działkami.
Na tle przedstawionego opisu sprawy Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy sprzedaż działek nr: 2 i 4, oraz planowana sprzedaż działek nr: 1 i 3 podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Jak wynika z dokonanej wyżej analizy przepisów, warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie - czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. Dopiero po zdefiniowaniu podmiotu jako podatnika VAT - co do zasady - mają dla określenia jego praw i obowiązków zastosowanie przepisy ustawy o VAT. Należy zatem ustalić, czy w odniesieniu do opisanej czynności sprzedaży/planowanej sprzedaży działek niezabudowanych, będą Państwo spełniać przesłanki do uznania Państwa za podatnika podatku od towarów i usług. Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.
Mając na uwadze powołane przepisy prawa oraz przedstawiony opis sprawy należy stwierdzić, że z zawartego we wniosku opisu sprawy nie wynika taka aktywność Zainteresowanych, która wykraczałaby poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Nie wystąpił bowiem ciąg zdarzeń, które jednoznacznie przesądzają, że sprzedaż/przyszła sprzedaż wskazanych we wniosku działek wypełnia przesłanki działalności gospodarczej.
Działki nie były wykorzystywane w działalności gospodarczej. Nie uzbrajali Państwo terenu, nie podejmowali działań marketingowych. Nabywcy sami się do Państwa zgłosili. Działki nie były przedmiotem najmu, dzierżawy ani innych umów o podobnym charakterze. Celem zakupu działek było ich przeznaczenie na własne potrzeby rekreacyjne. Ponadto Kupującym nie zostały udzielone żadne pełnomocnictwa, ani zgoda na dysponowanie nieruchomością przed dniem jej zakupu.
W związku z powyższymi okolicznościami stwierdzić należy, że w odniesieniu do sprzedaży/przyszłej sprzedaży działek nie wystąpił ciąg zdarzeń, które jednoznacznie przesądzają, że sprzedaż wypełnia przesłanki działalności gospodarczej. Nie podjęli Państwo aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami, które świadczyłyby o angażowaniu środków w sposób podobny do wykorzystywanych przez handlowców. Całokształt powyższych okoliczności wskazuje, że Państwa aktywność w pełni mieści się w granicach zarządu majątkiem prywatnym, a stanowisko to pozostaje w zgodzie z przywołanym wyrokiem TSUE C-180/10, C-181/10.
W efekcie należy stwierdzić, że w odniesieniu do dokonanej sprzedaży działek nr: 2 i 4 oraz planowanej sprzedaży działek nr: 1 i 3 będą Państwo korzystali z przysługującego prawa do rozporządzania majątkiem osobistym, która to czynność oznacza działanie w sferze prywatnej, do której nie mają zastosowania przepisy ustawy o podatku od towarów i usług i nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
Tym samym, nie będą Państwo podatnikami podatku VAT, o których mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, w odniesieniu do powyższych transakcji, a dostawa wskazanych działek nie będzie podlegała opodatkowaniu VAT na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
Zatem, Pana stanowisko uznaję za prawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację przez Zainteresowanego, który jest stroną postępowania
Pan A.A. (Zainteresowany będący stroną postępowania - art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo