Interpretacja 0114-KDIP1-3.4012.975.2025.1.LM

Interpretacja indywidualna
– stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe w części dotyczącej ustalenia obowiązku ewidencjonowania na kasie fiskalnej Opłat dodatkowych z tytułu naruszenia regulaminu w związku ze świadczeniem usług parkingowych, momentu fiskalizacji i wydania paragonu z tytułu Opłat dodatkowych i obowiązku korekty faktury błędnie wystawionej na podmiot prowadzący działalność gospodarczą, a następnie zarejestrowanie tej sprzedaży na kasie fiskalnej oraz jest prawidłowe w części dotyczącej wystawienia faktury do paragonu bez numeru NIP dokumentującego tę transakcję oraz prawa do korekty podstawy opodatkowania i podatku należnego w sytuacji uznania reklamacji usługi.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

31 grudnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy skutków podatkowych w związku ze świadczeniem usług parkingowych i konsekwencji podatkowych dla Spółki związanych z Opłatami dodatkowymi.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

A. Sp. z o.o. (dalej „Wnioskodawca” albo, „Spółka”) jest spółką prawa polskiego i polskim rezydentem podatkowym, zarejestrowanym jako czynny podatnik podatku od towarów i usług (dalej: „VAT”). Spółka świadczy na terenie Polski usługi zarządzania miejscami parkingowymi w wykonaniu umów zawartych z właścicielami gruntów. Korzystający, poprzez wjazd samochodem na parking, zawiera umowę najmu miejsca parkingowego z Wnioskodawcą na warunkach określonych w Regulaminie („Regulamin”). Regulamin parkingu umieszczony jest przy wjeździe na parking oraz przy parkometrze. Zawiera on informacje o egzekwowaniu nieprzestrzegania zasad korzystania z parkingu.

Opłata parkingowa (dalej: „Opłata podstawowa”) stanowi czynsz należny z tytułu zawarcia umowy najmu i jest wynagrodzeniem za świadczoną usługę. Jednocześnie Regulamin przewiduje, że w przypadku niezaakceptowania zasad Regulaminu, Korzystający powinien niezwłocznie opuścić teren parkingu, co jest równoważne z odstąpieniem od umowy korzystania z miejsca parkingowego. W przypadku wykonania prawa odstąpienia od umowy najmu, jest ona uważana za niezawartą. Wysokość Opłaty podstawowej jest ściśle zależna od długości postoju pojazdu na parkingu, a informacja o nim umieszczona jest na urządzeniu parkingowym (parkomacie) oraz zawarta w Cenniku umieszczonym przy wjeździe na teren parkingu. Korzystający mają bardzo często prawo do bezpłatnego początkowego czasu parkowania np. przez pierwsze 30 lub 120 minut, w zależności od treści umów podpisanych z właścicielem lub zarządcą nieruchomości. Czas parkowania podlega opłacie zgodnie z cennikiem a przekroczenie tego czasu, niewniesienie opłaty w ogóle lub naruszenie innych punktów Regulaminu wiąże się z koniecznością zapłaty Opłaty dodatkowej.

Miejsca parkingowe udostępniane są za odpłatnością pobieraną przy użyciu parkomatów lub aplikacji poprzez wykupienie biletu. Użytkownik parkingu niezwłocznie po zaparkowaniu samochodu powinien określić czas postoju, i zgodnie z Regulaminem, pobrać z parkomatu bilet za cały ten okres, tj. od momentu zaparkowania do momentu zwolnienia miejsca parkingowego i wyjazdu z parkingu. Opłaty za parkowanie wnoszone są z góry za cały deklarowany łączny czas postoju, niezwłocznie po przybyciu na parking.

Kontrola wniesienia Opłaty podstawowej jest dokonywana przez:

• zaangażowanych przez Spółkę Kontrolerów, którzy okresowo sprawdzają, czy za szybą samochodu został umieszczony bilet parkingowy, albo sprawdzają, czy dla danego numeru rejestracyjnego pojazdu została wniesiona stosowna opłata przy użyciu odpowiedniej aplikacji.

• systemy kamer, które weryfikują numery rejestracyjne pojazdów i sprawdzają, czy dla danego numeru rejestracyjnego pojazdu została wniesiona stosowna opłata - bez udziału Kontrolerów.

W przypadku:

• nieposiadania ważnego biletu wskutek nieuiszczenia opłaty lub

• przekroczenia opłaconego czasu parkowania

pobierana jest opłata dodatkowa („Opłata dodatkowa”), której wysokość jest zamieszczona w Regulaminie.

Opłata dodatkowa jest pobierana również od innych naruszeń wskazanych w Regulaminie, tj. za:

• parkowanie innych samochodów niż samochody osobowe do 3,5 t;
• nieuiszczenie opłaty za parkowanie pojazdów używanych przez osoby niepełnosprawne oraz pojazdów posiadających zezwolenie na parkowanie na drogach publicznych;
• użycie biletu parkingowego lub karty abonamentowej które nie są ważne dla danego parkingu (np. zostały wykupione na innym parkingu);
• nieumieszczenie biletu parkingowego lub karty abonamentowej wewnątrz pojazdu za przednią szybą, po lewej stronie, w miejscu widocznym z zewnątrz;
• parkowanie poza wyznaczonymi miejscami parkingowymi lub brak specjalnego zezwolenia na parkowanie na miejscach zarezerwowanych;
• palenie lub używanie otwartego ognia, mycie lub odkurzanie samochodów, wymianę płynów lub oleju, jak również jakiegokolwiek zanieczyszczania parkingu.

Zgodnie z informacją umieszczoną w Wezwaniu do wniesienia Opłaty dodatkowej („Wezwanie”), Opłata dodatkowa winna być wpłacana najpóźniej w ciągu 14 dni od wystawienia Wezwania na wyodrębniony rachunek bankowy podany w Wezwaniu. Opłata dodatkowa ma charakter opłaty sankcyjnej, pełniącej wyłącznie rolę dyscyplinującą wobec użytkowników parkingu i pobierana jest za naruszenie Regulaminu korzystania z parkingu.

Wezwanie do wniesienia Opłaty dodatkowej wystawiane jest przez kontrolerów i umieszczane za wycieraczką przedniej szyby pojazdu. Wezwanie zawiera wszystkie niezbędne informacje potrzebne do uregulowania Opłaty dodatkowej. Na Wezwaniu podaje się nr opłaty dodatkowej, powód (rozumiany jako domniemanie naruszenia Regulaminu na podstawie oceny kontrolera wystawiającego Wezwanie), nr rejestracyjny pojazdu, lokalizację parkingu, datę i czas stwierdzenia naruszenia zasad Regulaminu, wysokość Opłaty dodatkowej oraz nr rachunku bankowego Wnioskodawcy właściwy do zapłaty Opłaty dodatkowej (nie ma możliwości opłacenia kary w gotówce), jak również termin płatności Opłaty dodatkowej. Ponadto na wystawionym Wezwaniu Korzystający jest informowany o możliwości wniesienia reklamacji w przypadku kwestionowania zasadności wystawienia Wezwania.

W momencie wystawienia Wezwania, Wnioskodawcy nie jest znana osoba fizyczna lub prawna, do której kierowane jest Wezwanie. W związku z tym w dacie wystawienia Wezwania nie jest jednoznacznie określony użytkownik parkingu, jak również nie ma pewności, że Opłata dodatkowa jest w ogóle należna. Na Wezwaniu wskazuje się powód jego wystawienia rozumiany jako domniemane naruszenia Regulaminu parkingu (np. brak widocznego biletu w pojeździe pomimo, że bilet ten został faktycznie pobrany). W praktyce może więc się okazać, że do naruszenia Regulaminu nie doszło. Jako kolejny przykład można podać możliwość odstąpienia przez Korzystającego od umowy najmu miejsca parkingowego. Wezwanie może być niezasadne również z innych przyczyn, np. okazanie paragonu ze sklepu, gdzie jest przewidziany darmowy czas parkowania i niepobranie przy tym tzw. biletu darmowego, uprawniającego do bezpłatnego parkowania w określonym czasie, błędy literowe kierowców we wpisywaniu numeru rejestracyjnego pojazdu, pojawienie się kierowcy z biletem potwierdzającym czas parkowania, w wyniku czego kontrolujący wypisuje Wezwanie, które następnie okazuje się bezzasadne. Wezwanie może być także skutkiem błędu kontrolującego wystawiającego Wezwanie (np. nie zauważył za przednią szybą pojazdu biletu parkingowego lub karty abonamentowej; opłata dodatkowa została wystawiona w czasie trwania awarii parkomatu).

Każdy klient, który nie zgadza się z nałożoną w Wezwaniu Opłatą dodatkową, ma możliwości złożenia reklamacji do wystawionej Opłaty dodatkowej, a informacja ta jest zamieszczana w Regulaminie oraz na druku Wezwania. Reklamacje mogą zostać wniesione za pomocą formularza reklamacyjnego znajdującego się na stronie internetowej A.: (...), jak również za pośrednictwem każdego innego kanału komunikacji. A. rozpatrzy reklamację w ciągu 14 dni od jej otrzymania i udzieli odpowiedzi listownie lub drogą elektroniczną (poprzez wiadomość SMS lub e-mail).

W przypadku, gdy jest podstawa do uznania reklamacji A. wniosek reklamacyjny jest pozytywnie rozpatrywany, a opłata dodatkowa anulowana. A. pozytywnie rozpatruje ok. 70% wniosków reklamacyjnych.

Jeżeli Opłata dodatkowa jest uiszczona przez Korzystającego terminowo, sprawa jest zakończona a Spółka uważa usługę za wyświadczoną za wynagrodzeniem (Opłata dodatkowa).

W przypadku, gdy użytkownik pojazdu na parkingu obsługiwanym okresowo przez kontrolerów, gdzie opłatę umieszcza się za przednią szybą pojazdu:

• nie uiści jej w przeciągu 14 dni od daty jej naliczenia lub
• nie złoży reklamacji do Opłaty dodatkowej, lub
• gdy reklamacja została rozpatrzona negatywnie,

Wnioskodawca występuje z wnioskiem o udostępnienie danych osobowych właściciela pojazdu do Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców (dalej „CEPiK”). Na podstawie otrzymanych informacji, Spółka sporządza kolejne wezwanie do zapłaty (dalej „Uzupełnione Wezwanie”). Należy tu podkreślić, iż uzyskanie informacji z CEPiK jest żmudne i czasochłonne (trwa ok. 3 miesięcy). Każdy wniosek musi zawierać prawidłowo wykonane zdjęcie pojazdu, odpis umowy na zarządzanie danym parkingiem, wypis z rejestru gruntów, protokół przekazania, zasady funkcjonowania oraz dowód wniesienia opłaty w wysokości 30,40 zł za wniosek.

Po otrzymaniu z CEPiK informacji o właścicielu pojazdu kierowane jest do niego Uzupełnione Wezwanie. Przy czym właściciel pojazdu może wskazać innego użytkownika pojazdu. Dopiero uzyskanie informacji o Korzystającym pozwala na identyfikację beneficjenta usługi.

W przypadku obsługi parkingu za pomocą kamer, a nie przez Kontrolera, Opłata dodatkowa naliczana jest w momencie uzyskania danych z CEPiK. Jeżeli dane uzyskane z CEPiK wskazują, że właścicielem pojazdu jest podmiot gospodarczy posługujący się numerem NIP, Wnioskodawca wystawia fakturę na ten podmiot.

W przypadku gdy właścicielem pojazdu jest osoba fizyczna, Uzupełnione Wezwanie jest wystawiane imiennie na tę osobę. Jeżeli faktura zostanie wystawiona na podmiot, który oddał pojazd do używania w ramach umowy leasingu innemu użytkownikowi, po wystawieniu faktury może on wskazać tego faktycznego użytkownika pojazdu, którym może być zarówno podmiot prowadzący działalność gospodarczą, jak i osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej.

W razie nie uiszczenia Opłaty dodatkowej przez zidentyfikowanego Korzystającego, sprawa kierowana jest do windykacji polubownej, które prowadzą w imieniu Spółki firmy windykacyjne. Kiedy postępowanie polubowne nie przynosi efektów, w zależności od konkretnego przypadku sprawa kierowana jest na drogę postępowania sądowego.

Wnioskodawca nie jest w stanie śledzić otrzymywanych wpłat w czasie rzeczywistym, gdyż każda Opłata dodatkowa - o ile zostanie uiszczona - wpłacana jest na rachunek bankowy Spółki, a wpłaty nie są rozliczane w czasie rzeczywistym, lecz okresowo. W praktyce śledzenie wpłat i rozliczanie ich w czasie rzeczywistym, wymagałoby ponoszenia dodatkowych kosztów (np. zatrudnienia dodatkowego personelu po stronie Wnioskodawcy).

Zdarzają się również przypadki, w których Spółka w żaden sposób nie jest w stanie ustalić danych kierowcy pojazdu korzystającego z parkingu. Należy bowiem zauważyć, że otrzymanie danych z CEPiK nie jest równoznaczne z identyfikacją tożsamości Korzystającego z parkingu. A to na Korzystającym ciąży Opłata dodatkowa a nie na właścicielu pojazdu. Jest tak np. w sytuacji, gdy Korzystającym z parkingu jest inna osoba niż właściciel pojazdu, samochód jest zarejestrowany na inne podmioty niż osoba fizyczna (np. na spółki), według danych pojazd zarejestrowany jest na osobę zmarłą, pojazd nie figuruje w bazie, nie został przerejestrowany lub też jest to pojazd zarejestrowany poza Polską (pojazd z zagranicznymi tablicami rejestracyjnymi). W takich przypadkach Wnioskodawca nie jest w stanie zidentyfikować Korzystającego. Inaczej mówiąc w przypadkach, w których dane użytkownika pojazdu są obiektywnie niemożliwe do pozyskania z wykorzystaniem środków i metod, które są dostępne dla Wnioskodawcy tj. w oparciu o informacje z CEPiK, Opłaty dodatkowe nie są egzekwowane z uwagi na obiektywne okoliczności uniemożliwiające ich skuteczny pobór.

W dniu 11 lipca 2025 r. wydana została przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej - na wniosek Spółki - interpretacja indywidualna prawa podatkowego (sygn. 0114-KDIP4-1.4012.185.2025.2.DP), w której wskazano m.in. że „Opłaty dodatkowe, o których mowa w analizowanej sprawie, stanowią część wynagrodzenia należnego Państwu za udostępnienie miejsc parkingowych. Opłaty te nie kreują innego świadczenia odrębnego (samodzielnego) od usługi parkowania. Są one ściśle związane ze skorzystaniem z miejsca parkingowego i odnoszą się do niewywiązania się kierowcy pojazdu (użytkownika parkingu) z obowiązków przewidzianych w Regulaminie podczas korzystania z miejsca parkingowego. Przedmiotowe Opłaty dodatkowe stanowią płatność wynikającą z korzystania z miejsca parkingowego. Tym samym podlegają one opodatkowaniu na zasadach właściwych dla usługi parkingowej. (…) Obowiązek podatkowy z tytułu tych Opłat dodatkowych, powinni Państwo rozpoznać zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 4 lit. b tiret trzecie w zw. z art. 19a ust. 7 ustawy.(…) gdy w terminie ustawowym do wystawienia faktury określonym w art. 106i ust. 3 pkt 4 ustawy (14-dniowy termin płatności) z przyczyn od siebie niezależnych nie posiadają/nie będą Państwo posiadać danych nabywcy, ani nie są/nie będą Państwo w stanie żadnymi dostępnymi prawnie środkami ustalić (otrzymać z CEPiK) danych nabywcy/Korzystającego niezbędnych do wystawienia faktury - należy uznać, że nie ma / nie będzie możliwości ustalenia, czy odbiorcą usługi jest podatnik podatku VAT czy też osoba niebędąca podatnikiem. W takiej sytuacji nie mają/nie będą Państwo mieć obowiązku wystawienia faktury”.

A także: „Jak wskazano powyżej, zasadą jest dokumentowanie transakcji pomiędzy podatnikami za pomocą faktur. Jeżeli podmiot dokonuje zakupu jako podatnik, a nie jako konsument, to powinien o tym fakcie poinformować sprzedawcę w momencie dokonywania zakupu. Podatnik nie może bowiem dowolnie wybierać, czy dokonuje zakupu na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, czy też występuje w charakterze konsumenta. To znaczy, że jeżeli w momencie dokonywania zakupu dany podmiot występuje w charakterze konsumenta i nabywa określony towar jako konsument, wówczas nie ma możliwości późniejszej zmiany charakteru tego zakupu. Towar lub usługa nabyta na potrzeby osobiste lub prywatne nie może z czasem przekształcić się w zakup służący działalności gospodarczej z punktu widzenia VAT. W szczególności podatnik nie nabędzie prawa do odliczenia VAT naliczonego od zakupu dokonanego w charakterze konsumenta. Z opisu sprawy wynika, że Korzystający i/lub właściciel pojazdu mają wielokrotną możliwość poinformowania Państwa, że pojazd wykorzystywany jest w działalności gospodarczej podatnika VAT i w związku z tym są Państwo zobowiązani do wystawienia faktury: o kiedy Korzystający odbierze wezwanie zza szyby pojazdu, o kiedy właściciel pojazdu, zidentyfikowany na podstawie bazy CEPiK, otrzyma od Państwa Uzupełnione Wezwanie do zapłaty, na podstawie którego zamierza uiścić Opłatę dodatkową, od kiedy Korzystający, którego wskazał właściciel pojazdu, otrzyma Uzupełnione Wezwanie do zapłaty.”

Ww. interpretacja indywidualna została przez Wnioskodawcę zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Z uwagi na fakt, iż zdaniem Wnioskodawcy nie można mówić o świadczonej usłudze skoro Wnioskodawca nie zna strony transakcji. Dopiero pozyskanie danych z CEPIK umożliwia stwierdzenie z kim mamy do czynienia (kto naruszył regulamin nie wnosząc opłaty za korzystanie z parkingu).

Wnioskodawca zaznacza, że jego celem jest uzyskanie stanowiska nie tylko odnośnie stanu faktycznego, który ma i/lub miał już miejsce, ale także w odniesieniu do zdarzenia przyszłego/zdarzeń przyszłych, które będą miały miejsce po złożeniu przedmiotowego Wniosku i będą tożsame ze stanem faktycznym przedstawionym w niniejszym Wniosku.

Pytania

1)    Czy Wnioskodawca ma bezwzględny obowiązek fiskalizacji Opłaty dodatkowej, niezależnie od tego, że nie jest w stanie zidentyfikować czy użytkownikiem pojazdu jest podmiot prowadzący działalność gospodarczą, czy osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej?

2)    W przypadku twierdzącej odpowiedzi na pytanie nr 1, czy rejestracja Opłaty dodatkowej przy użyciu kasy rejestrującej oraz wydanie paragonu powinny nastąpić w momencie upływu terminu płatności Opłaty dodatkowej, niezależnie od tego, czy została ona uiszczona wcześniej?

3)    Czy w przypadku, gdy po zarejestrowaniu sprzedaży przy użyciu kasy rejestrującej, użytkownik pojazdu zgłosi Wnioskodawcy, że zakup dokonany został w ramach działalności gospodarczej, Wnioskodawca ma obowiązek wystawić użytkownikowi pojazdu fakturę zawierającą numer, za pomocą którego nabywca towarów lub usług jest zidentyfikowany na potrzeby podatku lub podatku od wartości dodanej, wobec braku tego numeru nabywcy na paragonie?

4)    Czy w przypadku, gdy po wystawieniu faktury dla użytkownika pojazdu, użytkownik pojazdu zgłosi Wnioskodawcy, że zakup nie został dokonany w ramach działalności gospodarczej, Wnioskodawca ma obowiązek zarejestrować sprzedaż przy użyciu kasy rejestrującej oraz wydać nabywcy paragon oraz dokonać korekty faktury?

5)    Czy w przypadku uznania reklamacji użytkownika pojazdu, Wnioskodawca może zmniejszyć rozliczony uprzednio podatek należny, poprzez ujęcie takiej uznanej reklamacji w ewidencji korekt?

 Państwa stanowisko w sprawie

Ad 1)

W przedmiocie pytania oznaczonego nr 1, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że nie ma on obowiązku fiskalizacji Opłaty dodatkowej, ponieważ nie ma pewności, czy użytkownikiem pojazdu jest osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej.

Ad 2)

W przedmiocie pytania oznaczonego nr 2, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że rejestracja Opłaty dodatkowej przy użyciu kasy rejestrującej powinna mieć miejsce w momencie upływu terminu płatności Opłaty dodatkowej, lecz nie ma on obowiązku wydania paragonu nabywcy.

Ad 3)

W przedmiocie pytania oznaczonego nr 3, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że w przypadku, gdy po zarejestrowaniu sprzedaży przy użyciu kasy rejestrującej, użytkownik pojazdu zgłosi Wnioskodawcy, że zakup dokonany został w ramach działalności gospodarczej, Wnioskodawca nie ma obowiązku wystawienia użytkownikowi pojazdu faktury zawierającej numer, za pomocą którego nabywca towarów lub usług jest zidentyfikowany na potrzeby podatku lub podatku od wartości dodanej.

Ad 4)

W przedmiocie pytania oznaczonego nr 4, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że w przypadku, gdy po wystawieniu faktury dla użytkownika pojazdu, użytkownik pojazdu zgłosi Wnioskodawcy, że zakup nie został dokonany w ramach działalności gospodarczej, Wnioskodawca nie ma obowiązku rejestrowania sprzedaży przy użyciu kasy rejestrującej oraz wydania nabywcy paragonu.

Ad 5)

W przedmiocie pytania oznaczonego nr 5, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że w przypadku uznania reklamacji użytkownika pojazdu, Wnioskodawca może zmniejszyć rozliczony uprzednio podatek należny, poprzez ujęcie takiej uznanej reklamacji w ewidencji korekt.

Uzasadnienie stanowiska

Ad. 1

W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z otrzymaną przez Wnioskodawcę interpretacją indywidualną prawa podatkowego (sygn. 0114-KDIP4-1.4012.185.2025.2.DP), Opłaty dodatkowe stanowią część wynagrodzenia należnego za udostępnienie miejsc parkingowych i podlegają one opodatkowaniu na zasadach właściwych dla usługi parkingowej, a obowiązek podatkowy powstaje dla nich na podstawie art. 19a ust. 5 pkt 4 lit. b) ustawy z  11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm., dalej: ustawa o VAT). Co więcej, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wskazał, że jeżeli w momencie dokonywania zakupu dany podmiot występuje w charakterze konsumenta, a Spółka nie ma możliwości ustalenia czy ma do czynienia z konsumentem, czy z podatnikiem przed pozyskaniem danych z CEPiK, to nie ma ona obowiązku wystawienia faktury.

Spółka pragnie zwrócić uwagę i podkreślić, że z uwagi na specyfikę Opłaty dodatkowej, która de facto nakładana jest „na pojazd”, a nie na konkretnego nabywcę - w momencie naliczenia tejże Opłaty nie jest Wnioskodawcy znana podmiotowa strona transakcji, gdyż nie jest on w stanie zidentyfikować, czy ma do czynienia z konsumentem, czy z podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą. Wnioskodawca nie jest w stanie zidentyfikować nabywcy, a więc aż do momentu ustalenia danych użytkownika pojazdu, nie jest możliwe określenie prawidłowego trybu udokumentowania Opłaty dodatkowej.

Zgodnie z art. 106b ust. 1 ustawy o VAT, podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą:

1)    sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem;

2)    wewnątrzwspólnotową sprzedaż towarów na odległość, chyba że podatnik korzysta z procedury szczególnej, o której mowa w dziale XII w rozdziale 6a;

3)    wewnątrzwspólnotową dostawę towarów na rzecz podmiotu innego niż wskazany w pkt 1;

4)    otrzymanie przez niego całości lub części zapłaty przed dokonaniem czynności, o których mowa w pkt 1 i 2, z wyjątkiem przypadku, gdy zapłata dotyczy:

a)    wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów,

b)    czynności, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 4,

c)    dostaw towarów, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 1b.

W świetle cytowanego przepisu, Spółka ma obowiązek wystawienia faktury wyłącznie w sytuacji, gdyby miała ona pewność, że użytkownik pojazdu obciążany Opłatą dodatkową, jest podatnikiem albo osobą prawną niebędącą podatnikiem.

Natomiast zgodnie z art. 111 ust. 1 ustawy o VAT, podatnicy dokonujący sprzedaży na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych są obowiązani prowadzić ewidencję sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących.

Zgodnie z poglądem zaprezentowanym przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w otrzymanej przez Spółkę uprzednio interpretacji indywidualnej: "jeżeli podmiot dokonuje zakupu jako podatnik, a nie jako konsument, to powinien o tym fakcie poinformować sprzedawcę w momencie dokonywania zakupu. Podatnik nie może bowiem dowolnie wybierać, czy dokonuje zakupu na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, czy też występuje w charakterze konsumenta."

Jednak w opisanym stanie faktycznym Wnioskodawca w ogóle nie jest w stanie ustalić z jakiego rodzaju nabywcą ma do czynienia. Jak bowiem wspomniano, Opłata dodatkowa nakładana jest na pojazd, a użytkownik tego pojazdu dopiero po nałożeniu Opłaty dodatkowej będzie w ogóle posiadał informację o tym fakcie, więc nie jest w stanie określić, czy dokonuje zakupu jako osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej, czy jako podmiot będący podatnikiem. Zgodnie z przywołanymi wyżej przepisami, obowiązek wystawienia faktury dotyczy sytuacji, w której nabywcą jest podatnik lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, natomiast obowiązek prowadzenia ewidencji fiskalnej dotyczy sprzedaży na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych. Skoro zatem Spółka nie wie w momencie naliczenia Opłaty dodatkowej, a także w momencie upływu terminu jej płatności, z jakim nabywcą ma do czynienia, to nie ma ona obowiązku fiskalizacji Opłaty dodatkowej.

Ad 2)

W odniesieniu do pytania oznaczonego numerem 2, Spółka pragnie wskazać, że zgodnie z art. 111 ust. 3a pkt 1 ustawy o VAT, podatnicy prowadzący ewidencję sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących są obowiązani wystawić i wydać nabywcy paragon fiskalny lub fakturę z każdej sprzedaży.

Z kolei w myśl § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25.06.2025 r. w sprawie kas rejestrujących (Dz. U. z 2025 r. poz. 845, dalej: rozporządzenie ws. kas), podatnicy, prowadząc ewidencję wystawiają i wydają nabywcy, bez jego żądania, paragon fiskalny podczas dokonywania sprzedaży, nie później niż z chwilą przyjęcia należności, bez względu na formę płatności.

Co do zasady zatem, podatnik dokonujący sprzedaży ma obowiązek wystawić nabywcy paragon podczas dokonywania sprzedaży, a także wydać ten paragon nabywcy, bez jego żądania. Fiskalizacja i wydanie paragonu powinny przy tym nastąpić nie później, niż z chwilą przyjęcia należności za towar lub usługę. Z kolei przez sprzedaż - w myśl art. 2 pkt 22 ustawy o VAT - należy rozumieć odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

Odnosząc powyższe do przedstawionego stanu faktycznego, w ocenie Wnioskodawcy momentem dokonania sprzedaży w odniesieniu do Opłaty dodatkowej nie będzie sam moment jej naliczenia - w tym momencie bowiem może się jeszcze okazać, że Opłata dodatkowa została naliczona bezzasadnie. Co więcej, obowiązek podatkowy z tytułu przedmiotowej Opłaty dodatkowej również nie powstaje z chwilą jej naliczenia, lecz dopiero z chwilą upływu terminu jej płatności. Obowiązek fiskalizacji nie może również powstać dla Spółki w momencie otrzymania zapłaty przed upływem terminu płatności, ze względu na obiektywne trudności ze śledzeniem takich płatności w czasie rzeczywistym i - co za tym idzie - brak możliwości natychmiastowej fiskalizacji wpłaty.

Konsekwentnie zatem momentem, w którym powinna nastąpić fiskalizacja, powinien być moment, w którym upływa termin płatności Opłaty dodatkowej, skoro to w tym momencie powstaje również obowiązek podatkowy. Co więcej, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że nie ma on obowiązku wydania tak wystawionego paragonu nabywcy. Wprawdzie przepisy ustawy o VAT oraz rozporządzenia ws. Kas przewidują zasadniczo obowiązek wydania nabywcy paragonu nawet w przypadku braku zgłoszenia żądania, jednak należy wziąć pod uwagę, że fiskalizacja sprzedaży zazwyczaj dotyczy wynagrodzenia za towar lub usługę, które są bezpośrednio nabywane przez konsumenta i wydanie paragonu jest czynnością formalną, którą sprzedawca może zrealizować bez ponoszenia dodatkowych nakładów, nie mając problemu ze zidentyfikowaniem kupującego. W przypadku Opłaty dodatkowej, Wnioskodawca nie zna nabywcy, a jedynie zna numer rejestracyjny zaparkowanego pojazdu. Do momentu uzyskania informacji z CEPiK albo informacji od właściciela pojazdu, który wskazuje faktycznego użytkownika, identyfikacja danych nabywcy jest niemożliwa. Tymczasem w międzyczasie powstaje obowiązek wystawienia paragonu oraz obowiązek podatkowy na gruncie podatku od towarów i usług. Skoro więc wydanie paragonu w momencie dokonania fiskalizacji Opłaty dodatkowej nie jest fizycznie możliwe, to Wnioskodawca nie ma obowiązku wydawania przedmiotowego paragonu kupującemu - nawet w momencie, kiedy ustali już jego dane.

W związku z powyższym, rejestracja Opłaty dodatkowej przy użyciu kasy rejestrującej powinna mieć miejsce w momencie upływu terminu płatności Opłaty dodatkowej, lecz nie ma on obowiązku wydania paragonu nabywcy.

Ad 3)

Zgodnie z art. 106b ust. 5 ustawy o VAT, w przypadku sprzedaży zaewidencjonowanej przy zastosowaniu kasy rejestrującej potwierdzonej paragonem fiskalnym, fakturę na rzecz podatnika podatku lub podatku od wartości dodanej wystawia się wyłącznie, jeżeli paragon potwierdzający dokonanie tej sprzedaży zawiera numer, za pomocą którego nabywca towarów lub usług jest zidentyfikowany na potrzeby podatku lub podatku od wartości dodanej.

W świetle powyższego, w przypadku, gdy Wnioskodawca wystawi paragon dokumentujący Opłatę dodatkową, nie wskazując na nim numeru, za pomocą którego nabywca towarów lub usług jest zidentyfikowany na potrzeby podatku lub podatku od wartości dodanej, a dopiero po tym fakcie użytkownik pojazdu zgłosi, że zakup dokonany został w ramach działalności gospodarczej, Wnioskodawca nie będzie miał obowiązku wystawienia faktury zawierającej numer, za pomocą którego nabywca towarów lub usług jest zidentyfikowany na potrzeby podatku lub podatku od wartości dodanej - zgodnie z art. 106b ust. 5 ustawy o VAT.

Jedynym wyjątkiem będzie sytuacja, gdy osoba obciążana Opłatą dodatkową przed upływem terminu płatności poinformuje Spółkę, że jest podatnikiem. Wtedy Spółka wystawia fakturę i nie dokonuje fiskalizacji.

Ad 4)

Zgodnie z przywołanym już wcześniej przepisem art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem.

Może się zdarzyć, że z informacji posiadanych przez Spółkę wynikać będzie, że właścicielem albo użytkownikiem pojazdu, wobec którego naliczana jest Opłata dodatkowa, jest podmiot prowadzący działalność gospodarczą, a Spółka wystawi w takim przypadku fakturę na udostępnione jej dane tego podmiotu, jednocześnie nie rejestrując przedmiotowej sprzedaży przy użyciu kasy rejestrującej. Jednakże nabywca taki może w okresie późniejszym poinformować Spółkę, że z usługi parkingowej nie korzystał w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, lecz jako konsument.

Wnioskodawca stoi na stanowisku, że taka zmiana decyzji po stronie nabywcy nie prowadzi do konieczności jej zarejestrowania przy użyciu kasy rejestrującej. Jak bowiem wskazał Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w powołanej wcześniej interpretacji indywidualnej: „Podatnik nie może bowiem dowolnie wybierać, czy dokonuje zakupu na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, czy też występuje w charakterze konsumenta. To znaczy, że jeżeli w momencie dokonywania zakupu dany podmiot występuje w charakterze konsumenta i nabywa określony towar jako konsument, wówczas nie ma możliwości późniejszej zmiany charakteru tego zakupu”. Zdaniem Wnioskodawcy, na zasadzie analogii, jeżeli w momencie dokonania zakupu Spółka posiada informację, że kupującym jest podatnik, to późniejsza deklaracja nabywcy, że działał on jako konsument, nie może być już skuteczna. Sprzedawca powinien mieć bowiem pewność w momencie dokonywania sprzedaży, co do sposobu udokumentowania przez niego tejże sprzedaży, a nabywca nie może dowolnie zmieniać zdania w zakresie sposobu dokonania zakupu.

Ad 5)

Jak wskazał wcześniej Wnioskodawca, każdy klient, który nie zgadza się z nałożoną w Wezwaniu Opłatą dodatkową, ma możliwość złożenia reklamacji do wystawionej Opłaty dodatkowej, a informacja ta jest zamieszczana w Regulaminie oraz na druku Wezwania. W przypadku, gdy istnieją do tego podstawy, Spółka rozpatruje reklamację pozytywnie i anuluje Opłatę dodatkową.

Zgodnie z art. 29a ust. 10 ustawy o VAT, podstawę opodatkowania obniża się o:

1)    kwoty udzielonych po dokonaniu sprzedaży opustów i obniżek cen;

2)    wartość zwróconych towarów i opakowań;

3)    zwróconą nabywcy całość lub część zapłaty otrzymaną przed dokonaniem sprzedaży, jeżeli do niej nie doszło;

4)    wartość zwróconych kwot dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym charakterze, o których mowa w ust. 1.

W ocenie Spółki, w przypadku uznania reklamacji klienta i anulowania Opłaty dodatkowej, podstawa opodatkowania z tego tytułu powinna zostać obniżona do zera.

Zgodnie z § 3 ust. 3 rozporządzenia ws. kas, zwroty towarów i uznane reklamacje towarów i usług, które skutkują zwrotem całości albo części należności (zapłaty) z tytułu sprzedaży, ujmuje się w odrębnej ewidencji zwrotów i uznanych reklamacji zawierającej:

1)    datę sprzedaży;

2)    nazwę towaru lub usługi pozwalającą na jednoznaczną ich identyfikację i ewentualnie opis towaru lub usługi stanowiący rozwinięcie tej nazwy;

3)    termin dokonania zwrotu towaru lub reklamacji towaru lub usługi;

4)    wartość z podatkiem (brutto) zwracanego towaru lub wartość brutto towaru lub usługi będących przedmiotem reklamacji oraz wysokość podatku należnego - w przypadku zwrotu całości należności z tytułu sprzedaży;

5)    wysokość zwracanej należności (brutto) oraz odpowiadającą jej wysokość podatku należnego - w przypadku zwrotu części należności z tytułu sprzedaży;

6)    dokument potwierdzający dokonanie sprzedaży, a w przypadku gdy dokonanie sprzedaży potwierdza paragon fiskalny lub faktura w postaci elektronicznej - numer tego paragonu lub tej faktury oraz numer unikatowy;

7)    protokół przyjęcia zwrotu towaru lub reklamacji towaru lub usługi podpisany przez sprzedawcę i nabywcę albo notatkę służbową lub protokół z nabycia sprawdzającego.

Tryb korekty dla uznanych reklamacji, który przewidziany został w ww. przepisie wprost odnosi się do przypadków, w których następuje zwrot całości albo części należności, jednakże w ocenie Spółki można go zastosować odpowiednio również w przypadku, gdy nabywca nie uiścił Opłaty dodatkowej przed uznaniem reklamacji.

Zgodnie zatem z ww. przepisem, Wnioskodawca w przypadku uznania reklamacji dla Opłaty dodatkowej udokumentowanej paragonem fiskalnym, powinien ująć korektę w odrębnej ewidencji, na zasadach przewidzianych w § 3 ust. 3 rozporządzenia w sprawie kas, dołączając do tejże ewidencji paragon fiskalny. Jednocześnie w przypadku braku protokołu reklamacji podpisanego przez Wnioskodawcę i nabywcę, o którym mowa w § 3 ust. 3 pkt 7 rozporządzenia w sprawie kas, podstawą do ujęcia takiej korekty może być np. korespondencja mailowa prowadzona z właścicielem lub użytkownikiem pojazdu.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe w części dotyczącej ustalenia obowiązku ewidencjonowania na kasie fiskalnej Opłat dodatkowych z tytułu naruszenia regulaminu w związku ze świadczeniem usług parkingowych, momentu fiskalizacji i wydania paragonu z tytułu Opłat dodatkowych i obowiązku korekty faktury błędnie wystawionej na podmiot prowadzący działalność gospodarczą, a następnie zarejestrowanie tej sprzedaży na kasie fiskalnej oraz jest prawidłowe w części dotyczącej wystawienia faktury do paragonu bez numeru NIP dokumentującego tę transakcję oraz prawa do korekty podstawy opodatkowania i podatku należnego w sytuacji uznania reklamacji.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.) zwanej dalej „ustawą”:

Jeśli chodzi o sposób dokumentowania ww. czynności, to sposób ten różni się w zależności od statusu nabywcy.

W świetle art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy:

Z powyższego przepisu wynika, że w przypadku gdy odbiorcą świadczenia jest inny podmiot gospodarczy to świadczący usługę lub dostawca towaru jest obowiązany do udokumentowania dokonanej transakcji poprzez wystawienie faktury.

Jak stanowi art. 106e ust. 1 pkt 1-15 ustawy:

Z ww. uregulowań wynika, że faktura powinna m.in. jednoznacznie określać imiona i nazwiska lub nazwy podatnika (sprzedawcy) i nabywcy oraz ich adresy. Faktura powinna zawierać dane nabywcy towaru lub usługi i tym samym dokumentować rzeczywiste zdarzenia gospodarcze, a jako wystawca i nabywca powinni widnieć faktyczni uczestnicy transakcji. Każdorazowo należy ustalić więc nabywcę towaru lub usługi, który powinien wynikać z zawartej umowy.

Celem faktury jest przede wszystkim udokumentowanie rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych, zarówno pod względem przedmiotu transakcji, jak i podmiotów biorących w niej udział.

Faktury są dokumentem o charakterze sformalizowanym. Zatem, co do zasady, faktury muszą być wystawione zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Prawidłowość materialnoprawna faktury zachodzi, jeżeli odzwierciedla ona prawdziwe zdarzenie gospodarcze. Oznacza to, że nie można uznać za prawidłową fakturę, gdy sprzecznie z jej treścią wskazuje ona zdarzenie gospodarcze, które w ogóle nie zaistniało. Faktura potwierdza zaistniałe zdarzenia gospodarcze, a jej elementy formalne wymagane przez art. 106e ust. 1 ustawy mają wyłącznie znaczenie dowodowe. Jedynie braki merytoryczne faktury mogą wywołać skutek materialny w postaci zmian w przedmiocie lub podstawie opodatkowania, a także doprowadzić do niewłaściwego określenia wysokości podatku.

W przypadku gdy odbiorcą świadczenia jest osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej lub rolnik ryczałtowy dokumentowanie transakcji, co do zasady, odbywa się poprzez wystawienie paragonu z kasy fiskalnej.

Obowiązek prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących wynika z zapisu art. 111 ust. 1 ustawy zgodnie z którym:

Wskazany wyżej przepis art. 111 ust. 1 ustawy, określa generalną zasadę, z której wynika, że obowiązek prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kasy rejestrującej dotyczy wszystkich podatników, którzy dokonują sprzedaży na rzecz określonych w nim odbiorców, tj. osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych. Zatem podstawowym kryterium decydującym o obowiązku stosowania ewidencji za pomocą kas rejestrujących jest status nabywcy wykonywanych przez podatnika świadczeń. Jeżeli nabywcą danej usługi lub towaru jest podmiot inny niż wymieniony w art. 111 ust. 1 ustawy, to taka sprzedaż w ogóle nie jest objęta obowiązkiem ewidencjonowania jej przy użyciu kasy rejestrującej.

Na podstawie art. 111 ust. 8 ustawy:

Kwestie dotyczące zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji przy użyciu kas rejestrujących niektórych czynności i niektórych grup podatników oraz terminów rozpoczęcia prowadzenia tej ewidencji przy zastosowaniu kas rejestrujących reguluje rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2024 r. w sprawie zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących (Dz. U. z 2024 r. poz. 1902), zwane dalej „rozporządzeniem”.

Zwolnienie z obowiązku ewidencjonowania sprzedaży za pomocą kas rejestrujących zostało określone w § 2 i § 3 ww. rozporządzenia.

Na mocy § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia:

W myśl § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia:

Stosownie do § 3 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia:

Powyższe zwolnienie z obowiązku ewidencjonowania obrotu za pomocą kasy rejestrującej ma charakter podmiotowy, tj. dotyczy podmiotu.

Natomiast w myśl § 2 ust. 1 rozporządzenia:

Zgodnie z § 2 ust. 2 rozporządzenia:

Niektóre usługi oraz dostawa niektórych towarów zostały wyłączone przez ustawodawcę z prawa do zwolnienia, o którym mowa w przepisach § 2 i § 3 rozporządzenia. Szczegółowo zostały one wymienione w § 4 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia.

I tak, zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 2 lit. n) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2024 r. w sprawie zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących:

Stosownie do § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2024 r. w sprawie zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących:

Jednakże w myśl § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2024 r. w sprawie zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących:

Z opisu sprawy wynika, że Spółka świadczy na terenie Polski usługi zarządzania miejscami parkingowymi w wykonaniu umów zawartych z właścicielami gruntów. Korzystający, poprzez wjazd samochodem na parking, zawiera umowę najmu miejsca parkingowego ze Spółką na warunkach określonych w Regulaminie. Zawiera on informacje o egzekwowaniu nieprzestrzegania zasad korzystania z parkingu.

Opłata parkingowa (dalej: „Opłata podstawowa”) stanowi czynsz należny z tytułu zawarcia umowy najmu i jest wynagrodzeniem za świadczoną usługę. Jednocześnie Regulamin przewiduje, że w przypadku niezaakceptowania zasad Regulaminu, Korzystający powinien niezwłocznie opuścić teren parkingu, co jest równoważne z odstąpieniem od umowy korzystania z miejsca parkingowego

Czas parkowania podlega opłacie zgodnie z cennikiem a przekroczenie tego czasu, niewniesienie opłaty w ogóle lub naruszenie innych punktów Regulaminu wiąże się z koniecznością zapłaty Opłaty dodatkowej.

Miejsca parkingowe udostępniane są za odpłatnością pobieraną przy użyciu parkomatów lub aplikacji poprzez wykupienie biletu. Użytkownik parkingu niezwłocznie po zaparkowaniu samochodu powinien określić czas postoju, i zgodnie z Regulaminem, pobrać z parkomatu bilet za cały ten okres, tj. od momentu zaparkowania do momentu zwolnienia miejsca parkingowego i wyjazdu z parkingu. Opłaty za parkowanie wnoszone są z góry za cały deklarowany łączny czas postoju, niezwłocznie po przybyciu na parking.

Kontrola wniesienia Opłaty podstawowej jest dokonywana przez:

• zaangażowanych przez Spółkę Kontrolerów, którzy okresowo sprawdzają, czy za szybą samochodu został umieszczony bilet parkingowy, albo sprawdzają, czy dla danego numeru rejestracyjnego pojazdu została wniesiona stosowna opłata przy użyciu odpowiedniej aplikacji.

• systemy kamer, które weryfikują numery rejestracyjne pojazdów i sprawdzają, czy dla danego numeru rejestracyjnego pojazdu została wniesiona stosowna opłata - bez udziału Kontrolerów.

W przypadku:

• nieposiadania ważnego biletu wskutek nieuiszczenia opłaty lub

• przekroczenia opłaconego czasu parkowania

pobierana jest opłata dodatkowa, której wysokość jest zamieszczona w Regulaminie.

Opłata dodatkowa winna być wpłacana najpóźniej w ciągu 14 dni od wystawienia Wezwania na wyodrębniony rachunek bankowy podany w Wezwaniu.

Wezwanie do wniesienia Opłaty dodatkowej wystawiane jest przez kontrolerów i umieszczane za wycieraczką przedniej szyby pojazdu. Wezwanie zawiera wszystkie niezbędne informacje potrzebne do uregulowania Opłaty dodatkowej w tym nr rachunku bankowego Wnioskodawcy właściwy do zapłaty Opłaty dodatkowej (nie ma możliwości opłacenia kary w gotówce), jak również termin płatności Opłaty dodatkowej

W momencie wystawienia Wezwania, Wnioskodawcy nie jest znana osoba fizyczna lub prawna, do której kierowane jest Wezwanie. W związku z tym w dacie wystawienia Wezwania nie jest jednoznacznie określony użytkownik parkingu, jak również nie ma pewności, że Opłata dodatkowa jest w ogóle należna. Na Wezwaniu wskazuje się powód jego wystawienia rozumiany jako domniemane naruszenie Regulaminu parkingu.

Jeżeli Opłata dodatkowa jest uiszczona przez Korzystającego terminowo, sprawa jest zakończona a Spółka uważa usługę za wyświadczoną za wynagrodzeniem (Opłata dodatkową).

W przypadku, gdy użytkownik pojazdu na parkingu obsługiwanym okresowo przez kontrolerów, gdzie opłatę umieszcza się za przednią szybą pojazdu:

• nie uiści jej w przeciągu 14 dni od daty jej naliczenia lub
• nie złoży reklamacji do Opłaty dodatkowej, lub
• gdy reklamacja została rozpatrzona negatywnie,

Wnioskodawca występuje z wnioskiem o udostępnienie danych osobowych właściciela pojazdu do Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców (dalej "CEPiK"). Na podstawie otrzymanych informacji, Spółka sporządza kolejne wezwanie do zapłaty (dalej "Uzupełnione Wezwanie").

Zdarzają się również przypadki, w których Spółka w żaden sposób nie jest w stanie ustalić danych kierowcy pojazdu korzystającego z parkingu. Należy bowiem zauważyć, że otrzymanie danych z CEPiK nie jest równoznaczne z identyfikacją tożsamości Korzystającego z parkingu. A to na Korzystającym ciąży Opłata dodatkowa a nie na właścicielu pojazdu.

W pierwszej kolejności Państwa wątpliwości dotyczą kwestii tego czy Spółka ma bezwzględny obowiązek fiskalizacji Opłaty dodatkowej, niezależnie od tego, że nie jest w stanie zidentyfikować czy użytkownikiem pojazdu jest podmiot prowadzący działalność gospodarczą, czy osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej.

Jak wskazują wyżej przytoczone przepisy, co do zasady wszystkie transakcje dotyczące sprzedaży towarów lub świadczenia usług na rzecz osób fizycznych i rolników ryczałtowych należy bezwzględnie ewidencjonować na kasie fiskalnej. Wyjątkiem są zwolnienia o charakterze podmiotowym jak i przedmiotowym po spełnieniu określonych przepisami warunków. Zwolnienia te w swojej charakterystyce nie przewidują zwolnień z obowiązku ewidencjonowania na kasie fiskalnej sprzedaży dla której brak jest danych nabywcy usługi.

Zauważyć należy, że Opłaty dodatkowe nakładane m.in. za brak biletu parkomatowego, przekroczenie czasu parkowania czy też inne naruszenia regulaminu, stanowią wynagrodzenie za świadczenie usług parkingowych, o których mowa w art. 8 ust. 1 ustawy o VAT i w konsekwencji podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o VAT. Istnieje bowiem bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą a otrzymanym świadczeniem wzajemnym. Parkowanie na określonym miejscu parkingowym, powoduje powstanie stosunku prawnego między Spółką, jako usługodawcą, a kierowcą, który skorzystał z tego miejsca parkingowego. Opłaty dodatkowe stanowią wynagrodzenie za udostępnienie miejsca parkingowego w ściśle określonych przypadkach, czyli przekroczenia czasu parkowania, w przypadku braku biletu parkingowego lub naruszenia regulaminu. Zachodzi zatem związek między parkowaniem przez danego kierowcę w tych szczególnych okolicznościach, które pociągają za sobą nałożenie Opłaty dodatkowej, bez względu na to, czy Spółka dysponuje danymi osobowymi kierowcy. W przypadku Opłat dodatkowych, stanowiących wynagrodzenie na rzecz Spółki za usługę parkowania, która została rzeczywiście wykonana – kierowca stał się jej beneficjentem. Kierowca, który wjeżdża na parking, akceptuje warunki parkowania, a wysokość opłaty za skorzystanie z miejsca parkingowego związana jest z decyzją kierowcy o jego zachowaniu - przestrzeganiu zasad określonych w regulaminie parkingu, bądź ich nieprzestrzeganiu.

Nie sposób uzależniać obowiązku ewidencjonowania na kasie rejestrującej od możliwości identyfikacji kierowcy przez Spółkę, gdyż każda sprzedaż co do zasady powinna być dokumentowana w określony sposób tj. paragonem na kasie fiskalnej gdy transakcja jest dokonywana na rzecz osób fizycznych i rolników ryczałtowych lub fakturą – jeśli nabywcą usługi jest podatnik podatku VAT. Podmiot będący podatnikiem podatku VAT powinien poinformować Spółkę, że dokonuje zakupu usługi w ramach swojej działalności gospodarczej. To pozwoliłoby nabywcy na uzyskanie dokumentu (faktury) i skorzystanie z prawa do odliczenia podatku VAT, a zatem ta informacja ma duży wpływ na rozliczenie podatkowe korzystającego z usługi. W sytuacji gdy podmiot korzystający będący podatnikiem podatku VAT nie zgłasza, że usługę nabywa właśnie jako podatnik VAT czynny można przyjąć, że usługa świadczona jest na rzecz osoby fizycznej lub rolnika ryczałtowego. Rozwiązaniem problemu mogłyby stanowić również stosowne zapisy w Regulaminie parkingu wskazujące nabywcy na możliwość otrzymania faktury po przekazaniu odpowiednich danych przy wpłacie, w tym numeru NIP.

Zatem w przedstawionej sytuacji znajdzie zastosowanie przepis § 4 ust. 1 pkt 2 lit. n) rozporządzenia, zgodnie z którym zwolnień, o których mowa w § 2 i § 3, nie stosuje się w przypadku świadczenia usług parkingu samochodów i innych pojazdów, a w konsekwencji Spółka ma i będzie miała obowiązek ewidencjonowania na kasie fiskalnej opłat dodatkowych w związku ze świadczeniem usług parkingu na rzecz osób fizycznych i rolników ryczałtowych.

To na podatniku wykonującym usługę ciąży obowiązek ustalenia na czyją rzecz dana usługa parkingowa jest świadczona, w tym wskazanie, że nabywcą jest podatnik podatku VAT, dla którego nie ma obowiązku ewidencjonowania na kasie, a nie osoba fizyczna.

Zatem państwa stanowisko w zakresie pyt. 1 uznaje za nieprawidłowe.

Z opisu sprawy wynika, że Spółka dokonuje i będzie dokonywała świadczenia usług parkingowych zarówno na rzecz osób fizycznych, rolników ryczałtowych jak i podatników podatku od towarów i usług. Jak wskazano powyżej Spółka będzie miała obowiązek fiskalizacji świadczonych usług parkingowych z tytułu których uiszczane są również Opłaty dodatkowe m.in. za nieprzestrzeganie regulaminu.

Państwa wątpliwości dotyczą również kwestii tego czy rejestracja Opłaty dodatkowej przy użyciu kasy rejestrującej oraz wydanie paragonu powinny nastąpić w momencie upływu terminu płatności Opłaty dodatkowej, niezależnie od tego, czy została ona uiszczona wcześniej.

Stoją Państwo stanowisku, że rejestracja Opłaty dodatkowej przy użyciu kasy rejestrującej powinna mieć miejsce w momencie upływu terminu płatności Opłaty dodatkowej, lecz nie mają Państwo obowiązku wydania paragonu nabywcy.

Odnosząc się do Państwa stanowiska, wskazać należy, że zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 19a ust. 1 ustawy o VAT:

Generalna zasada wynikająca z brzmienia powołanego powyżej przepisu wskazuje, że obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub wykonania usługi.

Zauważyć jednak należy, że w art. 19a ust. 5 ustawy o VAT, ustawodawca w sposób szczególny uregulował powstanie obowiązku podatkowego dla niektórych usług.

Na mocy art. 19a ust. 5 pkt 4 lit. b ww. ustawy:

Należy zauważyć, że charakter usługi parkingowej, polegającej na udostępnieniu miejsca parkingowego, pozostaje zbieżny z charakterem usług najmu czy usług o podobnym do najmu charakterze. Nie ma przy tym znaczenia czas tego parkowania.

Jak wynika z powołanych wyżej przepisów dla dostaw towarów i usług wymienionych w art. 19a ust. 5 pkt 4 ustawy o VAT obowiązek podatkowy powstaje w momencie wystawienia faktury z tytułu tych świadczeń. Natomiast, stosownie do art. 19a ust. 7 ustawy, gdy podatnik nie wystawił faktury lub wystawił ją z opóźnieniem, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą upływu terminów wystawienia faktury określonych w art. 106i ust. 3 i 4, a w przypadku gdy nie określono takiego terminu – z chwilą upływu terminu płatności.

Powyższe przepisy odnoszą się do obowiązku podatkowego świadczonych usług. Jednakże w tej sprawie, pytają Państwo o ewidencjonowanie transakcji na kasie fiskalnej w sytuacji, gdy za usługę otrzymują Państwo wynagrodzenie na konto bankowe.

Należy jeszcze raz podkreślić, że z cytowanego wyżej art. 111 ust. 1 ustawy jednoznacznie wynika, że obowiązek ewidencjonowania sprzedaży przy zastosowaniu kasy rejestrującej ciąży na podatnikach dokonujących sprzedaży na rzecz dwóch rodzajów podmiotów, mianowicie osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych. Jednocześnie przepisy ustawy nie zabraniają ewidencjonowania sprzedaży za pomocą kas rejestrujących na rzecz innych podmiotów. W takim przypadku należy pamiętać, że ustawodawca do takiej sprzedaży przewidział określone warunki ewidencyjne.

W myśl art. 111 ust. 6a ustawy:

Natomiast według przepisu art. 111 ust. 3a pkt 1 ustawy:

Paragon fiskalny stanowi dla nabywcy dowód dokonania zakupu, natomiast dla sprzedawcy dokonanie sprzedaży i potwierdzenie tożsamości towaru czy usługi.

Zasady prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących zostały uregulowane w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 29 kwietnia 2019 r. w sprawie kas rejestrujących (Dz. U. z 2025 r. poz. 845 ze zm.), zwanym dalej „rozporządzeniem w sprawie kas”.

Według § 2 pkt 1 rozporządzenia w sprawie kas:

Na podstawie § 2 pkt 17 rozporządzenia w sprawie kas:

Zgodnie z § 2 pkt 5 rozporządzenia w sprawie kas:

W myśl § 6 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia w sprawie kas:

Na podstawie § 6 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia w sprawie kas:

Jak wynika z powyższych przepisów podatnicy prowadząc ewidencję sprzedaży na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych przy użyciu kas rejestrujących mających postać oprogramowania wystawiają i wydają nabywcy, bez jego żądania, paragon fiskalny, papierowy lub w postaci elektronicznej, potwierdzający dokonanie sprzedaży, bez względu na formę zapłaty. Ponadto podatnik może wystawiać i wydawać nabywcy paragon w postaci elektronicznej, za zgodą nabywcy i w sposób z nim uzgodniony. W opisanych okolicznościach w przypadku otrzymania przez Państwa przed dokonaniem sprzedaży całości albo części należności momentem fiskalizacji będzie moment uznania środków na rachunku Spółki, a jeżeli przed końcem tego miesiąca dokonano sprzedaży, nie później niż z chwilą jej dokonania.

Odnosząc się do Państwa wątpliwości w zakresie wydania paragonu nabywcy wskazać należy, że przepisy o podatku od towarów i usług nie precyzują pojęcia „wydać”. W celu jego wyjaśnienia należy odwołać się do definicji słownikowej. Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego – „wydać” oznacza tyle co dać, przydzielić komuś.

To sprzedawca obowiązany jest dołożyć wszelkich starań aby przekazać do dyspozycji nabywcy wydrukowany z kasy rejestrującej dokument potwierdzający sprzedaż, w momencie dokonania tej sprzedaży nie później niż w chwili zapłaty za usługę. W związku z tym Spółka powinna wystawić i wydać nabywcy usługi paragon fiskalny dokumentujący tę transakcję.

Należy wskazać, że zarówno w rozporządzeniu jak i ustawie brak jest odstępstw od zasady ogólnej mówiącej o obowiązku wydania paragonu nabywcy usługi. Jedynym odstępstwem jest sytuacja gdy nabywca będący osobą fizyczną lub rolnikiem ryczałtowym zażąda wystawienia faktury i taką fakturę otrzyma.

Tym samym Spółka jest zobowiązana do wydania paragonu w momencie zaewidencjonowania sprzedaży na kasie fiskalnej.

Zatem stanowisko Spółki w zakresie pyt. 2 uznaje za nieprawidłowe.

Następnie Państwa wątpliwości dotyczą tego czy w przypadku, gdy po zarejestrowaniu sprzedaży przy użyciu kasy rejestrującej, użytkownik pojazdu zgłosi Spółce, że zakup dokonany został w ramach działalności gospodarczej, Spółka ma obowiązek wystawić użytkownikowi pojazdu fakturę zawierającą numer, za pomocą którego nabywca towarów lub usług jest zidentyfikowany na potrzeby podatku lub podatku od wartości dodanej, wobec braku tego numeru nabywcy na paragonie.

W myśl art. 106b ust. 5 ustawy:

Ww. przepis art. 106b ust. 5 ustawy wprowadza zasadę, zgodnie z którą w przypadku sprzedaży zarejestrowanej przy zastosowaniu kasy rejestrującej, fakturę do paragonu fiskalnego na rzecz nabywcy posługującego się NIP (lub numerem podatku od wartości dodanej) wystawia się tylko w przypadku, gdy paragon dokumentujący tę sprzedaż zawiera ten numer.

Jak stanowi art. 106b ust. 3 ustawy:

Jak wynika z przywołanych wyżej przepisów, podatnik VAT jest zobowiązany wystawiać fakturę dokumentującą sprzedaż towarów i usług na rzecz innego podatnika. Zatem ustawodawca nie nakłada na podatników obowiązku wystawiania faktur dokumentujących sprzedaż realizowaną na rzecz podmiotów niebędących podatnikami VAT. Niemniej jednak, stosownie do art. 106b ust. 3 pkt 1 ustawy, na zgłoszone w odpowiednim terminie żądanie nabywcy (niebędącego podatnikiem), podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż.

Stosownie do art. 106h ust. 1 ustawy:

Jak już wcześniej wskazano, art. 106b ust. 5 ustawy reguluje szczegółowo kwestie dokumentowania transakcji, które zostały uprzednio zaewidencjonowane przy zastosowaniu kasy rejestrującej. wymuszając pewną konsekwencję podatnika. To znaczy, jeżeli dokonuje on zakupu jako podatnik, a nie jako konsument, powinien o tym fakcie poinformować sprzedawcę w momencie dokonywania zakupu.

Należy zauważyć, że po dokonaniu zakupu podatnik nie może ponownie dokonywać wyboru, czy dokonuje zakupu na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, czy też występuje w charakterze konsumenta. To znaczy, jeżeli w momencie dokonywania zakupu dany podmiot występuje w charakterze konsumenta i nabywa określony towar, jako konsument, wówczas nie ma możliwości późniejszej zmiany tego charakteru zakupu. Towar lub usługa nabyta na potrzeby osobiste lub prywatne nie może z czasem przekształcić się w zakup służący działalności gospodarczej z punktu widzenia VAT. Nabywca w momencie realizowania zakupów podając nr NIP, dokonuje ich kwalifikacji jako związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. W tym bowiem momencie określa czy dokonuje zakupów działając w charakterze podatnika.

Jak zostało wskazane powyżej, w chwili nabycia towarów i usług przez podatnika, wskazuje on w jakim charakterze dokonuje tego nabycia. Jeśli występuje on jako podatnik VAT, to przedstawia sprzedawcy swój numer identyfikujący go na potrzeby tego podatku w taki sposób, aby sprzedaż towarów lub usług była właściwie udokumentowana – albo fakturą albo paragonem z tym numerem pozwalającym na ewentualne późniejsze prawidłowe wystawienie do tego paragonu faktury zawierającej ten numer.

Jak wynika z regulacji art. 106b ust. 5 ustawy w przypadku sprzedaży zaewidencjonowanej przy zastosowaniu kasy rejestrującej potwierdzonej paragonem fiskalnym fakturę na rzecz podatnika podatku lub podatku od wartości dodanej wystawia się wyłącznie, jeżeli paragon potwierdzający dokonanie tej sprzedaży zawiera numer, za pomocą którego nabywca towarów lub usług jest zidentyfikowany na potrzeby podatku lub podatku od wartości dodanej. Przepis ten wprowadza zatem zasadę, zgodnie z którą w przypadku sprzedaży zarejestrowanej przy zastosowaniu kasy rejestrującej, fakturę do paragonu fiskalnego na rzecz nabywcy posługującego się NIP (lub numerem podatku od wartości dodanej) wystawia się tylko w przypadku, gdy paragon dokumentujący tę sprzedaż zawiera ten numer.

Tym samym, po wystawieniu paragonu fiskalnego niezawierającego numeru NIP nabywcy, nie będą mieli Państwo prawa do wystawienia faktury zawierającej ten numer NIP. Brak numeru NIP nabywcy na paragonie, oznacza że w chwili zakupu występował jako konsument, a późniejsze wskazanie numeru NIP nie pozwala na wystawienie faktury która zawierałaby numer NIP nabywcy.

Wobec tego należy się zgodzić z Państwem, że w przypadku gdy po zarejestrowaniu sprzedaży przy użyciu kasy rejestrującej, użytkownik pojazdu zgłosi Wnioskodawcy, że zakup dokonany został w ramach działalności gospodarczej, Wnioskodawca nie ma obowiązku wystawienia użytkownikowi pojazdu faktury zawierającej numer, za pomocą którego nabywca towarów lub usług jest zidentyfikowany na potrzeby podatku lub podatku od wartości dodanej.

Zatem stanowisko Państwa w zakresie pyt. 3 uznaję za prawidłowe.

Odnosząc się do pytania nr 4 w zakresie kwestii czy w przypadku, gdy po wystawieniu faktury dla użytkownika pojazdu, użytkownik pojazdu zgłosi Spółce, że zakup nie został dokonany w ramach działalności gospodarczej, Spółka ma obowiązek zarejestrować sprzedaż przy użyciu kasy rejestrującej oraz wydać nabywcy paragon oraz dokonać korekty faktury.

Stosownie do art. 106ga ust. 1-4 ustawy:

Jeżeli po wystawieniu faktury wystąpią zdarzenia mające wpływ na treść wystawionej faktury lub okaże się, że wystawiona faktura zawiera błędy, podatnik wystawia w takim przypadku fakturę korygującą. Zatem faktura korygująca wystawiana jest w celu podania właściwych, prawidłowych i zgodnych z rzeczywistością kwot i innych danych, decydujących o rzetelności wystawionego dokumentu. Wystawianie faktur korygujących określają poniższe przepisy.

Na podstawie art. 106j ust. 1 ustawy:

W świetle art. 106j ust. 2 ustawy:

W myśl art. 106j ust. 2a ustawy:

Jak wynika z powyższych regulacji, fakturę korygującą wystawia się w przypadku udzielenia rabatów, obniżek cen, zwrotu sprzedawcy towarów oraz zwrotu nabywcy kwot nienależnych, a także zwrotu nabywcy zaliczek, przedpłat, zadatków lub rat, podlegających opodatkowaniu (zwrotu całości lub części należności) oraz w sytuacji, gdy podwyższono cenę po wystawieniu faktury lub w razie stwierdzenia pomyłki w cenie, stawce lub kwocie podatku bądź w jakiejkolwiek innej pozycji faktury.

Należy wskazać, że jak wynika z regulacji zawartych w art. 106j ust. 1 ustawy, fakturę korygującą wystawia się w przypadku gdy podstawa opodatkowania lub kwota podatku wskazana w fakturze uległa zmianie, dokonano zwrotu podatnikowi towarów i opakowań lub dokonano zwrotu nabywcy całości lub części zapłaty czy też stwierdzono pomyłkę w jakiejkolwiek pozycji faktury.

Jeżeli po wystawieniu faktury wystąpią zdarzenia mające wpływ na treść wystawionej faktury lub okaże się, że wystawiona faktura zawiera błędy, podatnik wystawia w takim przypadku fakturę korygującą. Zatem faktura korygująca wystawiana jest w celu podania właściwych, prawidłowych i zgodnych z rzeczywistością kwot i innych danych, decydujących o rzetelności wystawionego dokumentu.

Biorąc pod uwagę okoliczności sprawy oraz powyższe uregulowania stwierdzić należy, że w sytuacji podania błędnych danych dotyczących nabywcy usługi, który wykazany byłby przez Państwa na fakturze sprzedaży jako podatnik VAT czynny (a nie jako konsument), skorygowanie tego błędu powinno nastąpić – w myśl art. 106j ust. 1 pkt 5 ustawy – poprzez wystawienie przez Państwa faktury korygującej, zawierającej dane określone w art. 106j ust. 2 ustawy, w szczególności wskazującej jako przyczynę korekty błędne określenie danych oraz prawidłową treść korygowanych pozycji, czyli prawidłowe dane nabywcy. tj. konsumenta.

Tym samym, w analizowanej sprawie korygowanie pierwotnie wystawionej faktury sprzedaży z powodu wskazania na niej błędnych danych faktycznego odbiorcy towarów i usług, powinno nastąpić poprzez wystawienie przez Państwa jako sprzedawcę faktury korygującej do zera.

Następnie transakcja sprzedaży usługi parkingowej powinna zostać zaewidencjonowana na kasie fiskalnej z uwagi na fakt, że jak Spółka wskazała nabywcą usługi będzie osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej, która zgłosiła ten błąd na fakturze pierwotnie dokumentującej transakcję sprzedaży usługi parkingowej, na rzecz podatnika w ramach działalności gospodarczej. Jak wskazano powyższej Spółka ma obowiązek prowadzenia ewidencji sprzedaży usług parkingowych przy zastosowaniu kasy rejestrującej na rzecz osób fizycznych i rolników ryczałtowych. 

Zatem w przedstawionej sytuacji gdy faktura pierwotna zostanie skorygowana do zera, to dokumentem który będzie potwierdzał prawidłowy przebieg transakcji sprzedaży usługi parkingowej na rzecz osoby fizycznej będzie paragon, który należy wystawić i wydać nabywcy w związku z tą transakcją.

Tym samym, Państwa stanowisko odnośnie pytania 4 uznaję za nieprawidłowe.

Z opisu sprawy wynika, że każdy klient, który nie zgadza się z nałożoną w Wezwaniu Opłatą dodatkową, ma możliwości złożenia reklamacji do wystawionej Opłaty dodatkowej, a informacja ta jest zamieszczana w Regulaminie oraz na druku Wezwania. Reklamacje mogą zostać wniesione za pomocą formularza reklamacyjnego znajdującego się na stronie internetowej Spółki, jak również za pośrednictwem każdego innego kanału komunikacji. Spółka rozpatrzy reklamację w ciągu 14 dni od jej otrzymania i udzieli odpowiedzi listownie lub drogą elektroniczną (poprzez wiadomość SMS lub e-mail).

W przypadku, gdy jest podstawa do uznania reklamacji Spółka wniosek reklamacyjny jest pozytywnie rozpatrywany, a opłata dodatkowa anulowana.

Na tle tak przedstawionego opisu sprawy wątpliwości Spółki dotyczą tego czy w przypadku uznania reklamacji użytkownika pojazdu, Spółka może zmniejszyć rozliczony uprzednio podatek należny, poprzez ujęcie takiej uznanej reklamacji w ewidencji korekt.

W ocenie Spółki w przypadku uznania reklamacji dla Opłaty dodatkowej udokumentowanej paragonem fiskalnym, Spółka powinna ująć korektę w odrębnej ewidencji, na zasadach przewidzianych w § 3 ust. 3 rozporządzenia w sprawie kas, dołączając do tejże ewidencji paragon fiskalny.

Zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy o VAT:

W świetle art. 29 ust. 10 ustawy o VAT

W myśl § 3 ust. 2 rozporządzenia w sprawie kas:

Zasady dotyczące zwrotów towarów, których sprzedaż została zaewidencjonowana na kasie rejestrującej zostały określone w § 3 ust. 3 rozporządzenia w sprawie kas, w którym wskazano, że:

Na podstawie powyższego przepisu, podatnik ma obowiązek odpowiednio udokumentować zwrot towaru lub reklamację.

Z treści wyżej wskazanych przepisów wynika możliwość pomniejszenia podstawy opodatkowania i podatku należnego m.in. o kwoty odpowiadające wartości zwróconych lub reklamowanych towarów bądź usług (w całości lub w części). Możliwość ta istnieje pod warunkiem, że zwrot towaru lub reklamacja usługi są prawnie dopuszczalne i odpowiednio udokumentowane. Obowiązkiem podatnika jest zatem należyte udokumentowanie zwrotu lub reklamacji oraz zwrotu wartości (w całości lub w części) w przypadku odstąpienia od umowy sprzedaży.

W przedmiotowej sprawie nie zachodzi żadna z sytuacji wskazanych w cytowanych powyżej przepisach, nie dochodzi do zwrotów należności, ponieważ usługa nie została zapłacona w związku ze złożona reklamacją przed jej opłaceniem, jak również nie można uznać, że w okolicznościach przedstawionych we wniosku miała miejsce oczywista pomyłka. W związku z tym należy stwierdzić, że w takim przypadku dopuszczalne jest dokonanie korekty w odrębnej od wyżej wskazanych ewidencji przewidzianych w zapisach § 3 ust. 3-4 rozporządzenia w sprawie kas rejestrujących, która będzie stanowiła podstawę do prawidłowego sporządzenia deklaracji podatkowych.

Tym samym Spółka jest zobowiązana do ujęcia w odrębnej ewidencji korekt dokonanej korekty podstawy opodatkowania i kwoty podatku należnego z tytułu sprzedaży zaewidencjonowanej na kasie rejestrującej, przy czym sposób jej prowadzenia nie jest uwarunkowany regulacjami wynikającymi z zapisów § 3 ust. 3-4 rozporządzenia w sprawie kas rejestrujących.

W takim przypadku należy prowadzić własną tzw. ewidencję korekt, z której musi dokładnie wynikać kwota korekty sprzedaży i podatku należnego. Ewidencja taka nie ma określonego wzoru, ale wskazane jest, aby zawierała co najmniej dane niezbędne do ustalenia przyczyn zaistniałej korekty, a zapisy w niej widniejące pozwalały na określenie prawidłowej kwoty obrotu i podatku należnego. Zdarzenia powodujące korektę podstawy opodatkowania i podatku należnego, powinny zostać uwidocznione, ujmowane w odrębnej specjalnie w tym celu prowadzonej ewidencji korekt.

Zaznaczyć należy, że jednym z warunków dokonania korekty podstawy opodatkowania i podatku należnego z tytułu zwrotu lub reklamacji towaru bądź usługi jest, oprócz dokonania odpowiednich zapisów w ewidencji i dołączenia dokumentu potwierdzającego sprzedaż, sporządzenie protokołu na tę okoliczność.

Zatem stanowisko Państwa w zakresie pyt. 5 uznaję za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.