Spółka z o.o. zarządza parkingami ogólnodostępnymi, świadcząc usługi parkingowe na rzecz osób fizycznych poprzez parkomaty, aplikacje mobilne, przeglądarki internetowe i automatyczne kasy parkingowe. Opłaty podstawowe pobierane są za parkowanie, a opłaty dodatkowe nakładane są jako sankcje za naruszenia regulaminu, np. brak biletu. Spółka kontynuuje działalność od 1 stycznia 2025 do 31 marca 2027…
Interpretacja indywidualna
– stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe
Szanowni Państwo,
stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest:
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
10 grudnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 8 grudnia 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy obowiązku prowadzenia ewidencji sprzedaży świadczonych przez Państwa usług parkingowych na rzecz osób fizycznych w odniesieniu do Opłat podstawowych i Opłat dodatkowych od 1 kwietnia 2027 r.
Uzupełnili go Państwo pismem z 11 lutego 2026 r. (wpływ 11 lutego 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.
Treść wniosku jest następująca:
Opis zdarzenia przyszłego
„A” Sp. z o.o. jest spółką prawa polskiego, polskim rezydentem podatkowym, zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług (dalej: „VAT”). Podstawowym przedmiotem działalności Spółki jest zarządzanie parkingami ogólnodostępnymi, które w tym celu są wynajmowane od podmiotów trzecich (właścicieli parkingów), tak prywatnych, jak i publicznych, na terytorium całego kraju.
Spółka świadczy także usługi zarządzania parkingami na zlecenie i dla tych podmiotów.
Celem świadczenia usług parkingowych i pobierania opłat za miejsce postojowe jest stworzenie modelu, który zapewni dużą przepustowość parkingów i zaoferuje potencjalnym klientom (dalej: „Korzystający” lub „Usługobiorca”) komfort pozostawienia pojazdu w celu załatwienia swoich spraw, a następnie zwolnienia miejsca postojowego innemu użytkownikowi.
Podejmując współpracę z właścicielem parkingu, na Wnioskodawcy ciążą określone obowiązki związane z przygotowaniem i utrzymaniem nieruchomości. Wnioskodawca montuje urządzenia parkingowe oraz tablice informacyjne z regulaminem parkingu (dalej: „Regulamin”) i cennikiem parkowania (dalej: „Cennik”), a także okresowo kontroluje prawidłowość korzystania z parkingu i przestrzegania Regulaminu.
Korzystający, poprzez wjazd samochodem na parking zawiera z Wnioskodawcą umowę najmu miejsca parkingowego, na podstawie, której, w zamian za wynagrodzenie przysługujące Wnioskodawcy w postaci opłaty parkingowej (dalej: „Opłata podstawowa”), Korzystający może skorzystać z miejsca parkingowego na zasadach określonych w Regulaminie.
Wysokość Opłaty podstawowej jest ściśle zależna od długości postoju pojazdu na parkingu, a informacja o nim umieszczona jest na urządzeniu parkingowym (parkomacie) oraz zawarta w Cenniku. Użytkownik parkingu niezwłocznie po zaparkowaniu samochodu powinien określić czas postoju, i zgodnie z Regulaminem, pobrać z parkomatu bilet za cały ten okres, tj. od momentu zaparkowania do momentu zwolnienia miejsca parkingowego. Ponadto, w niektórych przypadkach Opłata podstawowa nie jest naliczana, o ile czas postoju nie przekroczy ustalonego w regulaminie limitu (pod warunkiem pobrania darmowego biletu). W obu przypadkach bilet powinien zostać umieszczony w widocznym miejscu za przednią szybą wewnątrz pojazdu.
Pobieranie podstawowych opłat za usługi parkingowe przyjmuje w szczególności następujące formy:
1. opłatę w parkomacie;
2. opłatę za pośrednictwem systemów komputerowych (w przypadku rezerwacji parkingów m.in na lotniskach) i aplikacji mobilnych (w przypadku korzystania z aplikacji Spółki p.n. (…));
3. opłatę pobieraną w automatycznych kasach parkingowych (systemy ograniczające możliwość wyjazdu szlabanem).
Wnioskodawca w celu weryfikacji wywiązania się użytkowników parkingu z obowiązków przewidzianych Regulaminem zatrudnia osoby fizyczne pełniące funkcję kontrolerów. Kontrolerzy kilka razy dziennie, w godzinach funkcjonowania parkingu, sprawdzają przestrzeganie przez parkujących zasad określonych w Regulaminie („podstawowy model kontroli”).
W przypadku wykrycia przez pracowników Wnioskodawcy naruszenia określonych postanowień Regulaminu danego parkingu zamieszczonego na jego terenie, właściciel pojazdu może zostać przez Wnioskodawcę obciążony opłatą dodatkową, która stanowi formę sankcji za niewłaściwe użytkowanie parkingu lub przekroczenie opłaconego czasu parkowania (dalej: „Opłata dodatkowa”).
Opłata dodatkowa może być przez Wnioskodawcę nałożona między innymi w przypadku stwierdzenia parkowania pojazdu innego rodzaju niż dopuszczony na terenie danego parkingu, niezamieszczenia ważnego biletu parkingowego na podszybiu pojazdu, parkowania poza miejscami wyznaczonymi, palenia lub używania otwartego ognia, lub też zanieczyszczenia parkingu. Opłaty dodatkowe są przewidziane w odpowiednim paragrafie Regulaminu i wahają się zasadniczo od 50 do 150 zł, w zależności od rodzaju przewinienia i parkingu.
Od strony formalnej, Opłaty dodatkowe są nakładane przez Wnioskodawcę poprzez wezwanie do zapłaty (dalej: „Wezwanie”). Na wezwaniu podaje się numer wezwania, powód (rozumiany jako naruszenie regulaminu parkingu na podstawie oceny wystawiającego), numer rejestracyjny pojazdu, lokalizację parkingu, datę i czas stwierdzenia naruszenia zasad Regulaminu oraz wskazuje się numer rachunku bankowego Wnioskodawcy właściwy do zapłaty Opłaty dodatkowej (brak jest możliwości opłacenia kary w gotówce). Dodatkowo, dla wygody Usługobiorcy, wszystkie niezbędne informacje potrzebne do uregulowania Opłaty dodatkowej umieszczane są na Wezwaniu, aby Korzystający mogli bez trudu zapoznać się z treścią Wezwania.
Wnioskodawca w okresie od 1 stycznia 2025 r. do 31 marca 2027 r. będzie kontynuować świadczenie swoich usług przy użyciu ww. urządzeń.
Świadcząc usługi parkingowe na rzecz osób fizycznych, nieprowadzących działalności gospodarczej, Spółka korzystała w poprzednich latach ze zwolnienia od obowiązku stosowania kasy rejestrującej. Obecnie Spółka również korzysta ze zwolnienia.
Na mocy Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2024 r. w sprawie zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących (Dz. U. 2024 poz. 1902) świadczenie usług parkingu samochodów i innych pojazdów a także świadczenie usług przy użyciu urządzeń, w tym wydających bilety, obsługiwanych przez klienta, które również w systemie bezobsługowym przyjmują należność w bilonie, banknotach lub innej formie (bezgotówkowej) w przyszłości nie będą korzystać ze zwolnienia z prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących.
Przedmiotem niniejszego wniosku jest ustalanie daty, od której Wnioskodawca jest zobowiązany do prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących na rzecz osób fizycznych w odniesieniu do Opłat podstawowych oraz Opłat dodatkowych.
Niniejszy wniosek nie obejmuje sytuacji, w których opłata dokonywana jest u pracownika parkingowego.
Takie sposoby prowadzenia działalności są marginalne i zawsze podlegają fiskalizacji.
Doprecyzowanie i uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego
Opłata podstawowa:
W przypadku aplikacji mobilnej, użytkownik wybiera parking oraz czas trwania sesji parkingowej a następnie dokonuje opłaty za pomocą wybranej przez siebie formy płatności: (…) lub przypisaną do konta kartą płatniczą/kredytową.
Podobnie, w przypadku systemów komputerowych (przeglądarek) płatność możliwa jest z góry na właściwą kwotę za pomocą operatorów płatności (m.in. (…), (…), (…), (…)) lub na rachunek bankowy.
Jednocześnie Spółka zaznacza, że zarówno w przypadku tradycyjnej płatności w parkomacie, jak i przy pomocy aplikacji mobilnej, zdarzają się sytuacje, że klient nie ponosi kosztów parkowania zazwyczaj za pierwszą godzinę. W takim przypadku klient pobiera darmowy bilet (a w przypadku aplikacji – „opłaca” za 0 zł godzinę parkowania).
Opłata dodatkowa:
Niezależnie od sposobu dokonania Opłaty podstawowej, od strony formalnej, Opłaty dodatkowe nakładane są przez Wnioskodawcę poprzez wezwanie do zapłaty (dalej: „Wezwanie”). Na wezwaniu podaje się numer wezwania, powód (rozumiany jako naruszenie regulaminu parkingu na podstawie oceny wystawiającego - również niepobranie darmowego biletu), numer rejestracyjny pojazdu, lokalizację parkingu, datę i czas stwierdzenia naruszenia zasad Regulaminu oraz wskazuje się numer rachunku bankowego Wnioskodawcy właściwy do zapłaty Opłaty dodatkowej (nie ma i nie będzie możliwości opłacenia Opłaty dodatkowej w gotówce). Na Wezwaniu zamieszczony jest również termin płatności Opłaty dodatkowej. Regulamin na parkingu nie informuje o terminie płatności w przypadku otrzymania Opłaty dodatkowej, ponieważ informacja ta może ulegać zmianie, a częste dostosowywanie treści Regulaminu generowałoby zbyt wysokie koszty po stronie Wnioskodawcy. W związku z tym, korzystający dowiaduje się o przedmiotowym terminie dopiero z otrzymanego Wezwania. Dodatkowo, dla wygody Usługobiorcy, wszystkie niezbędne informacje potrzebne do uregulowania Opłaty dodatkowej umieszczane są na Wezwaniu, aby Korzystający mogli bez trudu zapoznać się z treścią Wezwania.
Korzystający są informowani (na wystawionym Wezwaniu) także o możliwości wniesienia reklamacji w przypadku kwestionowania zasadności wystawienia Wezwania. Oryginał Wezwania do zapłaty kontroler pozostawia na pojeździe (w miarę możliwości na przedniej szybie pojazdu). Kopię potwierdzenia naliczenia Opłaty dodatkowej zachowuje Wnioskodawca. W razie uznania reklamacji, Opłata dodatkowa jest anulowana. W przypadku decyzji odmownej Korzystający zobowiązany jest do uiszczenia Opłaty dodatkowej w terminie wskazanym na Wezwaniu do zapłaty.
Opłata dodatkową można uregulować w następujących formach:
Niezależnie od opisanych wyżej form płatności, sporadycznie (raz – dwa razy do roku) zdarzają się sytuacje, w których klient ureguluje opłatę dodatkową gotówką w siedzibie Spółki. Wnioskodawca jest świadomy konieczności wydania paragonu w takim przypadku. Takie sytuacje nie są objęte przedmiotem niniejszego Wniosku.
Jak zostało wskazane przez Wnioskodawcę w Uzasadnieniu, opłata dodatkowa stanowi zwiększenie ceny usługi parkingowej, która jest świadczona za pomocą urządzeń, w tym wydających bilety, obsługiwane przez klienta, które również w systemie bezobsługowym przyjmuje należność w bilonie, banknotach lub innej formie (bezgotówkowej) (dalej: „urządzenia vendingowe”).
Opłata dodatkowa nigdy nie może pojawić się w oderwaniu od zasadniczej usługi parkingowej. Jest następstwem niedostosowania się do zapisów Regulaminu. W ocenie Wnioskodawcy, nałożenie opłaty dodatkowej i sposób jej uregulowania, nie zmieniają faktu, że usługa parkingowa świadczona jest za pomocą urządzeń vendingowych.
Wydawanie paragonów i biletów
W przypadku płatności przy pomocy systemów komputerowych i aplikacji mobilnej, bilety parkingowe nie są wydawane. Mają one postać „wirtualną” - podczas rejestracji należy podać numer rejestracyjny pojazdu, płatność zawsze przypisana jest do wskazanego numeru, na podstawie którego odbywa się weryfikacja płatności za parking.
Obecnie, zarówno w przypadku Opłat podstawowych jak i Opłat dodatkowych, paragony obecnie nie są wydawane na podstawie § 8 ust 4 Rozporządzenia z dnia 17 grudnia 2024 r. w sprawie zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących.
Ponadto automatyczna kasa parkingowa nie stanowi kasy rejestrującej w znaczeniu ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.) i przepisów wykonawczych.
Automatyczna kasa parkingowa stanowi „urządzenie, w tym wydające bilety, obsługiwane przez klienta, które również w systemie bezobsługowym przyjmuje należność w bilonie, banknotach lub innej formie (bezgotówkowej)”.
Pytania
1. Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym w przedmiotowym stanie faktycznym, obowiązek prowadzenia ewidencji sprzedaży świadczonych przez Wnioskodawcę usług parkingowych na rzecz osób fizycznych za pomocą parkomatów, w odniesieniu do Opłat podstawowych, będzie obowiązywać od 1 kwietnia 2027 r.?
2. Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym w przedmiotowym stanie faktycznym, obowiązek prowadzenia ewidencji sprzedaży świadczonych przez Wnioskodawcę usług parkingowych na rzecz osób fizycznych za pomocą systemów komputerowych i aplikacji mobilnych, w odniesieniu do Opłat podstawowych, będzie obowiązywać od 1 kwietnia 2027 r.?
3. Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym w przedmiotowym stanie faktycznym, obowiązek prowadzenia ewidencji sprzedaży świadczonych przez Wnioskodawcę usług parkingowych na rzecz osób fizycznych za pomocą automatycznych kas parkingowych, w odniesieniu do Opłat podstawowych, będzie obowiązywać od 1 kwietnia 2027 r.?
4. Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym w przedmiotowym stanie faktyczny, obowiązek prowadzenia ewidencji sprzedaży świadczonych przez Wnioskodawcę usług parkingowych na rzecz osób fizycznych, w odniesieniu do Opłat dodatkowych, będzie obowiązywać od 1 kwietnia 2027 r.?
Państwa stanowisko w sprawie
1. Zdaniem Wnioskodawcy, obowiązek prowadzenia ewidencji sprzedaży świadczonych przez niego usług na rzecz osób fizycznych za pomocą parkomatów, w odniesieniu do Opłat podstawowych, będzie obowiązywać od 1 kwietnia 2027 r.
2. Zdaniem Wnioskodawcy, obowiązek prowadzenia ewidencji sprzedaży świadczonych przez niego usług na rzecz osób fizycznych za pomocą systemów komputerowych i aplikacji mobilnych, w odniesieniu do Opłat podstawowych, będzie obowiązywać od 1 kwietnia 2027 r.
3. Zdaniem Wnioskodawcy, obowiązek prowadzenia ewidencji sprzedaży świadczonych przez niego usług na rzecz osób fizycznych za pomocą automatycznych kas parkingowych, w odniesieniu do Opłat podstawowych, będzie obowiązywać od 1 kwietnia 2027 r.
4. Zdaniem Wnioskodawcy, obowiązek prowadzenia ewidencji sprzedaży świadczonych przez niego usług na rzecz osób fizycznych, w odniesieniu do Opłat dodatkowych, będzie obowiązywać od 1 kwietnia 2027 r.
Uwagi ogólne
Zasady opodatkowania podatkiem od towarów i usług określają przepisy ustawy o VAT.
Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
W myśl art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:
1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;
3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
Z treści przywołanego przepisu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT wynika, że ustawodawca przyjął generalną zasadę, że usługami są wszelkie odpłatne świadczenia niebędące dostawą towarów.
Stąd też należy stwierdzić, że definicja „świadczenia usług” ma charakter dopełniający definicję „dostawy towarów”. Jest ona wyrazem realizacji zasady powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji wykonywanych przez podatników w ramach prowadzonej przez nich działalności gospodarczej.
Na podstawie art. 111 ust. 1 ustawy o VAT podatnicy dokonujący sprzedaży na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych są obowiązani prowadzić ewidencję sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących.
Natomiast zgodnie z art. 111 ust. 8 ustawy o VAT minister właściwy do spraw finansów publicznych może zwolnić, w drodze rozporządzenia, na czas określony, niektóre grupy podatników oraz niektóre czynności z obowiązku, o którym mowa w ust. 1, oraz określić warunki korzystania ze zwolnienia, mając na uwadze interes publiczny, w szczególności sytuację budżetu państwa.
Na podstawie powyższej delegacji ustawowej, Minister Finansów wydał Rozporządzenie z dnia 17 grudnia 2024 r. w sprawie zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących (Dz. U. 2024 poz. 1902) (dalej: „Rozporządzenie”).
Stosownie do § 2 ust. 1 Rozporządzenia, zwalnia się z obowiązku prowadzenia ewidencji w danym roku podatkowym, nie dłużej jednak niż do dnia 31 grudnia 2027 r., czynności wymienione w załączniku do Rozporządzenia.
Zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 2 lit. o oraz lit. n. Rozporządzenia, zwolnień, o których mowa w § 2 i § 3, nie stosuje się w przypadku świadczenia usług parkingu samochodów i innych pojazdów, oraz przy użyciu urządzeń, w tym wydających bilety, obsługiwanych przez klienta, które również w systemie bezobsługowym przyjmują należność w bilonie, banknotach lub innej formie (bezgotówkowej).
Stosowanie do przepisu przejściowego - § 8 ust. 2 pkt 1, w przypadku podatników, którzy w okresie od dnia 1 stycznia 2025 r. do dnia 31 marca 2026 r. kontynuują lub rozpoczynają świadczenie usług, o których mowa w § 4 ust. 1 pkt 2 lit. n świadczenie tych usług jest zwolnione z obowiązku prowadzenia ewidencji do dnia 31 marca 2026 r.
Natomiast zgodnie z § 8 ust. 4 pkt 1 dla podatników, którzy w okresie od dnia 1 stycznia 2025 r. do dnia 31 marca 2027 r. kontynuują lub rozpoczynają dostawę towarów lub świadczenie usług, innych niż wymienione w ust. 3, przy użyciu urządzeń, o których mowa w § 4 ust. 1 pkt 1 lit. w lub pkt 2 lit. o, z wyłączeniem usług, o których mowa w § 4 ust. 1 pkt 2 lit. m - dostawa tych towarów i świadczenie tych usług są zwolnione z obowiązku prowadzenia ewidencji do dnia 31 marca 2027 r.
Uzasadnienie Wnioskodawcy do pytań nr 1-3
Jak wskazano w stanie faktycznym, Wnioskodawca świadczy usługi parkingowe za pomocą następujących urządzeń:
1) parkomatu;
2) systemów komputerowych i aplikacji mobilnych;
3) automatycznych kas parkingowych (systemów ograniczające możliwość wyjazdu szlabanem).
O ile parkomat (pkt 1) oraz kasa automatyczna (pkt 3) niewątpliwie stanowią „urządzenia, w tym wydające bilety, obsługiwane przez klienta, które w systemie bezobsługowym przyjmują należność w bilonie, banknotach lub innej formie (bezgotówkowej)”, to należy zastanowić się czy systemy komputerowe oraz aplikacje mobilne również można zaliczyć do ww. urządzeń a w konsekwencji – czy wszystkie wskazane przez Wnioskodawcę formy pobierania płatności za świadczone usługi parkingowe będą podlegać obowiązkowej fiskalizacji od 1 kwietnia 2027 r.
W odniesieniu do kas automatycznych, Dyrektor KIS w interpretacji indywidualnej z dnia 9 września 2025 r. o sygn. 0114-KDIP1-3.4012.549.2025.1.LM potwierdził, że usługi parkingowe świadczone za pomocą takich urządzeń korzystają ze zwolnienia z prowadzenia ewidencji sprzedaży za pomocą kas rejestrujących do 31 kwietnia 2027 r.
Zgodnie ze słownikiem PWN, „urządzenie” oznacza „mechanizm lub zespół mechanizmów, służący do wykonania określonych czynności”. Zdaniem Wnioskodawcy, aplikacja bądź system komputerowy (przeglądarka internetowa) w myśl powyższej definicji będą stanowić mechanizm służący do zarezerwowania i opłacenia miejsca parkingowego.
Wątpliwości również nie ulega, że aplikacja lub system komputerowy (przeglądarka) są obsługiwane samodzielnie przez klienta a forma dokonania płatności przyjmuje wyłącznie formę bezgotówkową.
Na podstawie powyższego, zdaniem Wnioskodawcy, aplikacje mobilne i systemy komputerowe (przeglądarka) stanowią „urządzenia, w tym wydające bilety, obsługiwane przez klienta, które w systemie bezobsługowym przyjmują należność w bilonie, banknotach lub innej formie (bezgotówkowej)”.
Za potwierdzeniem powyższego rozumowania przemawia również uzasadnienie do Rozporządzenia. Na stronie 14. czytamy, że „zakres normy zawartej w ust. 4 tego paragrafu stanowi, iż obowiązek stosowania kas od 1 kwietnia 2027 r. dotyczy pozostałych dostaw towarów i świadczenia usług wykonywanych przy użyciu automatów vendingowych (w tym mieszczą się także usługi parkingów sprzedawane przy użyciu automatów vendingowych, aplikacji, etc. obsługiwanych przez klienta)”.
Biorąc powyższe pod uwagę, zdaniem Wnioskodawcy, świadczone przez niego usługi parkingowe, za które płatność pobierana jest za pośrednictwem:
na podstawie § 8 ust. 4 pkt 1 Rozporządzenia, obowiązek prowadzenia ewidencji sprzedaży za pośrednictwem kas rejestrujących będzie obowiązywać od 1 kwietnia 2027 r.
Uzasadnienie Wnioskodawcy do pytania nr 4
Zgodnie z wyrokiem TSUE z 20 stycznia 2022 r. w sprawie C-90/20, opłaty dodatkowe nakładane na korzystających z parkingu stanowią dla przedsiębiorcy parkingowego wynagrodzenie za wyświadczoną usługę parkingową (Uzasadnienie do rozporządzenia – na czysto: (...).
Łączna kwota, jaką kierowcy zobowiązali się zapłacić w zamian za świadczoną przez „A” usługę parkingową – w stosownych przypadkach wraz z opłatami kontrolnymi (dodatkowymi) za nieprawidłowe parkowanie – stanowi warunki, na jakich faktycznie skorzystali oni z miejsca parkingowego (…). W rezultacie wydaje się, że te opłaty kontrolne mogą mieć bezpośredni związek z usługą parkingową i w konsekwencji można je uznać za integralną część całkowitej kwoty, którą kierowcy zobowiązali się zapłacić „A”, decydując się na zaparkowanie swojego pojazdu na jednym z parkingów, którymi Spółka ta zarządza.
Innymi słowy, Wnioskodawca, świadcząc usługi na rzecz osób fizycznych, będzie zobowiązany prowadzić ewidencję sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących również w odniesieniu do Opłat dodatkowych, które stanowią de facto zwiększenie ceny usługi, a nie niezależne świadczenie.
W tym miejscu należy również podkreślić, że niemożliwe jest uregulowanie Opłaty dodatkowej w gotówce.
Tym samym, Wnioskodawca zawsze otrzyma w całości zapłatę za wyświadczoną usługę za na swój rachunek bankowy a z ewidencji i dowodów dokumentujących zapłatę jednoznacznie będzie wynikać, jakiej konkretnie czynności dotyczyła płatność (zwolnienie, o którym mowa w poz. 42 Rozporządzenia).
Pomimo powyższego, usługa parkingowa, jak zostało wskazane w stanie faktycznym, co do zasady świadczona jest za pośrednictwem parkomatów, systemów komputerowych (przeglądarek) oraz aplikacji a także automatycznych kas parkingowych, tj., jak zostało wykazane w uzasadnieniu do pytania nr 1, urządzeń obsługiwanych przez klienta, które w systemie bezobsługowym przyjmują należność w bilonie, banknotach lub innej formie (bezgotówkowej). Dopiero w momencie złamania Regulaminu i nałożenia Opłaty dodatkowej, w drodze odstępstwa od zasady, pojawia się możliwość jej uregulowania w systemie teleinformatycznym. Nie zmienia to jednak faktu, że usługa świadczona jest właśnie przy zastosowaniu ww. urządzeń. Zatem zdaniem Wnioskodawcy, należy przyjąć analogiczne traktowanie Opłat dodatkowych jak Opłat podstawowych.
Odmienne podejście prowadziłoby do absurdalnego rozwiązania, w którym osoby fizyczne, przestrzegające Regulaminu parkingu otrzymywałby paragony fiskalne od 1 kwietnia 2027 r. a osoby nieprzestrzegające Regulaminu, za taką samą usługę powinny otrzymać paragon fiskalny już od 1 kwietnia 2026 r.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest:
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
Opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają m.in. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
Zgodnie z art. 2 pkt 6 ustawy:
Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).
Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:
1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;
3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
Obowiązek prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących wynika z zapisu art. 111 ust. 1 ustawy:
Podatnicy dokonujący sprzedaży na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych są obowiązani prowadzić ewidencję sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących.
Powyższy przepis określa generalną zasadę, z której wynika, że obowiązek prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kasy rejestrującej dotyczy wszystkich podatników, którzy dokonują sprzedaży na rzecz określonych w nim odbiorców, tj. osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych. Zatem jednym z podstawowych kryteriów decydujących o obowiązku stosowania do ewidencjonowania kas rejestrujących jest status nabywcy wykonywanych przez podatnika świadczeń.
Jeżeli nabywcą danej usługi jest podmiot, inny niż wymieniony w art. 111 ust. 1 ustawy, to taka sprzedaż w ogóle nie jest objęta obowiązkiem ewidencjonowania przy użyciu kasy rejestrującej.
Może więc zaistnieć sytuacja, w której podatnik będzie ewidencjonował przy zastosowaniu kasy rejestrującej jedynie część swojej sprzedaży, a niektórych czynności nie, bowiem mogą one korzystać ze zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania za pomocą kas rejestrujących.
Na mocy delegacji ustawowej zawartej w art. 111 ust. 8 ustawy:
Minister właściwy do spraw finansów publicznych może zwolnić, w drodze rozporządzenia, na czas określony, niektóre grupy podatników oraz niektóre czynności z obowiązku, o którym mowa w ust. 1, oraz określić warunki korzystania ze zwolnienia, mając na uwadze interes publiczny, w szczególności sytuację budżetu państwa (…).
Zwolnienia z obowiązku instalowania kas rejestrujących zostały określone w § 2 i § 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2024 r. w sprawie zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących (Dz. U. z 2024 r. poz. 1902), zwanego dalej „rozporządzeniem”, wskazują one na dwojakiego rodzaju zwolnienie z obowiązku ewidencjonowania sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących, mianowicie zwolnienie dla określonych grup podatników (zwolnienie podmiotowe) i zwolnienie dla konkretnych czynności (zwolnienie przedmiotowe).
Zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia:
Zwalnia się z obowiązku prowadzenia ewidencji w danym roku podatkowym, nie dłużej jednak niż do dnia 31 grudnia 2027 r., czynności wymienione w załączniku do rozporządzenia.
Jak stanowi § 2 ust. 2 rozporządzenia:
W odniesieniu do niektórych czynności wymienionych w załączniku do rozporządzenia zwolnienie, o którym mowa w ust. 1, stosuje się zgodnie z warunkami określonymi w tym załączniku.
Zwolnienie wskazane w § 2 rozporządzenia jest zwolnieniem przedmiotowym z obowiązku ewidencjonowania sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących, tj. dotyczy przedmiotu działalności.
W myśl § 3 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 rozporządzenia:
Zwalnia się z obowiązku prowadzenia ewidencji w danym roku podatkowym, nie dłużej jednak niż do dnia 31 grudnia 2027 r.:
1) podatników, u których wartość sprzedaży dokonanej na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych w poprzednim roku podatkowym nie przekroczyła kwoty 20 000 zł, a w przypadku podatników rozpoczynających w poprzednim roku podatkowym dostawę towarów lub świadczenie usług na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych, jeżeli wartość sprzedaży z tego tytułu, w proporcji do okresu wykonywania tych czynności w poprzednim roku podatkowym, nie przekroczyła kwoty 20 000 zł;
2) podatników rozpoczynających po dniu 31 grudnia 2024 r. dostawę towarów lub świadczenie usług na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych, jeżeli przewidywana przez podatnika wartość sprzedaży z tego tytułu, w proporcji do okresu wykonywania tych czynności w danym roku podatkowym, nie przekroczy kwoty 20 000 zł.
Stosownie natomiast do § 3 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia:
Zwolnienia, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, nie stosuje się do podatników, którzy w poprzednim roku podatkowym byli obowiązani do prowadzenia ewidencji lub przestali spełniać warunki do zwolnienia z obowiązku prowadzenia ewidencji.
Zwolnień z obowiązku ewidencjonowania, o których mowa w § 2 i § 3 rozporządzenia, nie stosuje się jednak w przypadku dostawy towarów lub świadczenia usług wymienionych w przepisie § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia.
I tak, zgodnie z § 4 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia:
Zwolnień, o których mowa w § 2 i § 3, nie stosuje się w przypadku:
1) dostawy:
a) gazu płynnego,
b) części do silników (CN 8409 91 00 i 8409 99 00),
c) silników do napędu pojazdów i motocykli, silników spalinowych tłokowych z zapłonem iskrowym i samoczynnym do różnego rodzaju jednostek, w tym motocykli (CN 8407 i 8408),
d) nadwozi do pojazdów silnikowych (CN 8707),
e) przyczep i naczep (CN 8716 10, 8716 31 00, ex 8716 39, 8716 40 00), kontenerów (CN 8609 00),
f) części przyczep, naczep i pozostałych pojazdów bez napędu mechanicznego (CN 8716 90),
g) części i akcesoriów do pojazdów silnikowych (CN 8708, 9401 99 20 i 9401 99 80), to jest do:
h) komputerów stacjonarnych i przenośnych, w tym laptopów i tabletów, oraz urządzeń peryferyjnych do nich, konsol do gier, części do komputerów i konsol,
i) wyrobów elektronicznych, w tym odbiorników telewizyjnych i radiowych, gramofonów, głośników, telefonów, w tym smartfonów, smartwatchów, anten, wyświetlaczy, monitorów, aparatów do zapisu lub odtwarzania obrazu i dźwięku, nawigacji, urządzeń pamięci trwałej, taśm, dysków, urządzeń alarmowych,
j) wyrobów optycznych, w tym lornetek, lunet, rzutników,
k) silników elektrycznych, prądnic i transformatorów,
l) sprzętu fotograficznego, w tym cyfrowych i konwencjonalnych aparatów fotograficznych, soczewek, obiektywów, kamer, projektorów filmowych,
m) wyrobów z metali szlachetnych lub z udziałem tych metali, których dostawa nie może korzystać ze zwolnienia od podatku, o którym mowa w art. 113 ust. 1 i 9 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, zwanej dalej "ustawą",
n) zapisanych i niezapisanych nośników danych cyfrowych i analogowych,
o) wyrobów przeznaczonych do użycia, oferowanych na sprzedaż lub używanych jako paliwa silnikowe albo jako dodatki lub domieszki do paliw silnikowych, bez względu na kod CN,
p) wyrobów tytoniowych (CN 2401, 2402, 2403), z wyłączeniem towarów dostarczanych na pokładach samolotów,
q) napojów alkoholowych o zawartości alkoholu powyżej 1,2%, napojów alkoholowych będących mieszaniną piwa i napojów bezalkoholowych, w których zawartość alkoholu przekracza 0,5% (bez względu na kod CN), z wyłączeniem towarów dostarczanych na pokładach samolotów,
r) perfum i wód toaletowych (CN 3303 00 10, 3303 00 90), z wyłączeniem towarów dostarczanych na pokładach samolotów,
s) wyrobów klasyfikowanych do CN 2404 i 8543 40 00, przeznaczonych do palenia lub do wdychania bez spalania, z wyłączeniem towarów dostarczanych na pokładach samolotów,
t) wyrobów zawierających w swym składzie alkohol etylowy o objętościowej mocy powyżej 50% objętości, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, w tym rozpuszczalników, płynów odkażających, rozcieńczalników farb, płynów do odmrażania,
u) węgla, brykietów i podobnych paliw stałych wytwarzanych z węgla, węgla brunatnego, koksu i półkoksu, przeznaczonych do celów opałowych,
w) towarów przy użyciu urządzeń obsługiwanych przez klienta, które również w systemie bezobsługowym przyjmują należność w bilonie, banknotach lub innej formie (bezgotówkowej) i wydają towar;
2) świadczenia usług:
a) przewozów pasażerskich w samochodowej komunikacji, z wyłączeniem przewozów wymienionych w poz. 19 i 20 załącznika do rozporządzenia,
b) taksówek (PKWiU 49.32.11.0), z wyłączeniem wynajmu samochodów osobowych z kierowcą,
c) naprawy pojazdów silnikowych oraz motorowerów, w tym naprawy opon, ich zakładania, bieżnikowania i regenerowania,
d) w zakresie wymiany opon lub kół dla pojazdów silnikowych oraz motorowerów,
e) w zakresie badań i przeglądów technicznych pojazdów,
f) w zakresie opieki medycznej świadczonej przez lekarzy i lekarzy dentystów, z wyłączeniem usług świadczonych przez osoby wymienione w poz. 51 załącznika do rozporządzenia,
g) prawniczych, z wyłączeniem usług wymienionych w poz. 31 załącznika do rozporządzenia,
h) doradztwa podatkowego,
i) związanych z wyżywieniem (PKWiU ex 56.10, 56.21, ex 56.29, ex 56.30), wyłącznie:
j) fryzjerskich, kosmetycznych i kosmetologicznych,
k) kulturalnych i rozrywkowych - wyłącznie w zakresie wstępu na przedstawienia cyrkowe,
l) związanych z rozrywką i rekreacją - wyłącznie w zakresie wstępu do wesołych miasteczek, parków rozrywki, na dyskoteki, sale taneczne,
m) mycia, czyszczenia samochodów i podobnych usług (PKWiU 45.20.30.0),
n) parkingu samochodów i innych pojazdów,
o) przy użyciu urządzeń, w tym wydających bilety, obsługiwanych przez klienta, które również w systemie bezobsługowym przyjmują należność w bilonie, banknotach lub innej formie (bezgotówkowej).
Stosownie do § 7 rozporządzenia:
1. W przypadku podatników, którzy:
1) nie przestali spełniać warunków do zwolnienia z obowiązku prowadzenia ewidencji przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia oraz
2) nie zostali zwolnieni z obowiązku prowadzenia ewidencji na podstawie § 2 i § 3
– zwolnienie z obowiązku prowadzenia ewidencji traci moc z dniem 1 lipca 2025 r., z zastrzeżeniem § 8 ust. 2–4.
2. Zwolnienia, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 1, nie stosuje się w przypadku podatników, którzy w 2024 r. byli obowiązani do prowadzenia ewidencji lub przestali spełniać warunki do zwolnień, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 listopada 2023 r. w sprawie zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących.
3. Zwolnienia, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 3, nie stosuje się w przypadku podatników, którzy w 2024 r. przestali spełniać warunki do zwolnień, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 3 i 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 listopada 2023 r. w sprawie zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących.
Jednakże w myśl § 8 ust. 2 rozporządzenia:
W przypadku podatników korzystających ze zwolnień, o których mowa w § 2 i § 3, którzy:
1) w okresie od dnia 1 stycznia 2025 r. do dnia 31 marca 2026 r. kontynuują lub rozpoczynają świadczenie usług, o których mowa w § 4 ust. 1 pkt 2 lit. n,
2) przed dniem 1 stycznia 2025 r. zaprzestali świadczenia usług, o których mowa w § 4 ust. 1 pkt 2 lit. n, a następnie w okresie od dnia 1 stycznia 2025 r. do dnia 31 marca 2026 r. rozpoczną świadczenie tych usług
– świadczenie tych usług nie wyłącza korzystania z tych zwolnień do dnia 31 marca 2026 r.
Zgodnie natomiast z § 8 ust. 4 rozporządzenia:
W przypadku podatników, którzy:
1) w okresie od dnia 1 stycznia 2025 r. do dnia 31 marca 2027 r. kontynuują lub rozpoczynają dostawę towarów lub świadczenie usług, innych niż wymienione w ust. 3, przy użyciu urządzeń, o których mowa w § 4 ust. 1 pkt 1 lit. w lub pkt 2 lit. o, z wyłączeniem usług, o których mowa w § 4 ust. 1 pkt 2 lit. m,
2) przed dniem 1 stycznia 2025 r. zaprzestali dostawy towarów lub świadczenia usług, innych niż wymienione w ust. 3, przy użyciu urządzeń, o których mowa w § 4 ust. 1 pkt 1 lit. w lub pkt 2 lit. o, z wyłączeniem usług, o których mowa w § 4 ust. 1 pkt 2 lit. m, a następnie w okresie od dnia 1 stycznia 2025 r. do dnia 31 marca 2027 r. rozpoczną dostawę tych towarów lub świadczenie tych usług
– dostawa tych towarów i świadczenie tych usług są zwolnione z obowiązku prowadzenia ewidencji do dnia 31 marca 2027 r.
Według § 8 ust. 5 rozporządzenia:
W przypadku podatników, którzy w 2024 r. rozpoczęli prowadzenie ewidencji czynności wymienionych w poz. 39 lub 40 załącznika do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 listopada 2023 r. w sprawie zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących, zwolnień, o których mowa w ust. 3 i 4, nie stosuje się.
Kasa rejestrująca jest szczególnym urządzeniem, którego podstawowym zadaniem jest nie tylko rzetelne dokumentowanie osiąganych przez podatników obrotów i podatku należnego, ale również stworzenie dokładnego mechanizmu kontroli obrotów z tytułu sprzedaży dokonywanej na rzecz osób nieprowadzących działalności gospodarczej i rolników ryczałtowych, czyli na rzecz podmiotów niezainteresowanych uzyskaniem potwierdzenia dokonanej transakcji. Tym samym, zadaniem regulacji dotyczących realizacji obowiązku prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących jest także zapobieganie ewentualnym nadużyciom.
Ad 1 i 3
Państwa wątpliwości w pierwszej kolejności dotyczą ustalenia czy prawidłowe jest stanowisko Spółki, zgodnie z którym w przedmiotowym zdarzeniu przyszłym, obowiązek prowadzenia ewidencji sprzedaży świadczonych przez Państwa usług parkingowych na rzecz osób fizycznych za pomocą parkomatów oraz za pomocą automatycznych kas parkingowych w odniesieniu do Opłat podstawowych, będzie obowiązywać od 1 kwietnia 2027 r. (pytanie nr 1 i 3).
Z opisu sprawy wynika, że jesteście Państwo zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Podstawowym przedmiotem działalności Spółki jest zarządzanie parkingami ogólnodostępnymi, które w tym celu są wynajmowane od podmiotów trzecich (właścicieli parkingów), tak prywatnych, jak i publicznych, na terytorium całego kraju. Korzystający, poprzez wjazd samochodem na parking zawiera z Państwem umowę najmu miejsca parkingowego, na podstawie, której, w zamian za wynagrodzenie przysługujące Państwu w postaci opłaty parkingowej („Opłata podstawowa”), Korzystający może skorzystać z miejsca parkingowego na zasadach określonych w Regulaminie. Użytkownik parkingu niezwłocznie po zaparkowaniu samochodu powinien określić czas postoju, i zgodnie z Regulaminem, pobrać z parkomatu bilet za cały ten okres, tj. od momentu zaparkowania do momentu zwolnienia miejsca parkingowego.
Pobieranie podstawowych opłat za usługi parkingowe przyjmuje w szczególności następujące formy:
1. opłatę w parkomacie;
2. opłatę za pośrednictwem systemów komputerowych (w przypadku rezerwacji parkingów m.in na lotniskach) i aplikacji mobilnych (w przypadku korzystania z aplikacji Spółki p.n. (…));
3. opłatę pobieraną w automatycznych kasach parkingowych (systemy ograniczające możliwość wyjazdu szlabanem).
Automatyczna kasa parkingowa stanowią „urządzenie, w tym wydające bilety, obsługiwane przez klienta, które również w systemie bezobsługowym przyjmuje należność w bilonie, banknotach lub innej formie (bezgotówkowej). Ponadto automatyczna kasa parkingowa nie stanowi kasy rejestrującej w znaczeniu ustawy o podatku od towarów i usług. Spółka w okresie od 1 stycznia 2025 r. do 31 marca 2027 r. będzie kontynuować świadczenie swoich usług przy użyciu ww. urządzeń. Świadcząc usługi parkingowe na rzecz osób fizycznych, nieprowadzących działalności gospodarczej, Spółka korzystała w poprzednich latach ze zwolnienia od obowiązku stosowania kasy rejestrującej. Obecnie Spółka również korzysta ze zwolnienia.
Odnosząc się do Państwa wątpliwości podkreślić należy, że zarówno w ustawie o podatku od towarów i usług, jak i rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2024 r. w sprawie zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących, nie została zawarta definicja usług parkingu samochodów i innych pojazdów. W związku z tym, aby prawidłowo określić, czy podatnik ma obowiązek ewidencjonować usługi na kasie rejestrującej konieczne jest wzięcie pod uwagę faktycznej treści świadczonej usługi.
W § 3 pkt 25 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1225 ze zm.) jest wskazane, że:
Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o parkingu - należy przez to rozumieć wydzieloną powierzchnię terenu przeznaczoną do postoju i parkowania samochodów, składającą się ze stanowisk postojowych oraz dojazdów łączących te stanowiska, jeżeli takie dojazdy występują.
Mając na uwadze powołane powyżej przepisy prawa oraz przedstawiony opis sprawy, stwierdzam, że w związku ze świadczeniem na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych usług parkingu samochodów i innych pojazdów – zastosowanie znajdzie przepis § 4 ust. 1 pkt 2 lit. n) rozporządzenia, zgodnie z którym zwolnień, o których mowa w § 2 i § 3, nie stosuje się w przypadku świadczenia usług parkingu samochodów i innych pojazdów.
Wskazali Państwo, że nie spełniają przesłanek do skorzystania ze zwolnień określonych w § 2 i § 3 rozporządzenia, w związku z tym pomimo tego, że kontynuują Państwo świadczenie usług parkingowych w okresie od dnia 1 stycznia 2025 r. do dnia 31 marca 2026 r., to nie będą Państwo mogli skorzystać ze zwolnienia wynikającego z § 8 ust. 2 rozporządzenia.
Jednakże w związku z tym, że jak wynika z opisu sprawy opłaty za usługę parkingową obywają się za pomocą parkomatów oraz automatycznych kas parkingowych, które stanowią „urządzenie, w tym wydające bilety, obsługiwane przez klienta, które również w systemie bezobsługowym przyjmuje należność w bilonie, banknotach lub innej formie (bezgotówkowej) i tym samym stanowią usługę parkingu samochodów i innych pojazdów zgodnie z ww. rozporządzeniem to z uwagi na treść § 8 ust. 4 rozporządzenia, będą Państwo mogli korzystać ze zwolnienia z obowiązku prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących dla świadczenia usług parkingu samochodów i innych pojazdów do 31 marca 2027 r. Natomiast od 1 kwietnia 2027 r. będą Państwo zobowiązani ewidencjonować świadczenie usług parkingu samochodów przy zastosowaniu kasy rejestrującej.
Tym samym, Państwa stanowisko zgodnie, z którym obowiązek prowadzenia ewidencji sprzedaży świadczonych przez Państwa usług na rzecz osób fizycznych za pomocą parkomatów i automatycznych kas parkingowych w odniesieniu do Opłat podstawowych, będzie obowiązywać od 1 kwietnia 2027 r. uznaję za prawidłowe (pyt. nr 1 i 3).
Ad 2
Państwa wątpliwości dotyczą również kwestii, czy prawidłowe jest stanowisko Spółki, zgodnie z którym w przedmiotowym zdarzeniu przyszłym, obowiązek prowadzenia ewidencji sprzedaży świadczonych przez Państwa usług parkingowych na rzecz osób fizycznych za pomocą systemów komputerowych i aplikacji mobilnych, w odniesieniu do Opłat podstawowych będzie obowiązywać od 1 kwietnia 2027 r. (pyt. nr 2).
Świadczą Państwo usługi parkingu również przy użyciu aplikacji mobilnej i systemów komputerowych. W przypadku aplikacji mobilnej, użytkownik wybiera parking oraz czas trwania sesji parkingowej a następnie dokonuje opłaty za pomocą wybranej przez siebie formy płatności: (...) lub przypisaną do konta kartą płatniczą/kredytową.
Podobnie, w przypadku systemów komputerowych (przeglądarek) płatność możliwa jest z góry na właściwą kwotę za pomocą operatorów płatności (m.in. (…), (…), (…), (…) lub na rachunek bankowy.
W przypadku płatności przy pomocy systemów komputerowych i aplikacji mobilnej, bilety parkingowe nie są wydawane. Mają one postać „wirtualną” - podczas rejestracji należy podać numer rejestracyjny pojazdu, płatność zawsze przypisana jest do wskazanego numeru, na podstawie którego odbywa się weryfikacja płatności za parking.
Obowiązujące od 1 stycznia 2025 r. rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2024 r. w sprawie zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących (Dz. U. 2024 poz. 1902) w § 4 ust. 1 pkt 2 lit. n jednoznacznie wyklucza świadczenie usług parkingu samochodów i innych pojazdów ze stosowania zwolnień z obowiązku ewidencjonowania, o których mowa w § 2 i § 3 tego rozporządzenia, w tym również ze zwolnienia na podstawie § 2 ust. 1 w związku z poz. 42 załącznika do rozporządzenia.
Jak już wyżej wskazano, świadczą Państwo na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych usługi parkingu samochodów i innych pojazdów, jednakże w przypadku korzystania z aplikacji mobilnej oraz przeglądarek internetowych, przy wykorzystaniu której korzystający z parkingu dokonują płatności w różnych formach bezgotówkowych ((…) lub przypisaną do konta kartą płatniczą/kredytową albo (…), (…), (…), (…)) lub na rachunek bankowy) za wygenerowane „wirtualne” bilety parkingowe, nie można uznać, że świadczą Państwo te usługi przy użyciu urządzeń, w tym wydających bilety, obsługiwanych przez Państwa klientów, o których mowa w § 4 ust. 1 pkt 2 lit. o rozporządzenia.
Aplikacja mobilna oraz przeglądarka internetowa, jest programem komputerowym lub oprogramowaniem, dedykowanym m.in. do wykonywania określonych czynności w celu m.in. opłacenia biletu parkingowego. Pomimo możliwości dokonania płatności bezgotówkowej, przy wykorzystaniu takiej aplikacji mobilnej, przeglądarki komputerowej i obsługiwania jej przez samego klienta, czyli bez Państwa bądź Państwa pracowników udziału w tej czynności, nie można uznać takiej aplikacji i przeglądarki za urządzenie wydające bilety ani za urządzenie przyjmujące należność, o którym mowa w § 4 ust. 1 pkt 1 lit. w bądź pkt 2 lit. o rozporządzenia. Nawet jeżeli w sytuacji jak Państwo wskazują bilety mają postać „wirtualną”.
Stwierdzam więc, że w przypadku świadczenia przez Państwa usług w zakresie Opłat parkingowych podstawowych rejestrowanych za pośrednictwem aplikacji mobilnej oraz przeglądarki (płatność bezgotówkowa) nie znajdzie zastosowania przepis § 8 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia, ponieważ kontynuując świadczenia ww. usług w okresie od 1 stycznia 2025 r. do 31 marca 2027 r. nie świadczą ich Państwo przy użyciu urządzeń, o których mowa w § 4 ust. 1 pkt 2 lit. o rozporządzenia.
W konsekwencji, nie przysługuje Państwu zwolnienie z obowiązku prowadzenia ewidencji sprzedaży na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych, przy zastosowaniu kas rejestrujących w zakresie Opłat parkingowych podstawowych rejestrowanych za pośrednictwem aplikacji mobilnej i przeglądarki internetowej (płatność bezgotówkowa) do 31 marca 2027 r. Zatem obowiązek prowadzenia ewidencji sprzedaży świadczonych przez Państwa usług parkingowych na rzecz osób fizycznych za pomocą systemów komputerowych i aplikacji mobilnych, w odniesieniu do Opłat podstawowych będzie obowiązywać od 1 kwietnia 2026 r. stosownie do § 8 ust. 2 pkt 1 ww. rozporządzenia.
W efekcie Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 wniosku uznaję za nieprawidłowe.
Ad 4
Ponadto Państwa wątpliwości dotyczą również kwestii, czy w przedmiotowym zdarzeniu przyszłym, obowiązek prowadzenia ewidencji sprzedaży świadczonych przez Państwa usług parkingowych na rzecz osób fizycznych, w odniesieniu do Opłat dodatkowych, będzie obowiązywać od 1 kwietnia 2027 r. (pyt. nr 4).
Aby odpowiedzieć na powyższe pytanie w pierwszej kolejności należy wskazać, że z treści przywołanego przepisu art. 8 ust. 1 ustawy wynika, że ustawodawca przyjął generalna zasadę, że usługami są wszelkie odpłatne świadczenia niebędące dostawą towarów. Stąd też należy stwierdzić, że definicja „świadczenia usług” ma charakter dopełniający definicję „dostawy towarów”. Jest ona wyrazem realizacji zasady powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji wykonywanych przez podatników w ramach prowadzonej przez nich działalności gospodarczej.
Co do zasady, każde świadczenie niebędące dostawą towarów, polegające na działaniu, zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi usługę w rozumieniu ustawy. Przy czym muszą być spełnione następujące warunki:
Należy podkreślić, że oba ww. warunki powinny być spełnione łącznie, aby określona czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, jako odpłatne świadczenie usług.
Dana czynność podlega opodatkowaniu podatkiem wówczas, gdy istnieje bezpośredni związek o charakterze przyczynowym pomiędzy świadczona usługą, a otrzymanym świadczeniem wzajemnym, w ten sposób, że zapłacone kwoty stanowią rzeczywiste wynagrodzenie za wyodrębnioną usługę świadczoną w ramach stosunku prawnego lub dochodzi do wymiany świadczeń wzajemnych. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania świadczenia. Wynagrodzenie musi być należne za wykonanie tego świadczenia.
W związku z powyższym, czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności.
Bezpośredni związek pomiędzy świadczeniem usług, a otrzymanym wynagrodzeniem istnieje wówczas, gdy jest możliwe zidentyfikowanie bezpośredniej i jasno zindywidualizowanej korzyści na rzecz świadczącego usługę, oraz gdy świadczenie wzajemne pozostaje w bezpośrednim związku ze świadczeniem dokonanej czynności.
Przepisy prawa podatkowego nie zawierają definicji odszkodowania. Zatem, w niezbędnym zakresie należy posiłkować się przepisami prawa cywilnego.
Na gruncie tego ostatniego, odszkodowanie za doznaną szkodę majątkową lub niemajątkową uzależnione jest od zaistnienia zdarzenia, z którym przepisy łączą obowiązek naprawienia szkody. Ponadto, między zdarzeniem a zaistniałą w jego wyniku szkodą musi istnieć związek przyczynowy.
Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze. zm.) rozróżnia dwa rodzaje szkód: deliktową (wynikającą z czynów niedozwolonych) oraz kontraktową (wynikającą z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania umownego).
I tak, stosownie do art. 415 ww. ustawy Kodeks cywilny:
Kto z winy swej wyrządził drugiemu szkodę, obowiązany jest do jej naprawienia.
Natomiast w myśl art. 471 ww. ustawy Kodeks cywilny:
Dłużnik obowiązany jest do naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania, chyba że niewykonanie lub nienależyte wykonanie jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi.
W świetle wyżej powołanych przepisów, na gruncie stosunków cywilnoprawnych szkoda polega na nienależytym wykonaniu bądź niewykonaniu zobowiązania przez dłużnika, istnieniu adekwatnego związku przyczynowego pomiędzy działaniem lub zaniechaniem a szkodą. Brak tych przesłanek powoduje, ze nie mamy do czynienia ze szkodą, za powstanie której dłużnik zobowiązany jest do wypłaty odszkodowania.
Zagadnienie dotyczące kar umownych regulują natomiast przepisy Działu II Kodeksu cywilnego – „Skutki niewykonania zobowiązań”.
Zgodnie z art. 483 § 1 ww. ustawy Kodeks cywilny:
Można zastrzec w umowie, że naprawienie szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania niepieniężnego nastąpi przez zapłatę określonej sumy (kara umowna).
Przepis art. 483 Kodeksu cywilnego jest bezwzględnie obowiązującym przepisem prawa, tzn. kary umowne mogą być wyłącznie sankcją za niewykonanie lub niewłaściwe wykonanie zobowiązań niepieniężnych.
Z cytowanego wyżej art. 483 § 1 Kodeksu cywilnego wynika, że kara umowna jest dodatkowym zastrzeżeniem umownym, wprowadzanym do umowy w ramach swobody kontraktowania, mającym na celu wzmocnienie skuteczności więzi powstałej między stronami w wyniku zawartej przez nie umowy i służy realnemu wykonaniu zobowiązań (wyrok SN z 8 sierpnia 2008 r., sygn. akt V CSK 85/08). Przewidziany umową obowiązek zapłaty kary umownej ma w stosunku do zasadniczego obowiązku dłużnika wynikającego z tej umowy charakter uboczny (akcesoryjny).
Zastrzeżenie kary umownej można zatem traktować jako formę uproszczoną redakcji warunków umowy, która pozwala na przyjęcie przez strony, że wypadki niewykonania lub nienależytego wykonania umowy, stanowią jednocześnie podstawę do domagania się zapłaty kary umownej.
Z uwagi na powyższe stwierdzić należy, że jeżeli płatności o charakterze odszkodowawczym nie będą miały bezpośredniego związku z żadną czynnością mającą charakter świadczenia ze strony podmiotu zobowiązanego, wówczas kwota otrzymanych odszkodowań i kar umownych nie będzie mieściła się w katalogu czynności wymienionych w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług i jako taka nie będzie podlegała opodatkowaniu tym podatkiem.
Ustalanie statusu wypłacanego odszkodowania, jako podlegającego bądź nie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, należy oceniać w kontekście związku z konkretnym świadczeniem.
Z opisu sprawy wynika, że w przypadku wykrycia przez Państwa pracowników naruszenia określonych postanowień Regulaminu danego parkingu zamieszczonego na jego terenie, właściciel pojazdu może zostać przez Państwa obciążony opłatą dodatkową, która stanowi formę sankcji za niewłaściwe użytkowanie parkingu lub przekroczenie opłaconego czasu parkowania („Opłata dodatkowa”). Opłata dodatkowa może być przez Państwa nałożona między innymi w przypadku stwierdzenia parkowania pojazdu innego rodzaju niż dopuszczony na terenie danego parkingu, niezamieszczenia ważnego biletu parkingowego na podszybiu pojazdu, parkowania poza miejscami wyznaczonymi, palenia lub używania otwartego ognia, lub też zanieczyszczenia parkingu. Opłaty dodatkowe są przewidziane w odpowiednim paragrafie Regulaminu i wahają się zasadniczo od 50 do 150 zł, w zależności od rodzaju przewinienia i parkingu.
Aby odpowiedzieć na zadane przez Państwa pytania w pierwszej kolejności należy stwierdzić, że opłata sankcyjna w postaci opłaty dodatkowej nakładana m.in. w przypadku stwierdzenia braku biletu lub nieprawidłowego parkowania stanowi w istocie wynagrodzenie za świadczenie usług. Otrzymana przez Państwa opłata dodatkowa jest ściśle związana z korzystaniem z miejsca parkingowego (usługą parkingową) i wiąże się z niewywiązaniem się kierowcy pojazdu z obowiązków przewidzianych w regulaminie podczas korzystania z miejsca parkingowego.
Powyższe zostało potwierdzone w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. 20 stycznia 2022 r. TSUE wydał wyrok w sprawie C-90/20 Apcoa Parking Danmark.
W wyroku w sprawie C-90/20 Trybunał orzekł, że:
Art. 2 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2006/112/WE (dalej: Dyrektywa VAT) należy interpretować w ten sposób, że opłaty kontrolne pobierane przez spółkę prawa prywatnego prowadzącą prywatne parkingi w razie nieprzestrzegania przez kierowców ogólnych warunków użytkowania tych parkingów należy uznać za wynagrodzenie za odpłatne usługi w rozumieniu tego przepisu, które jako takie podlegają podatkowi od wartości dodanej (podatek VAT).
Uzasadniając swoje stanowisko Trybunał przypomniał, że:
(…) zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. c) dyrektywy VAT, podatkowi VAT podlega odpłatne świadczenie usług na terytorium państwa członkowskiego przez podatnika działającego w takim charakterze (pkt 26).
W rozumieniu tego przepisu świadczenie usług dokonywane jest „odpłatnie” tylko wtedy, gdy pomiędzy usługodawcą a usługobiorcą istnieje stosunek prawny, w ramach którego następuje wymiana świadczeń wzajemnych, gdyż wynagrodzenie otrzymywane przez usługodawcę stanowi rzeczywiste odzwierciedlenie wartości wyodrębnionej usługi świadczonej usługobiorcy. Tak jest w przypadku, gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą a otrzymanym świadczeniem wzajemnym (wyrok z dnia 16 września 2021 r., Balgarska natsionalna televizia, C-21/20, EU:C:2021:743, pkt 31 i przytoczone tam orzecznictwo) (pkt 27).
Po przeanalizowaniu sprawy, Trybunał stwierdził, że:
W sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu, główny warunek dotyczący istnienia świadczeń wzajemnych, wydaje się, że jest spełniony.
Dalej wskazał, że:
Uiszczenie opłat za parkowanie oraz, stosownie do okoliczności, kwoty odpowiadającej opłatom kontrolnym za nieprawidłowe parkowanie stanowi bowiem wynagrodzenie za udostępnienie miejsca parkingowego (pkt 30).
W odniesieniu do warunku, zgodnie z którym wynagrodzenie otrzymywane przez usługodawcę stanowi rzeczywiste odzwierciedlenie wartości usługi świadczonej usługobiorcy, Trybunał zauważył, że:
(…) kierowca, który uiszcza te opłaty kontrolne, skorzystał z miejsca parkingowego lub strefy parkowania, a wysokość tych opłat kontrolnych wynika z tego, że warunki zaakceptowane przez danego kierowcę zostały spełnione (tak w pkt 31).
W związku z tym łączna kwota, jaką kierowcy zobowiązali się zapłacić w zamian za świadczoną przez Apcoa usługę parkingową – w stosownych przypadkach wraz z opłatami kontrolnymi za nieprawidłowe parkowanie – stanowi warunki, na jakich faktycznie skorzystali oni z miejsca parkingowego, i to nawet jeśli zdecydowali się oni na nieprawidłowe jego użytkowanie, przekraczając dozwolony czas postoju, nie uzasadniając prawidłowo swojego prawa postoju czy też parkując na miejscu zastrzeżonym, nieoznaczonym lub w sposób utrudniający ruch, z naruszeniem ogólnych warunków użytkowania odnośnych parkingów (pkt 32).
W rezultacie Trybunał doszedł do wniosku, że te opłaty kontrolne mają bezpośredni związek z usługą parkingową i w konsekwencji można je uznać za integralną część całkowitej kwoty, którą kierowcy zobowiązali się zapłacić Spółce, decydując się na zaparkowanie swojego pojazdu na jednym z parkingów, którymi Spółka ta zarządza.
Zdaniem Trybunału, pobranie opłat dodatkowych nie byłoby możliwe, gdyby wcześniej nie została wykonana usługa udostępnienia miejsca parkingowego, zatem obowiązek zapłaty opłaty kontrolnej za nieprzestrzeganie regulaminu stanowi jeden z warunków skorzystania z usługi. W konsekwencji, TSUE doszedł do przekonania, że opłaty kontrolne oraz opłaty za parkowanie są ze sobą powiązane i łącznie stanowią wynagrodzenie za świadczenie usług – opodatkowane VAT.
Z powołanego orzeczenia wynika także, że:
Trybunał przyznał jednak, że bezpośredni związek istnieje wówczas, gdy dwa świadczenia są od siebie wzajemnie zależne, a mianowicie jedno jest dokonywane tylko pod warunkiem dokonania drugiego – i odwrotnie (wyrok z dnia 11 marca 2020 r., San Domenico Vetraria, C-94/19, EU:C:2020:193, pkt 26 i przytoczone tam orzecznictwo) (pkt 41).
Otóż jest tak w niniejszym przypadku, ponieważ, jak zauważył rzecznik generalny w pkt 66 opinii, pobieranie przez Apcoa opłat kontrolnych za nieprawidłowe parkowanie i parkowanie przez danego kierowcę w szczególnych okolicznościach, które określiła ta spółka, a które pociągają za sobą takie podwyższone opłaty za parkowanie, są ze sobą powiązane. Konieczność przeprowadzenia kontroli nieprawidłowego parkowania i w konsekwencji nałożenie takich opłat kontrolnych nie może bowiem mieć miejsca, jeżeli usługa udostępnienia miejsca parkingowego nie została wcześniej wykonana (pkt 42).
Zdaniem Trybunału, wniosku tego nie podważa okoliczność, że kwota opłaty kontrolnej jest z góry określona i pozostaje bez konkretnego gospodarczego związku z wartością świadczonej usługi parkingowej oraz to, że opłata kontrolna za nieprawidłowe parkowanie jest uznawana w prawie krajowym za karę.
(…) zgodnie z utrwalonym orzecznictwem dla zakwalifikowania transakcji jako transakcji dokonanej odpłatnie w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. c) dyrektywy VAT bez znaczenia jest wysokość świadczenia wzajemnego, w szczególności okoliczność, czy jest ona równa kosztom poniesionym przez podatnika w związku ze świadczeniem usługi, czy też od nich wyższa lub niższa. Taka okoliczność nie może mieć bowiem wpływu na bezpośredni związek pomiędzy dokonanym świadczeniem usług a otrzymanym świadczeniem wzajemnym (wyrok z dnia 11 marca 2020 r., San Domenico Vetraria, C-94/19, EU:C:2020:193, pkt 29 i przytoczone tam orzecznictwo) (pkt 45).
Ponadto Trybunał zauważył, że:
(…) dla celów wykładni przepisów dyrektywy VAT ocena tego, czy płatność dokonywana jest w zamian za świadczenie usługi, jest kwestią z zakresu prawa Unii, którą należy rozstrzygać odrębnie od oceny dokonywanej na mocy prawa krajowego (wyrok z dnia 22 listopada 2018 r., MEO – Serviços de Comunicaçoes e Multimédia, C-295/17, EU:C:2018:942, pkt 69, 70) (pkt 46).
Z powyższego wynika, że okoliczność, iż opłata kontrolna za nieprawidłowe parkowanie jest uznawania w prawie krajowym za karę, nie ma decydującego znaczenia dla kwalifikacji kwoty określonej z góry w umowie o świadczenie usług.
Przy ocenie skutków podatkowych konkretnej opłaty dodatkowej należy w szczególności zwracać uwagę na fakt, czy usługa została rzeczywiście wykonana czy też nie. Fakt ten ma bowiem istotne znaczenie dla skutków podatkowych pobieranych opłat dodatkowych mających charakter sankcyjny.
Jak podkreślił Trybunał w pkt 43 wyroku C-90/20:
w sprawie zakończonej wyrokiem z 18 lipca 2007 r., Société thermale d’Eugénie-les-Bains (C-277/05), rozpatrywana usługa nie została wyświadczona. Tymczasem w sprawie rozstrzyganej w postępowaniu głównym (C-90/20) usługa udostępnienia miejsca parkingowego została rzeczywiście wykonana.
Odnosząc stwierdzenia wynikające z powołanego powyżej orzeczenia TSUE do przedmiotowej sprawy, zauważyć należy, iż jak wynika z przedstawionego przez Państwa opisu sprawy, opłata dodatkowa jest/będzie przez Państwa nakładana w przypadku stwierdzenia m.in. braku biletu oraz nieprawidłowego parkowania. Zatem, w rozpatrywanej sprawie istnieje bezpośredni związek pomiędzy nałożeniem opłaty dodatkowej (opłaty sankcyjnej) ze skorzystaniem z usługi parkowania (najem miejsca parkingowego).
Te dwa świadczenia – najem miejsca parkingowego oraz nałożenie opłaty dodatkowej – są od siebie wzajemnie zależne, a mianowicie jedno jest dokonywane tylko pod warunkiem dokonania drugiego i odwrotnie.
Podsumowując, w przedstawionym stanie faktycznym, nałożenie kary umownej (w postaci opłaty dodatkowej) możliwe jest jedynie w przypadku nieregulaminowego skorzystania z parkingu (najmu miejsca parkingowego) i odwrotnie – nieregulaminowe skorzystanie z parkingu skutkuje nałożeniem kary umownej.
Tym samym została spełniona przesłanka istnienia związku pomiędzy zapłatą przez korzystającego z parkingu określonej kwoty pieniężnej a otrzymaniem świadczenia wzajemnego, co jest warunkiem koniecznym do uznania, że zapłata tej kwoty podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Zatem, przedmiotowa kara umowna w postaci Opłaty dodatkowej np. za brak biletu parkomatowego za wjazd na parking stanowi wynagrodzenie za świadczenie usług, o których mowa w art. 8 ust. 1 ustawy o VAT i w konsekwencji podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zgodnie z art. 5 ust. 1 tej ustawy.
Odnosząc się zatem do Państwa wątpliwości należy wskazać, że Opłata dodatkowa nie może pojawić się w oderwaniu od zasadniczej usługi parkingowej. Tym samym należy rozpatrzeć zwolnienie od obowiązku ewidencjonowania jej na kasie fiskalnej w oparciu o przepisy dotyczące usługi parkingowej. Wskazali Państwo, że Opłatę dodatkową można uregulować za pomocą m.in. (…), (…), (…), (…), przelewem bankowym na rachunek wskazany na Wezwaniu. Zatem tego rodzaju dokonywana przez Państwa sprzedaż (świadczenie usług parkingowych) w tym przypadku nie jest dokonywana przy użyciu urządzenia wydającego bilety obsługiwanego przez klienta, o którym mowa w § 4 ust. 1 pkt 2 lit. o) rozporządzenia.
Stwierdzam więc, że w przypadku świadczenia przez Państwa usług w zakresie Opłat dodatkowych rejestrowanych za pośrednictwem m.in. (...), (…), (…), (…), (…), przelewem bankowym na rachunek nie znajdzie zastosowania przepis § 8 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia, ponieważ kontynuując świadczenia ww. usług w okresie od 1 stycznia 2025 r. do 31 marca 2027 r. nie świadczą ich Państwo przy użyciu urządzeń, o których mowa w § 4 ust. 1 pkt 2 lit. o rozporządzenia.
W konsekwencji, nie przysługuje Państwu zwolnienie z obowiązku prowadzenia ewidencji sprzedaży na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych, przy zastosowaniu kas rejestrujących w zakresie Opłat dodatkowych do 31 marca 2027 r. Zatem obowiązek prowadzenia ewidencji sprzedaży świadczonych przez Państwa usług parkingowych na rzecz osób fizycznych, w odniesieniu do Opłat dodatkowych, będzie obowiązywać od 1 kwietnia 2026 r. stosownie do § 8 ust. 2 pkt 1 ww. rozporządzenia.
W efekcie Państwa stanowisko zgodnie, z którym obowiązek prowadzenia ewidencji sprzedaży świadczonych przez Państwa usług parkingowych na rzecz osób fizycznych, w odniesieniu do Opłat dodatkowych, będzie obowiązywać od 1 kwietnia 2027 r. uznaję za nieprawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo