Interpretacja 0114-KDIP2-1.4010.179.2026.2.KS

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy:

‒    kwota zapłacona przez Wnioskodawcę na rzecz banku mogła stanowić koszty uzyskania przychodów związane ze sprzedażą nieruchomości niezabudowanej w proporcji odpowiadającej stosunkowi wartości nieruchomości niezabudowanej do sumy wartości obu nieruchomości zgodnie z art. 15 ust 1 i 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej także: ustawa o CIT) – jest prawidłowe.

‒    kwota poniesiona na rzecz Banku może stanowić koszty uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust 1 i 6 ustawy o CIT w postaci odpisów amortyzacyjnych od powiększonej wartości początkowej nieruchomości wykorzystywanej w najmie, gdyby była obliczona w proporcji wynikającej ze stosunku wartości początkowej nieruchomości użytkowej, która została wynajęta przez nabywcę do sumy wartości obu nieruchomości - jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

13 maja 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 23 kwietnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, dotyczący podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie kosztów uzyskania przychodów.

Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie pismem z 9 czerwca 2026 r. (data wpływu: 9 czerwca 2026 r.).

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca: rezydent podatkowy w Polsce, podlegający opodatkowaniu na terenie Polski od całości swoich dochodów, prowadzący działalność gospodarczą w zakresie: wynajmu i zarządzania nieruchomościami: A. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą (…), wpisaną do rejestru przedsiębiorców prowadzonego przez Sąd Rejonowy dla (…) pod numerem KRS (…), NIP (…), REGON (…) (dalej: Wnioskodawca) w celu zakupienia w ramach ZCP nieruchomości i praw z nimi związanych Spółki w upadłości: B. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą (…), adres: (…), wpisanej do rejestru przedsiębiorców prowadzonego przez (…) pod numerem KRS (…), NIP (…), REGON (…) (dalej: Spółka lub Upadły lub (…)) zawarł porozumienie w formie aktu notarialnego z Syndykiem masy upadłości B. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością.

Zgodnie z porozumieniem, warunkiem zawarcia umowy sprzedaży ZCP upadłego była uprzednia spłata przez Wnioskodawcę bezpośrednio na rachunek banku (głównego wierzyciela hipotecznego upadłego) kwoty (…) PLN tytułem częściowej spłaty należności głównej. Spłata nastąpiła bez wstąpienia Wnioskodawcy w prawa zaspokojonego wierzyciela. Wnioskodawcy nie przysługuje wobec upadłego żadne roszczenie regresowe z tego tytułu. Bank, w wykonaniu odrębnego oświadczenia, ograniczył jednocześnie kwotę dochodzoną w postępowaniu upadłościowym o wartość otrzymaną od Wnioskodawcy.

Upadły miał dług wobec banku i innych wierzycieli i Strony doszły do porozumienia, że w pierwszej kolejności Wnioskodawca dokona częściowej spłaty wierzytelności, jaki ma Bank wobec B., a następnie zakupi z wolnej ręki w ramach postępowania upadłościowego B. za zgodą sędziego komisarza w ramach ZCP dwie nieruchomości: pierwsza niezabudowana na której rozpoczęto wcześniej inwestycję (przed PnU) a druga nieruchomość o charakterze użytkowym wraz z wszelkimi przynależnościami oraz prawami związanymi z tymi nieruchomościami i informacjami umożliwiającymi do nich dostęp i zapewniającymi nad nimi władztwo, z wyłączeniem wszelkich należności przysługujących B. Następnie otrzymano postanowienie Sędziego komisarza zezwalające na sprzedaż z wolnej ręki na powyższych warunkach.

Wnioskodawca dokonał zakupu Upadłego na powyższych warunkach. Najpierw dokonał spłaty ustalonej kwoty na rzecz Banku a następnie zakupił od Upadłego ZCP z dwoma nieruchomościami za zgodą i na warunkach określonych przez Sędziego komisarza. W rzeczywistości Wnioskodawca przejął i od razu spłacił część długu upadłego przedsiębiorstwa wobec banku, co stanowiło warunek nabycia nieruchomości od upadłego przez Wnioskodawcę i było metodą zapłacenia części ceny. Kwota spłaty na rzecz Banku została ujęta w księgach Wnioskodawcy, jako kwota niestanowiąca kosztów uzyskania przychodów.

Następnie Wnioskodawca sprzedał nieruchomość gruntową niezabudowaną z rozpoczętą inwestycją a nieruchomość o charakterze użytkowym jest wykorzystywana przez Wnioskodawcę w prowadzonej działalności gospodarczej. Nieruchomość użytkowa została przejęta wraz z najemcami i najem ten jest kontynuowany w działalności Wnioskodawcy. Nieruchomość ta podlega amortyzacji od wartości początkowej, nieuwzględniającej kwoty płatności dokonanej do Banku przed transakcją zakupu majątku upadłego.

Wnioskodawca ma wątpliwość dotyczącą prawa do rozpoznania kosztów uzyskania przychodów z tytułu kwoty zapłaconej na rzecz Banku a poniesionej w związku z zakupem.

Uzupełnienie opisu stanu faktycznego

1. Na pytanie „We wniosku wskazali Państwo, że „zawarli umowę sprzedaży ZCP upadłego” oraz, że „Wnioskodawca dokonał zakupu Upadłego” – proszę wskazać co faktycznie jest przedmiotem zakupu ZCP, czy przedsiębiorstwo?” odpowiedzieli Państwo, że pojawił się tutaj błąd terminologiczny, zgodnie z decyzją sędziego-komisarza oraz porozumieniem z syndykiem przedmiotem zakupu było przedsiębiorstwo.

2. Wierzytelność, którą Państwo zapłacili była zabezpieczona hipotekami ustanowionymi na obu nieruchomościach będących składnikami nabywanego przedsiębiorstwa. Spłacona przez wnioskodawcę kwota stanowiła część należności głównej z tytułu tych kredytów, bezpośrednio obciążających nabywane nieruchomości. Bez jej uiszczenia transakcja nabycia nieruchomości nie mogłaby dojść do skutku na warunkach zatwierdzonych przez sędziego-komisarza.

3. Cena nabycia była ustalona przez sędziego-komisarza jako minimalna cena sprzedaży z wolnej ręki. Kwota zapłacona przez Wnioskodawcę bezpośrednio do Banku C. nie pomniejszała formalnej Ceny Sprzedaży płaconej Syndykowi. Była to odrębna płatność, stanowiąca jednak ekonomiczny warunek dojścia transakcji do skutku. Bank C., w wykonaniu odrębnego oświadczenia, obniżył kwotę dochodzoną w postępowaniu upadłościowym o tę właśnie wartość, co umożliwiło zamknięcie postępowania z pełnym zaspokojeniem wierzycieli przy łącznej kwocie (Cena Sprzedaży + płatność do Banku) odpowiadającej ekonomicznej wartości całej transakcji.

4. Struktura transakcji wynikała z warunku postawionego przez syndyka i zaakceptowanego przez sędziego-komisarza. Warunek wynikał z kolei z okoliczności wskazanych w poprzednim punkcie.

5. Zapłata na rzecz banku w sensie prawno-technicznym nie była zaliczką.

6. Sformułowanie zapłata na rzecz banku wierzytelności „była metodą zapłacenia części ceny” należy rozumieć w sensie ekonomicznym - płatności były powiązane i obie składały się na ekonomiczny koszt nabycia przedsiębiorstwa, na cenę przedsiębiorstwa.

7. Kwota spłaty na rzecz banku została ujęta jako niestanowiąca kosztów uzyskania przychodów z przyczyn ostrożnościowych. Pomimo przedstawionego stanowiska wnioskodawcy, przepisy nie są dla niego w 100% oczywiste - stąd niniejszy wniosek o interpretację.

8. Na pytanie, czy oprócz wskazanych we wniosku dwóch nieruchomości w skład nabytego ZCP/przedsiębiorstwa wchodziły jeszcze jakieś inne składniki?” odpowiedzieli Państwo twierdząco - zgodnie z warunkami transakcji poza dwiema nieruchomościami w skład przedsiębiorstwa wchodziły inne składniki wystarczające do samodzielnego prowadzenia działalności operacyjnej parku handlowego.

9. Wraz z nieruchomościami nabyli Państwo przynależności takie jak: umowy najmu, decyzje administracyjne, umowy z dostawcami mediów i usług, prawa z umów serwisowych, dokumentacja techniczna.

Pytanie

1.  Czy kwota zapłacona przez Wnioskodawcę na rzecz banku mogła stanowić koszty uzyskania przychodów związane ze sprzedażą nieruchomości niezabudowanej w proporcji odpowiadającej stosunkowi wartości nieruchomości niezabudowanej do sumy wartości obu nieruchomości zgodnie z art. 15 ust. 1 i 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej także: ustawa o CIT)?

2.  Czy kwota poniesiona na rzecz Banku może stanowić koszty uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 i 6 ustawy o CIT w postaci odpisów amortyzacyjnych od powiększonej wartości początkowej nieruchomości wykorzystywanej w najmie, gdyby była obliczona w proporcji wynikającej ze stosunku wartości początkowej nieruchomości użytkowej, która została wynajęta przez nabywcę do sumy wartości obu nieruchomości?

Państwa stanowisko w sprawie

Wnioskodawca uważa że na powyższe pytania nr 1 i nr 2 należy udzielić odpowiedzi potwierdzającej.

1. Tak: kwota zapłacona przez Wnioskodawcę na rzecz Banku mogła stanowić koszty uzyskania przychodów związane ze sprzedażą nieruchomości niezabudowanej w proporcji odpowiadającej stosunkowi wartości zakupu tej nieruchomości do sumy wartości obu nieruchomości na podstawie art. 15 ust. 1 i 4 ustawy o CIT.

2. Tak: kwota poniesiona na rzecz Banku może stanowić koszty uzyskania przychodów w postaci odpisów amortyzacyjnych od skorygowanej wartości początkowej nieruchomości użytkowej wykorzystywanej w najmie, gdyby była obliczona w proporcji wynikającej ze stosunku wartości początkowej nieruchomości użytkowej, która została wynajęta przez nabywcę do sumy wartości obu nieruchomości (art. 15 ust. 1 i 6 ustawy o CIT).

Uzasadnienie:

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”) kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy jego poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.

W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:

‒    został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika, czyli Wnioskodawcy,

‒    jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona, (zapłata na rzecz banku nie została Wnioskodawcy zwrócona) - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, - poniesiony został w celu uzyskania przychodów, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów,

‒    został właściwie udokumentowany,

‒    nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych z ich źródła, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.

Jednocześnie trzeba podkreślić, że przez pojęcie zachować należy rozumieć dochować coś w stanie niezmienionym, nienaruszonym, utrzymać. Natomiast zabezpieczyć oznacza uczynić bezpiecznym, niezagrożonym, dać ochronę. Można, więc przyjąć, że koszty poniesione na zachowanie źródła przychodu to takie, które poniesione zostały, aby przychody z danego źródła przychodów w dalszym ciągu występowały w nienaruszonym stanie oraz, aby takie źródło w ogóle dalej istniało.

Natomiast, jako zabezpieczenie źródła przychodów powinno się przyjmować koszty poniesione na ochronę istniejącego źródła przychodów, które umożliwią dalsze funkcjonowanie źródła. Za koszty związane z zabezpieczeniem i zachowaniem źródła przychodów należy, więc uznać przede wszystkim koszty prawidłowego funkcjonowania podatnika oraz prawidłowego prowadzenia działalności gospodarczej, do której zalicza się koszty poniesione w celu uzyskania przychodów. W oparciu o kryterium stopnia tego powiązania, ustawodawca wyróżnia przy tym koszty podatkowe:

‒    bezpośrednio związane z przychodami, których poniesienie przekłada się wprost na uzyskanie konkretnych przychodów (możliwe jest ustalenie, w jakim okresie i w jakiej wysokości powstał związany z nimi przychód) oraz

‒    inne niż bezpośrednio związane z przychodami, których nie można w taki sposób przypisać do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione, jako prowadzące do ich osiągnięcia (tzw. koszty pośrednie).

Podkreślić należy, że w celu wykazania związku pomiędzy kosztem a przychodem podatnik musi dysponować wymaganymi przez prawo dowodami.

W przedstawionym opisie sprawy, wydatek został faktycznie poniesiony przez Wnioskodawcę (zapłacił Bankowi) i pozostaje w związku z jego działalnością gospodarczą (został poniesiony w toku tej działalności gospodarczej). Ponadto zapłata do banku była warunkiem Syndyka i Upadłego zatwierdzonym przez Sędziego Komisarza. Należy wnioskować, że bez spełnienia tego warunku nie doszłoby do transakcji zakupu nieruchomości od Upadłego. Ponadto wystąpił przychód związany bezpośrednio z tego rodzaju poniesionym wydatkiem: późniejsza sprzedaż nieruchomości niezabudowanej. Ponadto, został on udokumentowany zgodnie z przepisami. Zatem z prawidłowo i rzetelnie udokumentowanych zdarzeń wynika, że był to wydatek celowy i racjonalnie uzasadniony, Było to zgodne z Porozumieniem, wymogami Banku, Syndyka i Sędziego komisarza, który zatwierdził tak przeprowadzony zakup majątku Upadłego.

Z przebiegu zdarzeń wynika, że p pierwsze, istnieje związek spłaty kwoty na rzecz banku z transakcją zakupu majątku Upadłego, w którego skład wchodzą dwie nieruchomości: pierwsza niezabudowana, druga o charakterze użytkowym. Obie nieruchomości służyły prowadzeniu działalności gospodarczej Wnioskodawcy. Pierwsza została sprzedana i został uzyskany z niej bezpośrednio przychód a druga użytkowa, podlega amortyzacji i jest wykorzystywana nadal w działalności gospodarczej i przynosi przychód z tytułu najmu.

1. Wydatek na spłatę zobowiązania upadłego wobec banku w części związanej z wartością nieruchomości niezabudowanej, która została sprzedana i Wnioskodawca wykazał przychód podatkowy z tego tytułu mógł stanowić koszty uzyskania przychodów.

Wnioskodawca uważa, że część kwoty zapłaconej przez Wnioskodawcę na rzecz banku mogła stanowić koszty uzyskania przychodów związane ze sprzedażą nieruchomości niezabudowanej, gdyby była obliczona w proporcji wynikającej z zastosowania stosunku wartości nieruchomości, która została sprzedana do wartości obu nieruchomości nabytych od upadłego.

Jak wykazano powyżej zdaniem Wnioskodawcy wydatek do banku zasadniczo spełnia wymogi racjonalności poniesienia i związku z działalnością gospodarczą Wnioskodawcy a ponadto część kwoty wydatku jest związana z konkretnym, wykazanym przychodem z tytułu sprzedaży nieruchomości mieszkaniowej.

Dodatkowo wydatek ten nie został wymieniony w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, jako niestanowiący kosztów uzyskania przychodów oraz został prawidłowo udokumentowany.

Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami - co do zasady - są potrącalne w roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody (art. 15 ust. 4 i 4b ustawy o CIT).

Odnosząc powyższe do opisanej we wniosku sytuacji wskazać należy, że w zakresie, w jakim częściowa spłata długu upadłego przez Wnioskodawcę do banku stanowi uzasadniony, racjonalny wydatek związany bezpośrednio z zawarciem umowy zakupu nieruchomości od Upadłego w tym nieruchomości niezabudowanej i z działalnością gospodarczą Wnioskodawcy to Wnioskodawca powinien mieć prawo do uznania za koszt uzyskania przychodu w tytułu późniejszej sprzedaży nieruchomości niezabudowanej części kwoty zapłaconej Bankowi, jako koszt zakupu nieruchomości niezabudowanej przez Wnioskodawcę w ramach transakcji zakupu od Upadłego. Wydatki, które zostały poniesione na spłatę długu do Banku są, bowiem ściśle związane z tą właśnie transakcją. Natomiast późniejsza sprzedaż wygenerowała przychód podatkowy, do którego należy przyporządkować koszty w odpowiedniej proporcji, ponieważ są one związane z przychodami, są racjonalnie uzasadnione i prowadzące do ich osiągnięcia.

Jednakże kwota zapłacona do banku była związana z zakupem obu nieruchomości stąd zdaniem Wnioskodawcy należy ustalić, jaka część tej kwoty pozostaje związana ze sprzedażą nieruchomości niezabudowanej, a jaka z nieruchomością użytkową.

Wnioskodawca twierdzi, że w celu prawidłowego obliczenia kwoty kosztów uzyskania przychodów ze sprzedaży nieruchomości niezabudowanej mógł dodać do wartości kosztów nabycia część kwoty zapłaconej Bankowi, obliczonej według następujących zasad: kwota zapłacona do banku pomnożona przez stosunek wartości nabytej nieruchomości niezabudowanej do wartości obu zakupionych nieruchomości.

Tak obliczona kwota powinna stanowić koszty uzyskania przychodów ze sprzedaży nieruchomości.

2. Wydatek na spłatę zobowiązania upadłego wobec Banku w części związanej z wartością nieruchomości użytkowej, która jest wykorzystywana w działalności gospodarczej Wnioskodawcy i służy generowaniu przychodu z tytułu najmu powinien stanowić koszty podatkowe w postaci odpisów amortyzacyjnych.

Wnioskodawca uważa, że część kwoty zapłaconej przez Wnioskodawcę na rzecz Banku mogła stanowić koszty uzyskania przychodów w postaci odpisów amortyzacyjnych od powiększonej o tę kwotę wartości początkowej środka trwałego gdyby została obliczona według proporcji wynikającej ze stosunku kwoty stanowiącej wartość nieruchomości użytkowej do wartości obu zakupionych nieruchomości.

Jak wykazano powyżej kwota zapłacona do Banku, jako koszt poniesiony w ramach transakcji objętej Porozumieniem spełnia wymogi racjonalności poniesienia i związku z działalnością gospodarczą Wnioskodawcy. Zakupiona przez Wnioskodawcę nieruchomość użytkowa była wprowadzona do ewidencji środków trwałych i podlega amortyzacji podatkowej. Wnioskodawca wykorzystuje zakupioną nieruchomość użytkową w działalności gospodarczej. Generuje ona przychody z najmu. Kosztem uzyskania przychodów związanych z najmem są odpisy amortyzacyjne, dokonywane przez Wnioskodawcę.

Z uwagi, bowiem na to, że składniki majątku trwałego wykorzystywane są przez podatników w dłuższym okresie czasu, a nie tylko w roku ich nabycia, ustawodawca przyjął zasadę, że wydatki te zalicza się do kosztów sukcesywnie, w miarę ich zużycia (poprzez odpisy amortyzacyjne).

Zgodnie z 16. 1 pkt 1 ustawy o CIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na nabycie gruntów lub prawa wieczystego użytkowania gruntów z wyjątkiem opłat za wieczyste użytkowanie gruntów:

‒    nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych niż wymienione w lit, a środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych w tym również wchodzących w skład nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych części,

‒    ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z art. 16g ust. 13 powiększają wartość środków trwałych, stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych, wydatki te, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1, są jednak kosztem uzyskania przychodów, w przypadku odpłatnego zbycia środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych bez względu na czas ich poniesienia.

Jak stanowi, bowiem art. 15 ust. 6 ustawy o CIT, kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z przepisami art. 16a-16m, z uwzględnieniem specyfiki spółek nieruchomościowych.

Stosownie do art. 16a ust. 1 Ustawy o CIT, amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c Ustawy o CIT, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania m.in. budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1 Ustawy o CIT, zwane środkami trwałymi.

Zgodnie z art. 16f ust. 1 ustawy o CIT podatnicy, z wyjątkiem tych, którzy ze względu na ogłoszoną upadłość nie prowadzą działalności gospodarczej, dokonują odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o których mowa w art. 16a ust. 1 i ust. 2 pkt 1-3 oraz w art. 16b.

Z kolei stosownie do art. 16g ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z uwzględnieniem ust. 2-14, uważa się w razie odpłatnego nabycia cenę ich nabycia. Za cenę nabycia uważa się kwotę należną zbywcy, powiększoną o koszty związane z zakupem naliczone do dnia przekazania środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej do używania, a w szczególności o koszty transportu, załadunku i wyładunku, ubezpieczenia w drodze, montażu, instalacji i uruchomienia programów oraz systemów komputerowych, opłat notarialnych, skarbowych i innych, odsetek, prowizji, oraz pomniejszoną o podatek od towarów i usług, z wyjątkiem przypadków, gdy zgodnie z odrębnymi przepisami podatek od towarów i usług nie stanowi podatku naliczonego albo podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty należnego podatku o podatek naliczony albo zwrot różnicy podatku w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. W przypadku importu cena nabycia obejmuje cło i podatek akcyzowy od importu składników majątku (art. 16g ust. 3 ustawy o CIT).

Ustawodawca nie przewidział w przepisie, że koszty związane z zakupem środka trwałego stanowią katalog zamknięty. Oznacza to, że gdyby nie uznać ze zapłata do banku stanowi bezpośrednią cenę nabycia to spełnia ona wymogi kwoty stanowiącej koszty związane z zakupem nieruchomości poniesione i naliczone do dnia przekazania środka trwałego do używania, na tej samej zasadzie jak na przykład koszty notarialne.

Powyższe oznacza, że Wnioskodawca miał prawo, chociaż z powodów ostrożnościowych z tego prawa nie skorzystał, powiększyć ustaloną do celów amortyzacji podatkowej wartość początkową nieruchomości użytkowej o część kwoty stanowiącej wydatek poniesiony w związku z transakcją zakupu nieruchomości użytkowej na rzecz banku.

Zdaniem Wnioskodawcy, aby prawidłowo ustalić wartość początkową nieruchomości użytkowej Wnioskodawca mógł uwzględnić część kwoty zapłaconej Bankowi obliczoną według następujących zasad: kwota zapłacona do banku powinna zostać obliczona przy zastosowaniu proporcji wartości nieruchomości użytkowej do wartości obu nabytych od upadłego nieruchomości.

Podsumowując, zdaniem Wnioskodawcy kwota poniesiona na rzecz Banku nie może stanowić kosztów uzyskania przychodów bezpośrednio z uwagi na treść art. 15 ust. 6 ustawy o CIT. Natomiast może stanowić koszty uzyskania przychodów w postaci odpisów amortyzacyjnych od skorygowanej wartości początkowej nieruchomości wykorzystywanej w najmie, gdyby była obliczona w proporcji wynikającej ze stosunku wartości początkowej nieruchomości użytkowej do wartości obu zakupionych od Upadłego nieruchomości.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywała w dacie zaistnienia zdarzenia.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Przedstawione rozstrzygnięcie podjęto wyłącznie w oparciu o okoliczności faktyczne wskazane przez Państwa w części wniosku stanowiącej opis stanu faktycznego sprawy.

Jednocześnie wskazać należy, że wydana interpretacja odnosi się ściśle do przedmiotu pytań. Inne kwestie wynikające z opisu sprawy oraz własnego stanowiska, które nie zostały objęte pytaniami nie mogą być, zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji Podatkowej, rozpatrzone.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.

Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej.