Nieuznanie Wnioskodawcy za podatnika podatku VAT w związku ze sprzedażą działki.
Podatnik jest emerytem, właścicielem niezabudowanych działek rolnych, w tym działki nr 1 o pow. 0,7877 ha. Działki wchodziły w skład gospodarstwa rolnego otrzymanego w darowiźnie w 1986 roku. W 2006 roku część gruntów została przejęta pod budowę obwodnicy. W 2011 roku podatnik sprzedał część działki nr 9, a w latach 2019-2020 sprzedał inne działki. Działka…
Interpretacja indywidualna
– stanowisko nieprawidłowe
Szanowny Panie,
stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
19 marca 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 18 marca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczący nieuznania Pana za podatnika podatku VAT w związku ze sprzedażą działki nr 1. Uzupełnił go Pan dwoma pismami z 17 czerwca 2026 r. (pierwsze pismo wpływ 17 czerwca 2026 r., drugie pismo wpływ 19 czerwca 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwania.
Treść wniosku jest następująca:
Opis zdarzenia przyszłego
Posiada Pan status emeryta i nie prowadzi żadnej działalności zarobkowej, w tym działalności gospodarczej.
Jest Pan właścicielem nieruchomości gruntowych, niezabudowanych, stanowiących użytek Rll - grunty rolne, łącznie o pow. 1,4319 ha. W skład tych nieruchomości wchodzą: działka nr 1, (…) o pow. 0,7877 ha oraz działka nr 2 o pow. 0,6442 ha.
Planuje Pan sprzedać działkę nr 1, (…), która stanowi grunt niezabudowany, nieogrodzony, nie ma na nim żadnych budowli oraz dróg.
Powyższe nieruchomości wchodziły w skład gospodarstwa rolnego, które 22 stycznia 1986 r. rodzice przekazali Panu na podstawie umowy darowizny. Wówczas w skład gospodarstwa wchodziły działki o użytku rolnym nr 3 z (…), 4 z (…), 5 z (…) oraz działka nr 6 z (…), o użytku dr, obręb (…), o łącznej pow. 2,6854 ha.
W 2006 r. w związku z realizacją (…) Obwodnicy (...), część Pana gruntu została włączona do gruntów zajętych pod budowę drogi. Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad wniosła o podział działek nr 3 i 4 z (…). W wyniku przeprowadzonego podziału geodezyjnego powstały działki nr 7, 8 i 9 oraz 10 i 11. Po podziale Pana własnością pozostawały działki nr 7, 8, 9, 10, 11, 5 i 6. Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad w związku z realizacją zadania o charakterze publicznym nabyła od Pana grunt w granicach działek nr 8, 11 i 5 o łącznej pow. 1,3152 ha.
W wyniku powyższej transakcji ze Skarbem Państwa, pozostał Panu grunt w granicach prawnych działek nr 7, 9, 10 oraz 6.
Niezależnie od Pana Rada Miejska (…) podjęła 20 listopada 2003 r. uchwałę nr (…) w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru rozwoju (…) - część A w (…), zgodnie z którą działka nr 7 znalazła się w obszarze miasta przeznaczonym w części pod zieleń, w części pod aktywność gospodarczą. Uchwała ta została uchylona uchwałą nr (…) z 11 października 2018 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie ulic (…) oraz (…), zgodnie z którą działka nr 7 znalazła się w obszarze miasta przeznaczonym pod aktywność gospodarczą 5AG.
16 czerwca 2011 r. Rada Miejska (…) podjęła uchwałę nr (…) w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru (…), zgodnie z którą działka nr 9 znalazła się w obszarze miasta przeznaczonym pod usługi 2U.
W związku z rozwojem osiedla (…), jego transformacją z osiedla o charakterze wiejskim w osiedle mieszkaniowe, a także podjęciem przez Radę Miejską (…) planów zagospodarowania obszarów znajdujących się w obrębie tego osiedla, grunty wykorzystywane dotychczas rolniczo zaczęły ze względu na zagospodarowanie całego osiedla tracić charakter typowo rolny.
W 2011 r. w związku z zainteresowaniem kupnem części działki nr 9, dokonano na Pana wniosek podziału geodezyjnego tej działki na działki nr 12 i 1. W tym samym roku sprzedał Pan działkę nr 12. Środków uzyskanych ze sprzedaży nie przeznaczył Pan na prowadzenie jakiejkolwiek działalności gospodarczej. Działki nie przygotowywał Pan do zbycia pod względem uzbrojenia w sieci, nie czynił Pan żadnych nakładów na niej i nie wystawiał jej jako oferty do sprzedaży. Była to sprzedaż okazjonalna w ramach przysługującego Panu prawa własności nieruchomości. Środki uzyskane ze sprzedaży przeznaczył Pan na potrzeby prywatne, w tym między innymi na kupno domu mieszkalnego dla siebie.
W 2019 r. na wezwanie właściciela innej nieruchomości do ustanowienia drogi koniecznej, zbył Pan działkę nr 6 stanowiącej użytek dr.
W 2020 r. zbył Pan działkę nr 7 gdyż zgłosił się zainteresowany. Tak jak w przypadku działki nr 12 grunt podlegający sprzedaży był niezabudowany, nieogrodzony, nie było na nim żadnych budowli. Nie ponosił Pan żadnych nakładów na ulepszenie tego gruntu i nie wystawiał go jako oferty do sprzedaży.
Żadnej z działek gruntu, które Pan zbył lub zamierza zbyć nie przygotowywał Pan do sprzedaży. Ich sprzedaż była okazjonalna, na prywatne potrzeby. Nie dokonywał Pan żadnych nakładów na gruncie, ani uzbrojenia w sieci, ani budowy obiektów, dróg, innej infrastruktury. Sprzedaż działek wynikała z potrzeb prywatnych majątkowych, nie stanowiła zorganizowanej sprzedaży, żadnego działania marketingowego. Środki uzyskane ze sprzedaży nie były i nie będą wykorzystywane na jakąkolwiek działalność gospodarczą.
Doprecyzowanie i uzupełnienie zdarzenia przyszłego
W całym okresie posiadania przez Pana działki nr 1 była i jest ona wykorzystywana pod uprawy polowe.
W okresie od 22 stycznia 1986 r. do 19 grudnia 2006 r. osobiście zajmował się Pan uprawą rolną przedmiotowego gruntu (zboża, buraki, ziemniaki). Po tym okresie wyraził Pan zgodę sąsiadowi, następnie jego synowi aby korzystał z niej również pod uprawy polowe (kukurydza).
Z osobami tymi nie miał i nie ma Pan zawartej umowy pisemnej. Łączy Państwa umowa ustna polegająca na udostępnieniu gruntu pod uprawy w zamian za kwotę należną z tytułu podatku od nieruchomości rolnych.
Z tytułu prowadzenia gospodarstwa rolnego, w skład którego wchodziła działka nr 1 nie był Pan czynnym podatnikiem podatku VAT.
Do 19 grudnia 2006 r. osobiście wykonywał Pan prace polowe na działce nr 1 i w okresie tym nie zawierał Pan żadnych umów cywilnoprawnych z osobami trzecimi polegających na udostępnieniu nieruchomości. Po 19 grudnia 2006 r. wyraził Pan ustną zgodę sąsiadowi, następnie jego synowi, na prowadzenie upraw na Pana polu w zamian za podatek od gruntów rolnych. Nie łączyła i nie łączy Państwa umowa pisemna cywilnoprawna.
Nie pozyskiwał Pan nabywcy działki nr 1 - zainteresowany sam się zgłosił z ofertą kupna.
Z tytułu sprzedaży działek opisanych we wniosku nie był Pan zobowiązany do zarejestrowania się jako czynny podatnik podatku VAT.
Pytanie
Czy w związku z zamiarem sprzedaży działki nr 1, (…), o użytku RH, będzie Pan uznany za podatnika podatku od towarów i usług oraz czy planowana sprzedaż będzie podlegała opodatkowaniem podatkiem od towarów i usług?
Pana stanowisko w sprawie
Pana zdaniem, sprzedaż działki nr 1, (…) nie powinna zostać opodatkowana podatkiem od towarów i usług. Aby sprzedaż gruntu mogła podlegać opodatkowaniu musi być spełniony podmiotowy i przedmiotowy zakres opodatkowania, a więc podmiot mający cechę podatnika musi dokonać czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT.
Sprzedaż gruntu podlega podatkowi VAT gdy zbywca prowadzi działalność gospodarczą.
Nie prowadzi i nie prowadził Pan działalności gospodarczej, w tym związanej z obrotem nieruchomościami, w szczególności określonej w art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Pierwsza sprzedaż części gruntu nastąpiła w związku z realizacją celu publicznego budową (…) Obwodnicy (...), następne dwie sprzedaże były okazjonalne, a zmiana planów zagospodarowania tych działek powstała bez Pana udziału, niezależnie, w związku z planami rozwojowymi Miasta. Trzecia transakcja dotyczyła zbycia działki o użytku dr (zapewnienie innej nieruchomości dostępu do drogi publicznej).
Środki uzyskane ze sprzedaży nie zostały przeznaczone na prowadzenie jakiejkolwiek działalności gospodarczej, a na potrzeby prywatne. Nie jest i nie był Pan podatnikiem podatku od towarów i usług. Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy podatnikami są między innymi osoby fizyczne wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
Pana zdaniem, sprzedaży gruntu dokonał Pan oraz dokona w związku ze zwykłym wykonywaniem prawa własności dla zaspokojenia celów prywatnych majątkowych. Grunt podlegający sprzedaży nie był w żaden sposób ulepszany, nie czynił Pan na nim nakładów inwestycyjnych związanych z uzbrojeniem czy też infrastrukturą techniczną.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy:
Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).
Zgodnie z powołanymi przepisami, grunty spełniają definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż na terytorium kraju jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).
Nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy lub świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy, podlega jednak opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:
Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
W myśl art. 15 ust. 2 ustawy:
Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik.
Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej.
Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
Na mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (t. j. Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. s 1 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady:
„Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności.
„Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
Jednocześnie w art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady wskazano, że:
Państwa członkowskie mogą uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje transakcji związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi, w szczególności jednej z następujących transakcji:
a) dostawa budynku lub części budynku oraz związanego z nim gruntu, przed pierwszym zasiedleniem;
b) dostawa terenu budowlanego.
Podatnikiem podatku od towarów i usług może być zatem każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym czynności te powinny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie.
Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej ani też nie został wykorzystany w trakcie jego posiadania na cele działalności gospodarczej.
W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.
W tym miejscu należy podkreślić, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy. Jednakże jak wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.
Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.
Pana wątpliwości dotyczą kwestii, czy z tytułu planowanej sprzedaży działki nr 1 będzie Pan uznany za podatnika podatku VAT.
W kontekście Pana sprawy, należy zwrócić uwagę na treść zdania drugiego definicji pojęcia „działalność gospodarcza”, w której mówi się o wykorzystywaniu m.in. towarów w sposób ciągły do celów zarobkowych. Takie wykorzystywanie towarów ma miejsce poprzez oddanie ich w stosunki obligacyjne jak najem, dzierżawa, leasing, itp..
Z art. 8 ust. 1 ustawy i przedstawionych w tym zakresie objaśnień wynika, że ustawodawca przyjął generalną zasadę, że usługami są wszelkie odpłatne świadczenia niebędące dostawą towarów. Stąd też stwierdzić należy, że definicja „świadczenia usług” ma charakter dopełniający definicję „dostawy towarów”. Jest ona wyrazem realizacji zasady powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji wykonywanych przez podatników w ramach prowadzonej przez nich działalności gospodarczej.
W rozpatrywanej sprawie należy przede wszystkim zwrócić uwagę, że do 19 grudnia 2006 r. działka nr 1 wykorzystywana była przez Pana pod uprawy. Z tą datą udostępnił Pan ww. działkę sąsiadowi, a następnie jego synowi pod uprawy w zamian za kwotę należną z tytułu podatku od nieruchomości rolnych.
Odnosząc się do powyższego należy wskazać, że zgodnie bowiem z art. 710 z dnia 23 kwietnia 1964 r. ustawy Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795), zwanej dalej Kodeksem cywilnym:
Przez umowę użyczenia użyczający zobowiązuje się zezwolić biorącemu, przez czas oznaczony lub nieoznaczony, na bezpłatne używanie oddanej mu w tym celu rzeczy.
Istotnymi cechami takiej umowy są zatem dwa elementy: oddanie rzeczy do używania na pewien czas oraz nieodpłatność.
Natomiast wyjaśnić należy, że na mocy art. 659 § 1 i 2 Kodeksu cywilnego:
Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz.
Czynsz może być oznaczony w pieniądzach lub w świadczeniach innego rodzaju.
Ponadto, w myśl art. 693 § 1 i 2 Kodeksu cywilnego:
Przez umowę dzierżawy wydzierżawiający zobowiązuje się oddać dzierżawcy rzecz do używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a dzierżawca zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu umówiony czynsz.
Czynsz może być zastrzeżony w pieniądzach lub świadczeniach innego rodzaju. Może być również oznaczony w ułamkowej części pożytków.
Najem/dzierżawa jest więc umową dwustronnie zobowiązującą i wzajemną, odpowiednikiem świadczenia wynajmującego/wydzierżawiającego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania, jest świadczenie najemcy/dzierżawcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu. Z powyższego wynika, że umówiony między stronami czynsz jest wynagrodzeniem za możliwość korzystania z cudzej rzeczy i stanowi świadczenie wzajemne należne za używanie rzeczy przez jego najemcę/dzierżawcę. Należy wskazać, że umowa najmu/dzierżawy jest cywilnoprawną umową nakładającą na strony - zarówno wynajmującego/wydzierżawiającego, jak i najemcę/dzierżawcę - określone przepisami obowiązki.
Wskazać w tym miejscu należy, że w przypadku istnienia świadczenia wzajemnego otrzymanego przez świadczącego usługę, należy uznać czynności wykonywane w ramach zawartej umowy (ustnej czy pisemnej) za odpłatne świadczenie usług określone w art. 8 ust. 1 ustawy podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych. Odpłatność natomiast określana jest przez strony umowy i jeśli strony ustalą zapłatę wówczas wykonane świadczenie staje się odpłatne. Z przepisów nie wynika, że odpłatność za czynność dostawy towarów lub świadczenia usług musi mieć postać pieniężną. Odpłatność jako świadczenie wzajemne, może przybrać postać rzeczową – zapłatą może być inny towar lub usługa, albo mieszaną – zapłata w części pieniężna, a w części rzeczowa. Innymi słowy, dla uznania czynności za odpłatną, wystarczające jest, by istniała możliwość określenia ceny wyrażonej w pieniądzu w stosunku do świadczenia wzajemnego stanowiącego wynagrodzenie za tę czynność.
Przenosząc powyższe na treść analizowanej sprawy należy stwierdzić, że udostępnienie przez Pana działki nr 1 pod uprawy na rzecz sąsiada/jego syna w zamian za wynagrodzenie tj. za kwotę należną z tytułu podatku od nieruchomości rolnych stanowi usługę o charakterze najmu lub dzierżawy.
W konsekwencji, taki sposób wykorzystania przez Pana ww. działki sprawił, że była ona wykorzystywana na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług w prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej, a nie wyłącznie w ramach majątku osobistego.
Odpłatne udostępnienie działki nr 1 będącej przedmiotem wniosku, stanowi zatem odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Tym samym ww. udostępnienie wypełnia określoną w art. 15 ust. 2 ustawy definicję działalności gospodarczej.
W konsekwencji, w przypadku sprzedaży działki nr 1 nie będzie Pan zbywać majątku osobistego lecz majątek wykorzystywany w prowadzonej działalności gospodarczej. Jak zostało wskazane powyżej, majątek prywatny to majątek danej osoby fizycznej, który nie jest przez nią wykorzystywany dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej, a w całym okresie posiadania tego majątku osoba ta musi wykazywać zamiar wykorzystywania go w ramach majątku osobistego, co w niniejszej sprawie nie ma miejsca. Podkreślić poza tym należy, że o tym, czy mamy do czynienia z umową dzierżawy/najmu/umowy o podobnym charakterze, decyduje jej treść i cel, a nie sama nazwa. Ponadto ww. umowa nie musi być zawarta na piśmie, aby była ważna między stronami. Ustna umowa może więc skutecznie wiązać właściciela i osobę użytkującą ziemię.
Podsumowując stwierdzić należy, że sprzedaż przez Pana działki nr 1, którą odpłatnie udostępniał Pan sąsiadowi a następnie jego synowi, będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, jako odpłatna dostawa towarów na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy. Dokonując sprzedaży działki nr 1 będzie Pan podmiotem dokonującym czynności opodatkowanej podatkiem VAT i będzie Pan występował w charakterze podatnika, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy.
Bez znaczenia w niniejszej sprawie jest to, że nie przygotowywał Pan działki pod sprzedaż, gdyż jak wyżej wskazano działka nr 1 nie stanowi Pana majątku osobistego, lecz majątek wykorzystywany w sposób ciągły do celów prowadzenia działalności gospodarczej na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług.
Pana stanowisko uznaję zatem za nieprawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
Informuję, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej Pana przedmiotem wniosku (zapytania). Inne kwestie przedstawione w Pana stanowisku, które nie zostały objęte pytaniem, tj. podlegania opodatkowaniu podatkiem VAT dostawy działek innych niż działka nr 1 – nie mogą być zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo