Interpretacja 0114-KDIP1-3.4012.246.2026.2.KAB

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej

2 kwietnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny z 2 kwietnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie opodatkowania sprzedaży nieruchomości niezabudowanych. Uzupełnili go Państwo pismem z 5 maja 2026 r. (wpływ 5 maja 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.

Treść wniosku wspólnego jest następująca:

Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem

1.  Zainteresowana będąca stroną postępowania:

A.A. (…)

2.  Zainteresowana niebędąca stroną postępowania:

     B.B. (…)

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawczynie są współwłaścicielkami dwóch przylegających do siebie nieruchomości niezabudowanych gruntowych, działka numer 1 o powierzchni 2,356 m² oraz działka numer 2 o powierzchni 22,806 m², położonych w obrębie (…), gmina (…), powiat (…), województwo (…).

Na podstawie wypisu z ewidencji gruntów z 30 marca 2026 r., znak pisma (…), wydanego przez Starostę (…), stwierdza się, że nieruchomość oznaczona numerem 1 o powierzchni 2,356 m² jest oznaczona w ewidencji gruntów znakiem Lzr/RV - grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, posiada numer księgi wieczystej (…) oraz identyfikator działki (…), nieruchomość oznaczona numerem 2 o powierzchni 22,806 m² jest oznaczona w ewidencji gruntów znakiem RV - Grunty orne, posiada numer księgi wieczystej (…) oraz identyfikator działki (…).

Każda z Wnioskodawczyń posiada 1/2 udziału w prawie własności tych nieruchomości.

Nieruchomości zostały nabyte w drodze darowizny od ojca Wnioskodawczyń, na podstawie notarialnej umowy darowizny z 22 grudnia 2011 r. Darowizna obejmowała wyłącznie wyżej wskazane nieruchomości. Od momentu nabycia działek stanowią one majątek prywatny Wnioskodawczyń.

Działki nie były nabyte w ramach działalności gospodarczej jak również nie były wykorzystywane w działalności gospodarczej, nie były wynajmowane, dzierżawione ani udostępniane osobom trzecim, zarówno w formie nieodpłatnej jak i odpłatnej, przez żadną z Wnioskodawczyń. Nie zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych oraz nie były amortyzowane.

Jedna z Wnioskodawczyń, Pani A.A., od 2004 r. przebywa w USA i jest rezydentem podatkowym Stanów Zjednoczonych oraz nie prowadziła działalności gospodarczej w Polsce.

Druga Wnioskodawczyni, Pani B.B., jest rezydentem podatkowym Polski, aktualnie zatrudniona w Polsce na podstawie umowy o pracę. Wnioskodawczyni A.A. prowadziła działalność gospodarczą od 1 marca 2017 r. 1 lipca 2022 r. Wnioskodawczyni zgłosiła zawieszenie działalności gospodarczej, a następnie 28 lutego 2025 r. zgłosiła zaprzestanie wykonywania działalności gospodarczej, dokonując wykreślenia wpisu w CEiDG. Pani B.B. w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą była zarejestrowana jako podatnik VAT czynny od 1 września 2018 r. Opodatkowanie podatkiem od towarów i usług z tyt. wynajmu nieruchomości – odmiennej od wskazanych w niniejszym wniosku.

13 lipca 2023 r. na podstawie art. 96 ust. 9a pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 z poz. zm.) nastąpiło wykreślenie rejestracji jako podatnika VAT czynnego.

Nieruchomości wskazane we wniosku, w żadnej formie nie były wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ani czynności opodatkowanych podatkiem VAT przez Panią B.B.

Należy podkreślić, iż działki będące przedmiotem wniosku stanowią część majątku prywatnego. Na działkach nie była prowadzona produkcja rolna, nie były sprzedawane płody rolne, ani nie były jakakolwiek inna działalność rolnicza oraz gospodarcza.

Dla przedmiotowego terenu nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Decyzją Wójta Gminy (…), z 16 stycznia 2018 r., na wniosek B.B. wydano decyzję o warunkach zabudowy dla przedmiotowych działek, obejmującą możliwość realizacji ok 20 budynków. Wniosek o wydanie warunków zabudowy został złożony w celu zmiany przeznaczenia działek wskazanych we wniosku tj. wyłączenie ich z produkcji rolnej.

Wnioskodawczynie nie prowadzą i nie prowadziły działalności rolniczej w związku z czym zmiana przeznaczenia była niezbędna do zabezpieczenia majątku prywatnego podatniczek. Podkreślenia wymaga fakt, że Wnioskodawczynie samodzielnie nie planowały realizowania jakiejkolwiek inwestycji deweloperskiej.

Również nie podjęto żadnych działań inwestycyjnych, w szczególności:

‒      Nie dokonano podziału geodezyjnego działek.

‒      Nie wydzielono dróg wewnętrznych.

‒      Nie uzyskano pozwolenia na budowę.

‒      Nie wykonano uzbrojenia terenu ani innych prac infrastrukturalnych, budowlanych czy modernizacyjnych.

W przeszłości Wnioskodawczynie zawarły umowę z pośrednikiem w obrocie nieruchomościami, jednak umowa została rozwiązana. Obecnie jedyną formą informowania o zamiarze sprzedaży jest tablica ogłoszeniowa umieszczona na działce.

Wnioskodawczynie nie prowadzą aktywnych działań marketingowych i nie planują zawierania nowych umów pośrednictwa.

W związku z pojawiającymi się zapytaniami dotyczącymi możliwości sprzedaży poszczególnych działek, Wnioskodawczynie postanowiły zwrócić się do tut. Urzędu w zakresie skutków sprzedaży ww. działek na gruncie podatku od towarów i usług (zdarzenie przyszłe).

Pytanie

Czy dostawa niezabudowanych nieruchomości, na warunkach określonych w przedstawionym zdarzeniu przyszłym, będzie uznana za czynność opodatkowaną, w szczególności na gruncie art. 5 ustawy o podatku od towarów i usług z dnia 11 marca 2004 r. (Dz. U. Nr 54, poz. 535) oraz czy w konsekwencji Wnioskodawczynie w ramach niniejszej czynności będą uznane, każda z nich za podatnika podatku od towarów i usług, zgodnie z art. 15 ustawy o podatku od towarów i usług z dnia 11 marca 2004 r. (Dz. U. Nr 54, poz. 535)?

Państwa stanowisko w sprawie

W związku z przedstawionym pytaniem, Wnioskodawczynie pragną wskazać, iż stoją na stanowisku, że dostawa niezabudowanych nieruchomości, na warunkach określonych w opisanym zdarzeniu przyszłym nie może być uznana za czynność opodatkowaną, na gruncie art. 5 ustawy o podatku od towarów i usług z dnia 11 marca 2004 r. (Dz. U. Nr 54, poz. 535) oraz w konsekwencji Wnioskodawczynie w ramach wykonywania przedmiotowej czynności, nie mogą zostać uznane za podatnika podatku od towarów i usług, zgodnie z art. 15 ustawy o podatku od towarów i usług z dnia 11 marca 2004 r. (Dz. U. Nr 54, poz. 535).

Zgodnie z art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT podatnikiem jest podmiot wykonujący działalność gospodarczą, obejmującą m.in. czynności polegające na wykorzystywaniu towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Aby uznać sprzedaż nieruchomości za działalność gospodarczą, konieczne jest stwierdzenie, że sprzedający podejmuje aktywne działania podobne do działań profesjonalnych handlowców, takich jak:

‒      podział nieruchomości na mniejsze działki,

‒      uzbrojenie terenu,

‒      budowa dróg wewnętrznych,

‒      uzyskanie pozwoleń na budowę,

‒      ponoszenie nakładów inwestycyjnych,

‒      prowadzenie szeroko zakrojonych działań marketingowych.

W niniejszej sprawie żadne z powyższych działań nie miały miejsca.

Działki nie były wykorzystywane gospodarczo, nie generowały przychodów i nie były przedmiotem obrotu.

Decyzją Wójta Gminy (…), z 16 stycznia 2018 r. zostały wydane warunki zabudowy. Wniosek o wydane warunków zabudowy został złożony w celu zmiany przeznaczenia działek wskazanych we wniosku tj. wyłączenie ich z produkcji rolnej. Wnioskodawczynie nie prowadzą i nie prowadziły działalności rolniczej w związku z czym zmiana przeznaczenia była niezbędna do zabezpieczenia majątku prywatnego podatniczek. Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy stanowi również ważną informację dla potencjalnych nabywców. Na ich podstawie inwestor może zdecydować, czy ustalone warunki zabudowy odpowiadają jego planom. Samo uzyskanie dokumentu nie zmienia jednak stanu faktycznego gruntu.

Decyzja nie nakłada na właściciela ani na nabywcę obowiązku zabudowy, ani zmiany sposobu zagospodarowania terenu. Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskich z 15 września 2011 r. w połączonych sprawach (C-180/10 i C-181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie − okoliczność, że przed sprzedażą jedna z Wnioskodawczyń złożyła wniosek o wydane warunków zabudowy.

Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanych. Za podatnika należy uznać osobę, która w celu sprzedaży gruntów angażuje podobne środki do podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Chodzi tu przykładowo o nabycie terenu przeznaczonego na budowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy, wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności deweloperskiej.

Na aktywność handlową wskazywać musi ciąg przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.

Zgodnie z powyższą argumentacją, w opinii Wnioskodawczyń, nie sposób przypisać tejże przesłanki podatniczkom, w opisanym zdarzeniu przyszłym, w szczególności z uwagi na fakt, iż sprzedaż działek ma charakter jednorazowy, incydentalny, nie jest wykonywana w sposób ciągły jako przynosząca stałe źródło dochodu. Należy zwrócić uwagę, iż czynności wykonywane w związku z planowaną sprzedażą nieruchomości nie były także działaniami charakterystycznymi dla profesjonalnego obrotu nieruchomościami. Dlatego też należy uznać tego rodzaju transakcję jako czynność związaną ze zwykłym wykonywaniem prawa własności, następującą w ramach zarządu majątkiem prywatnym Wnioskodawczyń. W konsekwencji więc sprzedaż nieruchomości jako taka nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług z uwagi na brak ziszczenia się przesłanek pozwalających na uznanie Wnioskodawczyń jako podmiotu działającego w charakterze podatnika podatku od towarów i usług.

Powyższa argumentacja znajduje również odzwierciedlenie w Interpretacjach Organów Skarbowych m.in. interpretacja indywidualna z 13 marca 2026 r., Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0112-KDIL1-3.4012.24.2026.2.AKR oraz interpretacja indywidualna z 2 kwietnia 2025 r., Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0112-KDIL3.4012.67.2025.4.MC, a także w orzecznictwie Sądów Administracyjnych (Wyrok NSA z 16 stycznia 2025 r. - sygn. akt - I FSK 2198/21) oraz Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (Wyrok TSUE z 15 września 2011 r. w sprawach C-180/10 i C-181/10.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:

Natomiast w myśl art. 2 pkt 22 ustawy:

Należy więc przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie nieruchomości gruntowych (działek), traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.

Wskazać należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.

Należy zauważyć, że według art. 15 ust. 1 ustawy:

Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:

Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej.

Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.

Na podstawie art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE:

Z przytoczonych regulacji prawa wspólnotowego wynika, że podatnikiem podatku od towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie.

Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej ani też nie został wykorzystany w trakcie jego posiadania na cele działalności gospodarczej.

W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.

Pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy o VAT, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z dnia 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.

Ze wskazanych powyżej orzeczeń wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania nieruchomości w ramach majątku osobistego.

Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie – zdaniem Trybunału – okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama z siebie nie jest decydująca. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.

Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE. Przykładowo podane zostały działania polegające na uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych. Działania takie nie należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.

Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając Nieruchomość działa w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność „gospodarczą” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.

Zatem, w kwestii podlegania opodatkowaniu sprzedaży działek nr 1 i 2, istotne jest, czy w celu dokonania ich dostawy podejmą Państwo aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Skutkowałoby to koniecznością uznania Państwa za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług.

Państwa wątpliwości na tle przedstawionego opisu sprawy dotyczą kwestii, czy sprzedaż działek nr 1 i 2, będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT.

Jak wynika z dokonanej wyżej analizy przepisów, warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie - czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Analiza sprawy w kontekście powołanych przepisów prowadzi do wniosku, że sprzedaż działek nr 1 i 2, nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż brak jest przesłanek, aby w związku z tą transakcją uznać Państwa za podatników tego podatku. Z zawartego we wniosku opisu sprawy nie wynika bowiem taka Państwa aktywność, która wykraczałaby poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Nie wystąpił bowiem ciąg zdarzeń, które jednoznacznie przesądzają, że sprzedaż ww. działek będzie wypełniać przesłanki działalności gospodarczej. Działki nr 1 i 2 nabyli Państwo w drodze darowizny. Od momentu nabycia działek stanowią one majątek prywatny. Nieruchomości nie były wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej. Działki nie były wynajmowane, dzierżawione ani udostępniane osobom trzecim, zarówno w formie nieodpłatnej jak i odpłatnej. Ponadto, nie dokonano podziału geodezyjnego działek, nie wydzielono dróg wewnętrznych, nie uzyskano pozwolenia na budowę oraz nie wykonano uzbrojenia terenu ani innych prac infrastrukturalnych, budowlanych czy modernizacyjnych. W przeszłości zawarli Państwo umowę z pośrednikiem w obrocie nieruchomościami, jednak umowa została rozwiązana. Obecnie jedyną formą informowania o zamiarze sprzedaży jest tablica ogłoszeniowa umieszczona na działce. Nie prowadzą Państwo aktywnych działań marketingowych i nie planują zawierania nowych umów pośrednictwa.

Zatem nie podjęli Państwo aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami, które świadczyłyby o angażowaniu środków w sposób podobny do wykorzystywanych przez handlowców. Co ważne, na wniosek Pani B.B. wydano decyzję o warunkach zabudowy dla przedmiotowych działek, obejmującą możliwość realizacji ok 20 budynków. Wniosek o wydanie warunków zabudowy został złożony w celu zmiany przeznaczenia działek wskazanych we wniosku tj. wyłączenie ich z produkcji rolnej, jednak te czynności nie stanowią czynności, w myśl tez wynikających z wyroku TSUE C-180/10 i 181/10 wystarczających, jako czynności dokonanych przez Państwa, do uznania, że w odniesieniu do sprzedaży wskazanych działek zachowają się Państwo jak handlowcy.

Zatem dokonując sprzedaży działek nr 1 i 2 będą Państwo korzystać z przysługującego Państwu prawa do rozporządzania majątkiem osobistym, która to czynność oznacza działanie w sferze prywatnej, do której nie mają zastosowania przepisy ustawy o podatku od towarów i usług. Tym samym, nie będą Państwo podatnikami podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, w odniesieniu do powyższej transakcji, a dostawa ta nie będzie podlegała opodatkowaniu VAT na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

W konsekwencji, sprzedaż przez Państwa działek nr 1 i 2 nie będzie czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Zatem, Państwa stanowisko uznaję je za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację przez Zainteresowanego, który jest stroną postępowania

Pani A.A.(Zainteresowana będąca stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r Ordynacji podatkowej.