Zwolnienie z opodatkowania podatkiem VAT na podstawie art. 113 ustawy świadczonych usług serwisu, w tym wymiany oleju silnikowego oraz naprawy pojazdów samochodowych z wykorzystaniem części.
Podatnik planuje rozpocząć działalność gospodarczą polegającą na prowadzeniu warsztatu samochodowego, w ramach którego będzie świadczył usługi serwisowe i naprawcze pojazdów, w tym diagnostykę, naprawy bieżące, wymianę elementów eksploatacyjnych i oleju silnikowego. Do wykonania usług będzie wykorzystywał nabyte części i materiały, wliczając ich wartość w cenę usługi, bez prowadzenia…
Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe
Szanowny Panie,
stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
2 stycznia 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie zwolnienia z opodatkowania podatkiem VAT na podstawie art. 113 ustawy świadczonych usług serwisu, w tym wymiany oleju silnikowego oraz naprawy pojazdów samochodowych z wykorzystaniem części.
Treść wniosku jest następująca:
Opis zdarzenia przyszłego
W ramach planowanej działalności gospodarczej polegającej na prowadzeniu warsztatu samochodowego będzie Pan świadczył usługi serwisowe i naprawcze pojazdów samochodowych. Zakres tych usług będzie obejmował w szczególności diagnostykę pojazdów, naprawy bieżące, wymianę uszkodzonych elementów eksploatacyjnych oraz wymianę oleju silnikowego. W celu wykonania usług będzie Pan wykorzystywał nabywane części i materiały, których wartość będzie każdorazowo uwzględniana w cenie usługi.
Zakłada Pan korzystanie ze zwolnienia podmiotowego z podatku VAT na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, tj. do limitu 240 000 zł sprzedaży. Zakłada Pan, że w roku rozpoczęcia działalności oraz w kolejnych latach nie przekroczy wskazanego limitu obrotów uprawniającego do korzystania ze zwolnienia.
Nie planuje Pan prowadzenia sprzedaży hurtowej ani detalicznej części i akcesoriów do pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli (PKWiU 45.3), oraz do motocykli (PKWiU ex 45.4).
Model prowadzonej działalności będzie polegał wyłącznie na świadczeniu usług serwisowych i naprawczych. Klient będzie zamawiał u Pana wyłącznie usługę, natomiast Pan w celu jej wykonania, będzie nabywał niezbędne części i materiały. Nie będzie dochodziło do samodzielnej sprzedaży części ani akcesoriów samochodowych w oderwaniu od usługi.
Świadczenia realizowane przez Pana będą miały charakter usług kompleksowych. Usługa serwisowa lub naprawcza, w tym m.in. wymiana oleju silnikowego, będzie stanowiła świadczenie dominujące, natomiast ewentualna dostawa części lub materiałów eksploatacyjnych będzie miała charakter pomocniczy i będzie niezbędna do prawidłowego wykonania usługi głównej.
Na dokumentach sprzedaży potwierdzających wykonanie usługi (fakturach lub paragonach) nie będzie wyodrębniana osobna pozycja dotycząca części samochodowych. Klient będzie zamawiał wyłącznie usługę serwisową lub naprawczą.
Jednocześnie oświadcza Pan, że w ramach prowadzonej działalności gospodarczej nie będzie Pan wykonywał jakichkolwiek czynności, o których mowa w art. 113 ust. 13 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, które wyłączałyby możliwość korzystania ze zwolnienia podmiotowego z VAT.
Pytanie
Czy w związku z planowanym rozpoczęciem działalności gospodarczej polegającej na prowadzeniu warsztatu samochodowego, w ramach którego będzie Pan świadczył usługi serwisu i naprawy pojazdów samochodowych, w tym m.in. wymiany oleju silnikowego, z wykorzystaniem części i materiałów (w tym oleju silnikowego) nabywanych przez Pana we własnym zakresie, przy braku prowadzenia odrębnej sprzedaży hurtowej i detalicznej części oraz akcesoriów samochodowych oraz przy założeniu, że nie będzie Pan wykonywał czynności, o których mowa w art. 113 ust. 13 ustawy, będzie mógł Pan korzystać ze zwolnienia podmiotowego z podatku VAT na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy, do limitu 240 000 zł sprzedaży?
Pana stanowisko w sprawie
Uważa Pan, że może korzystać ze zwolnienia podmiotowego VAT określonego w art. 113 ust. 1 ustawy. Całość świadczenia będzie Pan traktował jako odpłatne świadczenie usług, w którym element usługowy ma charakter dominujący, a element towarowy jest jedynie pomocniczy. W Pana ocenie takie ukształtowanie świadczenia nie powinno skutkować utratą prawa do zwolnienia podmiotowego z VAT. Wskazuje Pan, że z ekonomicznego punktu widzenia świadczenia te będą stanowiły jedną usługę złożoną, obejmującą kilka elementów pomocniczych, ściśle ze sobą powiązanych funkcjonalnie i gospodarczo. W związku z tym nie powinny być one dzielone dla celów podatkowych.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy:
Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
W myśl art. 8 ust. 1 ustawy:
Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (...).
Stosownie do treści art. 15 ust. 1 ustawy:
Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
Zgodnie z treścią art. 15 ust. 2 ustawy:
Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Definicja działalności gospodarczej ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określaną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.
Ustawa o podatku od towarów i usług przewiduje możliwość skorzystania ze zwolnienia podmiotowego zgodnie z art. 113 ustawy.
Stosownie do art. 113 ust. 1 ustawy:
Zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatnika posiadającego siedzibę działalności gospodarczej na terytorium kraju, u którego wartość sprzedaży, z wyłączeniem podatku, nie przekroczyła w poprzednim ani bieżącym roku podatkowym kwoty 240 000 zł.
Na podstawie art. 113 ust. 2 ustawy:
Do wartości sprzedaży, o której mowa w ust. 1, nie wlicza się:
1) wewnątrzwspólnotowej sprzedaży towarów na odległość, która nie podlega opodatkowaniu podatkiem na terytorium kraju;
1a) sprzedaży na odległość towarów importowanych, która nie podlega opodatkowaniu podatkiem na terytorium kraju;
2) odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług, zwolnionych od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3, z wyjątkiem:
a) transakcji związanych z nieruchomościami,
b) usług, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41,
c) usług ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych
- jeżeli czynności te nie mają charakteru transakcji pomocniczych;
3) odpłatnej dostawy towarów, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji.
Zgodnie z art. 113 ust. 5 ustawy:
Jeżeli wartość sprzedaży zwolnionej od podatku na podstawie ust. 1 przekroczy kwotę, o której mowa w ust. 1, zwolnienie traci moc począwszy od czynności, którą przekroczono tę kwotę.
Jak stanowi art. 113 ust. 9 ustawy:
Zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatnika posiadającego siedzibę działalności gospodarczej na terytorium kraju, rozpoczynającego w trakcie roku podatkowego wykonywanie czynności określonych w art. 5, jeżeli przewidywana przez niego wartość sprzedaży nie przekroczy, w proporcji do okresu prowadzonej działalności gospodarczej w roku podatkowym, kwoty określonej w ust. 1.
Według art. 113 ust. 10 ustawy:
Jeżeli faktyczna wartość sprzedaży zwolnionej od podatku na podstawie ust. 9, w proporcji do okresu prowadzonej działalności gospodarczej, przekroczy w trakcie roku podatkowego kwotę określoną w ust. 1, zwolnienie traci moc począwszy od czynności, którą przekroczono tę kwotę.
Ponadto, podatnik może korzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie określonych wyżej przepisów pod warunkiem, że nie wykonuje czynności, o których mowa w art. 113 ust. 13 ustawy.
Zgodnie z art. 113 ust. 13 ustawy:
Zwolnień, o których mowa w ust. 1 i 9, nie stosuje się do podatników:
1) dokonujących dostaw:
a) towarów wymienionych w załączniku nr 12 do ustawy,
b) towarów opodatkowanych podatkiem akcyzowym, w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym, z wyjątkiem:
- energii elektrycznej (CN 2716 00 00),
- wyrobów tytoniowych,
- samochodów osobowych, innych niż wymienione w lit. e, zaliczanych przez podatnika, na podstawie przepisów o podatku dochodowym, do środków trwałych podlegających amortyzacji,
c) budynków, budowli lub ich części, w przypadkach, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10 lit. a i b,
d) terenów budowlanych,
e) nowych środków transportu,
f) następujących towarów, w związku z zawarciem umowy w ramach zorganizowanego systemu zawierania umów na odległość, bez jednoczesnej fizycznej obecności stron, z wyłącznym wykorzystaniem jednego lub większej liczby środków porozumiewania się na odległość do chwili zawarcia umowy włącznie:
- preparatów kosmetycznych i toaletowych (PKWiU 20.42.1),
- komputerów, wyrobów elektronicznych i optycznych (PKWiU 26),
- urządzeń elektrycznych (PKWiU 27),
- maszyn i urządzeń, gdzie indziej niesklasyfikowanych (PKWiU 28),
g) hurtowych i detalicznych części i akcesoriów do:
- pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli (PKWiU 45.3),
- motocykli (PKWiU ex 45.4);
2) świadczących usługi:
a) prawnicze,
b) w zakresie doradztwa, z wyjątkiem doradztwa rolniczego związanego z uprawą i hodowlą roślin oraz chowem i hodowlą zwierząt, a także związanego ze sporządzaniem planu zagospodarowania i modernizacji gospodarstwa rolnego,
c) jubilerskie,
d) ściągania długów, w tym factoringu;
3) (uchylony).
Pana wątpliwości dotyczą ustalenia, czy w przypadku sprzedaży usług naprawy pojazdów z wykorzystaniem części, w tym oleju silnikowego, zakupionych przez Pana - może Pan korzystać ze zwolnienia podmiotowego z podatku VAT.
Odnosząc się do wątpliwości dotyczących możliwości korzystania ze zwolnienia od podatku, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy, które w analizowanej sprawie sprowadzają się de facto do kwestii kwalifikacji dokonywanych czynności jako dostawy towarów, czy też świadczonych usług, należy wskazać, że tej kwalifikacji rozstrzyga każdorazowo zindywidualizowany stan sprawy. O przedmiocie świadczenia przesądzać będzie więc zakres oraz specyfika wykonywanych czynności, użytych materiałów, obowiązujące klasyfikacje statystyczne oraz treść umów zawartych każdorazowo przez podatnika i jego klientów.
Ustalenie, czy określoną transakcję należy zakwalifikować jako dostawę towarów, czy jako świadczenie usług, wymaga wzięcia pod uwagę wszelkich okoliczności, w jakich następuje transakcja, w celu określenia jej elementów charakterystycznych i dominujących.
Co do zasady, dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług każde świadczenie powinno być traktowane jako odrębne i niezależne, jednak w sytuacji gdy jedna usługa obejmuje z ekonomicznego punktu widzenia kilka świadczeń, usługa ta nie powinna być sztucznie dzielona dla celów podatkowych. Tym samym, z ekonomicznego punktu widzenia usługi nie powinny być dzielone dla celów podatkowych wówczas, gdy tworzyć będą jedną usługę złożoną, obejmującą kilka świadczeń pomocniczych. Jeżeli jednak w skład świadczonej usługi wchodzić będą czynności, które nie służą wyłącznie wykonaniu czynności głównej, zasadniczej, lecz mogą mieć również charakter samoistny, to wówczas nie ma podstaw dla traktowania ich jako elementu usługi złożonej.
Usługa złożona zawiera zatem kilka czynności (usług), z tym że jedna z nich jest usługą zasadniczą przeważającą, nadającą danej usłudze jej główny charakter, przy czym wszystkie zmierzają do bezpośredniego zaspokojenia określonej potrzeby zamawiającego wskazanej w umowie. Aby móc wskazać, że dana usługa jest usługą złożoną, powinna składać się ona z różnych świadczeń, których realizacja prowadzi jednak do jednego celu. Na usługę złożoną składa się więc kombinacja różnych czynności, prowadzących do realizacji określonego celu (do wykonania świadczenia zasadniczego), na który składają się różne świadczenia pomocnicze. Natomiast czynność należy uznać za pomocniczą, jeśli nie stanowi ona celu samego w sobie, lecz jest środkiem do pełnego zrealizowania lub wykorzystania usługi zasadniczej. Pojedyncza czynność traktowana jest zatem jak element usługi złożonej wówczas, jeżeli cel świadczenia czynności pomocniczej jest zdeterminowany przez usługę główną oraz nie można wykonać lub wykorzystać bez czynności pomocniczej usługi głównej. Istnienie jednego świadczenia złożonego nie wyklucza zastosowania do poszczególnych jego elementów odrębnych cen.
Czy mamy do czynienia z kompleksową dostawą towarów, czy też kompleksowym świadczeniem usług, powinien przesądzić element, który w ramach danego świadczenia ma charakter dominujący (zob. np. wyroki TSUE: z 2 maja 1996 r. w sprawie C-231/94, Faaborg – Gelting Linien; z 25 lutego 1999 r. w sprawie C-349/96 Card Protection Plan Ltd p-ko Commissioners of Custom and Excise; z 27 października 2005 r. w sprawie C-41/04, Levob Verzekeringen BV i OV Bank NV v Staatssecretaris van Financien, z glosą P. Selera, opubl. Lex/el. 2010). Jeżeli elementem dominującym w ramach danej transakcji jest wydanie towaru w celu przeniesienia prawa do rozporządzania nim jak właściciel, zaś pozostałe czynności mają charakter pomocniczy lub uboczny, wówczas transakcja powinna być traktowana jako dostawa towarów. Natomiast w przypadku, gdy istotą transakcji są inne czynności, to mimo, że w ramach takiej transakcji może także wystąpić wydanie towaru, powinna być ona traktowana jako świadczenie usług.
Sposób identyfikowania świadczeń złożonych wynika również z orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, które wyznaczają kryteria podziału na świadczenia złożone bądź kilka odrębnych świadczeń.
W orzeczeniach z 25 lutego 1999 r. w sprawie Card Protection Plan Ltd v. Commissioners of Customs & Excise, C-349/96, oraz z 22 października 2009 r. w sprawie Swiss Re Germany Holding GmbH v. Finanzamt München für Körperschaften, C-242/08, TSUE wskazał, że dla ustalenia, czy w danym przypadku mamy do czynienia ze świadczeniem złożonym, czy też z zespołem odrębnych świadczeń, istotne jest dokonanie analizy danej transakcji z punktu widzenia jej sensu ekonomicznego. Innymi słowy, zdaniem TSUE, podmiot dokonujący świadczenia powinien zweryfikować, czy dane świadczenie miałoby ekonomiczne uzasadnienie, gdyby zostało podzielone na poszczególne czynności, czy też właśnie z ekonomicznego punktu widzenia nabywane świadczenie stanowi jedną, kompleksową całość, a jego podział na poszczególne czynności miałby charakter sztuczny. W taki sposób identyfikowania świadczeń złożonych wpisuje się również stanowisko TSUE wyrażone w orzeczeniu z 29 marca 2007 r. w sprawie Aktiebolaget NN v. Skatteverket, C-111/05, w którym TSUE wskazał, że ocena ta powinna być dokonywana z punktu widzenia charakterystycznych cech danej transakcji.
Kryterium często stosowanym w kontekście świadczeń złożonych jest kryterium odrębności.
Kryterium to opiera się na weryfikacji, czy poszczególne świadczenia mogą występować w obrocie gospodarczym niezależnie i czy mogą być wykonane przez dowolny inny podmiot. W przypadku odpowiedzi twierdzącej, nie następuje świadczenie złożone, lecz kilka odrębnych świadczeń, które powinny być dla celów opodatkowania VAT traktowane niezależnie od siebie. Takie stanowisko wywieźć można z orzeczenia TSUE z 11 czerwca 2009 r. w sprawie RLRE Tellmer Property sro, C-527/07, w którym istotnie TSUE stanął na stanowisku, że w przypadku usług najmu oraz usług sprzątania części wspólnych budynków następują dwa odrębne świadczenia dla celów VAT. Swoje stanowisko Trybunał oparł na tym, że usługi sprzątania części wspólnych budynku mogą być świadczone na różnych zasadach, to znaczy na przykład przez osoby trzecie wystawiające faktury obejmujące koszt tych usług bezpośrednio lokatorom lub przez wynajmującego zatrudniającego w tym celu własnych pracowników lub posługującego się przedsiębiorstwem zajmującym się sprzątaniem.
Z innych orzeczeń TSUE w sprawie świadczeń złożonych wynika, że w celu określenia świadczenia głównego w ramach świadczenia złożonego należy zbadać, jakie są oczekiwania klienta (rozumianego jako przeciętny konsument) w ramach transakcji i na tej podstawie ustalać świadczenie główne (wiodące), czyli to świadczenie, którego oczekuje od dostawcy klient (np. orzeczenie z 27 października 2005 r. w sprawie Levob Verzekeringen BV, C-41/04).
W analizowanej sprawie wskazał Pan, że planuje rozpoczęcie działalności gospodarczej polegającej na prowadzeniu warsztatu samochodowego, będzie Pan świadczył usługi serwisowe i naprawcze pojazdów samochodowych. Zakres tych usług będzie obejmował w szczególności diagnostykę pojazdów, naprawy bieżące, wymianę uszkodzonych elementów eksploatacyjnych oraz wymianę oleju silnikowego. W celu wykonania usług będzie Pan wykorzystywał nabywane części i materiały, których wartość będzie każdorazowo uwzględniana w cenie usługi. Zakłada Pan, że w roku rozpoczęcia działalności oraz w kolejnych latach nie przekroczy wskazanego limitu obrotów uprawniającego do korzystania ze zwolnienia. Nie będzie Pan prowadził sprzedaży części ani akcesoriów samochodowych odrębnie od usługi naprawy pojazdu. Świadczenia realizowane przez Pana będą miały charakter usług kompleksowych. Usługa serwisowa lub naprawcza, w tym m.in. wymiana oleju silnikowego, będzie stanowiła świadczenie dominujące, natomiast ewentualna dostawa części lub materiałów eksploatacyjnych będzie miała charakter pomocniczy i będzie niezbędna do prawidłowego wykonania usługi głównej. Na dokumentach sprzedaży potwierdzających wykonanie usługi nie będzie wyodrębniana osobna pozycja dotycząca części samochodowych. Ponadto z wniosku wynika, że w ramach prowadzonej działalności gospodarczej nie będzie Pan wykonywał jakichkolwiek czynności, o których mowa w art. 113 ust. 13 ustawy.
Wobec powyższego, mając na uwadze przedstawiony opis sprawy, zgodnie z którym elementem dominującym w Pana świadczeniu są czynności serwisowe/naprawcze, wskazuję, że będzie Pan realizował usługę serwisową/naprawy pojazdów samochodowych, a wykorzystanie towarów (części samochodowych, oleju) będzie miało charakter pomocniczy dla tej usługi głównej i będzie służyło realizacji tego celu. Zatem w sytuacji, gdy będzie Pan wykonywał, w ramach planowanej działalności gospodarczej, wyłącznie czynności w zakresie opisanym we wniosku oraz nie będzie Pan wykonywał czynności, o których mowa w art. 113 ust. 13 ustawy, które ze zwolnienia korzystać nie mogą, w sytuacji gdy rozpoczęcie przez Pana działalności gospodarczej nastąpi w 2026 r. a przewidywana wartość sprzedaży w tym 2026 r. nie przekroczy, w proporcji do okresu prowadzonej działalności gospodarczej kwoty 240 000 zł, to będzie miał Pan prawo do korzystania ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 113 ust. 9 ustawy. Również w następnych latach, o ile nie przekroczy Pan kwoty sprzedaży określonej w treści art. 113 ust. 1 ustawy, w stosunku do lat poprzednich będzie mógł Pan korzystać ze zwolnienia podmiotowego.
W związku z tym, Pana stanowisko, że może Pan korzystać ze zwolnienie podmiotowego w związku z wykonywaniem usług serwisowych i naprawczych uznaję za prawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dniu wydania interpretacji.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo