Moment ewidencjonowania za pomocą kasy rejestrującej wpłat dokonanych przez klientów na rachunek bankowy.
Wnioskodawca prowadzi działalność medyczną zwolnioną z VAT, ewidencjonując sprzedaż na kasach fiskalnych. Klienci dokonują przedpłat przelewem, a Dział Finansowy pracuje w godzinach 8-16, podczas gdy personel medyczny do 21 bez dostępu do konta. Występują dwa scenariusze: SF1, gdzie płatność…
Interpretacja indywidualna - stanowisko nieprawidłowe
Szanowni Państwo,
stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
2 stycznia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 17 grudnia 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczący ustalenia, czy ewidencjonowanie zaliczki w sytuacji SF1 niezwłocznie po rozpoczęciu pracy Działu Finansowego następnego dnia jest prawidłowe w świetle § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie kas oraz czy obowiązek ewidencjonowania w sytuacji SF2 (wpłata niezidentyfikowana) powstaje dopiero w momencie skutecznej identyfikacji wpłaty.
Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego
Wnioskodawca prowadzi działalność w zakresie usług medycznych zwolnionych z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 18 ustawy o VAT.
Sprzedaż na rzecz osób fizycznych ewidencjonowana jest na kasach fiskalnych. Klienci dokonują przedpłat przelewem. Dział Finansowy, odpowiedzialny za weryfikację wyciągów i ewidencję na kasie, pracuje w godzinach 8:00-16:00. Personel medyczny pracujący do 21:00 nie ma dostępu do konta bankowego.
Występują dwie sytuacje (SF):
Pytania
1) Czy ewidencjonowanie zaliczki w sytuacji SF1 (wpływ po 16:00) niezwłocznie po rozpoczęciu pracy Działu Finansowego następnego dnia jest prawidłowe w świetle § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie kas?
2) Czy obowiązek ewidencjonowania w sytuacji SF2 (wpłata niezidentyfikowana) powstaje dopiero w momencie skutecznej identyfikacji wpłaty?
Państwa stanowisko w sprawie
Ad 1
W ocenie Spółki, ewidencjonowanie zaliczki w pierwszym dniu roboczym po dniu wpływu środków (gdy wpływ nastąpił po 16:00) jest prawidłowe i spełnia wymóg „niezwłoczności” z § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia. Termin ten należy interpretować jako „bez nieuzasadnionej zwłoki”, uwzględniając obiektywne godziny pracy Działu Finansowego.
Ad 2
W ocenie Spółki, wpłata niezidentyfikowana nie stanowi „przyjętej należności” w rozumieniu przepisów o kasach do czasu ustalenia tożsamości klienta i rodzaju usługi. Obowiązek ewidencji powstaje z chwilą skutecznej identyfikacji wpłaty.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z przepisem z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju
Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy:
Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).
Natomiast na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:
Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).
W myśl art. 2 pkt 22 ustawy:
Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
Obowiązek ewidencjonowania sprzedaży za pomocą kasy rejestrującej zawarty został w art. 111 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym:
Podatnicy dokonujący sprzedaży na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych są obowiązani prowadzić ewidencję sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących.
Powyższy przepis określa generalną zasadę, z której wynika, że obowiązek prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kasy rejestrującej dotyczy wszystkich podatników, którzy dokonują sprzedaży na rzecz określonych w nim odbiorców, tj. osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych.
Natomiast według przepisu art. 111 ust. 3a pkt 1 ustawy:
Podatnicy prowadzący ewidencję sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących są obowiązani wystawić i wydać nabywcy paragon fiskalny lub fakturę z każdej sprzedaży:
a) w postaci papierowej lub
b) za zgodą nabywcy, w postaci elektronicznej, przesyłając ten dokument w sposób z nim uzgodniony, w tym przy użyciu systemu teleinformatycznego Szefa Krajowej Administracji Skarbowej pośredniczącego przy wydawaniu paragonów fiskalnych w postaci elektronicznej nabywcy, bez konieczności podawania jego danych osobowych.
Paragon fiskalny stanowi dla nabywcy dowód dokonania zakupu, natomiast dla sprzedawcy dokonanie sprzedaży i potwierdzenie tożsamości towaru.
Natomiast zgodnie z art. 111 ust. 3a pkt 8 ustawy:
Podatnicy prowadzący ewidencję sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących są obowiązani wystawiać przy zastosowaniu kas rejestrujących dokumenty inne niż określone w pkt 1 dotyczące sprzedaży lub pracy tych kas.
Zgodnie z art. 111 ust. 7a ustawy:
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia sposób prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących, w tym kas o zastosowaniu specjalnym dla danego rodzaju czynności, oraz warunki i sposób używania kas rejestrujących, w tym sposób zakończenia używania kas w przypadku zakończenia działalności gospodarczej lub pracy tych kas, sposób wystawiania dokumentów z kas rejestrujących i szczególne przypadki wydawania nabywcy dowodu sprzedaży oraz rodzaje dokumentów składanych w związku z używaniem kas rejestrujących, sposób ich składania oraz wzory tych dokumentów, uwzględniając potrzebę właściwego prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących przez podatników, o których mowa w ust. 1, oraz potrzebę przeciwdziałania nieewidencjonowaniu sprzedaży przy zastosowaniu tych kas przez podatników, jak również zapewnienia kontroli prawidłowości rozliczania podatku i prawidłowości końcowego rozliczenia pracy kas rejestrujących (…).
W myśl art. 145a ust. 15 pkt 1 ustawy:
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia sposób prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących z elektronicznym lub papierowym zapisem kopii, w tym kas o zastosowaniu specjalnym dla specyficznego rodzaju działalności, oraz warunki i sposób używania przez podatników kas rejestrujących z elektronicznym lub papierowym zapisem kopii, w tym sposób zakończenia używania tych kas w przypadku zakończenia działalności gospodarczej lub pracy tych kas, oraz sposób wystawiania dokumentów z kas rejestrujących i szczególne przypadki wydawania nabywcy dowodu sprzedaży, uwzględniając potrzebę właściwego prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu tych kas przez podatników oraz potrzebę przeciwdziałania nieewidencjonowaniu sprzedaży przy ich zastosowaniu, jak również zapewnienia kontroli prawidłowości rozliczania podatku i prawidłowości końcowego rozliczenia pracy tych kas.
Na podstawie delegacji ustawowej wynikającej z ww. art. 111 ust. 7a i art. 145a ust. 15 ustawy zostało wydane rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 25 czerwca 2025 r. w sprawie kas rejestrujących (t. j. Dz. U. poz. 845), zwane dalej „rozporządzeniem w sprawie kas rejestrujących”.
W myśl § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie kas rejestrujących:
Podatnicy, prowadząc ewidencję wystawiają i wydają nabywcy, bez jego żądania, paragon fiskalny podczas dokonywania sprzedaży, nie później niż z chwilą przyjęcia należności, bez względu na formę płatności, z zastrzeżeniem § 12; zamiast paragonu fiskalnego podatnicy mogą wystawić fakturę przy użyciu kasy i wydać ją nabywcy.
Stosownie do § 6 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie kas rejestrujących:
Podatnicy, prowadząc ewidencję w przypadku otrzymania przed dokonaniem sprzedaży całości albo części należności (zapłaty):
a) w gotówce - wystawiają i wydają nabywcy, bez jego żądania, paragon fiskalny z chwilą jej otrzymania,
b) za pośrednictwem poczty, banku lub spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej, odpowiednio na rachunek bankowy podatnika lub na rachunek podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której jest członkiem - wystawiają i wydają nabywcy, bez jego żądania, paragon fiskalny niezwłocznie po jej uznaniu na rachunku podatnika, nie później niż z końcem miesiąca, w którym została uznana na rachunku podatnika, a jeżeli przed końcem tego miesiąca dokonano sprzedaży, nie później niż z chwilą jej dokonania.
Zgodnie § 2 pkt 17 rozporządzenia w sprawie kas rejestrujących:
Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o paragonie fiskalnym albo fakturze - rozumie się przez to dokument fiskalny wystawiany przy użyciu kasy i wydawany nabywcy podczas sprzedaży, potwierdzający dokonanie sprzedaży.
Ponadto, w myśl § 6 ust. 1 pkt 9 rozporządzenia w sprawie kas rejestrujących:
Podatnicy, prowadząc ewidencję zapewniają stan techniczny kasy gwarantujący czytelny wydruk paragonu fiskalnego lub faktury w postaci papierowej, a w przypadku paragonu fiskalnego lub faktury w postaci elektronicznej zapewniają ich czytelny widok, umożliwiający nabywcy sprawdzenie prawidłowości dokonanej sprzedaży.
Jak stanowi § 6 ust. 1 pkt 10 rozporządzenia w sprawie kas rejestrujących:
Podatnicy, prowadząc ewidencję przed zatwierdzeniem paragonu fiskalnego lub faktury, w celu wyeliminowania oczywistych pomyłek w ewidencji, sprawdzają poprawność wystawianego dokumentu.
Z opisu sprawy wynika, że prowadzą Państwo działalność w zakresie usług medycznych. Sprzedaż na rzecz osób fizycznych ewidencjonowana jest na kasach fiskalnych. Klienci dokonują przedpłat przelewem. Dział Finansowy, odpowiedzialny za weryfikację wyciągów i ewidencję na kasie, pracuje w godzinach 8:00-16:00. Personel medyczny pracujący do 21:00 nie ma dostępu do konta bankowego.
Występują dwie sytuacje (SF):
Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy ewidencjonowanie zaliczki w sytuacji SF1 niezwłocznie po rozpoczęciu pracy Działu Finansowego następnego dnia jest prawidłowe w świetle § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie kas (pytanie nr 1) oraz czy obowiązek ewidencjonowania w sytuacji SF2 (wpłata niezidentyfikowana) powstaje dopiero w momencie skutecznej identyfikacji wpłaty (pytanie nr 2).
Zgodnie z art. 19a ust. 1 ustawy:
Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 1a, 1b, 5 i 7-11, art. 14 ust. 6, art. 20, art. 21 ust. 1 i art. 138f.
Natomiast art. 19a ust. 8 ustawy stanowi, że:
Jeżeli przed dokonaniem dostawy towaru lub wykonaniem usługi otrzymano całość lub część zapłaty, w szczególności przedpłatę, zaliczkę, zadatek, ratę, wkład budowlany lub mieszkaniowy przed ustanowieniem spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym przeznaczeniu, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą jej otrzymania w odniesieniu do otrzymanej kwoty, z wyjątkiem:
1) dostaw towarów, w stosunku do których obowiązek podatkowy powstaje w sposób, o którym mowa w ust. 1b;
2) dostaw towarów i świadczenia usług, w stosunku do których obowiązek podatkowy powstaje w sposób, o którym mowa w ust. 5 pkt 4.
Z konstrukcji podatku od towarów i usług wynika, że podatnik, który wykonuje czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT, zobowiązany jest opodatkować daną czynność w momencie powstania obowiązku podatkowego. Powyższy przepis formułuje zasadę ogólną, zgodnie z którą obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towaru bądź wykonania usługi, co oznacza, że podatek staje się wymagalny w rozliczeniu za okres, w którym dokonana została dostawa towarów bądź świadczenie usług i powinien być rozliczony za ten okres.
Jednakże, w sytuacji, gdy przed wykonaniem usługi podatnik otrzyma całość lub część zapłaty, obowiązek podatkowy powstanie z chwilą jej otrzymania w odniesieniu do otrzymanej kwoty - z zastrzeżeniem czynności co do których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 4.
Ustawodawca nie zamieścił w treści ustawy o podatku od towarów i usług definicji zaliczki. Zgodnie z definicją zawartą w „Słowniku języka polskiego PWN” (...) zaliczka to część należności wpłacana lub wypłacana z góry przed faktyczną dostawą lub faktycznym wykonaniem usługi. Zatem zaliczkę wpłaca się na poczet przyszłej dostawy towarów lub przyszłego wykonania usługi przed faktyczną dostawą lub faktycznym wykonaniem usługi. Natomiast przedpłata to część ceny towaru (lub usługi), wpłacona w celu uzyskania gwarancji jego zakupu (lub wykonania usługi) w określonym terminie.
W wyroku z 21 lutego 2006 r. w sprawie C-419/02, BUPA Hospitals Ltd i Goldsborough Developments Ltd przeciwko Commissioners of Customs & Excise TSUE stwierdził, że w zakresie art. 10 ust. 2 akapit drugi VI Dyrektywy VAT, nie mieści się przedpłata dokonana w kwocie ryczałtowej na towary wskazane w sposób ogólny w wykazie, który może zostać w każdej chwili zmieniony za porozumieniem nabywcy i sprzedawcy, z którego nabywca może ewentualnie wybrać towary, na podstawie umowy, którą może on w każdej chwili rozwiązać, odzyskując w całości wykorzystaną przedpłatę. Należy wskazać, że art. 10 ust. 2 akapit drugi powyższej Dyrektywy stanowi, że w przypadku gdy zapłata następuje, przed wykonaniem dostawy towarów lub świadczenia usług, podatek staje się wymagalny w momencie otrzymania płatności i od jej wysokości.
W powyższym wyroku TSUE podkreślił, że:
(…) w przypadku dokonania płatności zaliczkowej obowiązek podatkowy w podatku VAT powstaje zanim dostawa towarów lub świadczenie usług zostaną wykonane. Aby obowiązek podatkowy powstał w takiej sytuacji, wszelkie okoliczności mające znaczenie dla zaistnienia zdarzenia podatkowego, tzn. przyszła dostawa lub przyszłe świadczenie usług muszą już być znane, a zatem w szczególności, (...) w momencie dokonania takiej zapłaty, towary i usługi powinny być szczegółowo określone. (…).
Podobnie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 28 lipca 2009 r. sygn. akt I FSK 932/08, który stwierdził, że:
„dla uznania wpłaconej kwoty jako zaliczki na poczet wykonanych usług, w rozumieniu art. 19 ust. 11 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), istotnym jest, aby przyszłe świadczenie było określone w sposób jednoznaczny co do rodzaju towaru bądź usługi, tzn. w sposób umożliwiający ich identyfikację, a dodatkowo strony tego świadczenia, w momencie wpłaty zaliczki, nie mają woli dokonywania jego zmian w przyszłości”.
Zatem, aby zapłatę na poczet przyszłych należności uznać za zaliczkę, muszą zostać spełnione następujące przesłanki:
Dla uznania wpłaty jako zaliczki, o której mowa w art. 19a ust. 8 ustawy, istotne jest zatem ustalenie, czy wszelkie okoliczności mające znaczenie dla zaistnienia zdarzenia podatkowego, tzn. przyszłego świadczenia usług, są jednoznacznie i niezmiennie określone pod względem podmiotowym i przedmiotowym.
Mając na uwadze powyższe, w odniesieniu do świadczonych przez Państwa usług medycznych w przypadku SF1 i SF2 tj. dokonania przedpłaty przelewem przez klienta (osobę fizyczną) po godzinach pracy Działu Finansowego, stwierdzić należy, że jej opodatkowanie może nastąpić w przypadku, gdy będą Państwo w stanie powiązać (przyporządkować) dokonaną wpłatę z konkretną usługą.
W wyżej opisanej sytuacji SF1 otrzymane przez Państwa przedpłaty Dział Finansowy ewidencjonuje w pierwszym dniu roboczym po dniu ich wpływu, gdy wpływ ten nastąpił po 16:00, co oznacza, że możliwe jest określenie podmiotu i przedmiotu świadczenia, tj. wykonanie konkretnej usługi medycznej. Tym samym, przedpłaty opisane w przypadku SF1 za usługi, które wykonają Państwo w przyszłości mieszczą się w dyspozycji art. 19a ust. 8 ustawy i rodzą u Państwa obowiązek podatkowy w podatku VAT.
Natomiast w przypadku SF2 wpływa przedpłata, ale jej tytuł nie pozwala na identyfikację pacjenta lub usługi. Identyfikacja wymaga kontaktu z klientem i trwa np. 1-2 dni.
W przypadku SF2 nie powinno się więc traktować dokonanych na Państwa rachunek bankowy przedpłat jako przedpłaty, zaliczki, zadatku czy też raty, o których mowa w art. 19 ust. 8 ustawy. Otrzymanie należności na poczet przyszłych usług, których rodzaj nie jest w chwili otrzymania należności skonkretyzowany, nie rodzi obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług. Opodatkowanie wpłat dokonanych przed wykonaniem usługi może nastąpić jedynie w przypadku, gdy będą Państwo w stanie określić (przyporządkować) dokonaną wpłatę na poczet konkretnej usługi.
W konsekwencji należy stwierdzić, że w przypadku SF2 otrzymywane przez Państwa przedpłaty w momencie jej wpływu na Państwa rachunek bankowy nie stanowią zaliczek, gdyż wpłaty te nie dotyczą konkretnych usług, które mają być wykonane na rzecz klienta. Wpłaty te będą rodziły obowiązek podatkowy, o którym mowa w art. 19 ust. 8 ustawy dopiero po identyfikacji konkretnego klienta i powiązaniu go z konkretną usługą.
Odnosząc się do Państwa wątpliwości dotyczących obowiązku ewidencjonowania przedpłat dokonanych na Państwa rachunek bankowy w przypadkach SF1 i SF2 podkreślić należy, że zgodnie z § 6 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia w sprawie kas rejestrujących, podatnicy, prowadząc ewidencję w przypadku otrzymania przed dokonaniem sprzedaży całości albo części należności (zapłaty) za pośrednictwem m.in. banku - wystawiają i wydają nabywcy, bez jego żądania, paragon fiskalny niezwłocznie po jej uznaniu na rachunku podatnika, nie później niż z końcem miesiąca, w którym została uznana na rachunku podatnika, a jeżeli przed końcem tego miesiąca dokonano sprzedaży, nie później niż z chwilą jej dokonania.
Wskazać ponadto należy, że to na Państwa Spółce spoczywa obowiązek rzetelnego udokumentowania dokonywanych transakcji w urządzeniach księgowych tak, by odzwierciedlały faktyczny ich przebieg. Techniczne przeszkody w pozyskiwaniu informacji dotyczących dokonanych transakcji, nie mogą mieć wpływu na prawidłowe określenie zobowiązania podatkowego. Jesteście Państwo zobowiązani tak zorganizować i prowadzić odpowiednie urządzenia ewidencyjne, aby nie doprowadzić do naruszenia obowiązku podatkowego.
Mając zatem na uwadze powołane powyżej przepisy prawa oraz przedstawiony opis sprawy stwierdzam, że w związku z otrzymaniem przez Państwa zapłaty przelewem - przedpłaty, w przypadku SF1 jesteście Państwo zobowiązani do zaewidencjonowania niezwłocznie po uznaniu tej kwoty na Państwa rachunku bankowym, nie później niż z końcem miesiąca, w którym została uznana na tym rachunku, a jeżeli przed końcem tego miesiąca dokonają Państwo sprzedaży usługi, nie później niż z chwilą jej dokonania, zgodnie z § 6 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia w sprawie kas rejestrujących.
W sytuacji SF2 jesteście Państwo zobowiązani do zaewidencjonowania przedpłaty wpłaconej na Państwa rachunek bankowy po identyfikacji konkretnego klienta i powiązaniu go z konkretną usługą, niemniej jednak nie później niż z końcem miesiąca, w którym została uznana na tym rachunku, a jeżeli przed końcem tego miesiąca dokonają Państwo sprzedaży usługi, nie później niż z chwilą jej dokonania, zgodnie z § 6 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia w sprawie kas rejestrujących.
Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 uznaję za nieprawidłowe, ze względu na podaną przez Państwa inną podstawę prawną. Również Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 uznaję za nieprawidłowe. Obowiązek ewidencji przedpłaty w przypadku SF2 powstaje z chwilą skutecznej identyfikacji wpłaty, jednakże nie później niż z końcem miesiąca, w którym została uznana na tym rachunku, a jeżeli przed końcem tego miesiąca dokonają Państwo sprzedaży usługi, nie później niż z chwilą jej dokonania.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo