Interpretacja 0114-KDIP1-3.4012.889.2025.2.AMA

Interpretacja indywidualna - stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest:

• nieprawidłowe - w zakresie braku opodatkowania przez Spółkę uzyskanej marży stanowiącej różnicę pomiędzy ceną nabycia a ceną sprzedaży (pytanie nr 1 wniosku);
• prawidłowe - w zakresie określenia momentu obowiązku podatkowego (pytanie nr 2 wniosku);
• nieprawidłowe - w zakresie braku obowiązku ewidencjonowania sprzedaży bonów SPV na rzecz konsumentów (pytanie nr 3 wniosku);
• prawidłowe - w zakresie sposobu rozliczania sprzedaży bonów SPV (pytanie nr 4 wniosku);
• prawidłowe - w zakresie braku obowiązku rozliczenia podatku VAT w Polsce, przy sprzedaży bonów SPV przy założeniu, że Polska nie będzie miejscem świadczenia dostawy towarów i świadczenia usług realizowanych w zamian za bon SPV (część pytania nr 5 wniosku);
• prawidłowe - w zakresie braku obowiązku rozliczenia podatku VAT przy sprzedaży bonów MPV (część pytania nr 5 wniosku);
• nieprawidłowe - w zakresie powstania obowiązku podatkowego, w sytuacji, gdy sprzedają Państwo klientowi bon różnego przeznaczenia (MPV - tzw. Multi karta), a klient następnie wymienia ten bon na bon jednego przeznaczenia (SPV) lub na inny bon różnego przeznaczenia (MPV) (pytanie nr 6 wniosku).

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

18 listopada 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 12 listopada 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie w zakresie podatku od towarów i usług, który dotyczy skutków podatkowych w podatku od towarów i usług sprzedaży bonów SPV, bonów MPV i tzw. Multi kart, w opisanym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym. Uzupełnili go Państwo dwoma pismami z 26 stycznia 2026 r. (data wpływu 26 stycznia 2026 r.) - w odpowiedzi na wezwanie.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością pod firmą (…) z siedzibą w (…) (dalej jako: „Spółka” lub „Wnioskodawca”) została zarejestrowana w Krajowym Rejestrze Sądowym (…).

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej jako: „ustawa o CIT”), Spółka podlega na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, gdyż posiada na tym terytorium zarówno siedzibę, jak i zarząd.

W związku z tym jest zobowiązana do opodatkowania w Polsce całości swoich dochodów, niezależnie od miejsca ich uzyskania. W świetle powyższego, Spółka jest polskim rezydentem podatkowym w rozumieniu przepisów ustawy o CIT.

Spółka prowadzi działalność gospodarczą polegającą na sprzedaży bonów podarunkowych.

Okresy ważności oferowanych bonów są zróżnicowane i ustalane przez emitenta kart.

Bony mają zarówno postać elektroniczną jak i fizyczną.

Od początku swojej działalności Spółka działa jako dystrybutor kart podarunkowych, systematycznie rozszerzając katalog dostępnych marek, aby oferowane vouchery były łatwe w wyborze, szybkie w dostawie oraz dopasowane do różnych budżetów i potrzeb klientów.

Wnioskodawca jest właścicielem (…) sklepów internetowych działających na rynkach polskim, niemieckim oraz hiszpańskim, pod domenami (…), gdzie sprzedaje karty podarunkowe z szerokiego asortymentu.

Dzięki temu obsługuje klientów nie tylko w Polsce, ale także na innych rynkach europejskich, wspierając działania o charakterze międzynarodowym.

W swoim katalogu Spółka oferuje zarówno bony podarunkowe umożliwiające nabywanie towarów lub usług w konkretnych punktach sprzedaży detalicznej lub sklepach internetowych prowadzonych przez zewnętrzne podmioty współpracujące. Przykładowo, wybrane bony mogą być realizowane zarówno w placówkach stacjonarnych, jak i na stronach internetowych odpowiednich marek, zgodnie z zasadami ich realizacji określonymi przez podmioty akceptujące dane bony.

W zależności od konkretnego bonu, mogą obowiązywać limity dotyczące liczby bonów możliwych do zrealizowania w ramach jednej transakcji - zarówno w kanałach online, jak i offline.

Szczegółowe warunki realizacji poszczególnych bonów określają zasady ich użycia ustalone przez emitentów lub akceptantów tych bonów.

Niezrealizowanie bonu w okresie jego ważności skutkuje wygaśnięciem wszelkich praw po stronie nabywcy lub posiadacza bonu. W szczególności oznacza to brak możliwości realizacji bonu po upływie terminu ważności oraz brak podstaw do dochodzenia jakichkolwiek roszczeń wobec Spółki, w tym roszczeń o zwrot zapłaconej kwoty.

Środki uzyskane przez Spółkę z tytułu sprzedaży niewykorzystanych bonów pozostają w Spółce i nie są przekazywane podmiotom akceptującym bony. Umowy zawierane przez Spółkę z tymi podmiotami nie zawierają postanowień dotyczących rozliczania wartości niewykorzystanych bonów.

Równocześnie, w ramach swojej działalności Spółka emituje i sprzedaje klientom tzw. Multi karty - będące bonami różnego przeznaczenia (MPV) w rozumieniu przepisów ustawy o VAT. Sprzedaż tych bonów następuje za pośrednictwem sklepu internetowego prowadzonego przez Spółkę. Klient wybiera odpowiedni nominał Multi karty i dokonuje zapłaty, która trafia bezpośrednio na rachunek bankowy Spółki. Po otrzymaniu płatności Spółka przesyła klientowi kod bonu (MPV), a transakcja ta dokumentowana jest notą księgową - bez wykazywania VAT, jako że sprzedaż bonu MPV nie stanowi czynności opodatkowanej w momencie jego emisji.

Podobnie jak wszystkie nabyte odpłatnie bony nie mogą być wymieniane przez klienta na gotówkę, również Multi karta nie stanowi karty płatniczej i nie może zostać wymieniona na gotówkę. Jest to instrument, który może zostać zrealizowany wyłącznie poprzez wymianę na inny bon dostępny na stronie internetowej Spółki - tj. bon jednego przeznaczenia (SPV) lub inny bon różnego przeznaczenia (MPV) konkretnej marki lub sieci.

W momencie sprzedaży bonu MPV środki od klienta są księgowane jako przychody przyszłych okresów. Klient może zrealizować (aktywować) bon w dowolnym momencie w okresie ważności Multi karty (np. 24 miesiące), poprzez wybór dostępnego bonu SPV lub MPV. Wówczas dochodzi do tzw. aktywacji, czyli wymiany kodu Multi karty na kod konkretnego bonu. Na tym etapie nie dochodzi już do przepływu środków pieniężnych - operacja odbywa się w ramach wcześniej przekazanej kwoty i jest ujmowana w księgach rachunkowych Spółki jako przeksięgowanie przychodów przyszłych okresów na przychody bieżące.

Spółka działa we własnym imieniu i na własny rachunek, nabywając i emitując bony we własnym zakresie. Nie działa jako agent w imieniu osób trzecich.

Transakcje sprzedaży bonów realizowane są przede wszystkim w formie elektronicznej, przy czym sporadycznie mają miejsce również transakcje w formie fizycznej. Dokumentacja sprzedażowa oraz ewidencja księgowa prowadzone są w sposób pozwalający na jednoznaczne przypisanie każdej wpłaty do określonego klienta i bonu.

W związku z dynamicznym rozwojem i rozszerzeniem skali prowadzonej działalności, Spółka planuje rejestrację jako czynny podatnik VAT. W związku z tym pojawiły się pytania dotyczące prawidłowego rozliczania transakcji oraz obowiązków wynikających ze zmiany statusu podatkowego.

Pytania

Pytanie 1: Czy w przypadku, gdy Spółka jako polski rezydent podatkowy nabywa od dostawcy bony różnego przeznaczenia (MPV) po cenie niższej niż ich wartość nominalna (np. bon o wartości 100 zł nabywany za 95 zł), a następnie dokonuje ich odsprzedaży po cenie nominalnej (100 zł), uzyskana przez Spółkę różnica (marża) pomiędzy ceną nabycia a ceną sprzedaży stanowi wynagrodzenie za usługę dystrybucji, o której mowa w art. 8b ust. 2 ustawy o VAT, i jako taka podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług jako odpłatne świadczenie usług?

Pytanie 2: W przypadku, gdyby uznano, że różnica między ceną zakupu bonu MPV a jego wartością nominalną stanowi wynagrodzenie za odpłatne świadczenie usług podlegających opodatkowaniu VAT, to w którym momencie powstaje obowiązek podatkowy w podatku VAT z tego tytułu zgodnie z przepisami ustawy o podatku od towarów i usług?

Pytanie 3: Czy Spółka, dokonując sprzedaży kart podarunkowych typu SPV (bonów o jednym przeznaczeniu) na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej, może korzystać ze zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania tej sprzedaży przy zastosowaniu kasy rejestrującej, na podstawie § 2 ust. 1 w związku z § 3 ust. 1 pkt 1 oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji przy zastosowaniu kas rejestrujących, w sytuacji, gdy:

• całość zapłaty za sprzedawane karty odbywa się za pośrednictwem rachunku bankowego Spółki (w tym poprzez operatora płatności, np. PayU),
• Spółka nie świadczy usług wymienionych w § 4 ww. rozporządzenia jako wyłączonych ze zwolnienia?

Pytanie 4: Jak należy rozliczać pod względem podatku od towarów i usług sprzedaż bonów jednego przeznaczenia (SPV), dokonywaną przez Spółkę działającą we własnym imieniu, która nabywa je od emitenta i odsprzedaje w cenie odpowiadającej pełnej wartości nominalnej? Czy obowiązek podatkowy powstaje od całej wartości sprzedaży (wartości nominalnej bonu), czy jedynie od różnicy (marży) pomiędzy ceną zakupu a ceną sprzedaży?

Pytanie 5: Czy w przypadku sprzedaży bonów jednego przeznaczenia (SPV) oraz bonów różnego przeznaczenia (MPV) przez polską Spółkę działającą we własnym imieniu, prawidłowe jest uznanie, że:

W odniesieniu do bonów SPV:

• sprzedaż na rzecz nabywców (zarówno B2B, jak i B2C) z innych państw członkowskich UE (np. Niemcy, Hiszpania), w sytuacji gdy bon może być wykorzystany wyłącznie na terytorium danego państwa, nie podlega opodatkowaniu VAT w Polsce, a miejscem świadczenia jest kraj, w którym bon zostanie zrealizowany?
• sprzedaż na rzecz konsumentów (B2C) z innych państw członkowskich UE może być rozliczana za pośrednictwem procedury OSS?
• sprzedaż bonów SPV na rzecz nabywców (B2B i B2C) z krajów trzecich (spoza UE) również nie podlega VAT w Polsce, jeżeli świadczenie objęte bonem będzie realizowane poza terytorium Polski?

W odniesieniu do bonów MPV:

• sprzedaż (zarówno do UE, jak i poza UE; zarówno B2B, jak i B2C) nie podlega opodatkowaniu VAT w Polsce w chwili sprzedaży bonu, a obowiązek podatkowy powstaje dopiero przy jego realizacji?
• miejsce świadczenia i opodatkowania uzależnione będzie od miejsca faktycznej realizacji świadczenia wynikającego z bonu?

Pytanie 6: Czy w sytuacji, gdy Spółka sprzedaje klientowi bon różnego przeznaczenia (MPV - tzw. Multi karta), a klient następnie wymienia ten bon na bon jednego przeznaczenia (SPV) lub na inny bon różnego przeznaczenia (MPV), powstaje obowiązek podatkowy w podatku VAT w momencie takiej wymiany?

Państwa stanowisko w sprawie

Pytanie 1: Zdaniem Wnioskodawcy, w przypadku nabycia przez Spółkę bonów różnego przeznaczenia (MPV) po cenie niższej niż ich wartość nominalna, a następnie ich odsprzedaży po cenie nominalnej, uzyskana różnica (marża) nie stanowi wynagrodzenia za usługę dystrybucji, o której mowa w art. 8b ust. 2 ustawy o VAT, i w konsekwencji nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług jako odpłatne świadczenie usług, lecz stanowi przychód handlowy - w konsekwencji transakcja ta nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.

Pytanie 2: Zdaniem Wnioskodawcy, w przypadku hipotetycznego uznania, że różnica pomiędzy ceną nabycia bonu MPV a jego wartością nominalną stanowi wynagrodzenie za odpłatne świadczenie usług podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą przekazania bonów przez dostawcę (emitenta) na rzecz Spółki. Moment ten należy traktować jako moment wykonania usługi, ponieważ to wtedy dochodzi do faktycznego przeniesienia władztwa nad bonami na Spółkę - a więc do wykonania świadczenia, za które ustalana jest zapłata w postaci różnicy pomiędzy ceną nabycia a wartością nominalną bonu.

Pytanie 3: Zdaniem Wnioskodawcy, Spółka ma prawo korzystać ze zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania sprzedaży bonów jednego przeznaczenia (SPV) na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej przy zastosowaniu kasy rejestrującej, na podstawie § 2 ust. 1 w związku z § 3 ust. 1 pkt 1 oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie zwolnień obowiązku prowadzenia ewidencji przy zastosowaniu kas rejestrujących, pod warunkiem, że zapłata następuje w całości na rachunek bankowy Spółki, a dowód zapłaty pozwala jednoznacznie zidentyfikować nabywcę i transakcję.

Pytanie 4: Zdaniem Wnioskodawcy, sprzedaż bonów jednego przeznaczenia (SPV) przez Spółkę działającą we własnym imieniu podlega opodatkowaniu VAT od pełnej wartości nominalnej bonu w momencie jego sprzedaży, zgodnie z art. 8a ust. 1 ustawy o VAT.

Pytanie 5: Zdaniem Wnioskodawcy, odpowiedź na zadane pytanie powinna być twierdząca - z uwzględnieniem charakterystyki bonów SPV i MPV oraz kraju nabywcy.

Pytanie 6: Zdaniem Wnioskodawcy, w przypadku wymiany bonu różnego przeznaczenia (MPV) na bon jednego przeznaczenia (SPV) obowiązek podatkowy w VAT powstaje w momencie przeniesienia bonu SPV (aktywacji), zgodnie z art. 8a ust. 1 ustawy o VAT; natomiast wymiana MPV na inny MPV pozostaje neutralna podatkowo, o ile po wymianie nadal nie są znane wszystkie elementy niezbędne do określenia miejsca świadczenia i wysokości podatku należnego.

Uzasadnienie Wnioskodawcy

Ad 1

W ocenie Wnioskodawcy, w przypadku gdy Spółka, jako polski rezydent podatkowy, nabywa od dostawcy bony różnego przeznaczenia (MPV) po cenie niższej niż ich wartość nominalna, a następnie dokonuje ich odsprzedaży po wartości nominalnej, różnica (marża) pomiędzy ceną nabycia a ceną sprzedaży nie stanowi wynagrodzenia za usługę dystrybucji w rozumieniu art. 8b ust. 2 ustawy o VAT, lecz stanowi przychód handlowy. W konsekwencji, taka transakcja nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

W ocenie Wnioskodawcy, w opisanym stanie faktycznym nie dochodzi do świadczenia usług podlegających opodatkowaniu VAT, ponieważ Spółka nabywa bony MPV we własnym imieniu i na własny rachunek, a następnie je odsprzedaje jako ich właściciel. Spółka nie działa w imieniu emitenta bonów ani na rzecz klienta końcowego. Uzyskana marża nie jest zapłatą za świadczenie usług, lecz wynika z różnicy cenowej - typowej dla działalności handlowej.

Art. 8b ust. 2 ustawy o VAT przewiduje, że przekazanie bonu różnego przeznaczenia może być uznane za świadczenie usług podlegających opodatkowaniu, jeśli dokonuje go podmiot działający w imieniu osoby trzeciej. W niniejszym przypadku Spółka nie działa w cudzym imieniu, lecz nabywa i odsprzedaje bony jako ich właściciel, co wyklucza zastosowanie tego przepisu. Nie występuje zatem stosunek prawny, w ramach którego Spółka świadczyłaby usługę na rzecz innego podmiotu w zamian za wynagrodzenie.

Warto również wskazać, że umowa pomiędzy Spółką a dostawcą bonów przewiduje, że różnica pomiędzy ceną zakupu a wartością nominalną stanowi rabat, zazwyczaj uzależnioną od ilości zamawianych przez Wnioskodawcę bonów. W rozumieniu języka polskiego, rabat oznacza obniżkę ceny towaru lub kwotę tej obniżki. Zgodnie z definicją zawartą w Słowniku języka polskiego PWN: „rabat” to „opust, upust; obniżka ceny towaru; kwota obniżki ceny towaru” (https://sjp.pwn.pl/sjp/rabat;2573205.html). Rabat jest zatem elementem warunków handlowych uzgodnionych między kontrahentami i nie może być utożsamiany z wynagrodzeniem za usługę. W sytuacji, gdy nie dochodzi do żadnego świadczenia na rzecz kontrahenta, nie sposób mówić o odpłatnym świadczeniu usług.

Stanowisko Wnioskodawcy znajduje również potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych. Przykładowo, w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 czerwca 2023 r. (sygn. III SA/Wa 801/22) wskazano, że w przypadku obrotu bonami różnego przeznaczenia nie można automatycznie zakładać istnienia usługi podlegającej VAT, jeśli brak jest elementu ekwiwalentności oraz nie da się ustalić konkretnego świadczenia wykonywanego na rzecz drugiego podmiotu. Sąd jednoznacznie podkreślił, że nie wiadomo, jaka usługa miałaby być wykonywana, na czyją rzecz i w jakim zakresie, co uniemożliwia uznanie danej czynności za odpłatne świadczenie usług w rozumieniu ustawy o VAT.

W konsekwencji, skoro Spółka działa jako właściciel bonów, nabywa je na własny rachunek i ryzyko, a różnica między ceną zakupu a wartością nominalną stanowi rabat, brak jest podstaw prawnych do uznania tej marży za wynagrodzenie za odpłatne świadczenie usług. Cała transakcja ma charakter handlowy i nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Ad 2

Zdaniem Wnioskodawcy, w przypadku hipotetycznego uznania, że różnica pomiędzy ceną nabycia bonu MPV a jego wartością nominalną stanowi wynagrodzenie za odpłatne świadczenie usług podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą przekazania bonów przez dostawcę (emitenta) na rzecz Spółki. Moment ten należy traktować jako moment wykonania usługi, ponieważ to wtedy dochodzi do faktycznego przeniesienia władztwa nad bonami na Spółkę - a więc do wykonania świadczenia, za które ustalana jest zapłata w postaci różnicy pomiędzy ceną nabycia a wartością nominalną bonu. W tym ujęciu, wynagrodzenie to kompensuje przekazującemu bon (emitentowi) fakt, że Spółka uzyskuje możliwość dalszego obrotu bonami i czerpania z tego tytułu określonych korzyści ekonomicznych.

Taka kwalifikacja jest zgodna z art. 19a ust. 1 ustawy o VAT, zgodnie z którym obowiązek podatkowy w przypadku usług powstaje z chwilą wykonania usługi - o ile ustawa nie przewiduje szczególnych zasad. W przypadku tej czynności (jeśli miałaby być uznana za usługę), ustawa nie wprowadza żadnych szczególnych reguł, zatem zastosowanie mają zasady ogólne.

Ad 3

Zdaniem Wnioskodawcy, Spółka nie ma obowiązku prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kasy rejestrującej w odniesieniu do sprzedaży bonów jednego przeznaczenia (SPV) na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej - na podstawie § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2024 r. w sprawie zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących (Dz.U. 2024 poz. 1902, dalej jako: „Rozporządzenie”), w związku z poz. 42 części II załącznika do rozporządzenia, dotyczącej świadczenia usług, za które całość zapłaty następuje za pośrednictwem rachunku bankowego, a z ewidencji i dowodów dokumentujących zapłatę jednoznacznie wynika, jakiej konkretnie czynności dotyczyła, z zastrzeżeniem § 4 (wyłączenia).

Spółka dokonuje sprzedaży bonów SPV, które na gruncie ustawy o VAT są traktowane jako czynności podlegające opodatkowaniu już w chwili emisji lub przekazania (art. 8a ust. 1 ustawy o VAT). Zapłaty są przyjmowane wyłącznie bezgotówkowo - przelewem bankowym lub za pośrednictwem operatorów płatności online, a dowody zapłaty i ewidencja sprzedaży pozwalają jednoznacznie przyporządkować płatność do konkretnego zamówienia i bonu (dane klienta, numer zamówienia, identyfikator transakcji).

W świetle poz. 42 załącznika do rozporządzenia spełnione są warunki zastosowania zwolnienia:

1)  całość zapłaty za sprzedawane bony SPV dokonywana jest w formie bezgotówkowej - bezpośrednio na rachunek bankowy Spółki, również w przypadku płatności realizowanych za pośrednictwem operatorów płatności online. Operatorzy tacy przekazują środki na konto Spółki, spełniając warunek „zapłaty za pośrednictwem rachunku bankowego”, zgodnie z utrwaloną linią interpretacyjną organów podatkowych,

2)  Spółka prowadzi rzetelną ewidencję, która umożliwia przyporządkowanie każdej wpłaty do konkretnej transakcji sprzedaży bonu SPV. Ewidencja ta obejmuje dane klienta, numer zamówienia, datę zakupu, wartość nominalną bonu, formę płatności oraz identyfikator transakcji płatniczej. Dzięki temu zachowana jest pełna transparentność transakcji i możliwość powiązania płatności z konkretną sprzedażą.

Ponadto, sprzedaż bonów SPV nie została wymieniona w § 4 Rozporządzenia jako wyłączona ze zwolnienia z obowiązku ewidencji. Przepis ten obejmuje m.in. usługi fryzjerskie, gastronomiczne, transportowe, medyczne, prawnicze i inne, których Spółka nie świadczy. Spółka zajmuje się wyłącznie handlem bonami (tj. instrumentami płatniczymi uznanymi za SPV), które - zgodnie z art. 8a ust. 1 ustawy o VAT - stanowią czynność opodatkowaną w chwili ich sprzedaży, a nie dopiero przy realizacji.

Sprzedaż bonów SPV mieści się zatem w pojęciu „dostawy towarów lub świadczenia usług” w rozumieniu przepisów Rozporządzenia. W ocenie Wnioskodawcy nie ma przeszkód, by zastosować w tym zakresie zwolnienie z obowiązku ewidencji sprzedaży na kasie rejestrującej, skoro spełnione są wszystkie przewidziane prawem warunki:

• zapłata w pełni bezgotówkowa, na rachunek bankowy Spółki,
• pełna ewidencja umożliwiająca identyfikację transakcji,
• brak świadczenia usług wyłączonych ze zwolnienia,
• czynność objęta zakresem „dostawy towarów lub świadczenia usług” na gruncie przepisów VAT.

W związku z powyższym, Spółka ma prawo stosować zwolnienie z obowiązku rejestrowania sprzedaży bonów SPV na rzecz konsumentów w kasie fiskalnej, zgodnie z przepisami przywołanego rozporządzenia Ministra Finansów.

Ad 4

Zdaniem Wnioskodawcy, sprzedaż bonów jednego przeznaczenia (SPV) przez Spółkę działającą we własnym imieniu, podlega opodatkowaniu podatkiem VAT od całej wartości nominalnej bonu, a obowiązek podatkowy powstaje w momencie ich sprzedaży (czyli przekazania bonu nabywcy), zgodnie z art. 8a ust. 1 ustawy o VAT.

Zgodnie z art. 2 pkt 43 ustawy o VAT, bon jednego przeznaczenia (SPV) to bon, w przypadku którego miejsce dostawy towarów lub świadczenia usług, których bon dotyczy, oraz kwota należnego podatku VAT są znane w chwili jego emisji. Tym samym, już na etapie emisji bonu SPV wiadomo, jaka stawka podatku VAT będzie miała zastosowanie, a sam bon traktowany jest jak świadczenie podlegające VAT.

Zgodnie z art. 8a ust. 1 ustawy o VAT: „Przeniesienie bonu jednego przeznaczenia dokonywane przez podatnika działającego we własnym imieniu uznaje się za dostawę towarów lub świadczenie usług, których dotyczy ten bon.”

W analizowanym przypadku Spółka:

• nabywa bony SPV od ich emitentów we własnym imieniu i na własny rachunek,
• nie działa jako pośrednik lub agent działający w cudzym imieniu,
• sprzedaje bony SPV po cenie odpowiadającej ich wartości nominalnej.

Zatem transakcja sprzedaży bonu SPV przez Spółkę podlega opodatkowaniu VAT w pełnej wysokości wartości nominalnej bonu, niezależnie od ceny jego nabycia.

Różnica (marża) między ceną zakupu a ceną sprzedaży nie stanowi odrębnego wynagrodzenia za usługę, lecz jest efektem handlowych ustaleń między Spółką a emitentem bonu i nie wpływa na wysokość podstawy opodatkowania.

W rezultacie:

• sprzedaż bonu SPV stanowi opodatkowaną czynność (dostawę towarów lub świadczenie usług) na gruncie VAT,
• obowiązek podatkowy powstaje z chwilą sprzedaży bonu (czyli przeniesienia go na klienta końcowego),
• podstawą opodatkowania jest cała wartość nominalna bonu, zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy o VAT.

Odpłatne przeniesienie bonu SPV przez Spółkę działającą we własnym imieniu stanowi dostawę towarów lub świadczenie usług, w zależności od tego, czego dotyczy bon. W związku z tym, podstawą opodatkowania VAT jest pełna wartość nominalna bonu, a nie wyłącznie marża handlowa. Obowiązek podatkowy powstaje w momencie przekazania bonu nabywcy.

Podstawą opodatkowania jest wszystko, co stanowi zapłatę, zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy o VAT, tj. kwota należna z tytułu sprzedaży bonu jednego przeznaczenia (co do zasady jego wartość nominalna), niezależnie od kosztu jego nabycia od emitenta.

Ad 5

Zdaniem Wnioskodawcy, prawidłowe jest uznanie, że sprzedaż bonów jednego przeznaczenia (SPV) oraz bonów różnego przeznaczenia (MPV) przez polską Spółkę działającą we własnym imieniu na rzecz podmiotów z Unii Europejskiej oraz spoza UE, zarówno w relacjach B2B, jak i B2C, podlega szczególnym zasadom określania miejsca świadczenia oraz momentu powstania obowiązku podatkowego, zgodnie z przepisami ustawy o podatku od towarów i usług oraz przepisami Dyrektywy 2006/112/WE.

W odniesieniu do bonów jednego przeznaczenia (SPV), zgodnie z art. 8a ust. 1 ustawy o VAT, przekazanie takiego bonu uznaje się za dokonanie czynności opodatkowanej - tj. dostawy towarów lub świadczenia usług, których ten bon dotyczy. W konsekwencji miejsce świadczenia ustala się zgodnie z zasadami właściwymi dla tej dostawy lub usługi. Jeżeli z konstrukcji bonu oraz regulaminu jego wykorzystania wynika, że może on zostać zrealizowany wyłącznie w określonym państwie członkowskim (np. Niemcy lub Hiszpania), to miejscem świadczenia - a tym samym opodatkowania VAT - będzie właśnie to państwo. Oznacza to, że sprzedaż bonów SPV na rzecz nabywców (zarówno B2B, jak i B2C) z tych krajów nie podlega opodatkowaniu VAT w Polsce. Może natomiast powstać obowiązek rozliczenia podatku VAT w kraju konsumpcji świadczenia, zgodnie z przepisami lokalnymi.

W przypadku sprzedaży bonów SPV na rzecz konsumentów (osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej) z innych państw członkowskich UE, Wnioskodawca uważa, że możliwe jest zastosowanie procedury szczególnej OSS (One Stop Shop), o której mowa w art. 130a-130d ustawy o VAT. Warunkiem jest, aby miejscem świadczenia było inne państwo członkowskie niż Polska, a Spółka nie posiadała stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w państwie konsumpcji. Dzięki zastosowaniu procedury OSS, Spółka może rozliczyć zagraniczny VAT z tytułu sprzedaży SPV w sposób uproszczony - w ramach jednej kwartalnej deklaracji składanej w Polsce.

Analogicznie, sprzedaż bonów SPV na rzecz nabywców z krajów trzecich (spoza UE), zarówno w relacjach B2B, jak i B2C, również nie podlega opodatkowaniu VAT w Polsce, jeżeli świadczenie, którego bon dotyczy, będzie realizowane poza terytorium kraju. W takim przypadku, zgodnie z art. 28b lub art. 28c ustawy o VAT (w zależności od rodzaju świadczenia), miejscem świadczenia jest terytorium kraju trzeciego. Oznacza to, że transakcja nie jest opodatkowana w Polsce, a faktura sprzedaży bonu SPV powinna zawierać odpowiednią adnotację, np. „transakcja niepodlegająca opodatkowaniu VAT w Polsce”.

W odniesieniu do bonów różnego przeznaczenia (MPV), zgodnie z art. 8b ust. 1 ustawy o VAT, sprzedaż takich bonów nie podlega opodatkowaniu VAT na moment ich przekazania nabywcy. Obowiązek podatkowy powstaje dopiero w momencie realizacji bonu, czyli w chwili dostawy towaru lub wykonania usługi, której ten bon dotyczy. Powyższe zasady mają zastosowanie zarówno do transakcji z podmiotami z Unii Europejskiej, jak i spoza UE, bez względu na to, czy są to transakcje B2B czy B2C.

W przypadku sprzedaży bonów MPV, faktura wystawiana w chwili sprzedaży nie powinna zawierać wykazanego podatku VAT. Można na niej zamieścić adnotację: „sprzedaż bonu MPV - brak obowiązku podatkowego w chwili sprzedaży”. Dopiero realizacja bonu, tj. wymiana na towar lub usługę, będzie stanowiła czynność opodatkowaną VAT. Miejsce świadczenia i zasady opodatkowania będą wówczas uzależnione od rodzaju świadczenia i miejsca jego faktycznego wykonania - co może skutkować powstaniem obowiązku rejestracji i rozliczenia VAT w kraju realizacji bonu.

Podsumowując, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że:

• sprzedaż bonów SPV na rzecz nabywców z UE lub spoza UE nie podlega opodatkowaniu VAT w Polsce, jeżeli miejscem realizacji świadczenia objętego bonem jest inny kraj,
• w przypadku sprzedaży SPV w relacjach B2C z konsumentami z UE, Spółka może korzystać z procedury OSS,
• sprzedaż bonów MPV, niezależnie od miejsca siedziby lub zamieszkania nabywcy, nie podlega VAT w momencie sprzedaży, a opodatkowanie następuje dopiero przy realizacji bonu,
• miejsce świadczenia dla bonów MPV ustala się w chwili realizacji bonu, zgodnie z zasadami właściwymi dla towarów lub usług, których bon dotyczy.

Ad 6

W ocenie Wnioskodawcy, w sytuacji, gdy klient wymienia bon MPV (Multi kartę) na bon SPV (np. kartę jednej, konkretnej sieci, możliwą do realizacji w znanym miejscu i na znane świadczenie), dochodzi do dostawy towarów lub świadczenia usług, o której mowa w art. 8a ust. 1 ustawy o VAT.

Przepis ten stanowi, że w przypadku bonu jednego przeznaczenia, przekazanie tego bonu przez podatnika działającego we własnym imieniu uznaje się za dostawę towarów lub świadczenie usług, których ten bon dotyczy.

Ponieważ bon SPV już w chwili jego przekazania wskazuje konkretną usługę lub towar oraz miejsce opodatkowania, to przekazanie takiego bonu (aktywacja) jest czynnością opodatkowaną VAT i powoduje powstanie obowiązku podatkowego po stronie Spółki - niezależnie od tego, że nie następuje ponowny przepływ gotówki. Obowiązek podatkowy powstaje w momencie aktywacji bonu MPV na SPV. W tym momencie następuje przeniesienie bonu jednego przeznaczenia (SPV), co zgodnie z art. 8a ust. 1 ustawy o VAT uznaje się za dostawę towarów lub świadczenie usług, których ten bon dotyczy, a więc jest to moment powstania obowiązku podatkowego.

Natomiast w sytuacji, gdy klient wymienia bon MPV na inny bon MPV (np. o innej wartości, marce, dostępności), czynność ta pozostaje neutralna podatkowo, pod warunkiem, że po wymianie nadal nie są znane wszystkie elementy niezbędne do określenia miejsca świadczenia i wysokości podatku należnego - w szczególności, gdy nie można jeszcze ustalić, gdzie i jaka stawka VAT będzie miała zastosowanie. Zgodnie z art. 8b ust. 1 ustawy o VAT, w przypadku bonu różnego przeznaczenia, każda dostawa towarów lub świadczenie usług dokonana w zamian za ten bon podlega opodatkowaniu dopiero w momencie realizacji tego bonu. W związku z tym wymiana bonu MPV na inny MPV jest transakcją neutralną z punktu widzenia VAT, obowiązek podatkowy nie powstaje, a transakcję można udokumentować wewnętrznie - bez faktury i bez wykazywania VAT.

Podsumowując, obowiązek podatkowy w VAT nie powstaje ani przy sprzedaży bonu MPV, ani przy jego wymianie na inny MPV. Powstaje natomiast w momencie wymiany bonu MPV na SPV - tj. w chwili przekazania klientowi bonu jednego przeznaczenia, który już wskazuje konkretny towar lub usługę oraz miejsce opodatkowania.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku, jest w części prawidłowe i w części nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają:

1)  odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;

2)  eksport towarów;

3)  import towarów na terytorium kraju;

4)  wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;

5)  wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

Przy tym, w myśl art. 2 pkt 1 ustawy:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terytorium kraju - rozumie się przez to terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.

Na podstawie art. 2 pkt 3 ustawy:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terytorium Unii Europejskiej - rozumie się przez to terytoria państw członkowskich Unii Europejskiej (...).

W świetle art. 2 pkt 4 ustawy:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terytorium państwa członkowskiego - rozumie się przez to terytorium państwa wchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.

W myśl art. 2 pkt 5 ustawy:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terytorium państwa trzeciego - rozumie się przez to terytorium państwa niewchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a ust. 1 i 3.

Stosownie do treści art. 2 pkt 6 ustawy:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Według art. 7 ust. 1 ustawy:

Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, (…).

Na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy:

Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).

Jak stanowi art. 15 ust. 1 ustawy:

Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:

Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Stosownie do art. 2 pkt 41 ustawy:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o bonie - rozumie się przez to instrument, z którym wiąże się obowiązek jego przyjęcia jako wynagrodzenia lub części wynagrodzenia za dostawę towarów lub świadczenie usług, w przypadku którego towary, które mają zostać dostarczone, lub usługi, które mają zostać wykonane, lub tożsamość potencjalnych dostawców lub usługodawców są wskazane w samym instrumencie lub określone w powiązanej dokumentacji, w tym w warunkach wykorzystania tego instrumentu.

W myśl art. 2 pkt 42 ustawy:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o emisji bonu - rozumie się przez to pierwsze wprowadzenie bonu do obrotu.

Na podstawie art. 2 pkt 43 ustawy:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o bonie jednego przeznaczenia - rozumie się przez to bon, w przypadku którego miejsce dostawy towarów lub świadczenia usług, których bon dotyczy, oraz kwota należnego podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze z tytułu dostawy tych towarów lub świadczenia tych usług są znane w chwili emisji tego bonu.

Według art. 2 pkt 44 ustawy:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o bonie różnego przeznaczenia - rozumie się przez to bon inny niż bon jednego przeznaczenia.

Natomiast w świetle art. 2 pkt 45 ustawy:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o transferze bonu - rozumie się przez to emisję bonu oraz każde przekazanie tego bonu po jego emisji.

Wskazać w tym miejscu należy, że wprowadzenie definicji bonu na towary i usługi jest nie tylko istotne ze względu na potrzebę harmonizacji opodatkowania podatkiem VAT w odniesieniu do transakcji z wykorzystaniem bonów w Unii Europejskiej, lecz także ze względu na potrzebę unikania zakłóceń konkurencji. Celem tej definicji jest również rozróżnienie pomiędzy bonami, które można wymienić na towary i usługi a instrumentami płatniczymi, które służą wyłącznie do realizacji płatności, gdyż opodatkowanie bonów podatkiem VAT jako specyficznego środka płatniczego i instrumentów płatniczych jest różne.

Z uwagi na fakt, że bony w praktyce mogą nabierać coraz więcej cech, które charakteryzują instrumenty płatnicze, w każdym przypadku należy badać, czy płatności, przy których skorzystać można z takiego instrumentu, dotyczą ograniczonej liczby oznaczonych co do nazwy towarów lub usług lub czy tożsamość potencjalnych oferentów dostaw towarów lub usług jest znana z góry - wówczas taki instrument zachowuje swój charakter bonu. Należy przy tym podkreślić, że bon może mieć formę materialną lub elektroniczną.

W odniesieniu do rozróżnienia bonu jednego przeznaczenia od bonu różnego przeznaczenia wskazać należy, że związane jest to z odmiennym traktowaniem tych bonów w świetle podatku VAT. Istotą tego rozróżnienia jest to, czy w momencie emisji bonu dostępnych jest wystarczająco dużo informacji, by stwierdzić, gdzie ma nastąpić opodatkowanie podatkiem VAT i w jakiej kwocie, w związku z dostawą towarów lub świadczeniem usług, na które bon ostatecznie zostanie wymieniony.

Zatem, gdy powyższe dane są możliwe do określenia, tj. w momencie emisji bonu można określić jego miejsce opodatkowania (miejsce dostawy towarów lub świadczenia usług) oraz podatek VAT należny, to mamy do czynienia z bonem jednego przeznaczenia. Za bony jednego przeznaczenia będą więc uznane bony, w przypadku których w momencie ich emisji wiadomo już w jakim państwie członkowskim należałoby odprowadzić należny podatek VAT z tytułu dostawy towarów/świadczenia usług, których dotyczy bon, wiadomo też, jaka jest kwota należnego podatku.

W pozostałych przypadkach, tj., gdy nie można ustalić miejsca opodatkowania w momencie emisji bonu lub nie jest znana kwota podatku VAT należnego, bądź gdy nie są znane obie te informacje, mamy do czynienia z bonami różnego przeznaczenia. Zatem bon lub powiązana z nim dokumentacja już w chwili emisji powinny jasno określać charakter tego bonu.

Zasady dotyczące opodatkowania transferu bonów jednego przeznaczenia (SPV) i różnego przeznaczenia (MPV) zostały przedstawione w dziale II rozdziale 2a ustawy „Opodatkowanie w przypadku stosowania bonów”.

Zgodnie z art. 8a ust. 1 ustawy:

Transfer bonu jednego przeznaczenia dokonany przez podatnika działającego we własnym imieniu uznaje się za dostawę towarów lub świadczenie usług, których ten bon dotyczy.

Stosownie do art. 8a ust. 2 ustawy:

Faktycznego przekazania towarów lub faktycznego świadczenia usług w zamian za bon jednego przeznaczenia przyjmowany przez dostawcę lub usługodawcę jako wynagrodzenie lub część wynagrodzenia nie uznaje się za niezależną transakcję w części, w której wynagrodzenie stanowił bon.

Na podstawie art. 8a ust. 3 ustawy:

Jeżeli transferu bonu jednego przeznaczenia dokonuje podatnik działający w imieniu innego podatnika, uznaje się, że taki transfer stanowi dostawę towarów lub świadczenie usług, których ten bon dotyczy, dokonane przez podatnika, w imieniu którego działa podatnik.

W myśl art. 8a ust. 4 ustawy:

W przypadku gdy dostawca towarów lub usługodawca nie jest podatnikiem, który działając we własnym imieniu, wyemitował bon jednego przeznaczenia, uznaje się, że ten dostawca lub usługodawca dokonał odpowiednio dostawy towarów lub świadczenia usług, których ten bon dotyczy, na rzecz podatnika, który wyemitował ten bon.

Jak natomiast stanowi art. 8b ust. 1 ustawy:

Faktyczne przekazanie towarów lub faktyczne świadczenie usług dokonane w zamian za bon różnego przeznaczenia przyjmowany przez dostawcę lub usługodawcę jako wynagrodzenie lub część wynagrodzenia podlega opodatkowaniu podatkiem. Nie podlega opodatkowaniu podatkiem wcześniejszy transfer bonu różnego przeznaczenia.

Jak stanowi art. 8b ust. 2 ustawy:

W przypadku gdy transferu bonu różnego przeznaczenia dokonuje podatnik inny niż podatnik dokonujący czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem zgodnie z ust. 1, opodatkowaniu podatkiem podlegają usługi pośrednictwa oraz inne usługi, które można zidentyfikować, takie jak usługi dystrybucji lub promocji, dotyczące tego bonu.

Przy korzystaniu z bonu - w zależności od jego rodzaju - podatek VAT będzie naliczany w chwili transferu bonu (przy bonach SPV) albo w chwili skorzystania z bonu, czyli podczas wymiany bonu na towary lub usługi (bony MPV).

Z opisu sprawy wynika, że planują Państwo rejestrację jako czynny podatnik VAT. Podlegają Państwo na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, gdyż posiadają Państwo na tym terytorium zarówno siedzibę, jak i zarząd.

Prowadzą Państwo działalność gospodarczą polegającą na sprzedaży bonów podarunkowych.

Okresy ważności oferowanych bonów są zróżnicowane i ustalane przez emitenta kart.

Bony mają zarówno postać elektroniczną jak i fizyczną.

Od początku swojej działalności działają Państwo jako dystrybutor kart podarunkowych, systematycznie rozszerzając katalog dostępnych marek, aby oferowane vouchery były łatwe w wyborze, szybkie w dostawie oraz dopasowane do różnych budżetów i potrzeb klientów.

Są Państwo właścicielem (…) sklepów internetowych działających na rynkach polskim, niemieckim oraz hiszpańskim, pod domenami (…), gdzie sprzedaje karty podarunkowe z szerokiego asortymentu.

Dzięki temu obsługują Państwo klientów nie tylko w Polsce, ale także na innych rynkach europejskich, wspierając działania o charakterze międzynarodowym.

W swoim katalogu oferują Państwo zarówno bony podarunkowe umożliwiające nabywanie towarów lub usług w konkretnych punktach sprzedaży detalicznej lub sklepach internetowych prowadzonych przez zewnętrzne podmioty współpracujące. Przykładowo, wybrane bony mogą być realizowane zarówno w placówkach stacjonarnych, jak i na stronach internetowych odpowiednich marek, zgodnie z zasadami ich realizacji określonymi przez podmioty akceptujące dane bony.

W zależności od konkretnego bonu, mogą obowiązywać limity dotyczące liczby bonów możliwych do zrealizowania w ramach jednej transakcji - zarówno w kanałach online, jak i offline.

Szczegółowe warunki realizacji poszczególnych bonów określają zasady ich użycia ustalone przez emitentów lub akceptantów tych bonów.

Niezrealizowanie bonu w okresie jego ważności skutkuje wygaśnięciem wszelkich praw po stronie nabywcy lub posiadacza bonu. W szczególności oznacza to brak możliwości realizacji bonu po upływie terminu ważności oraz brak podstaw do dochodzenia jakichkolwiek roszczeń wobec Spółki, w tym roszczeń o zwrot zapłaconej kwoty.

Środki uzyskane przez Państwa z tytułu sprzedaży niewykorzystanych bonów pozostają u Państwa i nie są przekazywane podmiotom akceptującym bony. Umowy zawierane przez Państwa z tymi podmiotami nie zawierają postanowień dotyczących rozliczania wartości niewykorzystanych bonów.

Równocześnie, w ramach swojej działalności emitują i sprzedają Państwo klientom tzw. Multi karty - będące bonami różnego przeznaczenia (MPV) w rozumieniu przepisów ustawy o VAT.

Podobnie jak wszystkie nabyte odpłatnie bony nie mogą być wymieniane przez klienta na gotówkę, również Multi karta nie stanowi karty płatniczej i nie może zostać wymieniona na gotówkę. Jest to instrument, który może zostać zrealizowany wyłącznie poprzez wymianę na inny bon dostępny na stronie Państwa internetowej - tj. bon jednego przeznaczenia (SPV) lub inny bon różnego przeznaczenia (MPV) konkretnej marki lub sieci.

W momencie sprzedaży bonu MPV środki od klienta są księgowane jako przychody przyszłych okresów. Klient może zrealizować (aktywować) bon w dowolnym momencie w okresie ważności Multi karty (np. 24 miesiące), poprzez wybór dostępnego bonu SPV lub MPV. Wówczas dochodzi do tzw. aktywacji, czyli wymiany kodu Multi karty na kod konkretnego bonu. Na tym etapie nie dochodzi już do przepływu środków pieniężnych - operacja odbywa się w ramach wcześniej przekazanej kwoty i jest ujmowana w Państwa księgach rachunkowych jako przeksięgowanie przychodów przyszłych okresów na przychody bieżące.

Działają Państwo we własnym imieniu i na własny rachunek, nabywając i emitując bony we własnym zakresie. Nie działają Państwo jako agent w imieniu osób trzecich.

Transakcje sprzedaży bonów realizowane są przede wszystkim w formie elektronicznej, przy czym sporadycznie mają miejsce również transakcje w formie fizycznej. Dokumentacja sprzedażowa oraz ewidencja księgowa prowadzone są w sposób pozwalający na jednoznaczne przypisanie każdej wpłaty do określonego klienta i bonu.

Ad 1

Państwa wątpliwości dotyczą w pierwszej kolejności kwestii, czy w przypadku, gdy jako polski rezydent podatkowy nabywają Państwo od dostawcy bony różnego przeznaczenia (MPV) po cenie niższej niż ich wartość nominalna (np. bon o wartości 100 zł nabywany za 95 zł), a następnie dokonują ich odsprzedaży po cenie nominalnej (100 zł), uzyskana przez Państwa różnica (marża) pomiędzy ceną nabycia a ceną sprzedaży stanowi wynagrodzenie za usługę dystrybucji, o której mowa w art. 8b ust. 2 ustawy, i jako taka podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług jako odpłatne świadczenie usług.

Jak wynika z powołanych przepisów, transfer bonów stanowiących bony różnego przeznaczenia, o których mowa w art. 2 ust. 44 ustawy, mając na uwadze brzmienie art. 8b ust. 1 ustawy, nie stanowi czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT. Tym samym, transfer bonów MPV, zgodnie z art. 8b ust. 1 ustawy, na rzecz kolejnych dystrybutorów jak i na rzecz ostatecznego klienta nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. Obowiązek podatkowy powstanie w momencie faktycznej dostawy towarów i usług w zamian za bon MPV.

Jednakże w okolicznościach opisanej sprawy należy zwrócić uwagę na art. 8b ust. 2 ustawy. Z brzmienia tego przepisu wynika bowiem, że w przypadku, gdy transferu bonu różnego przeznaczenia dokonuje podatnik inny niż podatnik faktycznie świadczący usługi w zamian za ten bon, opodatkowaniu podatkiem podlegają usługi pośrednictwa oraz inne usługi, które można zidentyfikować, takie jak usługi dystrybucji lub promocji, dotyczące tego bonu.

Regulacja ta została wprowadzona 1 stycznia 2019 r. w celu implementacji dyrektywy 2016/1065 Rady (UE) z 27 czerwca 2016 r. zmieniającej dyrektywę 2006/112/WE w odniesieniu do bonów na towary lub usługi (Dz. Urz. UE L 177 z 1 lipca 2016 str. 9). Dyrektywa 2016/1065 wprowadza definicję bonów na towary lub usługi i rozróżnia ich rodzaje oraz reguluje zasady opodatkowania transakcji z użyciem bonów, jak również określa podstawę opodatkowania dla bonów różnego przeznaczenia.

Uwzględniając zatem powyższy przepis art. 8b ust. 2 ustawy, w odniesieniu do przedstawionego opisu sprawy należy wskazać, że występują Państwo i będą Państwo występowali jako ogniwo w łańcuchu transferów bonów różnego przeznaczenia.

Wskazać należy, że w przepisie art. 8b ust. 2 ustawy mowa jest o podatniku innym niż podatnik dokonujący czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem zgodnie z art. 8b ust. 1 ustawy, który dokonuje transferu bonu różnego przeznaczenia. Nie ma więc tu mowy o podatniku działającym w cudzym imieniu. Przepis ten jednoznacznie dotyczy podmiotów, które tak jak Państwo nabywając na własność bony MPV, działają/będą działali we własnym imieniu. Jednocześnie to nie Państwo są/będą w tym przypadku podatnikiem dokonującym czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem, czyli faktycznego przekazania towarów lub faktycznego świadczenia usług, dokonywanych w zamian za bon MPV. Biorąc więc pod uwagę powyższe, nie sposób w tym przypadku wykluczyć zastosowania art. 8b ust. 2 ustawy.

Zatem, w tej sytuacji należy Państwa uznać za podmiot świadczący usługę, którą można zidentyfikować jako usługę dystrybucji tych bonów MPV, czyli podmiot świadczący usługi dystrybucji, pomimo tego, że umowa pomiędzy Państwem a dostawcą bonów przewiduje, że różnica pomiędzy ceną zakupu a wartością nominalną stanowi rabat - element warunków handlowych uzgodnionych między Państwem a kontrahentami.

Należy wskazać, że mimo tego, że transakcja związana z bonem różnego przeznaczenia opodatkowana jest dopiero przy ostatecznym dostarczeniu towaru lub usługi, to dystrybucja tych bonów na zasadach handlowych sama w sobie stanowi świadczenie usługi podlegającej opodatkowaniu, niezależnej od dostawy towaru lub usługi, których te bony dotyczą.

Państwa działalność sprowadza się w tym przypadku do nabywania bonów różnego przeznaczenia po niższej cenie (niż cena nominalna) i zbywania ich po wyższej cenie (cenie nominalnej). Tym samym zakupują Państwo bony w celu ich sprzedaży, tj. w celach handlowych.

W związku z tym, Państwa zysk (różnica między ceną sprzedaży a ceną zakupu bonów MPV) uzyskana ze sprzedaży bonów różnego przeznaczenia stanowi wynagrodzenie z tytułu usług, które można zidentyfikować jako usługi dystrybucji bonów MPV.

Biorąc zatem pod uwagę Państwa zamiar rejestracji jako czynny podatnik podatku VAT, stwierdzić należy, że na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług, marża osiągnięta przez Państwa z tytułu sprzedaży bonów MPV traktowana jest i będzie jako wynagrodzenie za usługi, które można zidentyfikować jako usługi dystrybucji, podlegające opodatkowaniu stosownie do ww. art. 8b ust. 2 ustawy.

Stwierdzić tym samym należy, że dokonując ww. transakcji, świadczą Państwa usługi, które można zidentyfikować jako usługi dystrybucji, o których mowa w art. 8b ust. 2 ustawy i uzyskują Państwo z tego tytułu wynagrodzenie w postaci marży. Marża ta jest związana z konkretną usługą dystrybucji bonu MPV, świadczoną przez Państwa na rzecz emitentów tych bonów, czyli jest uzyskiwana przez Państwa w związku z konkretnym stosunkiem prawnym pomiędzy Państwem a emitentami bonów MPV.

Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 wniosku uznaję za nieprawidłowe.

Ad 2

Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, w którym momencie powstaje obowiązek podatkowy w podatku VAT w przypadku uznania, że różnica między ceną zakupu bonu MPV a jego wartością nominalną stanowi wynagrodzenie za odpłatne świadczenie usług, podlegających opodatkowaniu VAT.

Jak już wyżej wyjaśniono, w przypadku bonów MPV, opodatkowaniu, na zasadach ogólnych, podlegają natomiast usługi pośrednictwa czy, też usługi, które można zidentyfikować jako usługi dystrybucji tych bonów.

Zgodnie natomiast z art. 19a ust. 1 ustawy:

Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 1a, 1b, 5 i 7-11, art. 14 ust. 6, art. 20, art. 21 ust. 1 i art. 138f.

Analiza przywołanych wyżej przepisów wskazuje, że przepis art. 19a ust. 1 ustawy formułuje zasadę ogólną, zgodnie z którą obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towaru bądź wykonania usługi co oznacza, że podatek staje się wymagalny w rozliczeniu za okres, w którym dokonana została dostawa towarów bądź świadczenie usług i powinien być rozliczony za ten okres.

Podkreślić należy, że ustawa, jak również akty wykonawcze do niej, nie przewidują szczególnego momentu powstania obowiązku podatkowego dla usług dystrybucji bonów MPV.

Moment powstania obowiązku podatkowego wymaga jednak od wykonawcy danej usługi prawidłowego określenia momentu jej wykonania.

W tej sprawie, usługi dystrybucji bonów MPV świadczone przez Państwa są/będą każdorazowo wykonane w momencie sprzedaży (a tym samym przekazania) bonu MPV przez dostawcę (emitenta) na Państwa rzecz. Tym samym, obowiązek podatkowy powstaje/powstanie zgodnie z art. 19a ust. 1 ustawy, na zasadach ogólnych, tj. z chwilą dokonania dostawy lub wykonania usługi, czyli każdorazowo w dniu faktycznego przeniesienia na Państwa władztwa nad tymi bonami.

Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 wniosku uznaję za prawidłowe.

Ad 3

Państwa wątpliwości dotyczą także kwestii, czy dokonując sprzedaży kart podarunkowych typu SPV (bonów o jednym przeznaczeniu) na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej, mogą Państwo korzystać ze zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania tej sprzedaży przy zastosowaniu kasy rejestrującej, na podstawie § 2 ust. 1 w związku z § 3 ust. 1 pkt 1 oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji przy zastosowaniu kas rejestrujących, w sytuacji, gdy:

• całość zapłaty za sprzedawane karty odbywa się za pośrednictwem Państwa rachunku bankowego (w tym poprzez operatora płatności, np. PayU),
• nie świadczą Państwo usług wymienionych w § 4 ww. rozporządzenia jako wyłączonych ze zwolnienia.

Obowiązek prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących wynika natomiast z zapisu art. 111 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym:

Podatnicy dokonujący sprzedaży na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych są obowiązani prowadzić ewidencję sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących.

Powyższy przepis określa generalną zasadę, z której wynika, że obowiązek prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kasy rejestrującej dotyczy wszystkich podatników, którzy dokonują sprzedaży na rzecz określonych w nim odbiorców, tj. osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych. Zatem jednym z podstawowych kryteriów decydujących o obowiązku stosowania do ewidencjonowania kas rejestrujących jest status nabywcy wykonywanych przez podatnika świadczeń.

Jeżeli nabywcą danej usługi jest podmiot, inny niż wymieniony w art. 111 ust. 1 ustawy, to taka sprzedaż w ogóle nie jest objęta obowiązkiem ewidencjonowania przy użyciu kasy rejestrującej.

Może więc zaistnieć sytuacja, w której podatnik będzie ewidencjonował przy zastosowaniu kasy rejestrującej jedynie część swojej sprzedaży, a niektórych czynności nie, bowiem mogą one korzystać ze zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania za pomocą kas rejestrujących.

Na mocy delegacji ustawowej zawartej w art. 111 ust. 8 ustawy:

Minister właściwy do spraw finansów publicznych może zwolnić, w drodze rozporządzenia, na czas określony, niektóre grupy podatników oraz niektóre czynności z obowiązku, o którym mowa w ust. 1, oraz określić warunki korzystania ze zwolnienia, mając na uwadze interes publiczny, w szczególności sytuację budżetu państwa (…).

Zwolnienia z obowiązku instalowania kas rejestrujących zostały określone w § 2 i § 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2024 r. w sprawie zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących (Dz. U. z 2024 r. poz. 1902), zwanego dalej „rozporządzeniem”, i wskazują one na dwojakiego rodzaju zwolnienie z obowiązku ewidencjonowania sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących, mianowicie zwolnienie dla określonych grup podatników (zwolnienie podmiotowe) i zwolnienie dla konkretnych czynności (zwolnienie przedmiotowe).

W myśl § 3 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 rozporządzenia:

Zwalnia się z obowiązku prowadzenia ewidencji w danym roku podatkowym, nie dłużej jednak niż do dnia 31 grudnia 2027 r.:

1)  podatników, u których wartość sprzedaży dokonanej na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych w poprzednim roku podatkowym nie przekroczyła kwoty 20 000 zł, a w przypadku podatników rozpoczynających w poprzednim roku podatkowym dostawę towarów lub świadczenie usług na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych, jeżeli wartość sprzedaży z tego tytułu, w proporcji do okresu wykonywania tych czynności w poprzednim roku podatkowym, nie przekroczyła kwoty 20 000 zł;

2)  podatników rozpoczynających po dniu 31 grudnia 2024 r. dostawę towarów lub świadczenie usług na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych, jeżeli przewidywana przez podatnika wartość sprzedaży z tego tytułu, w proporcji do okresu wykonywania tych czynności w danym roku podatkowym, nie przekroczy kwoty 20 000 zł.

Stosownie natomiast do § 3 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia:

Zwolnienia, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, nie stosuje się do podatników, którzy w poprzednim roku podatkowym byli obowiązani do prowadzenia ewidencji lub przestali spełniać warunki do zwolnienia z obowiązku prowadzenia ewidencji.

Zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia:

Zwalnia się z obowiązku prowadzenia ewidencji w danym roku podatkowym, nie dłużej jednak niż do dnia 31 grudnia 2027 r., czynności wymienione w załączniku do rozporządzenia.

Jak stanowi § 2 ust. 2 rozporządzenia:

W odniesieniu do niektórych czynności wymienionych w załączniku do rozporządzenia zwolnienie, o którym mowa w ust. 1, stosuje się zgodnie z warunkami określonymi w tym załączniku.

Zwolnienie wskazane w § 2 rozporządzenia jest zwolnieniem przedmiotowym z obowiązku ewidencjonowania sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących, tj. dotyczy przedmiotu działalności.

Pod poz. 41 załącznika do rozporządzenia jako czynność zwolnioną z obowiązku ewidencjonowania wskazano:

Dostawa towarów w systemie wysyłkowym (pocztą lub przesyłkami kurierskimi), jeżeli dostawca towaru otrzyma w całości zapłatę za wykonaną czynność za pośrednictwem poczty, banku lub spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej (odpowiednio na rachunek bankowy podatnika lub na rachunek podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której jest członkiem), a z ewidencji i dowodów dokumentujących zapłatę jednoznacznie wynika, jakiej konkretnie czynności dotyczyła i na czyją rzecz została dokonana (dane nabywcy, w tym jego adres).

Pod poz. 42 załącznika do rozporządzenia jako czynność zwolnioną z obowiązku ewidencjonowania wskazano:

Świadczenie usług na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych, jeżeli świadczący usługę otrzyma w całości zapłatę za wykonaną czynność za pośrednictwem poczty, banku lub spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej (odpowiednio na rachunek bankowy podatnika lub na rachunek podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której jest członkiem), a z ewidencji i dowodów dokumentujących zapłatę jednoznacznie wynika, jakiej konkretnie czynności dotyczyła.

Zwolnień z obowiązku ewidencjonowania, o których mowa w § 2 i § 3 rozporządzenia, nie stosuje się jednak w przypadku dostawy towarów lub świadczenia usług wymienionych w przepisie § 4 ust. 1 rozporządzenia, zgodnie z którym:

Zwolnień, o których mowa w § 2 i § 3, nie stosuje się w przypadku:

1)    dostawy:

a)  gazu płynnego,

b)  części do silników (CN 8409 91 00 i 8409 99 00),

c)  silników do napędu pojazdów i motocykli, silników spalinowych tłokowych z zapłonem iskrowym i samoczynnym do różnego rodzaju jednostek, w tym motocykli (CN 8407 i 8408),

d)  nadwozi do pojazdów silnikowych (CN 8707),

e)  przyczep i naczep (CN 8716 10, 8716 31 00, ex 8716 39, 8716 40 00), kontenerów (CN 8609 00),

f)   części przyczep, naczep i pozostałych pojazdów bez napędu mechanicznego (CN 8716 90),

g)  części i akcesoriów do pojazdów silnikowych (CN 8708, 9401 99 20 i 9401 99 80), to jest do:

- ciągników,

- pojazdów silnikowych do przewozu dziesięciu lub więcej osób z kierowcą,

- samochodów i pozostałych pojazdów silnikowych przeznaczonych zasadniczo do przewozu osób, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi,

- pojazdów silnikowych do transportu towarów,

- pojazdów silnikowych specjalnego przeznaczenia, innych niż te zasadniczo przeznaczone do przewozu osób lub towarów, w szczególności: pojazdów pogotowia technicznego, dźwigów samochodowych, pojazdów strażackich, betoniarek samochodowych, zamiatarek, polewaczek, przewoźnych warsztatów, ruchomych stacji radiologicznych

- z wyłączeniem motocykli,

h)  komputerów stacjonarnych i przenośnych, w tym laptopów i tabletów, oraz urządzeń peryferyjnych do nich, konsol do gier, części do komputerów i konsol,

i)    wyrobów elektronicznych, w tym odbiorników telewizyjnych i radiowych, gramofonów, głośników, telefonów, w tym smartfonów, smartwatchów, anten, wyświetlaczy, monitorów, aparatów do zapisu lub odtwarzania obrazu i dźwięku, nawigacji, urządzeń pamięci trwałej, taśm, dysków, urządzeń alarmowych,

j)    wyrobów optycznych, w tym lornetek, lunet, rzutników,

k)  silników elektrycznych, prądnic i transformatorów,

l)    sprzętu fotograficznego, w tym cyfrowych i konwencjonalnych aparatów fotograficznych, soczewek, obiektywów, kamer, projektorów filmowych,

m)wyrobów z metali szlachetnych lub z udziałem tych metali, których dostawa nie może korzystać ze zwolnienia od podatku, o którym mowa w art. 113 ust. 1 i 9 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, zwanej dalej „ustawą”,

n)  zapisanych i niezapisanych nośników danych cyfrowych i analogowych,

o)  wyrobów przeznaczonych do użycia, oferowanych na sprzedaż lub używanych jako paliwa silnikowe albo jako dodatki lub domieszki do paliw silnikowych, bez względu na kod CN,

p)  wyrobów tytoniowych (CN 2401, 2402, 2403), z wyłączeniem towarów dostarczanych na pokładach samolotów,

q)  napojów alkoholowych o zawartości alkoholu powyżej 1,2%, napojów alkoholowych będących mieszaniną piwa i napojów bezalkoholowych, w których zawartość alkoholu przekracza 0,5% (bez względu na kod CN), z wyłączeniem towarów dostarczanych na pokładach samolotów,

r)   perfum i wód toaletowych (CN 3303 00 10, 3303 00 90), z wyłączeniem towarów dostarczanych na pokładach samolotów,

s)  wyrobów klasyfikowanych do CN 2404 i 8543 40 00, przeznaczonych do palenia lub do wdychania bez spalania, z wyłączeniem towarów dostarczanych na pokładach samolotów,

t)   wyrobów zawierających w swym składzie alkohol etylowy o objętościowej mocy powyżej 50% objętości, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, w tym rozpuszczalników, płynów odkażających, rozcieńczalników farb, płynów do odmrażania,

u)  węgla, brykietów i podobnych paliw stałych wytwarzanych z węgla, węgla brunatnego, koksu i półkoksu, przeznaczonych do celów opałowych,

v)  towarów przy użyciu urządzeń obsługiwanych przez klienta, które również w systemie bezobsługowym przyjmują należność w bilonie, banknotach lub innej formie (bezgotówkowej) i wydają towar;

2)  świadczenia usług:

a)  przewozów pasażerskich w samochodowej komunikacji, z wyłączeniem przewozów wymienionych w poz. 19 i 20 załącznika do rozporządzenia,

b)  taksówek (PKWiU 49.32.11.0), z wyłączeniem wynajmu samochodów osobowych z kierowcą,

c)  naprawy pojazdów silnikowych oraz motorowerów, w tym naprawy opon, ich zakładania, bieżnikowania i regenerowania,

d)  w zakresie wymiany opon lub kół dla pojazdów silnikowych oraz motorowerów,

e)  w zakresie badań i przeglądów technicznych pojazdów,

f)   w zakresie opieki medycznej świadczonej przez lekarzy i lekarzy dentystów, z wyłączeniem usług świadczonych przez osoby wymienione w poz. 51 załącznika do rozporządzenia,

g)  prawniczych, z wyłączeniem usług wymienionych w poz. 31 załącznika do rozporządzenia,

h)  doradztwa podatkowego,

i)    związanych z wyżywieniem (PKWiU ex 56.10, 56.21, ex 56.29, ex 56.30), wyłącznie:

- świadczonych przez stacjonarne placówki gastronomiczne, w tym również sezonowo, oraz

- usług przygotowywania żywności dla odbiorców zewnętrznych (catering),

j)    fryzjerskich, kosmetycznych i kosmetologicznych,

k)  kulturalnych i rozrywkowych - wyłącznie w zakresie wstępu na przedstawienia cyrkowe,

l)    związanych z rozrywką i rekreacją - wyłącznie w zakresie wstępu do wesołych miasteczek, parków rozrywki, na dyskoteki, sale taneczne,

m)mycia, czyszczenia samochodów i podobnych usług (PKWiU 45.20.30.0),

n)  parkingu samochodów i innych pojazdów,

o)  przy użyciu urządzeń, w tym wydających bilety, obsługiwanych przez klienta, które również w systemie bezobsługowym przyjmują należność w bilonie, banknotach lub innej formie (bezgotówkowej).

Zatem bezwzględnemu obowiązkowi ewidencjonowania przy zastosowaniu kas rejestrujących, niezależnie od przysługującego podatnikowi zwolnienia od tego obowiązku na podstawie § 2 i § 3 powołanego rozporządzenia, podlega dostawa towarów wymienionych w § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia oraz świadczenie usług wymienionych w § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, dokonywane na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych.

Aby natomiast przysługiwało prawo do skorzystania ze zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania sprzedaży przy zastosowaniu kasy rejestrującej na podstawie § 2 ust. 1 rozporządzenia w powiązaniu z poz. 41 załącznika do rozporządzenia, muszą łącznie zostać spełnione następujące warunki:

• dostawa towaru nastąpi w systemie wysyłkowym (pocztą lub przesyłkami kurierskimi),
• dostawca towaru otrzyma w całości zapłatę za wykonaną czynność za pośrednictwem poczty, banku lub spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej (odpowiednio na rachunek bankowy podatnika lub na rachunek podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której jest członkiem),
• z ewidencji i dowodów dokumentujących zapłatę jednoznacznie wynika, jakiej konkretnie czynności dotyczyła i na czyją rzecz została dokonana (dane nabywcy, w tym jego adres),
• przedmiotem dostawy nie są towary, jak również usługi wymienione w § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, do których nie stosuje się zwolnień.

Skorzystanie z prawa do zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania sprzedaży przy zastosowaniu kasy rejestrującej na podstawie § 2 ust. 1 rozporządzenia w powiązaniu z poz. 42 załącznika stanowiącego jego integralną część, jest możliwe, gdy łącznie zostaną spełnione następujące warunki:

• świadczący usługę na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych otrzyma w całości zapłatę za wykonaną czynność za pośrednictwem poczty, banku lub spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej (odpowiednio na rachunek bankowy podatnika lub na rachunek podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której jest członkiem),
• z ewidencji i dowodów dokumentujących zapłatę jednoznacznie wynika, jakiej konkretnie czynności dotyczyła,
• przedmiotem świadczenia nie są usługi wymienione w § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, do których nie stosuje się zwolnień.

Niespełnienie jednego z powyższych warunków oznacza brak możliwości zastosowania zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania sprzedaży przy zastosowaniu kasy rejestrującej na podstawie § 2 ust. 1 rozporządzenia w zw. z poz. 41 lub 42 załącznika do niego.

Z cytowanego już art. 8a ust. 1 ustawy wynika, że transfer bonu jednego przeznaczenia dokonany przez podatnika działającego we własnym imieniu uznaje się za dostawę towarów lub świadczenie usług, których ten bon dotyczy. Transfer bonów SPV (rozumiany jako emisja bonu oraz każde przekazanie tego bonu po jego emisji) został zatem zrównany z dostawą towarów lub świadczeniem usługi, której dany bon dotyczy i tym samym podlega on opodatkowaniu podatkiem VAT.

W tym przypadku, sprzedając bony SPV konsumentom, pełnią Państwo rolę dystrybutora bonów SPV dokonującego kolejnego jego transferu na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej, za pośrednictwem (…) sklepów internetowych działających m.in. na rynku polskim, niemieckim oraz hiszpańskim. Posiadają Państwo na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zarówno siedzibę, jak i zarząd.

Z wniosku wynika także, że zapłaty za sprzedawane bony SPV są przyjmowane wyłącznie bezgotówkowo - przelewem bankowym lub za pośrednictwem operatorów płatności online, a dowody zapłaty i ewidencja sprzedaży pozwalają jednoznacznie przyporządkować płatność do konkretnego zamówienia i bonu (dane klienta, numer zamówienia, identyfikator transakcji).

Dokonując sprzedaży bonów SPV na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej na terenie kraju, działają Państwo we własnym imieniu, zatem transakcje te uznaje się za dostawę towarów lub świadczenie usług, których ten bon dotyczy.

Biorąc powyższe pod uwagę, dokonywaną przez Państwa sprzedaż bonów SPV, należy rozumieć jako dostawę konkretnego towaru lub świadczenie konkretnej usługi, jakie przysługują osobom fizycznym nieprowadzącym działalności gospodarczej, nabywającym od Państwa bony SPV.

Aby więc przeanalizować czy w tej sprawie dana czynność (której bon SPV dotyczy) została wymieniona w § 4 rozporządzenia, należy wziąć pod uwagę - nie dokonywaną przez Państwa usługę dystrybucji bonów SPV - a dostawę towaru lub świadczenie usług, których ten bon dotyczy.

W tym konkretnym przypadku, to właśnie czynności, których bon SPV dotyczy, zgodnie z art. 8a ust. 1 ustawy, stanowią czynność opodatkowaną w chwili ich sprzedaży, którą Państwo dokonują transferując bony SPV we własnym imieniu.

Tym samym, nie można uznać dokonywanej przez Państwa sprzedaży bonów SPV, rozumianej całościowo, czyli wyłącznie jako świadczenie usług transferu bonów SPV niewymienionych w § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, jako mieszczącej się pojęciu „dostawy towarów lub świadczenia usług” w rozumieniu przepisów rozporządzenia.

Jeśli więc sprzedawany przez Państwa bon SPV na rzecz konsumentów będzie dotyczył dostawy towaru wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia bądź świadczenia usługi wyszczególnionej w § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, to nie będą Państwo mogli korzystać ze zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących. Natomiast, gdy sprzedawany przez Państwa na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej bon SPV będzie dotyczył dostaw towarów lub świadczenia usług, które nie znajdują się w katalogu czynności wymienionych § 4 ust. 1 rozporządzenia, to w przypadku takiej sprzedaży będą Państwo mogli korzystać ze zwolnienia przedmiotowego bądź podmiotowego z obowiązku ewidencjonowania sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących na warunkach wynikających z ww. przepisów.

Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 3 wniosku uznaję za nieprawidłowe.

Ad 4

Państwa wątpliwości dotyczą także kwestii, jak należy rozliczać pod względem podatku od towarów i usług sprzedaż bonów jednego przeznaczenia (SPV), dokonywaną przez Państwa działających we własnym imieniu, którzy nabywają je od emitenta i odsprzedają w cenie odpowiadającej pełnej wartości nominalnej oraz czy obowiązek podatkowy powstaje od całej wartości sprzedaży (wartości nominalnej bonu), czy jedynie od różnicy (marży) pomiędzy ceną zakupu a ceną sprzedaży.

Jak już wcześniej wskazano, przez bon jednego przeznaczenia należy rozumieć taki bon, w przypadku którego miejsce dostawy towarów lub świadczenia usług, których dany bon dotyczy oraz kwota należnego podatku z tytułu dostawy tych towarów lub świadczenia tych usług są znane w chwili emisji tego bonu.

W świetle ww. art. 8a ustawy, transfer bonu jednego przeznaczenia (SPV) jest traktowany jako świadczenie usług lub dostawa towarów, których dotyczy dany bon.

Przepis art. 19a ust. 1 ustawy formułuje zasadę ogólną, zgodnie z którą obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towaru bądź wykonania usługi, co oznacza, że podatek staje się wymagalny w rozliczeniu za okres, w którym dokonana została dostawa towarów bądź świadczenie usług i powinien być rozliczony za ten okres.

Zgodnie z art. 19a ust. 1a ustawy:

W przypadku, o którym mowa w art. 8a ust. 1 i 3, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania transferu bonu jednego przeznaczenia.

Natomiast w myśl art. 19a ust. 4a ustawy:

W przypadku, o którym mowa w art. 8a ust. 1 i 3, dostawę towarów uznaje się za dokonaną, a usługę uznaje się za wykonaną z chwilą dokonania transferu bonu jednego przeznaczenia.

Warto także zwrócić uwagę, iż istota emisji bonów, opisana w art. 2 pkt 42 ustawy, jest związana z przekazaniem bonu przez emitenta pierwszemu posiadaczowi (co do zasady w związku ze sprzedażą bonu). Emisja bonu jednego przeznaczenia (tak jak późniejsze transfery) oznacza dokonanie dostawy towarów/świadczenia usług, których bon dotyczy.

Wskazać należy, że zgodnie z ogólną zasadą wskazaną w art. 29a ust. 1 ustawy:

Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.

Wskazać w tym miejscu należy, że ustawodawca nie wskazał w przepisach szczególnych zasad dla określenia podstawy opodatkowania dla bonów jednego przeznaczenia, co oznacza, że znajdują dla nich zastosowanie zasady ogólne art. 29a ust. 1 ustawy, tj. podstawą opodatkowania jest kwota zapłacona przez konsumenta, pomniejszona o ujęty w tej kwocie podatek VAT.

Wyjaśnienia w tym miejscu wymaga, że marża, stanowiąca różnicę pomiędzy ceną zakupu a ceną sprzedaży, uzyskiwana jest/będzie przez Państwa na etapie, w którym nie dochodzi do emisji bonu, a tym samym nie występuje także transfer bonu. Zgodnie bowiem z art. 2 pkt 45 ustawy przez transfer bonu rozumie się emisję bonu oraz każde przekazanie tego bonu po jego emisji. Powyższe oznacza także, że przekazanie bonu jednego przeznaczenia na Państwa rzecz przez emitenta, bez przeniesienia na Państwa prawa własności, nie rodzi obowiązku podatkowego z tytułu podatku VAT, ponieważ powstaje on z chwilą dokonania jego transferu (art. 19a ust. 4a ustawy), który na tym etapie nie występuje.

Natomiast dopiero sprzedaż bonu jednego przeznaczenia na rzecz klienta, którą Państwo wykonują powoduje powstanie obowiązku podatkowego, ponieważ w tym momencie dochodzi do pierwszego wprowadzenia bonu do obrotu w związku ze sprzedażą.

Obowiązek podatkowy w tym przypadku powstaje więc już w momencie transferu (tj. emisji oraz każdego kolejnego przekazania bonu) bonu jednego przeznaczenia.

Zatem, biorąc pod uwagę Państwa zamiar rejestracji jako czynny podatnik podatku VAT, stwierdzić należy, że są/będą Państwo zobowiązani do naliczenia podatku należnego VAT, w chwili sprzedaży bonów SPV swoim klientom, zgodnie z w art. 8a ust. 1 ustawy.

Mając na uwadze przedstawiony opis sprawy oraz obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa, stwierdzić należy, że podstawą opodatkowania w przypadku sprzedaży bonów SPV, będzie - zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy - wszystko, co stanowi zapłatę, którą otrzymują/otrzymają Państwo od nabywcy z tytułu sprzedaży tych bonów, czyli w tym przypadku pełna wartość nominalna bonu, pomniejszona o kwotę podatku VAT, niezależnie od kosztu nabycia bonu od emitenta.

Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 4 wniosku uznaję za prawidłowe.

Ad 5 (część pytania dotycząca bonów SPV)

Państwa wątpliwości dotyczą również kwestii, czy w przypadku sprzedaży bonów jednego przeznaczenia (SPV) przez Państwa - polską Spółkę działającą we własnym imieniu, prawidłowe jest uznanie, że:

• w odniesieniu do bonów SPV sprzedaż na rzecz nabywców (zarówno B2B, jak i B2C) z innych państw członkowskich UE (np. Niemcy, Hiszpania), w sytuacji, gdy bon może być wykorzystany wyłącznie na terytorium danego państwa, nie podlega opodatkowaniu VAT w Polsce, a miejscem świadczenia jest kraj, w którym bon zostanie zrealizowany;
• w odniesieniu do bonów SPV sprzedaż na rzecz konsumentów (B2C) z innych państw członkowskich UE może być rozliczana za pośrednictwem procedury OSS;
• w odniesieniu do bonów SPV sprzedaż bonów SPV na rzecz nabywców (B2B i B2C) z krajów trzecich (spoza UE) również nie podlega VAT w Polsce, jeżeli świadczenie objęte bonem będzie realizowane poza terytorium Polski.

W odpowiedzi na Państwa wątpliwości wskazać należy, że sposób opodatkowania sprzedaży bonów SPV zależy od statusu nabywcy oraz przedmiotu sprzedaży, której dany bon dotyczy.

W sytuacji, gdy nabywcą bonu jest inny podmiot gospodarczy to w przypadku, gdy bon dotyczy sprzedaży towarów należy ustalić miejsce świadczenia przy ich dostawie.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy:

Miejscem dostawy towarów jest w przypadku towarów wysyłanych lub transportowanych przez dokonującego ich dostawy, ich nabywcę lub przez osobę trzecią - miejsce, w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu do nabywcy;

Natomiast w myśl art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy:

Miejscem dostawy towarów jest w przypadku towarów niewysyłanych ani nietransportowanych - miejsce, w którym towary znajdują się w momencie dostawy.

Z okoliczności sprawy można przyjąć, że towar nie będzie przemieszczany z terytorium Polski na terytorium kraju unijnego lub kraju trzeciego, w którym bon będzie realizowany. Towar będzie znajdował się na terenie kraju, w którym nastąpi realizacja bonu. W związku z tym, miejsce świadczenia tej dostawy należy określić na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy. Miejscem opodatkowania będzie zatem kraj, w którym towary będą znajdować się w momencie ich dostawy (realizacja bonu) a nie Polska.

Podobnie będzie w sytuacji, gdy nabywcą towarów jest konsument (B2C) i towary nie są przedmiotem przemieszczenia pomiędzy krajami unijnymi lub trzecimi, lecz znajdują się na terytorium kraju, gdzie bon jest realizowany, innym niż Polska. W tym przypadku, miejscem opodatkowania transakcji będzie kraj, w którym towary będą znajdować się w momencie ich dostawy (realizacja bonu) a nie Polska.

Z kolei w przypadku, gdy przedmiotem sprzedaży, której dotyczy bon SPV będą usługi to sposób opodatkowania należy ustalić w zależności od statusu nabywcy danej usługi oraz rodzaju usługi.

Zgodnie z zasadą ogólną wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy:

Miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.

Natomiast jak stanowi art. 28b ust. 2 ustawy:

W przypadku gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

Stosownie do art. 28b ust. 2 ustawy:

W przypadku gdy podatnik będący usługobiorcą nie posiada siedziby działalności gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, o którym mowa w ust. 2, miejscem świadczenia usług jest miejsce, w którym posiada on stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu.

Z ww. przepisów ustawy wynika zatem, że co do zasady, usługa świadczona na rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy podlega opodatkowaniu w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej. W takiej sytuacji, miejscem świadczenia tej usługi jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla którego ta usługa jest świadczona.

Z wniosku nie wynika jakiej konkretnie usługi będzie dotyczył bon SPV sprzedawany innym podmiotom gospodarczym (B2B). Jednakże z okoliczności zdarzenia można wywieść, że bon będzie realizowany poza Polską i w tym innym niż Polska kraju (zarówno w kraju UE jak i kraju trzecim) będzie miejsce świadczenia usługi. W związku z tym należy stwierdzić, że w takiej sytuacji Spółka nie będzie zobowiązana do odprowadzenia podatku VAT w Polsce. Jeżeli zastosowanie znajdzie zasada ogólna wynikająca z art. 28b ustawy to podmiotem zobowiązanym do rozliczenia podatku VAT będzie usługobiorca, pod warunkiem, że nabywca będzie podmiotem innym niż posługujący się polskim numerem identyfikacji podatkowej.

W przypadku natomiast gdy miejsce świadczenia będzie określane na podstawie przepisów szczególnych, wskazujących na konieczność opodatkowania usługi w innym niż Polska kraju to zastosowanie w tym zakresie znajdą przepisy tego właśnie kraju.

Odnosząc się natomiast do sprzedaży usług na rzecz konsumentów (B2C) to zgodnie z zasadą ogólną wynikająca z art. 28c ust. 1 ustawy:

Miejscem świadczenia usług na rzecz podmiotów niebędących podatnikami jest miejsce, w którym usługodawca posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3 oraz art. 28d, art. 28e, art. 28f ust. 1, 2 i 3, art. 28g ust. 2 i 3 oraz art. 28h-28n.

W myśl art. 28c ust. 2 ustawy:

W przypadku gdy usługi są świadczone ze stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługodawcy znajdującego się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

Ww. przepisy wprowadzają regułę, zgodnie z którą w przypadku świadczenia usług na rzecz podmiotów niebędących podatnikami miejscem świadczenia usługi jest państwo siedziby usługodawcy, ewentualnie kraj stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w sytuacji, gdy usługa jest świadczona z takiego miejsca i znajduje się ono w innym państwie niż siedziba usługodawcy. Albo też miejscem świadczenia usługi na rzecz podmiotów niebędących podatnikami jest miejsce, w którym usługodawca posiada stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu w sytuacji, gdy nie posiada on siedziby działalności gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Jeżeli natomiast miejsce świadczenia usług określane jest na podstawie przepisów szczególnych, wskazujących na konieczność opodatkowania usługi w innym niż Polska kraju, to podobnie jak przy świadczeniu usług na rzecz B2B, zastosowanie w tym zakresie znajdą przepisy tego właśnie kraju.

Z okoliczności sprawy można wywieść, że miejscem świadczenia usług, których bon będzie dotyczył będzie kraj inny niż Polska. Oznacza to, że co do zasady, zastosowanie znajdą przepisy tego kraju a nie Polski.

Podsumowując, sprzedaż przez Państwa bonów SPV na rzecz nabywców, zarówno B2B jak i B2C, z krajów Unii Europejskiej (innych niż Polska) lub z krajów spoza Unii Europejskiej, nie będzie podlegała opodatkowaniu VAT w Polsce, jeżeli miejscem realizacji świadczenia objętego bonem SPV będzie inny niż Polska kraj, tj. Polska nie będzie stanowić miejsca świadczenia przy dostawie towarów jak i miejsca świadczenia przy świadczeniu usług, zgodnie z przepisami ustawy o VAT.

Przechodząc do możliwości zastosowania procedury unijnej VAT-OSS w przypadku, gdy nabywcą bonu SPV będzie konsument (B2C) to należy wskazać, że procedura ta może mieć zastosowanie zarówno do dostawy towarów jak i świadczenia usług, przy czym towary powinny być przemieszczane pomiędzy krajami. Ponieważ, z okoliczności sprawy, jak wcześniej wskazano, nie wynika, że towary będą przemieszczane pomiędzy krajami należy ograniczyć analizę do świadczenia usług, których bon SPV będzie dotyczył.

Stosownie do art. 130a pkt 1a ustawy:

Ilekroć w niniejszym rozdziale jest mowa o usługach - rozumie się przez to usługi świadczone na rzecz osób niebędących podatnikami, o których mowa w art. 28a, których miejscem świadczenia jest terytorium państwa członkowskiego konsumpcji.

Zgodnie z art. 130a pkt 2 ustawy:

Ilekroć w niniejszym rozdziale jest mowa o podatnikach - rozumie się przez to osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, które:

a)  dokonują wewnątrzwspólnotowej sprzedaży towarów na odległość lub

b)  ułatwiają dostawę towarów zgodnie z art. 7a ust. 2, jeżeli wysyłka lub transport towarów będących przedmiotem dostawy rozpoczyna się i kończy na terytorium tego samego państwa członkowskiego, lub

c)  posiadają siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Unii Europejskiej, ale nie posiadają siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium państwa członkowskiego konsumpcji oraz świadczą usługi na rzecz osób niebędących podatnikami, o których mowa w art. 28a.

Według art. 130a pkt 2a ustawy:

Ilekroć w niniejszym rozdziale jest mowa o państwie członkowskim konsumpcji - rozumie się przez to:

a)  w przypadku wewnątrzwspólnotowej sprzedaży towarów na odległość - państwo członkowskie zakończenia wysyłki lub transportu towarów do nabywcy,

b)  w przypadku dostaw towarów dokonanych przez podatnika ułatwiającego takie dostawy zgodnie z art. 7a ust. 2, jeżeli wysyłka lub transport towarów będących przedmiotem takich dostaw rozpoczyna się i kończy na terytorium tego samego państwa członkowskiego - to państwo członkowskie,

c)  w przypadku świadczenia usług - państwo członkowskie, na terytorium którego ma miejsce świadczenie usług.

Na podstawie art. 130a pkt 2b ustawy:

Ilekroć w niniejszym rozdziale jest mowa o państwie członkowskim identyfikacji - rozumie się przez to państwo członkowskie:

a)  w którym podatnik posiada siedzibę działalności gospodarczej albo

b)  w którym podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, jeżeli nie posiada siedziby działalności gospodarczej na terytorium Unii Europejskiej, albo

c)  w którym podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, które wybiera w celu złożenia zgłoszenia informującego o zamiarze skorzystania z procedury unijnej, jeżeli nie posiada siedziby działalności gospodarczej na terytorium Unii Europejskiej, ale posiada więcej niż jedno stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Unii Europejskiej, albo

d)  rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów, a w przypadku większej liczby takich państw członkowskich - państwo członkowskie, które podatnik wybiera w celu złożenia zgłoszenia informującego o zamiarze skorzystania z procedury unijnej, pod warunkiem że nie posiada siedziby działalności gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Unii Europejskiej.

Jak stanowi art. 130a pkt 3 ustawy:

Ilekroć w niniejszym rozdziale jest mowa o procedurze unijnej - rozumie się przez to rozliczenie VAT należnego z tytułu czynności określonych w pkt 2 lit. a-c państwu członkowskiemu konsumpcji za pośrednictwem państwa członkowskiego identyfikacji.

W świetle art. 130b ust. 1 ustawy:

Podatnik może złożyć zgłoszenie informujące o zamiarze skorzystania z procedury unijnej w państwie członkowskim identyfikacji. Procedura unijna ma zastosowanie do wszystkich dostaw towarów lub każdego świadczenia usług objętych tą procedurą, dokonywanych przez podatnika na terytorium Unii Europejskiej.

W myśl art. 130d ust. 1 ustawy:

Podatnicy zidentyfikowani na potrzeby procedury unijnej są obowiązani prowadzić w postaci elektronicznej ewidencję transakcji objętych procedurą unijną, zgodnie z wymogami, o których mowa w art. 63c rozporządzenia 282/2011.

Ww. przepisy wprowadzają procedurę tzw. One Stop Shop (OSS), która ma na celu uproszczenie obowiązków w zakresie podatku VAT nałożonych na podatników dokonujących dostaw towarów i świadczących usługi osobom niebędącym podatnikami (konsumentom) na terytorium UE, poprzez umożliwienie im:

• elektronicznej rejestracji dla celów podatku VAT w jednym państwie członkowskim;
• deklarowania i płacenia należnego podatku VAT w ramach jednej elektronicznej kwartalnej deklaracji;
• współpracy z administracją podatkową państwa członkowskiego siedziby działalności gospodarczej, nawet jeśli dokonywane dostawy/świadczenie usług mają charakter transgraniczny.

Na podstawie ww. procedury podatnicy, nie muszą rejestrować się do celów podatku VAT we wszystkich państwach członkowskich, w których dokonywane są dostawy. Zamiast tego podatek VAT należny od tych transakcji mogą zadeklarować i zapłacić w jednym państwie członkowskim (państwie członkowskim identyfikacji) za pośrednictwem OSS. Podatek VAT należny z tytułu zrealizowanych transakcji objętych VAT OSS zapłacony w kraju rejestracji do procedury VAT OSS zostaje podzielony i przekazany państwom UE konsumpcji. Przy czym, korzystanie z tej procedury ma charakter fakultatywny.

Ponadto wskazać należy, że z procedury OSS w zakresie usług, mogą korzystać podatnicy posiadający siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Unii Europejskiej, ale nie posiadający siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium państwa członkowskiego konsumpcji.

Warunkiem jest, aby miejscem świadczenia było inne państwo członkowskie niż Polska, a Spółka nie posiadała stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w państwie konsumpcji. Dzięki zastosowaniu procedury OSS, Spółka może rozliczyć zagraniczny VAT z tytułu sprzedaży SPV w sposób uproszczony - w ramach jednej kwartalnej deklaracji składanej w Polsce.

Tym samym, w przypadku sprzedaży bonu SPV w relacjach B2C z konsumentami z UE, w sytuacji gdy miejscem świadczenia usługi jest inny niż Polska kraj UE mogą Państwo korzystać z ww. procedury OSS, o której mowa w art. 130a-130d ustawy, po spełnieniu warunków, wynikających z ustawy o VAT.

Państwa stanowisko w zakresie tej części pytania nr 5 wniosku uznaję za prawidłowe.

Ad 5 (część pytania dotycząca bonów MPV)

Państwa wątpliwości dotyczą również kwestii, czy w przypadku sprzedaży bonów różnego przeznaczenia (MPV) przez Państwa - polską Spółkę działającą we własnym imieniu, prawidłowe jest uznanie, że:

• w odniesieniu do bonów MPV - sprzedaż (zarówno do UE, jak i poza UE; zarówno B2B, jak i B2C) nie podlega opodatkowaniu VAT w Polsce w chwili sprzedaży bonu, a obowiązek podatkowy powstaje dopiero przy jego realizacji,
• w odniesieniu do bonów MPV - miejsce świadczenia i opodatkowania uzależnione będzie od miejsca faktycznej realizacji świadczenia wynikającego z bonu.

Odnosząc się do Państwa wątpliwości w zakresie bonów MPV, wskazać ponownie należy, że zgodnie z art. 8b ust. 1 ustawy, sprzedaż takich bonów nie podlega opodatkowaniu VAT w momencie ich sprzedaży przez Państwa klientom. Obowiązek podatkowy powstaje dopiero w momencie realizacji bonu MPV, czyli w chwili dostawy towaru lub wykonania usługi, której ten bon dotyczy.

Powyższe ma zastosowanie zarówno do transakcji B2B i B2C, dokonywanych z podmiotami z Unii Europejskiej (innymi niż Polska), jak i spoza Unii Europejskiej.

Tym samym, sprzedaż przez Państwa bonów MPV, niezależnie od miejsca siedziby lub zamieszkania nabywcy, nie podlega opodatkowaniu VAT w momencie sprzedaży, a opodatkowanie następuje dopiero przy realizacji bonów.

Sprzedaż przez Państwa bonów różnego przeznaczenia (MPV) na rzecz podmiotów z Unii Europejskiej (innych niż Polska) oraz spoza Unii Europejskiej, zarówno w relacjach B2B, jak i B2C, także podlega ww. szczególnym zasadom określania miejsca świadczenia. Miejsce świadczenia dla bonów MPV ustala się w chwili realizacji bonu, zgodnie z zasadami właściwymi dla towarów lub usług, których bon dotyczy.

Państwa stanowisko w zakresie ww. części pytania nr 5 wniosku uznaję za prawidłowe.

Ad 6

Państwa wątpliwości dotyczą także kwestii czy w sytuacji, gdy sprzedają Państwo klientowi bon różnego przeznaczenia (MPV - tzw. Multi karta), a klient następnie wymienia ten bon na bon jednego przeznaczenia (SPV) lub na inny bon różnego przeznaczenia (MPV), powstaje obowiązek podatkowy w podatku VAT w momencie takiej wymiany.

Jak Państwo wskazali, w ramach swojej działalności emitują i sprzedają Państwo klientom tzw. Multi karty - będące bonami różnego przeznaczenia (MPV) w rozumieniu przepisów ustawy. Sprzedaż tych bonów następuje za pośrednictwem sklepu internetowego prowadzonego przez Państwa. Klient wybiera odpowiedni nominał Multi karty i dokonuje zapłaty, która trafia bezpośrednio na Państwa rachunek bankowy. Po otrzymaniu płatności, przesyłają Państwo klientowi kod bonu (MPV), a transakcja ta dokumentowana jest notą księgową - bez wykazywania VAT, jako że sprzedaż bonu MPV nie stanowi czynności opodatkowanej w momencie jego emisji.

Multi karta nie stanowi karty płatniczej i nie może zostać wymieniona na gotówkę. Jest to instrument, który może zostać zrealizowany wyłącznie poprzez wymianę na inny bon dostępny na Państwa stronie internetowej - tj. bon jednego przeznaczenia (SPV) lub inny bon różnego przeznaczenia (MPV) konkretnej marki lub sieci.

W momencie sprzedaży bonu MPV środki od klienta są księgowane jako przychody przyszłych okresów. Klient może zrealizować (aktywować) bon w dowolnym momencie w okresie ważności Multi karty (np. 24 miesiące), poprzez wybór dostępnego bonu SPV lub MPV. Wówczas dochodzi do tzw. aktywacji, czyli wymiany kodu Multi karty na kod konkretnego bonu. Na tym etapie nie dochodzi już do przepływu środków pieniężnych - operacja odbywa się w ramach wcześniej przekazanej kwoty i jest ujmowana w Państwa księgach rachunkowych jako przeksięgowanie przychodów przyszłych okresów na przychody bieżące.

Odnosząc się do Państwa wątpliwości należy ustalić jakiego rodzaju instrumentem jest emitowana przez Państwa Multi karta. Przez bon jednego przeznaczenia należy rozumieć taki bon, w przypadku którego miejsce dostawy towarów lub świadczenia usług, których dany bon dotyczy oraz kwota należnego podatku z tytułu dostawy tych towarów lub świadczenia tych usług są znane w chwili emisji tego bonu. Natomiast za bon różnego przeznaczenia uznaje się bon inny niż bon jednego przeznaczenia.

Z powyższego opisu sprawy wynika, że Multi karta może być wymieniona na konkretny bon SPV lub na konkretny bon MPV, które oferują Państwo w swoich sklepach internetowych. Jest to więc instrument, z którym wiąże się obowiązek jego przyjęcia jako wynagrodzenia lub części wynagrodzenia za dostawę towarów bądź świadczenie usług. Jej wykorzystanie nie jest jednak ograniczone tylko do osób zamieszkałych na terytorium Polski. Tym samym, miejsce dostawy towarów lub świadczenia usług, których dotyczą emitowane przez Państwa Multi karty nie jest znane w chwili emisji. Ponadto, w chwili emisji nie jest znana kwota należnego podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze z tytułu świadczenia usług lub dostawy towarów, ponieważ nie wiadomo jaki konkretnie bon wybierze Państwa klient w zamian za Multi kartę. Biorąc pod uwagę powyższe należy stwierdzić, że oferowane przez Państwa Multi karty stanowią bony różnego przeznaczenia (MPV), o których mowa w art. 2 pkt 44 ustawy.

Tym samym ich transfer nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zgodnie z art. 8b ust. 1 zdanie drugie ustawy. Opodatkowaniu podatkiem VAT w tym przypadku podlega faktyczne świadczenie usług lub dostawa towarów, których te bony dotyczą, nie zaś dokonywany przez Państwa transfer tych bonów, niezależnie od wyboru Państwa klienta.

Dokonywana w tym przypadku aktywacja, czyli wymiana kodu Multi karty na kod konkretnego bonu nie jest jedynym celem tego bonu MPV (Multi karty). Celem tym jest także skorzystanie przez posiadacza Multi karty z konkretnej usługi czy dokonanie konkretnego nabycia towaru, po jej wymianie na bon SPV czy MPV. Zarówno więc czynność sprzedaży Multi karty na rzecz klienta jak też jego aktywacja, należy postrzegać jako jedną transakcję złożoną, związaną z transferem bonu MPV (Multi kart).

Tym samym, czynność wymiany Multi karty na konkretny bon SPV lub bon MPV, niezależnie od wyboru Państwa klienta, nie podlega i nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT.

Zatem, w sytuacji, gdy Państwa klient wymienia bon MPV (Multi kartę) na bon SPV (np. kartę jednej, konkretnej sieci, możliwą do realizacji w znanym miejscu i na znane świadczenie), nie dochodzi jeszcze na tym etapie do dostawy towarów czy świadczenia usług, o której mowa w art. 8a ust. 1 ustawy i nie powstaje tu obowiązek podatkowy, o którym mowa w art. 8a ust. 1 ustawy.

Podsumowując powyższe, gdy Państwa klient wymienia bon MPV (Multi kartę) na inny bon MPV (np. o innej wartości, marce, dostępności), bądź na inny bon SPV (np. kartę jednej, konkretnej sieci, możliwą do realizacji w znanym miejscu i na znane świadczenie), czynność ta nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT i pozostaje neutralna podatkowo, ponieważ w ww. Multi karta w momencie emisji stanowi już bon MPV. Na zmianę jego charakteru jako instrumentu nie ma wpływu późniejsze pojawienie się informacji niezbędnych do określenia miejsca świadczenia i wysokości podatku należnego w sytuacji jego wymiany (aktywacji) na bon SPV.

Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 6 uznaję za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Odnosząc się do przywołanego w uzasadnieniu własnego stanowiska wyroku sądu należy zaznaczyć, że każdy z wyroków zapada na gruncie unikalnego stanu faktycznego, i w zasadzie wyłącznie do niego się ogranicza. Ocena omawianej kwestii, tj. skutków sprzedaży bonów różnego przeznaczenia nie jest kwestią uniwersalną, dającą się odnieść do ogólnych okoliczności w analizowanych sprawach, lecz opiera się na wielu przesłankach podnoszonych wyżej przez organ podatkowy i powinna być dokonywana z punktu widzenia każdego odrębnego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego.

Zatem z uwagi na różnorodność i odmienność okoliczności faktycznych występujących w każdej z indywidualnych spraw, powołane przez Państwa orzeczenie sądowe, potraktowano jako element Państwa argumentacji, nie mogą stanowić podstawy do rozstrzygnięcia w tej sprawie.

Ponadto informuję, iż wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem Państwa wniosku (zapytania). Inne kwestie przedstawione w opisie sprawy, które nie zostały objęte pytaniem oraz własnym stanowiskiem - nie mogą być zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej - rozpatrzone.

Należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym lub zdarzeniem przyszłym podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego oraz zastosują się Państwo do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)  z zastosowaniem art. 119a;

2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.