Interpretacja 0114-KDIP1-3.4012.952.2025.4.PRM

Interpretacja indywidualna
– stanowisko nieprawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług, w zakresie pytań nr 3 i 5 wniosku jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

18 grudnia 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczący skutków podatkowych sprzedaży lokali mieszkalnych. Uzupełniła go Pani pismem z 10 lutego 2026 r. – w odpowiedzi na wezwanie.

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

A.A. (dalej: Wnioskodawca, Wnioskodawczyni) jest obywatelką Polski i Izraela. W 2009 r. Wnioskodawczyni wyjechała z Polski do Holandii. 20 września 2010 r. wyszła za mąż za obywatela Federalnej Republiki Niemiec. Ślub miał miejsce w Holandii. Małżonkowie od zawsze traktowali swój majątek jako majątek wspólny bez względu na sytuację prawną.

Od 9 maja 2011 r. Wnioskodawczyni mieszka w Izraelu razem z mężem, którego matka mieszka w Izraelu. Od 2023 r. Wnioskodawczyni większą część roku spędza w Polsce w związku z pogarszającym się stanem zdrowia swojej matki i siostry. Siostra Wnioskodawczyni zmarła w sierpniu 2024 r. Dodatkowo, konflikt zbrojny w Izraelu zmotywował Wnioskodawczynię do poszukiwania innego miejsca do życia, w tym przeprowadzki do Polski. W Polsce Wnioskodawczyni spędziła zarówno w 2025 r. jak i w 2024 r. ponad 183 dni.

W Izraelu nie jest do końca sprecyzowana kwestia wspólnoty majątkowej małżeńskiej, ponieważ obowiązuje prawo cywilne i judaistyczne. Wnioskodawczyni i jej mąż wzięli ślub w Holandii i nie analizowali wcześniej ustroju majątkowego, jaki będzie obowiązywał w ich małżeństwie. Wnioskodawczyni i jej mąż stosują zasady dla wspólności majątkowej małżeńskiej. Aktualnie małżonkowie mieszkają w Izraelu i w związku z tym powinny ich obowiązywać zasady prawa izraelskiego dla ustroju majątkowego. Małżonkowie nie zawarli umów majątkowych, w tym umowy o ustanowienie rozdzielności majątkowej małżeńskiej i nie uzgadniali prawa właściwego w odpowiedniej umowie.

Wnioskodawczyni utrzymuje w Polsce silne związki rodzinne. W (…) mieszka Jej córka i matka Wnioskodawczyni, która aktualnie przebywa w domu spokojnej starości. Koszt utrzymania matki Wnioskodawczyni spoczywa na Wnioskodawczyni. Wnioskodawczyni utrzymuje silną relacje ze swoimi siostrzenicami i ma szerokie grono przyjaciół i znajomych w Polsce.

Pierwsze mieszkanie Wnioskodawczyni nabyła w 2002 r. przy ul. A. w (…). Jest to mieszkanie o powierzchni 38 m² z balkonem. W okresie od 1 grudnia 2020 r. do 1 lutego 2022 r. było wynajmowane. Z tytułu najmu Wnioskodawczyni odprowadzała podatek od przychodów opodatkowanych ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych. 28 stycznia 2022 r. Wnioskodawczyni darowała to mieszkanie swojej córce. To mieszkanie nie jest przedmiotem niniejszego wniosku.

Wnioskodawczyni z wykształcenia jest wystawiennikiem, jednak nie pracuje w zawodzie. Wnioskodawczyni utrzymuje się z dochodów pasywnych, to jest z oszczędności zgromadzonych na rachunkach maklerskich. Środki na inwestycje na giełdzie pochodziły ze sprzedaży domu znajdującego się w Izraelu i należącego do majątku wspólnego Wnioskodawczyni i Jej męża. Sprzedaż miała miejsce 19 listopada 2019 r.

Z części środków Wnioskodawczyni kupiła mieszkania w Polsce, o których mowa w kolejnym akapicie, a zdecydowaną większość środków wspólnie z mężem ulokowała na rachunku maklerskim w Izraelu. Rachunek jest zarejestrowany na męża Wnioskodawczyni i to mąż Wnioskodawczyni odprowadza podatki w Izraelu z tytułu zysków na giełdzie. W Izraelu Wnioskodawczyni nie jest właścicielem żadnych innych nieruchomości. Kiedy Wnioskodawczyni przebywa w Izraelu, to zamieszkuje w wynajętym mieszkaniu razem z mężem. Mąż Wnioskodawczyni przebywa w Izraelu więcej czasu niż Wnioskodawczyni, ponieważ sam opiekuje się chorą mamą. Jego matka choruje na Alzheimera od 10 lat i na co dzień mieszka z nią opiekunką. Wnioskodawczyni razem z mężem ustalili, że po śmierci mamy męża Wnioskodawczyni, razem przeprowadzą się do Polski na stałe, a w Izraelu będą przebywać do maksymalnie kilku miesięcy w roku.

W 2020 r. Wnioskodawczyni ze środków uzyskanych ze sprzedaży domu w Izraelu zawarła 3 umowy cesji umów przedwstępnych na wybudowanie 3 mieszkań w odbudowanej kamienicy w (…) przy ul. B. do majątku osobistego. Były to trzy następujące mieszkania:

a)  B1, KW nr (…), o powierzchni 32,72 m², bez balkonu, bez miejsca postojowego, bez piwnicy i bez komórki, cena zakupu (…),

b)  B2, KW nr (…), o powierzchni 45,57 m², bez balkonu, bez miejsca postojowego, bez piwnicy i bez komórki, cena zakupu (…),

c)  B3, KW nr (…), o powierzchni 28,70 m², bez balkonu, bez miejsca postojowego, bez piwnicy i bez komórki, cena zakupu (…).

Prawo własności tych mieszkań przeszło na Wnioskodawczynię 21 lipca 2021 r. w formie aktów notarialnych rep. A nr (…), rep. A nr (…) i rep. A nr (…). 3 lutego 2023 r. Wnioskodawczyni i Jej mąż złożyli przed notariuszem oświadczenia w formie aktów notarialnych rep. A nr (…), rep. A nr (…) i rep. A nr (…), w których wskazali, że ich wolą i zamiarem było nabycie tych lokali wyłącznie przez A.A., do Jej majątku osobistego, tak aby A.A. stała się jedynym właścicielem nieruchomości lokalowej. Wnioskodawczyni i Jej mąż oświadczyli, że niezależnie od faktu, że środki pieniężne przeznaczone na zakup lokalu, pochodziły z majątku wspólnego małżonków, to wskazany zamiar i cel działania oświadczających polegający na tzw. „przesunięciu majątkowym”, to jest na rozporządzeniu przedmiotem wchodzącym w skład majątku wspólnego na rzecz majątku osobistego jednego z małżonków, został przewidziany przez prawo i jest dopuszczalny na zasadach opisanych w wyroku Sądu Najwyższego z 17 listopada 1967 r. (I CR 296/66) oraz uchwały Składu Siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego z 10 kwietnia 1991 r. (III CZP 76/90) o mocy zasady prawnej.

Wnioskodawczyni w związku sytuacją rodzinną i zdrowotną matki i siostry w 2023 r. zaczęła planować powrót do Polski, dlatego rozpoczęła przygotowania do życia tutaj poprzez zakup mieszkań opisanych powyżej w celu zaspokojenia swoich celów mieszkaniowych. Mieszkania znajdowały się w jednym budynku, Wnioskodawczyni chciała je wykorzystać do zamieszkania dla siebie i dla córki, oba służyły do zaspokojenia celów życiowych. Trzecie mieszkanie miało być wynajęte, a z pozyskanego czynszu najmu Wnioskodawczyni mogła utrzymać swoją mamę w domu spokojnej starości. Ponieważ mieszkania były w stanie deweloperskim, Wnioskodawczyni wykończyła je, zaopatrzyła w meble w zabudowie, sprzęt AGD, elektrykę. Wnioskodawczyni nie planowała sprzedaży tych mieszkań, nie zbierała rachunków za remont, meble i sprzęty. Jedyne potwierdzenie jakim dysponuje to koszt parkietu położonego we wszystkich mieszkaniach.

Córka Wnioskodawczyni mieszkała w mieszkaniu przy ul. B2 do końca stycznia 2022 r., kiedy stwierdziła, że woli przeprowadzić się do mieszkania przy ul. A, które miało balkon. Wobec tego Wnioskodawczyni darowała mieszkanie przy ul. A swojej córce, a mieszkanie przy ul. B2 wynajęła od 12 lutego 2022 r. do 1 listopada 2022 r.

Wnioskodawczyni finalnie zamieszkała w najmniejszym mieszkaniu przy ul. B3 o powierzchni 28,70 m².

W 2023 r. Wnioskodawczyni rozpoczęła poszukiwania mieszkania do zakupu w Polsce, w którym mogłaby zamieszkać razem z mężem już docelowo. Pieniądze na zakup większego mieszkania dla obydwojga małżonków miały pochodzić ze sprzedaży mieszkań przy ul. B. Wobec tego w 2023 r. Wnioskodawczyni sprzedała dwa mieszkania przy ul. B:

a)  B1 o powierzchni 32,72 m², umowa sprzedaży została zawarta 24 kwietnia 2023 r., cena sprzedaży (…), akt notarialny rep. A nr (…),

b)  B2 o powierzchni 45,57 m², umowa sprzedaży zawarta 23 marca 2023 r., cena sprzedaży (…), akt notarialny rep. A nr (…).

Z tytułu sprzedaży dwóch mieszkań przy ul. B Wnioskodawczyni złożyła deklarację PIT-39 z informacją, że zamierza środki pozyskane ze sprzedaży tych mieszkań przeznaczyć na własne cele mieszkaniowe.

Pomiędzy sprzedażą a nabyciem kolejnej nieruchomości środki uzyskane ze sprzedaży były przechowywane na rachunku inwestycyjnym Wnioskodawczyni w (…), gdzie pozostawały jako zabezpieczenie przed utratą wartości. Podatki z tego tytułu zostały przez Wnioskodawczynię uregulowane w Polsce.

Po długich poszukiwaniach, 13 lutego 2024 r. Wnioskodawczyni kupiła razem z mężem do majątku wspólnego na własne cele mieszkaniowe mieszkanie w (…) przy ul. C o powierzchni 46,60 m² do generalnego remontu. Mieszkanie to miało balkon, piwnicę i miejsce postojowe w podwórzu. Cena zakupu wynosiła (…), a koszty remontu wyniosły (…). Dla tego mieszkania jest prowadzona księga wieczysta KW nr (…). Środki na zakup tego mieszkania pochodziły ze sprzedaży dwóch mieszkań przy ul. B. Po przeprowadzeniu remontu i przeprowadzce okazało się, że ściana dzieląca mieszkanie z sąsiednim jest tak cienka, że w mieszkaniu Wnioskodawczyni słychać było głosy sąsiadów. Dodatkowo pomimo początkowych zapewnień sprzedających, że można spokojnie parkować w podwórzu, okazało się, że nie ma możliwości parkowania auta z powodu zbyt wielu innych pojazdów. Na ulicy również z dużą trudnością można było znaleźć miejsce. Po półtora roku od zakupu mieszkania, Wnioskodawczyni razem z mężem sprzedali to mieszkanie 2 czerwca 2025 r. za cenę (…). Do czasu zakupu docelowego mieszkania środki ze sprzedaży tego mieszkania są przechowywane na rachunku inwestycyjnym w (…) Wnioskodawczyni.

Jednocześnie Wnioskodawczyni nadal zależało na utrzymaniu chorej mamy w domu spokojnej starości. W konsekwencji, Wnioskodawczyni 31 marca 2023 r. kupiła mieszkanie z pozostałych środków pochodzących ze sprzedaży dwóch mieszkań przy ul. B do majątku wspólnego razem z mężem. Jest to mieszkanie w (…) przy ul. D o powierzchni 39,51 m², za cenę (…), dla którego jest prowadzona księga wieczysta nr (…). Mieszkanie to Wnioskodawczyni wyremontowała i wynajęła. Czynsz najmu w 2023 r. pokrywał koszt pobytu mamy Wnioskodawczyni w domu spokojnej starości. Jednak z biegiem czasu koszty domu spokojnej starości rosły. Na przestrzeni kilku lat koszty wzrosły od kwoty 4.000 zł miesięcznie w roku 2020 do kwoty 9.000 zł miesięcznie w roku 2025 r.

Wnioskodawczyni mając świadomość pogarszającego się stanu zdrowia swojej mamy i zwiększonej opieki wobec niej, zdecydowała się nabyć w drodze cesji prawa i obowiązki z umowy przedwstępnej do mieszkania o powierzchni 36,87 m² przy ul. E w (…) do majątku wspólnego z mężem. Umowa cesji została zawarta 4 kwietnia 2023 r. w formie aktu notarialnego Rep. A nr (…). Umowa przenosząca własność ma być zawarta w ciągu 30 dni od dnia założenia księgi wieczystej dla tego mieszkania, jednak nie później niż do 31 marca 2026 r. Wpłaty na to mieszkanie były ponoszone w transzach zgodnie z postępami prac. Mieszkanie nadal jest niewykończone i w związku z tym nie jest też wynajmowane. Wnioskodawczyni rozważa sprzedaż praw i obowiązków wynikających z umowy przedwstępnej.

Aktualnie Wnioskodawczyni poszukuje docelowego mieszkania dla siebie i męża, by mogła zaspokoić potrzeby mieszkaniowe w większym metrażu niż 28 m², czyli mieszkaniu przy ul. B3 w (…). Do zakupu mieszkania brakuje jednak pewnej kwoty, dlatego Wnioskodawczyni waha się pomiędzy sprzedażą praw i obowiązków z umowy przedwstępnej sprzedaży do mieszkania przy ul. E, a zachowaniem praw i obowiązków z umowy przedwstępnej sprzedaży mieszkania przy ul. E, przekształceniem w prawo własności, wykończeniem do stanu gotowego do zamieszkania ze stanu deweloperskiego, czyli rezygnacją z zakupu mieszkania na własne cele mieszkaniowe.

Doprecyzowanie i uzupełnienie zdarzenia przyszłego

Mieszkanie pod adresem ul. B1 było wynajmowane od 7 listopada 2020 r. do 31 grudnia 2022 r. na podstawie umowy najmu z płatnym czynszem. Następnie było przedmiotem najmu odpłatnego od 9 lutego 2022 r. do 1 lutego 2023 r. Umowa sprzedaży tego mieszkania została zawarta 24 kwietnia 2023 r.

Mieszkanie pod adresem ul. B3 zamieszkiwane było przez Wnioskodawczynię i Jej męża od lipca 2020 r. do listopada 2020 r. następnie wynajmowane od 19 listopada 2020 r. do 1 listopada 2022 r. na podstawie umów najmu z płatnym czynszem. Następny odpłatny najem trwał od 1 lutego 2023 r. do 31 lipca 2023 r. Od sierpnia 2023 r. Wnioskodawczyni zamieszkuje w mieszkaniu do dzisiaj.

Mieszkanie pod adresem ul. C nie było wynajmowane. Było kupione z celem realizacji własnych celów mieszkaniowych.

Nabycie praw i obowiązków do umowy przedwstępnej sprzedaży mieszkania przy ul. E Wnioskodawczyni w 2023 r. nabyła, aby ze środków pozyskanych w przyszłości z najmu finansować pobyt swojej mamy w (…), ponieważ środki pozyskane z wynajmu mieszkania przy ul. D są niewystarczające. Na przestrzeni czasu plany Wnioskodawczyni zmieniły się. Aktualnie Wnioskodawczyni nie zamierza wynajmować mieszkania w momencie, kiedy nastąpi przeniesienie własności.

Oba mieszkania zostały sprzedane przez Wnioskodawczynię osobiście, bez udziału pośredników, agentów nieruchomości, reklamy. Wnioskodawczyni zamieściła ogłoszenie na portalu (…).

Wnioskodawczyni nie zamierza mieszkać w mieszkaniu przy ul. E, nie planuje go również wynajmować. Wnioskodawczyni czeka na przeniesienie własności.

Wnioskodawczyni nie zamierza nabywać żadnych nieruchomości do majątku prywatnego. Jedyna nieruchomość, którą Wnioskodawczyni chciałaby nabyć to mieszkanie przeznaczone na własne cele mieszkaniowe, większe niż obecne 28 m² przy ul. B3 w (…).

Wnioskodawczyni nie zamierza sprzedawać innych nieruchomości poza mieszkaniem przy ul. E. Wnioskodawczyni nie posiada również żadnych innych nieruchomości niż te opisane we wniosku.

Pytania nr 3 i 5 wniosku

1)  Czy Wnioskodawczyni w związku z podejmowanymi działaniami nie będzie traktowana jako osoba prowadząca działalność gospodarczą, tylko jako osobą zarządzająca majątkiem prywatnym i w konsekwencji nie będzie traktowana jako podatnik VAT w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług? (pytanie nr 3)

2)  Czy Wnioskodawczyni będzie zobowiązana do opodatkowania podatkiem od towarów i usług sprzedaży praw i obowiązków z umowy przedwstępnej do mieszkania przy ul. E, skoro nie prowadzi działalności gospodarczej? (pytanie nr 5)

Pani stanowisko w sprawie w odniesieniu do pytań nr 3 i 5 wniosku

Ad 1

W ocenie Wnioskodawczyni Jej działania dotyczące nabywania, wykorzystywania i sprzedaży nieruchomości stanowią wyłącznie zwykłe zarządzanie majątkiem prywatnym, a nie działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT. Czynności te wynikały z bieżących potrzeb życiowych, rodzinnych i mieszkaniowych, a nie z prowadzenia profesjonalnej, zorganizowanej lub zarobkowej aktywności typowej dla handlowców. Wszystkie decyzje były podyktowane zmianą sytuacji życiowej, planowanym powrotem do Polski, koniecznością opieki nad matką oraz wadami użytkowymi poszczególnych lokali.

Ad 2

W ocenie Wnioskodawczyni dokonanie przez nią cesji praw i obowiązków z umowy przedwstępnej dotyczącej mieszkania przy ul. E nie będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ transakcja ta nie będzie wykonywana w charakterze podatnika VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, lecz wyłącznie w ramach zarządu majątkiem prywatnym.

Uzasadnienie

Ad 1

W ocenie Wnioskodawczyni Jej działania związane z nabywaniem, wykorzystywaniem i zbywaniem nieruchomości nie spełniają przesłanek działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, ponieważ nie mają charakteru profesjonalnego, zorganizowanego ani zarobkowego w znaczeniu właściwym dla podatku od towarów i usług. Każda z podejmowanych czynności była konsekwencją zmieniających się okoliczności życiowych, rodzinnych i mieszkaniowych, a nie elementem działalności handlowej lub inwestycyjnej ukierunkowanej na osiąganie bieżących zysków. Wnioskodawczyni działała jako właścicielka majątku prywatnego, dostosowując jego strukturę do bieżących potrzeb, w szczególności związanych z planowanym powrotem do Polski, koniecznością zapewnienia opieki matce, zmianą warunków mieszkaniowych i wadami poszczególnych lokali.

Orzecznictwo sądów administracyjnych i TSUE jednoznacznie wskazuje, że o statusie podatnika VAT nie decyduje sama liczba transakcji ani fakt, że czynności dotyczą nieruchomości.

Jak wyjaśnił NSA w wyroku I FPS 3/07, aby uznać daną osobę za podatnika VAT, należy ustalić, że w odniesieniu do konkretnej czynności działa ona jak handlowiec, producent lub usługodawca.

Podobnie TSUE w wyrokach C-180/10 i C-181/10 podkreślił, że podatnikiem VAT jest tylko ten podmiot, który podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki i procedury podobne do wykorzystywanych przez przedsiębiorców. Wnioskodawczyni nie wykazywała żadnej aktywności tego rodzaju. Nie prowadziła marketingu, nie poszukiwała nabywców w sposób profesjonalny, nie realizowała czynności inwestycyjnych w celu zwiększenia wartości nieruchomości, a wykończenia mieszkań miały na celu ich zamieszkanie, a nie przygotowanie pod sprzedaż.

Tę ocenę wzmacniają okoliczności dotyczące mieszkania przy ul. E. Wnioskodawczyni nabyła prawo i obowiązki wynikające z umowy deweloperskiej w reakcji na rosnące koszty opieki nad matką i konieczność zapewnienia dodatkowych źródeł finansowania. Rozważa różne scenariusze: sprzedaż praw i obowiązków, zachowanie ich oraz doprowadzenie mieszkania do stanu użytkowego, a także wynajem, gdyby nie osiągnęła zakładanego celu mieszkaniowego. Tego rodzaju wahania i rozważania są charakterystyczne dla właściciela prywatnego, który dostosowuje swój majątek do zmieniających się warunków życia, a nie dla handlowca czy dewelopera. Ewentualne wykończenie mieszkania przy ul. E i jego wynajem nie zmieni charakteru aktywności Wnioskodawczyni, ponieważ wynajem pojedynczego lokalu nie stanowi działalności usługowej prowadzonej w sposób profesjonalny, lecz jest sposobem na zabezpieczenie bieżących potrzeb finansowych związanych z utrzymaniem rodziny. Nie towarzyszą temu żadne działania typowe dla przedsiębiorców, takie jak rozwój portfela najemczego, reklama, systemowa obsługa najmu czy profesjonalne zarządzanie lokalami.

Podobnie należy ocenić sytuację dotyczącą mieszkania przy ul. B, w którym Wnioskodawczyni aktualnie mieszka. Jeżeli w przyszłości nabędzie większe mieszkanie i zdecyduje się wynająć obecne, czynność ta również będzie stanowiła element zwykłego gospodarowania majątkiem prywatnym. Wynajem własnego dotychczasowego miejsca zamieszkania nie ma żadnych cech profesjonalnej działalności gospodarczej, lecz jest naturalnym skutkiem zmiany lokalu mieszkalnego. Wynajęcie jednego lokalu mieszkalnego w związku z przeprowadzką do innego lokalu nie jest działalnością usługową prowadzoną w sposób zorganizowany i ciągły w rozumieniu ustawy o VAT. Wnioskodawczyni nie zamierza tworzyć portfela nieruchomości na wynajem ani prowadzić profesjonalnego zarządzania najmem, lecz jedynie wykorzystać posiadany majątek w racjonalny sposób.

W świetle tej analizy, uwzględniającej zarówno charakter nabyć i sprzedaży nieruchomości przez Wnioskodawczynię, jak i sposób, w jaki zamierza wykorzystywać lokale przy ul. E oraz ul. B, brak jest podstaw do uznania jej za podatnika VAT. Wszystkie podejmowane czynności wpisują się w zwykły, osobisty zakres gospodarowania majątkiem prywatnym i nie wykazują żadnych cech działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT ani w rozumieniu linii orzeczniczej NSA. Wnioskodawczyni nie działa jak handlowiec, usługodawca ani producent, nie wykazuje aktywności charakterystycznej dla podmiotów profesjonalnie obracających nieruchomościami i nie angażuje środków właściwych dla działalności gospodarczej.

W konsekwencji, Wnioskodawczyni nie powinna być uznana za podatnika VAT w związku z nabywaniem, wynajmowaniem i sprzedażą opisanych nieruchomości, które stanowią jej majątek prywatny i są wykorzystywane wyłącznie w związku ze zmieniającymi się potrzebami życiowymi i rodzinnymi.

Ad 2

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o VAT opodatkowaniu podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług wykonane przez podatnika działającego w takim charakterze.

Ustalenie, czy dana czynność jest dostawą towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, czy świadczeniem usług, miało zasadnicze znaczenie w licznych sporach dotyczących cesji umów deweloperskich. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie podkreślali, że „dostawa towarów” oznacza przeniesienie prawa do rozporządzania rzeczą jak właściciel, a niekoniecznie przeniesienie własności w sensie cywilnoprawnym (m.in. wyrok TSUE z 8 lutego 1990 r., C-320/88, oraz wyrok z 21 kwietnia 2005 r., C-25/03; uchwała NSA z 12 października 2015 r., I FPS 1/15, oraz wyrok NSA z 20 stycznia 2017 r., I FSK 1204/15). W późniejszym orzecznictwie przyjmowano, że zarówno umowa deweloperska, jak i cesja praw z tej umowy zmierzają do tego samego celu ekonomicznego - dostawy lokalu mieszkalnego - co uzasadniało traktowanie cesji jak dostawy lokalu dla potrzeb VAT (wyrok NSA z 24 maja 2013 r., I FSK 169/12; wyroki WSA w Bydgoszczy z 23 lipca 2019 r., I SA/Bd 314/19, i WSA w Łodzi z 10 listopada 2021 r., I SA/Łd 645/21). Nowsza linia orzecznicza, potwierdzona wyrokiem siedmioosobowego składu NSA z 24 czerwca 2024 r. (I FSK 1661/20), prowadzi do wniosku, że zbycie uprawnień z umowy przedwstępnej lub deweloperskiej bez jednoczesnej dostawy lokalu stanowi usługę opodatkowaną według stawki podstawowej. Wszystkie te rozstrzygnięcia dotyczą jednak wyłącznie sytuacji, w których cesji dokonuje podmiot będący podatnikiem VAT, działający w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

W przypadku Wnioskodawczyni ta podstawowa przesłanka nie jest spełniona. Jak wykazano w odpowiedzi na pytanie poprzedzające, Wnioskodawczyni nie prowadzi działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, a jej aktywność w zakresie nieruchomości polega na zarządzaniu majątkiem prywatnym. Nabycie praw z umowy przedwstępnej do mieszkania przy ul. E było elementem realizacji potrzeb życiowych i rodzinnych (zabezpieczenie własnych celów mieszkaniowych oraz finansowania opieki nad matką), a nie elementem zorganizowanej działalności handlowej lub usługowej. Ewentualna cesja tych praw będzie transakcją jednorazową, dokonywaną z przyczyn osobistych, a nie w ramach stałej, profesjonalnej aktywności porównywalnej z działaniami deweloperów czy podmiotów zawodowo zajmujących się obrotem nieruchomościami.

Trybunał Sprawiedliwości w wyrokach z 15 września 2011 r. w sprawach C-180/10 i C-181/10 wyraźnie wskazał, że osoba fizyczna, która zbywa nieruchomość (lub prawa z nią związane) w ramach zarządu majątkiem prywatnym, nie staje się przez to podatnikiem VAT. Status podatnika powstaje dopiero wtedy, gdy podatnik podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców lub usługodawców. Wnioskodawczyni takich działań nie podejmowała: nie organizowała sprzedaży, nie prowadziła akcji marketingowych, nie tworzyła struktury biznesowej, nie obraca seryjnie prawami z umów deweloperskich, a cesja jest rozważana wyłącznie jako sposób uporządkowania jej sytuacji mieszkaniowej i finansowej.

W konsekwencji, nawet jeżeli w świetle przywołanego orzecznictwa cesja praw i obowiązków z umowy przedwstępnej mogłaby co do zasady zostać zakwalifikowana jako dostawa towaru albo świadczenie usług, to w rozpatrywanej sprawie brak jest podstaw do uznania Wnioskodawczyni za podatnika VAT przy tej czynności. Oznacza to, że planowana cesja praw i obowiązków z umowy przedwstępnej sprzedaży mieszkania przy ul. E dokonana przez Wnioskodawczynię w ramach zarządu majątkiem prywatnym nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.) - zwanej dalej „ustawą”:

Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:

Natomiast stosownie do art. 2 pkt 22 ustawy:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Zatem lokale mieszkalne, spełniają definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju.

Towarem jest także udział w prawie własności. Jest to zgodne z normami unijnymi, bowiem w myśl art. 15 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą:

W tym miejscu należy także zauważyć, że kwestie dotyczące stosunków majątkowych pomiędzy małżonkami reguluje ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks Rodzinny i Opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2809 ze zm.), zwanej dalej Kodeksem rodzinnym i opiekuńczym.

Małżeństwo nie należy do żadnej kategorii podmiotów wymienionych w ww. art. 15 ust. 1 ustawy. Powyższe stwarza dla małżonków prowadzących działalność gospodarczą szczególną sytuację prawną. Należy zauważyć, że żaden z przepisów ustawy nie zabrania małżonkom prowadzenia działalności gospodarczej jako odrębnym podatnikom. Nie ma przy tym przeszkód, aby pomiędzy małżonkami prowadzącymi odrębne działalności istniała ustawowa wspólność majątkowa.

Należy więc przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie nieruchomości, traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.

Stosownie do treści art. 8 ust. 1 ustawy:

Z tak szeroko sformułowanej definicji wynika, że przez świadczenie usług należy rozumieć przede wszystkim określone zachowanie się podatnika na rzecz innego podmiotu, które wynika z dwustronnego stosunku zobowiązaniowego, zakładającego istnienie podmiotu będącego odbiorcą (nabywcą usługi), jak również podmiotu świadczącego usługę. Przy czym, o ile dane zachowanie podatnika mieści się w ustawowej definicji świadczenia usług, to – co do zasady – niezbędnym elementem do uznania tego zachowania za czynność podlegającą opodatkowaniu jest spełnienie przesłanki odpłatności (wynagrodzenie za usługę).

Podkreślenia wymaga, że aby dana czynność – stanowiąca dostawę towarów lub świadczenie usług w rozumieniu ustawy – podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług musi być wykonywana przez podmiot działający w charakterze podatnika.

Jedną z generalnych zasad na gruncie podatku od towarów i usług jest bowiem to, że czynności wymienione w art. 5 ust. 1 ustawy podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdy wykonane są przez podatnika.

Z treści art. 15 ust. 1 wynika, że:

Natomiast stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy:

Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Przy czym, w świetle przytoczonych wyżej przepisów, status podatnika podatku od towarów i usług wynika z okoliczności dokonania czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem.

Tym samym, nie jest działalnością handlową, a zatem i gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty ani też wykorzystany w trakcie jego posiadania w celu jego odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.

W tym miejscu należy zaznaczyć, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt
C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.

W tym miejscu wskazać należy, że na podstawie art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.):

Najem jest więc umową dwustronnie zobowiązującą i wzajemną, odpowiednikiem świadczenia wynajmującego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania, jest świadczenie najemcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu. Z powyższego wynika, że umówiony między stronami czynsz jest wynagrodzeniem za możliwość korzystania z cudzej rzeczy i stanowi świadczenie wzajemne należne za używanie lokalu przez jego najemcę. Należy wskazać, że umowa najmu jest cywilnoprawną umową nakładającą na strony – zarówno wynajmującego, jak i najemcę – określone przepisami obowiązki.

Zatem najem lokalu mieszkalnego stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy i świadczony jest w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, a tym samym podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Pani wątpliwości dotyczą kwestii ustalenia, czy w związku z podejmowanymi działaniami będzie Pani występować w charakterze podatnika podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy i czy w konsekwencji będzie Pani traktowana jako osoba prowadząca działalność gospodarczą.

Z przedstawionych przez Panią okoliczności sprawy wynika, że:

·      w 2020 r. zawarła Pani 3 umowy cesji umów przedwstępnych na wybudowanie 3 mieszkań w odbudowanej kamienicy w (…), przy ul. B. Własność mieszkań przeszła na Panią w 2021 r. Pani i Pani mąż złożyliście przed notariuszem oświadczenie, że Państwa wolą i zamiarem było nabycie tych lokali wyłącznie przez Panią do Pani majątku osobistego. Mieszkania zostały zakupione jedno dla Pani, jedno dla Pani córki a ostatnie zakupione zostało z myślą o wynajmie.

Mieszkanie pod adresem:

a)    ul. B1. Mieszkanie było wynajmowane odpłatnie: od 7 listopada 2020 r. do 31 grudnia 2022 r., oraz od 9 lutego 2022 r. do 1 lutego 2023 r.

Koszt nabycia mieszkania (…). Cena sprzedaży mieszkania (…).

b)    ul. B2. Pani córka mieszkała w tym mieszkaniu do końca stycznia 2022 r. Zdecydowała jednak, że woli przeprowadzić się do mieszkania przy ul. A (mieszkanie to nie jest przedmiotem wniosku). W związku z powyższym wynajęła Pani to mieszkanie od 12 lutego 2022 r. do 1 listopada 2022 r.

Koszt nabycia mieszkania (…).  Cena sprzedaży mieszkania (…).

c)    ul. B3. Zamieszkała Pani w tym mieszkaniu od lipca 2020 r. do listopada 2020 r. Następnie było wynajmowane odpłatnie: od 19 listopada 2020 r. do 1 listopada 2022 r., oraz od 1 lutego 2023 r. do 31 lipca 2023 r. Od sierpnia 2023 r. ponownie zamieszkuje Pani w tym mieszkaniu.

Koszt nabycia mieszkania (…). W 2023 r. postanowiła Pani wraz z mężem zamieszkać na stałe w Polsce. Zakup mieszkania miał nastąpić ze środków pochodzących ze sprzedaży mieszkania przy ul. B1 oraz ul. B2.

• 23 marca 2023 r. sprzedała Pani mieszkanie przy ul. B2.
• 31 marca 2023 r. kupiła Pani mieszkanie przy ul. D. Po przeprowadzonym remoncie mieszkanie to zostało wynajęte. Czynsz z wynajmu pokrywa koszt pobytu Pani mamy w domu spokojnej starości.
• Koszt nabycia mieszkania (…).
• ze względu na duży koszt pobytu Pani mamy w domu spokojnej starości 4 kwietnia 2023 r. nabyła Pani w drodze cesji prawa i obowiązki z umowy przedwstępnej do mieszkania w (…) przy ul. E. Umowa przenosząca własność ma zostać zawarta nie później niż do 31 marca 2026 r. w związku z tym mieszkanie nadal nie jest wynajmowane. W uzupełnieniu do wniosku wskazała Pani jednak, że nie zamierza Pani mieszkać w tym mieszkaniu. Nie planuje go Pani również wynajmować. Mieszkanie to zostanie sprzedane.
• 24 kwietnia 2023 r. sprzedała Pani mieszkanie przy ul. B1.
• 13 lutego 2024 r. wraz z mężem kupiła Pani na własne cele mieszkaniowe mieszkanie w (…) przy ul. C. Mieszkanie zostało sprzedane 2 czerwca 2025 r.
• Koszt nabycia mieszkania (…). Cena sprzedaży mieszkania (…).
• poszukuje Pani lokalu do zamieszkania.

Jak już wyżej wskazano, istotnym dla określenia, czy w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga zatem oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.

Odnosząc się do Pani wątpliwości należy stwierdzić, że z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika taka Pani aktywność, która wykracza poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.

Z wniosku wynika, że dokonała Pani nabycia, wynajmu i sprzedaży mieszkań przy ul.: B1, B2, B3 w krótkim okresie czasu tj. od 2021 r. do 2023 r. Nabyła Pani także mieszkanie przy ul. D w 2023 r. i je Pani wynajmuje. Również z takim zamiarem nabyła Pani w 2023 r. cesję praw i obowiązków do mieszkania przy ul. E. Obecnie zamierza je Pani sprzedać.

Z art. 15 ust. 2 ustawy jednoznacznie wynika, że pod pojęciem działalności gospodarczej należy rozumieć także czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. W tym przypadku decydujące znaczenie ma ciągłość wykorzystywania majątku. Wykorzystywanie towarów lub wartości niematerialnych i prawnych ma miejsce przede wszystkim poprzez oddanie ich w stosunki obligacyjne, np. w najem, dzierżawę itp. Przy czym przez ciągłość wykorzystywania składników majątku rozumieć należy także wykorzystanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania.

Należy w tym miejscu podkreślić, że przez termin „zamiar” należy pojmować nie jako wolę wewnętrzną, ale wolę dającą się określić na podstawie obiektywnych możliwych do stwierdzenia okoliczności. Przy ustalaniu zamiaru nie można poprzestawać tylko na oświadczeniach zainteresowanej osoby, lecz muszą istnieć obiektywne dowody potwierdzające przeznaczenie danej nieruchomości wyłącznie do celów prywatnych.

Zatem opisany przez Panią we wniosku najem mieszkań przy ul.: B1, B2, B3, przy ul. D w 2023 r. oraz zamiar wynajęcia mieszkania przy ul. E wpisuje się w działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, a Pani z tytułu tej czynności występuje w charakterze podatnika podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy. Tym samym, wykonywana przez Panią czynność najmu lokalu podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy w związku z art. 8 ust. 1 ustawy. W przypadku tych mieszkań nie można stwierdzić, że stanowiły jedynie Pani majątek prywatny.

Mieszkanie przy ul. C choć nabyła Pani do własnych celów mieszkaniowych w lutym 2024 r. za cenę (…) sprzedała Pani w krótkim okresie czasu tj. w czerwcu 2025 r. za cenę (…).

Z wniosku wyraźnie wynika więc, że podjęła Pani czynności wymagające zaangażowania środków finansowych, a całokształt podjętych działań wskazuje na działanie w sposób zorganizowany i planowany, którego nie sposób uznać za typowe (zwykłe) rozporządzanie majątkiem osobistym (prywatnym). Już w chwili zakupu mieszkań miała Pani sprecyzowany zamiar przeznaczyć je na wynajem,. Wykorzystywała je Pani w działalności gospodarczej, którą w myśl ustawy o podatku od towarów i usług stanowi najem. Wykonane przez Panią działania w okresie od 2020 r. do chwili obecnej tj. charakter inwestycji, poczynione przez Panią nakłady na remonty, przeznaczenie większości mieszkań na wynajem oraz nabycie i sprzedaż mieszkania przy ul. C nie wskazuje, aby w całym okresie posiadania zakupionych nieruchomości wykazywała Pani zamiar wykorzystywania opisanych mieszkań w ramach majątku osobistego. Nie można tu mówić o „majątku prywatnym”, którym, co wynika z ww. orzeczenia TSUE C-291/92, jest „taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej”.

Zatem należy wskazać, że w analizowanym przypadku brak jest czynności charakteryzujących zarząd majątkiem osobistym, a u podstaw Pani działania leżą cele gospodarcze, wobec tego nabycie/najem/sprzedaż lokali mieszkalnych nie będzie stanowiła rozporządzania majątkiem osobistym. Przedstawiona we wniosku Pani aktywność wykracza poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności w odniesieniu do przedmiotowych lokali, a zaistniały ciąg zdarzeń wskazuje, że w świetle przepisów w zakresie podatku od towarów i usług będzie Pani działała jako podatnik VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzący działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy. Zatem najem/sprzedaż lokali mieszkalnych na moment transakcji stanowiły czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług jako odpłatna dostawa towarów na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy.

Również mieszkanie przy ul. E, będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem VAT na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Pani postępowanie w zakresie kupna i sprzedaży nieruchomości należy oceniać całościowo, a nie w odniesieniu do pojedynczych lokali mieszkalnych. Z przedstawionych we wniosku okoliczności wynika, że w okresie zaledwie kilku lat dokonała Pani systematycznego nabycia, wynajmu i sprzedaży mieszkań, z których otrzymała Pani zysk (wynagrodzenie), który przeznaczała Pani na kupno kolejnych lokali mieszkalnych, co stanowi zorganizowaną, ciągłą, prowadzoną dla zarobku działalność gospodarczą, o którem mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. W konsekwencji należy stwierdzić, że wykazywała Pani aktywność w przedmiocie kupna i sprzedaży nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem.

Tym samym Pani stanowisko w zakresie pytań nr 1 i 2, tj. uznania, że podejmowane przez Panią czynności opisane we wniosku doprecyzowane w uzupełnieniu do wniosku nie podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT uznaję za nieprawidłowe.

Odnosząc się do powołanych przez Panią wyroków wskazać należy, że w odniesieniu do wytycznych wskazanych w powołanym przez Panią orzeczeniu TSUE w sprawach połączonych C-180/10  i C-181/10, należy zauważyć, że w przedmiotowej sprawie nie znajdują one zastosowania. W Pani sytuacji, jak to zostało wskazane powyżej zastosowanie znajdzie orzeczenie TSUE C-291/92. Powołany przez Panią wyrok NSA sygn. akt I FPS 3/07 oraz TSUE C-25/03 potwierdza moje stanowisko.

Natomiast wyrok:

• TSUE C-320/88, dotyczy rozporządzania rzeczą jak właściciel,
• uchwała NSA sygn. akt I FPS 1/15, dotyczy przeniesienie prawa własności nieruchomości z nakazu władzy publicznej w zamian za odszkodowanie,
• wyrok NSA sygn. akt: I FSK 1204/15 dotyczy uznania, że Skarżąca dokonała sprzedaży usługi (poniesionych nakładów) i przyjęcie, że przedmiotem transakcji była dostawa wybudowanego budynku mieszkalnego,
• wyrok NSA sygn. akt I FSK 169/12 dotyczy uznania, że odpłatne przeniesienie praw i obowiązków wynikających z zawartych ze sprzedającym lokali mieszkalnych, umów przedwstępnych sprzedaży na rzecz innej osoby jest świadczeniem usługi w rozumieniu ustawy o VAT i podlega opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust.1 tej ustawy,
• wyrok NSA sygn. akt  I FSK 1661/20 dotyczył problematyki stawki podatku VAT właściwej dla czynności polegającej na cesji praw i obowiązków z umowy deweloperskiej dotyczącej wybudowania i nabycia lokalu mieszkalnego, w której cedentem jest Strona a cesjonariuszem osoba trzecia wstępująca w jej prawa i obowiązki jako strony umowy zawartej z deweloperem,
• WSA w Bydgoszczy sygn. akt I SA/Bd 314/19, dotyczy zwolnienia od podatku czynności przeniesienia (cesji) praw i obowiązków wynikających z umowy przedwstępnej jak i opodatkowania stawką 8% czynności przeniesienia (cesji) praw i obowiązków wynikających z umowy deweloperskiej,
• WSA w Łodzi sygn. akt I SA/Łd 645/21 dotyczy cesji ogółu praw i obowiązków wynikających z umów deweloperskich.

Rozstrzygnięcia dokonane w ww. wyrokach nie mogą stanowić podstawy do żądania rozstrzygnięcia Pani sprawy w temacie opodatkowania podatkiem od towarów i usług sprzedaży praw i obowiązków z umowy przedwstępnej (cesji), skoro w uzupełnieniu do wniosku wskazała Pani, że zamierza mieszkanie przy ul. E sprzedać.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Informuję ponadto, że niniejsza interpretacja rozstrzyga wyłącznie w zakresie podatku od towarów i usług (pytania nr 3 i 5 wniosku), zaś w zakresie dotyczącym podatku dochodowego od osób fizycznych (pytania nr 1, 2, 4 i 6 wniosku) zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.