Interpretacja 0114-KDIP1-3.4012.970.2025.1.MPA

Interpretacja indywidualna
– stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

31 grudnia 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy braku opodatkowania podatkiem od towarów i usług przy sprzedaży Nieruchomości.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca jest osobą fizyczną prowadzącą jednoosobową działalność gospodarczą pod firmą (…), zawieszoną od dnia 4 maja 2021 r.

W związku z zawieszeniem działalności gospodarczej Wnioskodawcy, w dniu 9 marca 2022 r. na podstawie art. 96 ust. 9a pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług (dalej: ustawa o VAT) Wnioskodawca został wykreślony z rejestru czynnych podatników w VAT.

W zakres zawieszonej działalności gospodarczej Wnioskodawcy wchodzą następujące grupowania PKD: przeważająca działalność: 69.10.Z Działalność prawnicza: pozostała działalność: 41.10.Z. Realizacja projektów budowlanych związanych ze wznoszeniem budynków w 47.91.Z. Sprzedaż detaliczna prowadzona przez domy sprzedaży wysyłkowej lub Internet; 68.10.Z. Kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek; 70.22.Z Pozostałe doradztwo w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej i zarządzania; 82.99.Z Pozostała działalność wspomagająca prowadzenie działalności gospodarczej, gdzie indziej niesklasyfikowana; 85.59.B Pozostałe pozaszkolne formy edukacji, gdzie indziej niesklasyfikowane; 85.59.B Pozostałe pozaszkolne formy edukacji, gdzie indziej niesklasyfikowane.

Wnioskodawca w 2014 r. umową darowizny od swojej babci nabył własność nieruchomości niezabudowanych, położonych w (...), dla których prowadzone są księgi wieczyste o numerach: (…) i (…), o łącznym obszarze (…) m² (dalej Nieruchomość). Nabycie Nieruchomości przez Wnioskodawcę nastąpiło do jego majątku prywatnego i Nieruchomość nigdy nie była w jakikolwiek powiązana z działalnością gospodarczą prowadzoną (obecnie zawieszoną) przez Wnioskodawcę.

Wnioskodawca w odniesieniu do posiadanej Nieruchomości:

• na podstawie decyzji nr (…) z 29 lipca wydanej przez Zarząd (…) Miasta (…) (…) uzyskał warunki zabudowy;
• na podstawie decyzji nr (…) z dnia 10 lipca 2024 r. wydanej przez Prezydenta Miasta (…) (…) uzyskał zezwolenie na trwałe wyłączenie z produkcji rolniczej gruntów rolnych o powierzchni łącznej (…) ha;
• na podstawie decyzji nr (…) z dnia 25 listopada 2024 r. wydanej przez Prezydenta Miasta (…) uzyskał zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz pozwolenie na budowę dziesięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących wraz z infrastrukturą techniczną oraz niezbędnym zagospodarowaniem terenu.

Reasumując, choć Wnioskodawca prowadził (obecnie zawieszona) działalność gospodarczą, Nieruchomość nie była nigdy wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy VAT. Ponadto Nieruchomość nie była nigdy udostępniana osobom trzecim nieodpłatnie ani odpłatnie np. w ramach umowy najmu czy dzierżawy.

Ze względu na klasę gruntu oraz brak uprawnień rolniczych Wnioskodawcy, Nieruchomość nie była wykorzystywana rolniczo. Wnioskodawca nie ponosił żadnych nakładów zmierzających do zwiększenia wartości czy atrakcyjności Nieruchomości tj. nakładów takich jak uzbrojenie terenu w przyłącza do istniejącej sieci wodnej, gazowej i elektrycznej oraz kosztów budowy ogrodzenia, utwardzenie dróg wewnętrznych itp.

Wnioskodawca nie występował z wnioskiem o uchwalenie lub zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w odniesieniu do Nieruchomości będącej przedmiotem wniosku. Zbycie Nieruchomości było uwarunkowane wyłącznie potrzebą uzyskania środków finansowych przez Wnioskodawcę.

Pytanie

Czy sprzedaż opisanej w stanie faktycznym Nieruchomości podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?

Pana stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy sprzedaż Nieruchomości nie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż Wnioskodawca nie występował w opisanym stanie faktycznym w charakterze podatnika VAT.

Uzasadnienie

Przepisy ustawy o VAT wskazują (zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1) iż, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o VAT przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.

Z kolei przez towary (art. 2 pkt 6 ustawy o VAT) rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. O ile ustawa o VAT nie zawiera definicji legalnej rzeczy czy nieruchomości o tyle Kodeks cywilny (art. 45) definiuje rzeczy jako przedmioty materialne.

Na podstawie art. 46 § 1 Kodeksu cywilnego nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności.

W rezultacie Nieruchomość (będąca nieruchomością gruntową) spełnia definicję towaru określoną w art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, a jego sprzedaż stanowi dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy o VAT. Należy w tym miejscu podkreślić, iż nie każda czynność, spełniająca definicję dostawy towarów przewidzianą w art. 7 ustawy o VAT podlega opodatkowaniu podatkiem.

Warunkiem, aby przedmiotowa czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT jest dokonanie/wykonanie jej przez podatnika tego podatku.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami VAT są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Z kolei z art. 15 ust. 2 ustawy o VAT wynika, że działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody.

W konsekwencji, na gruncie ustawy o VAT, działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły i dla celów zarobkowych.

Z powołanych powyżej przepisów wynika, że aby podmiot mógł zostać uznany za podatnika VAT, musi dokonać czynności w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. W rezultacie natomiast, aby uznać działalność gospodarczą musi ona być wykonywana w sposób ciągły i zorganizowany.

Dla jasności wywodu w odniesieniu do przedmiotowego stanu faktycznego warto w tym miejscu przytoczyć cytat z orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lutego 2017 r. (sygn. akt I FSK 1241/15).

„Pojęcie działalności gospodarczej zdefiniowane w przepisach ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.) ma charakter bardzo szeroki.

Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE (a tym samym art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług), jako że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy.

O tym, że dokonujący sprzedaży gruntu działał w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, a nie w ramach zarządu majątkiem prywatnym, wykonując prawo własności, decyduje stopień jego aktywności w zakresie obrotu nieruchomościami, który wskazuje, że angażuje on środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w ramach prowadzenia działalności gospodarczej.

Takie aktywne działania mogą polegać np. na uzbrojeniu terenu albo działaniach marketingowych.

Aktywność tego rodzaju nie należy do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym, w związku z czym w takiej sytuacji dostawy terenu nie można uznać za czynność związaną ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.”

W konsekwencji wskazać należy, że Wnioskodawca nie prowadził działalności gospodarczej (tj. była ona w chwili transakcji zawieszona, a Wnioskodawca zarówno formalnie jak i materialnie nie był zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług) a sama sprzedaż była zbyciem jego majątku osobistego (prywatnego).

Czynność sprzedaży w żadnej mierze nie miała charakteru zorganizowanego i ciągłego, a Wnioskodawca nie zajmuje się sprzedażą nieruchomości.

W zakresie obrotu nieruchomościami Wnioskodawca nie posiada żadnego doświadczenia, a opisany we wniosku stan faktyczny ma na celu wyłącznie zbycie nieruchomości nabytej uprzednio w drodze darowizny.

Podkreślić należy, że tak jak było to wskazane w stanie faktycznym niniejszego wniosku. Wnioskodawca nie ponosił żadnych nakładów zwiększających wartość Nieruchomości takich jak uzbrojenie terenu, czy ogrodzenie nieruchomości. Ponadto nie podejmował żadnych działań marketingowych ani innych działań podejmowanych na rynku przez uczestników obrotu profesjonalnego tj. handlowców, producentów czy usługodawców (takich jak na przykład podział przedmiotowej Nieruchomości na mniejsze a co za tym idzie łatwiejsze do sprzedaży działki).

Co również należy podkreślić dokonana przez Wnioskodawcę sprzedaż Nieruchomości nie była dokonana z zamiarem prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami. Ponadto przedmiotowa Nieruchomość nie została przez Wnioskodawcę nabyta, jak również zbyta, w ramach prowadzenia (zawieszonej) działalności gospodarczej Wnioskodawcy. Również po sprzedaży Nieruchomości Wnioskodawca nie zajął się i nie ma zamiaru zajmować się działalnością polegającą na obrocie nieruchomościami.

W tym miejscu należy przywołać pogląd z orzecznictwa sądowo-administracyjnego, wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, w orzeczeniu z 1 września 2016 r., sygn. akt I SA/Po 1765/15:

„Stwierdzenie, że dana osoba fizyczna, sprzedając działki budowlane działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą, wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną), czyli stałą (powtarzalność czynności i zamiar wykazany obiektywnymi dowodami ich kontynuacji), a w konsekwencji zorganizowaną”.

W przedmiotowej sprawie Wnioskodawca wyłącznie zbył majątek prywatny jakim jest omawiana Nieruchomość i nie zamierza nabywać zawodowo innych nieruchomości celem ich dalszej odsprzedaży. Co więcej podkreślić należy, że omawiana Nieruchomość nigdy nie była i nie jest udostępniana osobom trzecim nieodpłatnie lub odpłatnie np. w ramach umowy najmu lub dzierżawy.

Z obiektywnych okoliczności wynika więc, że czynność sprzedaży Nieruchomości opisanej w stanie faktycznym nie może zostać uznana za prowadzenie działalności gospodarczej przez Wnioskodawcę, m.in. z tego tytułu, że nie może zostać uznana za zorganizowaną. Podkreślić należy, że celem Wnioskodawcy była sprzedaż majątku prywatnego, a nie zamiar prowadzenia działalności handlowej w zakresie obrotu nieruchomościami.

Zgodnie ze wskazaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w orzeczeniu z 24 kwietnia 2007 r. (sygn. akt I FSK 603/06).:

„(…) co do zasady warunkiem uznania danej osoby za podatnika jest jej stałe zaangażowanie w prowadzoną działalność gospodarczą. Tym samym zdaje się uzasadnione twierdzenie, iż nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług osoba fizyczna zaangażowana sporadycznie w dostawę towaru”.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.) - zwanej dalej „ustawą”:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:

Należy więc przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie gruntu traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.

Jednakże nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu musi być wykonywana przez podmiot o statusie podatnika działającego w takim charakterze w odniesieniu do tej czynności.

Według art. 15 ust. 1 ustawy:

W myśl art. 15 ust. 2 ustawy:

Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik.

Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.

Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.

Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.

W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.

W tym miejscu podkreślić należy, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen V. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.

Problem odnoszący się do rozstrzygnięcia, czy sprzedaż nieruchomości jest sprzedażą majątku osobistego, czy też stanowi sprzedaż realizowaną przez podatnika prowadzącego w tym zakresie działalność gospodarczą, była przedmiotem orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10).

Z ww. orzeczenia wynika m.in., że osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą na gruncie nabytym ze zwolnieniem z podatku od wartości dodanej i przekształconym wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika podatku od wartości dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 dyrektywy 112, zmienionej dyrektywą 2006/138/WE, kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeśli sprzedaż ta następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym tej osoby.

Trybunał orzekł, że „sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie ma charakteru decydującego i nie może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Trybunał stwierdził, że dużych transakcji sprzedaży można dokonywać również jako czynności osobistych.

Podobnie okoliczność, iż przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama z siebie, nie jest decydująca. Nie ma takiego charakteru również długość okresu, w jakim te transakcje następowały, ani wysokość osiągniętych z nich przychodów. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.

Inaczej jest w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy. Takie aktywne działania mogą polegać na przykład na uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych. Działania takie nie należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym, w związku z czym w takiej sytuacji dostawy terenu budowlanego nie można uznać za czynność związaną ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.”

Zatem przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.

Zatem w kwestii opodatkowania planowanej sprzedaży istotne jest, czy w świetle zaprezentowanego opisu sprawy w celu dokonania sprzedaży gruntów podjął Pan aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania Pana za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż ta nastąpi w ramach zarządu majątkiem prywatnym.

Z opisu sprawy wynika, że nabył Pan w 2014 r. do majątku prywatnego, umową darowizny od swojej babci, własność nieruchomości niezabudowanych, położonych w (…), dla których prowadzone są księgi wieczyste o numerach (…) i (…), o łącznym obszarze (…) m².

Wątpliwości Wnioskodawcy kwestii czy dokonując sprzedaży Nieruchomości, ta, będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Aby ocenić czy dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymagana jest ocena każdorazowo odnosząca się do okoliczności faktycznych danej sprawy. Ocenie podlegać muszą przede wszystkim działania, jakie podejmuje sprzedający w celu dokonania sprzedaży.

W niniejszej sprawie należy wskazać, że czynności faktyczne związane ze sprzedażą opisanej działki wskazują, że od roku 2022 podejmuje Pan działania zmierzające do sprzedaży posiadanej działki i które pozwalają na uznanie Pana w związku z jej sprzedażą za podatnika podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy. W celu dostawy działki wystąpił Pan o:

• decyzję o uzyskanie warunków zabudowy,
• zezwolenie na trwałe wyłączenie z produkcji rolniczej gruntów rolnych,
• decyzję na zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego,
• o decyzję na pozwolenie na budowę dziesięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących wraz z infrastrukturą techniczną oraz niezbędnym zagospodarowaniem terenu.

Wystąpienie Pana o wyżej skazane pozwolenia, decyzje świadczy o takiej Pana aktywności w zakresie sprzedaży działki, która przybiera formę zawodową (profesjonalną), a w konsekwencji zorganizowaną. Wykonanie ww. czynności wskazuje na podjęcie przez Pana świadomych, planowanych działań dążących do podniesienia wartości sprzedawanej nieruchomości. Należy zauważyć, że decyzje te nie zostały wydane w celu wykorzystania działki na cele osobiste (budowa dziecięciu budynków mieszkalnych), lecz w celach sfinalizowania sprzedaży działki z jak największym zyskiem. Przygotowania te są tożsame do przygotowań jakie wykonują firmy (np. developerzy) do wykonywania inwestycji budowalnych. Ponadto, jak wynika z wniosku wykonuje Pan m.in. działalność (obecnie zawieszona) w zakresie realizacji projektów budowlanych związanych ze wznoszeniem budynków.

Wobec powyższego nie można się z Panem zgodzić, że we wskazanych okolicznościach sprzedaż działki nastąpiła z majątku osobistego. W związku ze sprzedażą opisanej działki wystąpił Pan w charakterze podatnika podatku VAT, prowadzącego działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, a jej dostawa będzie czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Tym samym Pana stanowisko uznaję za nieprawidłowe.

Odnosząc się do wskazanych przez Pana orzeczeń podkreślić należy, że ocena uznania bądź nie sprzedającego-osoby fizycznej - działki gruntu za podatnika, nie jest pojęciem uniwersalnym, opiera się ona każdorazowo na analizie całokształtu wykonywanych przez osoby fizyczne czynności i powinna być dokonywana z punktu widzenia każdego odrębnego stanu faktycznego z osobna, uwzględniając te okoliczności. Tym samym wskazane rozstrzygnięcia potraktowano jako element Pana argumentacji, jednakże nie mogą one stanowić podstawy dla rozstrzygnięcia w tej sprawie.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.