Interpretacja 0114-KDIP2-1.4010.104.2026.1.PK

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

17 marca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 16 marca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych, który dotyczy ustalenia:

• czy w przedstawionym stanie faktycznym Wnioskodawca powinien wyłączyć z kosztów uzyskania przychodów część odpisów amortyzacyjnych naliczonych od tej części wartości początkowej inwestycji w obcym środku trwałym (Fit-out), która odpowiada Kontrybucji Wynajmującego,
• czy Wnioskodawca powinien potraktować otrzymaną Kontrybucję jako przychód niepodlegający opodatkowaniu.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

A. SPÓŁKA KOMANDYTOWA (dalej: "Spółka",„Wnioskodawca”) jest polskim rezydentem podatkowym i podlega w Polsce opodatkowaniu od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania. Spółka płaci podatek CIT według zasad ogólnych, tj. nie korzysta z ryczałtu od dochodów spółek / estońskiego CIT.

Wnioskodawca zawarł umowę najmu powierzchni biurowej z wynajmującym (dalej: „Wynajmujący”). W ramach tej umowy Spółka występuje w roli najemcy. Spółka jest (…), a wynajmowany lokal służy jako nowe biuro (…).

Umowa najmu zawiera postanowienia dotyczące prac wykończeniowych i dostosowawczych wynajmowanego lokalu (dalej: "Fit-out"), jakie należało wykonać w tym lokalu zanim możliwe było rozpoczęcie używania go dla potrzeb najemcy. Zgodnie z tymi postanowieniami, Fit-out miał wykonać Wnioskodawca jako najemca, który odpowiadał za zaangażowanie wykonawców i rozliczenia z nimi. Rozpoczęcie działalności w lokalu było możliwe dopiero po ukończeniu prac wykończeniowych i zaakceptowaniu tych prac przez Wynajmującego.

Zakres Fit-out określa umowa najmu i zasadniczo obejmował on wykończenie lokalu do stanu umożliwiającego korzystanie z niego zgodnie z przeznaczeniem, od wyjściowego stanu "shell and core", który zapewnił Wynajmujący. Co do zasady lokal w standardzie „shell and core” to lokal przekazany w stanie surowym, niewykończonym, obejmującym wyłącznie podstawową konstrukcję i elementy budynku, bez aranżacji pod konkretnego najemcę.

Wynajmujący zobowiązał się do zapewnienia Spółce tzw. Fit-Out Contribution (dalej: „Kontrybucja”), a więc pokrycia części wydatków wykończeniowych najemcy. Kontrybucja mogła pokrywać tylko: koszty dokumentacji wykonawczej oraz koszty elementów trwale związanych z budynkiem, które są amortyzowane przez Spółkę jako najemcę. Wyraźnie określono, że z Kontrybucji nie można finansować m.in. wyposażenia / ruchomych mebli i urządzeń oraz elementów niezaakceptowanych w ostatecznym rozliczeniu Spółki z Wynajmującym.

W opinii Wnioskodawcy, Kontrybucja ma charakter zwrotu części wydatków, a nie zapłaty kwoty ryczałtowej tytułem ogólnego wsparcia czy zachęty. Konkretne wydatki były przedkładane do akceptacji Wynajmującego i zwracane po fakcie ich poniesienia, a nie z góry. Umowa wyraźnie odnosiła się w tym zakresie do pojęcia pokrycia kosztów. Przykładowo, jeżeli Wynajmujący odmówiłby akceptacji poszczególnych pozycji lub robót ujętych w ostatecznej wycenie i przedstawił ofertę referencyjną, a oferta ta dla danej pozycji byłaby niższa o więcej niż 2% od ceny wskazanej w propozycji najemcy, najemca mógł albo skorygować wycenę poprzez wybór pozycji (robót) objętych ofertą referencyjną albo pozostać przy pierwotnej wycenie, jednak w takim przypadku Wynajmujący nie ponosił odpowiedzialności za pokrycie kosztu danej pozycji (robót) powyżej kosztu wskazanego w ofercie referencyjnej i taka różnica (nadwyżka) nie mogła być pokryta z Kontrybucji, oraz taka różnica (nadwyżka) nie podlegała zwrotowi najemcy w żadnym przypadku.

Jak wynikało to z umowy, wypłaty Kontrybucji miały być dokonywane przez Wynajmującego po akceptacji przez Wynajmującego raportów postępu robót, po przeprowadzeniu odpowiednich inspekcji i zatwierdzeniu wykonanych prac. Wynajmujący mógł odmówić akceptacji wykonanych prac, jeżeli podczas inspekcji stwierdził istotne rozbieżności w sposobie wykonywania robót lub wykonywanie robót sprzecznie z dokumentacją.

Strony podpisały dwa protokoły, w których Wynajmujący potwierdził i zaakceptował wykonane prace Fitout. Dopiero po otrzymaniu podpisanych protokołów, Wnioskodawca wystawił na Wynajmującego dwie faktury tytułem Kontrybucji, w których jako nazwa świadczenia wskazane zostało: „70% kontrybucji na prace wykończeniowe zgodnie z umową ...” oraz „30% kontrybucji na prace wykończeniowe zgodnie z umową ...”. Przedmiot świadczenia nie został więc określony jako np. usługa budowlana, lecz właśnie jako Kontrybucja w rozumieniu opisanym powyżej. Wnioskodawca zwraca przy tym uwagę, że ze względu na odmienność regulacji, sposób klasyfikacji tego świadczenia na gruncie podatku od towarów i usług nie powinien mieć znaczenia w tej sprawie. Sama klasyfikacja Kontrybucji na gruncie podatku od towarów i usług nie jest przedmiotem niniejszego wniosku.

Należy podkreślić, że Kontrybucja nie stanowiła również żadnej formy rabatu czynszowego ani nie była elementem kalkulacji czynszu.

Poniesione przez Wnioskodawcę wydatki na Fit-out zostały zaklasyfikowane przez Wnioskodawcę na gruncie podatku dochodowego od osób prawnych (dalej: „podatek CIT”) jako inwestycje w obcym środku trwałym i obecnie są już od nich dokonywane odpisy amortyzacyjne według stawki 10%. Wartość początkowa inwestycji w obcym środku trwałym obejmuje również część sfinansowaną/refundowaną Kontrybucją Wynajmującego. Związane jest to również z tym, że płatności z tytułu Kontrybucji Wnioskodawca otrzymał już po wprowadzeniu w/w inwestycji w obcym środku trwałym do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych.

Pytania

1.  Czy w przedstawionym stanie faktycznym Wnioskodawca powinien wyłączyć z kosztów uzyskania przychodów część odpisów amortyzacyjnych naliczonych od tej części wartości początkowej inwestycji w obcym środku trwałym (Fit-out), która odpowiada Kontrybucji Wynajmującego?

2.  W przypadku udzielenia pozytywnej odpowiedzi na pytanie nr 1, czy Wnioskodawca powinien potraktować otrzymaną Kontrybucję jako przychód niepodlegający opodatkowaniu?

Państwa stanowisko w sprawie

W ocenie Wnioskodawcy, w przedstawionym stanie faktycznym: (i) Wnioskodawca powinien wyłączyć z kosztów uzyskania przychodów część odpisów amortyzacyjnych naliczonych od tej części wartości początkowej inwestycji w obcym środku trwałym (Fit-out), która odpowiada Kontrybucji Wynajmującego, oraz (ii) otrzymana Kontrybucja powinna zostać potraktowana jako przychód niepodlegający opodatkowaniu. Stanowisko to wynika z charakteru prawnego poniesionych nakładów, zasad ich podatkowego rozliczenia po stronie najemcy oraz istoty samej Kontrybucji, która w realiach sprawy ma charakter zwrotu części wydatków poniesionych przez Wnioskodawcę na wykonanie Fit-out, a nie odrębnego, definitywnego przysporzenia majątkowego.

Ad. 1

W pierwszej kolejności należy wskazać, że poniesione przez Wnioskodawcę wydatki na Fit-out zostały zaklasyfikowane przez Wnioskodawcę dla celów podatku dochodowego od osób prawnych jako inwestycja w obcym środku trwałym i od tej inwestycji są już dokonywane odpisy amortyzacyjne. Jednocześnie wartość początkowa tej inwestycji obejmuje również tę część nakładów, która następnie została Wnioskodawcy zrefundowana przez Wynajmującego w formie Kontrybucji.

Punktem wyjścia dla oceny skutków podatkowych przedstawionej sytuacji jest zatem to, że po stronie Wnioskodawcy doszło do poniesienia nakładów na cudzy składnik majątkowy, wykorzystywany w prowadzonej działalności gospodarczej, a nakłady te – jako inwestycja w obcym środku trwałym – podlegają rozliczeniu w czasie poprzez odpisy amortyzacyjne. Taki sposób kwalifikacji wydatków przesądza o konieczności dalszego zbadania, czy całość dokonywanych odpisów może stanowić koszt uzyskania przychodów w sytuacji, w której część poniesionych nakładów została Wnioskodawcy zwrócona przez Wynajmującego. W tym celu należy przeanalizować szereg przepisów.

Na wstępie należy wskazać, że art. 16a ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”, „u.p.d.o.p.”) stanowi, że amortyzacji podlegają, niezależnie od przewidywanego okresu używania, przyjęte do używania inwestycje w obcych środkach trwałych, zwane dalej "inwestycjami w obcych środkach trwałych" - zwane także środkami trwałymi. Jednocześnie zgodnie z art. 15 ust. 6 Ustawy o CIT kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z przepisami art. 16a-16m.

Wydatki na nabycie lub wytworzenie środków trwałych pomniejszają zatem wynik podatkowy poprzez odpisy amortyzacyjne, naliczane od wartości początkowej środków trwałych ustalonej zgodnie z odpowiednimi regulacjami ustawy o CIT i z zastosowaniem określonych w niej metod amortyzacji i stawek amortyzacyjnych.

Jednocześnie, aby odpis amortyzacyjny mógł stanowić koszt uzyskania przychodu, powinien zostać spełniony ogólny warunek dla takiego kosztu, określony w art. 15 Ustawy o CIT, tj. do nabycia bądź wytworzenia środka trwałego doszło w celu wykorzystywania go do osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów oraz nie może on podlegać wyłączeniu z kosztów podatkowych na podstawie postanowień art. 16 Ustawy o CIT.

Artykuł 16 Ustawy o CIT zawiera tzw. katalog negatywny. Są w nim wymienione wydatki, które, co do zasady, mogłyby spełniać kryteria wskazane przez art. 15, jednakże decyzją ustawodawcy nie mogą one być jednak zaliczane do kosztów uzyskania przychodów.

Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 48 Ustawy o CIT nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych dokonywanych, według zasad określonych w art. 16a-16m, od tej części ich wartości, która odpowiada poniesionym wydatkom na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie tych środków lub wartości niematerialnych i prawnych, odliczonym od podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym albo zwróconym podatnikowi w jakiejkolwiek formie.

Zgodnie z powyższym przepisem, odpisy amortyzacyjne od tej części wartości początkowej, która została ustalona na podstawie wydatków, które w ostatecznym rozrachunku nie zostały poniesione przez podatnika (gdyż, przykładowo, zostały mu zwrócone), powinny zostać wyłączone z kosztów uzyskania przychodów.

W niniejszej sprawie Wnioskodawca poniósł najpierw wydatki na Fit-out, stanowiące "inwestycję w obcym środku trwałym” w rozumieniu art. 16a ust. 2 pkt 1 Ustawy o CIT. W konsekwencji suma wydatków na Fit-out (cena nabycia/koszty wytworzenia) w momencie ich oddania do użytkowania stanowi podstawę do naliczania odpisów amortyzacyjnych (wartość początkową). W efekcie, Wnioskodawca powinien w wartości początkowej środka trwałego ująć całość poniesionych przez siebie wydatków.

Jednocześnie, w realiach niniejszej sprawy Kontrybucja pełni właśnie funkcję zwrotu części kosztów Fit-out poniesionych uprzednio przez Wnioskodawcę. Wynika to z konstrukcji umowy najmu oraz z przyjętego mechanizmu rozliczeń. Kontrybucja mogła obejmować wyłącznie koszty dokumentacji wykonawczej oraz koszty elementów trwale związanych z budynkiem, amortyzowanych przez Wnioskodawcę jako najemcę. Jednocześnie z Kontrybucji wyłączone były m.in. elementy wyposażenia, ruchome meble i urządzenia oraz pozycje niezaakceptowane w rozliczeniu z Wynajmującym. Oznacza to, że Kontrybucja nie była świadczeniem oderwanym od konkretnych wydatków, lecz pozostawała ściśle związana z określonymi nakładami poniesionymi przez Wnioskodawcę.

Dodatkowo, Kontrybucja nie miała charakteru kwoty ryczałtowej wypłacanej z góry ani ogólnej zachęty do zawarcia umowy najmu. Konkretne wydatki były przedstawiane Wynajmującemu do akceptacji, a wypłata środków następowała dopiero po poniesieniu kosztów, po akceptacji raportów postępu robót, przeprowadzeniu inspekcji oraz zatwierdzeniu wykonanych prac. Wynajmujący mógł odmówić akceptacji prac lub ograniczyć zakres kosztów objętych refundacją. Tak ukształtowany model rozliczeń jednoznacznie wskazuje, że ekonomicznie dochodziło do zwrotu części poniesionych wcześniej wydatków, a nie do otrzymania odrębnego wynagrodzenia czy innego samoistnego świadczenia.

Znajduje to dodatkowe potwierdzenie w sposobie udokumentowania rozliczeń między stronami. Po podpisaniu protokołów potwierdzających wykonanie i akceptację prac Wnioskodawca wystawił na Wynajmującego faktury tytułem Kontrybucji, wskazując wprost, że dotyczą one kontrybucji na prace wykończeniowe zgodnie z umową. Takie oznaczenie świadczenia odpowiada jego rzeczywistej treści ekonomicznej i potwierdza, że przedmiotem rozliczenia było pokrycie części kosztów prac wykończeniowych, a nie wykonanie przez Wnioskodawcę odrębnej usługi na rzecz Wynajmującego.

Skoro zatem część wartości początkowej inwestycji w obcym środku trwałym odpowiada wydatkom, które zostały Wnioskodawcy zwrócone przez Wynajmującego, to w tej właśnie części odpisy amortyzacyjne nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów. Brak byłoby bowiem podstaw do podatkowego rozliczania poprzez amortyzację tej części nakładów, której ekonomiczny ciężar nie pozostał ostatecznie po stronie Wnioskodawcy.

W konsekwencji, zdaniem Wnioskodawcy, część odpisów amortyzacyjnych naliczonych od tej części wartości początkowej inwestycji w obcym środku trwałym, która odpowiada Kontrybucji Wynajmującego, powinna zostać wyłączona z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 48 Ustawy o CIT.

Stanowisko to pozostaje zgodne z kierunkiem przyjętym w interpretacjach indywidualnych dotyczących analogicznych stanów faktycznych, przykładowo w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej nr 0114- KDIP2-1.4010.135.2024.2.MR1 z 14.05.2024 r., w której potwierdzono, że jeżeli część kosztów prac wykończeniowych ujętych w wartości początkowej inwestycji w obcym środku trwałym jest zwracana najemcy przez wynajmującego, to odpowiednia część odpisów amortyzacyjnych podlega wyłączeniu z kosztów podatkowych. W ocenie Wnioskodawcy, ta sama argumentacja znajduje zastosowanie również w niniejszej sprawie, gdyż Kontrybucja ma charakter refundacyjny i odnosi się do kosztów już ujętych w wartości początkowej amortyzowanej inwestycji.

Podobnie, również w przypadku interpretacji indywidualnej z dnia 28 lipca 2020 r., nr 0114-KDIP2-1.4010.166.2020.2.SP, organ podatkowy zaakceptował stanowisko wnioskodawcy (w tym przypadku to najemca był zwracającym koszty), zgodnie z którym: „Zgodnie z treścią art. 16 ust. 1 pkt 48 ustawy o CIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych dokonywanych, według zasad określonych art. 16a-16m, od tej części ich wartości, która odpowiada poniesionym wydatkom na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie tych środków lub wartości niematerialnych i prawnych, odliczonym od podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym albo zwróconym podatnikowi w jakiejkolwiek formie. Jako, że komentowany przepis wskazuje, iż wyłączeniu z kosztów podatkowych podlegają odpisy amortyzacyjne od tej części wydatków na środek trwały lub wartość niematerialną i prawną, które zostały podatnikowi zwrócone w jakiejkolwiek formie, regulacja ta obejmuje bardzo szerokie spektrum przypadków. Pojęcie zwrotu musi być bowiem w tym przypadku rozumiane zgodnie ze znaczeniem potocznym, a więc jako m.in. oddanie, zwrócenie czegoś, spłata (pożyczki, długu) (tak Słownik Języka Polskiego pod red. W. Doroszewskiego). Z przypadkiem zwrotu wydatków mamy zatem do czynienia w sytuacji, gdy dane wydatki w pierwszej kolejności zostały poniesione, a następnie zwrócone, co będzie miało miejsce w przypadku opisanym przez Wnioskodawców. Zważywszy, że Wynajmujący poczyni wydatki na Prace Adaptacyjne w Obiekcie przeznaczonym pod wynajem, które to wydatki będą zaliczone do wartości początkowej środków trwałych i które zostaną w uzgodnionej (zryczałtowanej) części zwrócone przez Najemcę, odpisy amortyzacyjne nie będą mogły w odpowiedniej części (proporcjonalnie przypadające na wartość otrzymanego zwrotu) zostać zaliczone przez Wynajmującego do kosztów uzyskania przychodów, zgodnie z treścią art. 16 ust. 1 pkt 46 ustawy o CIT.”

Podsumowując, zarówno literalne brzmienie przepisu art. 16 ust. 1 pkt 48 Ustawy o CIT jak i powołane interpretacje indywidualne prawa podatkowego jednoznacznie potwierdzają prawidłowość stanowiska Wnioskodawcy, zgodnie z którym w przedstawionym stanie faktycznym Wnioskodawca powinien wyłączyć z kosztów uzyskania przychodów część odpisów amortyzacyjnych naliczonych od tej części wartości początkowej inwestycji w obcym środku trwałym (Fit-out), która odpowiada Kontrybucji Wynajmującego.

Ad. 2

W ocenie Wnioskodawcy, w przypadku potwierdzenia prawidłowości stanowiska Wnioskodawcy sformułowanego w punkcie nr 1, otrzymana Kontrybucja powinna zostać uznana za przychód niepodlegający opodatkowaniu.

Powyższy wniosek wynika z art. 12 ust. 4 pkt 6a Ustawy o CIT, zgodnie z którym do przychodów nie zalicza się zwróconych innych wydatków niezaliczonych do kosztów uzyskania przychodów. Przepis ten znajduje zastosowanie w sytuacji, w której po pierwsze podatnik ponosi określony wydatek, po drugie wydatek ten – z perspektywy podatkowej – nie stanowi kosztu uzyskania przychodów, a po trzecie dochodzi do jego zwrotu (co może również stanowić przyczynę jego niezaliczenia do kosztów uzyskania przychodu).

W przedstawionym stanie faktycznym wszystkie te przesłanki są spełnione. Wnioskodawca poniósł wydatki na wykonanie Fit-out i ujął je w wartości początkowej inwestycji w obcym środku trwałym. Następnie część tych wydatków została Wnioskodawcy zwrócona przez Wynajmującego w formie Kontrybucji, przy czym – jak wskazano w uzasadnieniu stanowiska do pytania nr 1 – część odpisów amortyzacyjnych odpowiadająca zwróconej części wartości początkowej nie powinna stanowić kosztu uzyskania przychodów. Oznacza to, że w części odpowiadającej Kontrybucji mamy do czynienia ze zwrotem wydatków, które nie będą podatkowo rozpoznane jako koszty.

Istotne znaczenie ma także sam charakter Kontrybucji. Nie jest ona rabatem czynszowym ani elementem kalkulacji czynszu. Nie stanowi również odrębnego przysporzenia o samoistnym charakterze gospodarczym. Jej funkcją jest pokrycie części kosztów prac wykończeniowych poniesionych przez Wnioskodawcę jako najemcę. Skoro więc Kontrybucja jest ściśle powiązana z wcześniej poniesionymi nakładami i stanowi refundację części tych nakładów, to brak jest podstaw do traktowania jej jako przychodu podlegającego opodatkowaniu, jeżeli równocześnie odpowiada ona wydatkom, które nie będą zaliczane do kosztów uzyskania przychodów.

W praktyce oznacza to zachowanie spójności podatkowej całego rozliczenia. Jeżeli bowiem Wnioskodawca, stosownie do art. 16 ust. 1 pkt 48 Ustawy o CIT, wyłączy z kosztów podatkowych tę część odpisów amortyzacyjnych, która odpowiada wartości nakładów zwróconych mu przez Wynajmującego, to ta sama wartość otrzymana w formie Kontrybucji nie powinna generować przychodu podatkowego. Odmienna wykładnia prowadziłaby do niespójnego rezultatu, w którym podatnik jednocześnie nie mógłby rozpoznać kosztu oraz byłby zobowiązany do rozpoznania przychodu z tytułu refundacji tego samego wydatku.

Na prawidłowość takiego rozumienia przepisów wskazuje również praktyka interpretacyjna, zaprezentowana m.in. we wskazanej wcześniej interpretacji nr 0114-KDIP2-1.4010.135.2024.2.MR1. W interpretacji tej uznano za prawidłowe stanowisko, zgodnie z którym otrzymana od wynajmującego kontrybucja, składająca się na wartość początkową inwestycji w obcym środku trwałym, od której odpisy amortyzacyjne w odpowiedniej części są wyłączone z kosztów uzyskania przychodów, powinna być potraktowana jako przychód niepodlegający opodatkowaniu. Argumentacja ta zachowuje aktualność także w niniejszej sprawie, ponieważ Kontrybucja pełni identyczną funkcję ekonomiczną – jest zwrotem części nakładów ujętych w amortyzowanej inwestycji w obcym środku trwałym. W konsekwencji, zdaniem Wnioskodawcy, jeżeli część odpisów amortyzacyjnych naliczonych od wartości początkowej inwestycji w obcym środku trwałym, odpowiadająca Kontrybucji Wynajmującego, zostanie wyłączona z kosztów uzyskania przychodów, to sama otrzymana Kontrybucja powinna zostać potraktowana jako przychód niepodlegający opodatkowaniu na podstawie art. 12 ust. 4 pkt 6a Ustawy o CIT.

Również w drugiej wspomnianej wcześniej interpretacji nr 0114-KDIP2-1.4010.166.2020.2.SP organ podatkowy przychylił się do stanowiska wnioskodawcy (w tym przypadku zwracającym wydatki był najemca), zgodnie z którym: „Zdaniem Wnioskodawców, w zakresie, w jakim Wynajmujący nie będzie uprawniony do zaliczenia wydatków poniesionych na Prace Adaptacyjne do kosztów uzyskania przychodów z uwagi na brzmienie art. 16 ust. 1 pkt 48 ustawy o CIT, otrzymany zwrot nie będzie stanowił dla Spółki przychodu, zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o CIT, zgodnie z którym do przychodów nie zalicza się zwróconych innych wydatków niezaliczonych do kosztów uzyskania przychodów. Wyżej wymienione stanowisko jest podzielane przez organy podatkowe w wydawanych interpretacjach indywidualnych. Przykładowo, w interpretacji podatkowej z 3 września 2019 r. (sygn. 0114-KDIP2-2.4010.288.2019.1.AZ), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził, iż z powyższych regulacji można więc wywieść, że skutki podatkowe związane ze zwrotem kosztów są generalnie uzależnione od tego, czy wydatki, które są zwracane podlegały zaliczeniu do kosztów podatkowych, czy też nie. Jeżeli zwracane wydatki podlegały zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, wówczas kwota zwrotu powinna podlegać zaliczeniu do przychodów. Natomiast w sytuacji, gdy zwrot poniesionych wydatków dotyczy kosztów, które zgodnie z przepisami podatkowymi nie mogły być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 16 ww. ustawy, wówczas zwrócone wydatki nie będą dla podatnika przychodem podatkowym. Treść przepisu art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o CIT poprzez użyte sformułowanie "innych wydatków" nawiązuje wyraźnie do treści poprzedzającego go pkt 6 ust. 4 art. 12 ustawy o CIT, w którym ustawodawca wymienił wydatki, których zwrot nie powoduje zaliczenia do przychodów ich wartości, jeżeli zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów. Jednocześnie jak podkreślił Dyrektor KIS w ww. interpretacji indywidualnej, aby dany wydatek mógł zostać zaliczony do kategorii "innych wydatków", o których mowa w art. 12 ust. 4 pkt 6a ww. ustawy o CIT, konieczne jest oprócz tego, by wydatek nie został zaliczony do kosztów uzyskania przychodów, żeby wydatek został wcześniej przez podatnika poniesiony, a następnie zwrócony podatnikowi, przy czym wydatek poniesiony jest odpowiednikiem wydatku zwróconego. Tak więc "wydatek zwrócony" to ten sam - a nie taki sam - wydatek, który został poniesiony. Zwróconym wydatkiem nie jest bowiem uzyskana przez podatnika kwota, która tylko odpowiada wartości poniesionego wydatku, lecz nie stanowi jego zwrotu.

Zdaniem Wnioskodawców powyższe warunki zostaną spełnione w kontekście przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego, bowiem:

1. koszty poniesione przez Wynajmującego na wybudowanie środków trwałych zostaną wyłączone z kosztów uzyskania przychodów w określonej części (w części zwróconej Wynajmującemu przez Najemcę) na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 48 ustawy o CIT;

2. koszty które będą zwracane przez Najemcę na rzecz Wynajmującego będą ściśle zdefiniowane i określone w umowie, bowiem będą dotyczyć Prac Adaptacyjnych, opisanych w umowie najmu.

Stanowisko Wnioskodawców potwierdza również interpretacja podatkowa z 24 kwietnia 2017 r. (sygn. 0461-ITPB3.4510.82.2017.1.KP), w której Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził, że jak stanowi art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, do przychodów nie zalicza się zwróconych innych wydatków niezaliczonych do kosztów uzyskania przychodów. Co istotne, aby zwrócone podatnikowi wydatki zostały wyłączone z przychodów podatkowych, muszą być wydatkami niepodlegającymi zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów na podstawie przepisu art. 16 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. (...) Z powyższych regulacji można więc wywieść, że skutki podatkowe związane ze zwrotem kosztów są generalnie uzależnione od tego, czy wydatki, które są zwracane podlegały zaliczeniu do kosztów podatkowych, czy też nie. Co do zasady, brak powstania przychodu podatkowego jest przedmiotem ugruntowanej linii interpretacyjnej np. w sytuacji, w której zwrot wydatków od osób trzecich (np. najemców) dotyczy wydatków na nabycie lub wytworzenie środków trwałych (tak np. Dyrektor Izby Skarbowej w interpretacji z 23 listopada 2017 r., sygn. 0114-KDIP2-1.4010.274.2017.1.KK).

Biorąc pod uwagę powyższe wyjaśnienia stwierdzić należy, że otrzymany przez Wynajmującego częściowy zwrot kosztów od Najemcy, który nie zostanie zaliczony przez Wynajmującego do kosztów uzyskania przychodów, podlegać będzie wyłączeniu z przychodów podatkowych na podstawie art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o CIT.”

Powyższa argumentacja dowodzi zatem jednoznacznie, że otrzymana przez Wnioskodawcę Kontrybucja powinna zostać uznana, stosownie do art. 12 ust. 4 pkt 6a Ustawy o CIT, za przychód niepodlegający opodatkowaniu, gdyż stanowi ona zwrot wydatków niezaliczonych do kosztów uzyskania przychodów Wnioskodawcy.

W związku z powyższym, Wnioskodawca prosi o potwierdzenie prawidłowości jego stanowiska.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Odstępuję od uzasadnienie prawnego tej oceny.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Odnosząc się do powołanych przez Państwa we wniosku interpretacji indywidualnych, wskazać należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach innych podmiotów i nie wiążą organu w sprawie będącej przedmiotem wniosku. Zostały wydane w określonym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym i w tych sprawach rozstrzygnięcia w nich zawarte są wiążące. Nie mogą one zatem przesądzać o niniejszym rozstrzygnięciu. Natomiast organy podatkowe mimo, że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkują się wydanymi rozstrzygnięciami organów podatkowych, to nie mają możliwości zastosowania ich wprost, z tego powodu, że nie stanowią materialnego prawa podatkowego. Każdą sprawę tut. organ jest zobowiązany rozpatrywać indywidualnie.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·     Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·     Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·     w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·     w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.

Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym: