Wnioskodawca planuje utworzyć spółkę komandytową w Polsce z siedzibą i zarządem w kraju, gdzie komplementariuszem będzie osoba fizyczna (rezydent Niemiec), a komandytariuszem spółka z o.o. Spółka ma prowadzić działalność handlową w Polsce bez stałej placówki za granicą, z przewidywanymi przychodami nieprzekraczającymi…
Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe
Szanowny Panie,
stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
26 stycznia 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 26 stycznia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych odnośnie ustalenia czy spółka komandytowa mająca siedzibę i zarząd w Polsce będzie podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych zgodnie z art. 1 ust. 3 pkt 1 ustawy o CIT, a przy spełnieniu warunków z art. 19 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT będzie uprawniona do stosowania stawki 9% CIT.
Uzupełnił go Pan w odpowiedzi na wezwanie pismem z 19 marca 2026 r. (data wpływu 19 marca 2026 r.).
Treść wniosku jest następująca:
Opis zdarzenia przyszłego
Planowana spółka komandytowa i jej wspólnicy
Wnioskodawca zamierza w 2025 r. utworzyć w Polsce spółkę komandytową pod firmą „A spółka komandytowa” (dopuszczalny skrót: „A sp.k.”). Równocześnie założy jednoosobową spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością „B spółka z o.o.”, której będzie jedynym wspólnikiem. Spółka ta obejmie status komandytariusza w A sp.k. Struktura własnościowa ma być następująca:
W planie umowy spółki przewidziano między innymi:
Spółka komandytowa zostanie zarejestrowana w Krajowym Rejestrze Sądowym po zawarciu umowy. Poza wkładami wspólników Spółka nie planuje pozyskiwać zewnętrznego kapitału ani posiadać powiązań kapitałowych z innymi podmiotami. Wspólnikami pozostaną wyłącznie Wnioskodawca i B sp. z o.o.
Miejsce prowadzenia działalności i rezydencja podatkowa
Spółka komandytowa prowadzić będzie działalność wyłącznie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Biuro, miejsce zarządu, zaplecze administracyjne oraz księgowość Spółki będą znajdować się w Polsce. Wszelkie decyzje gospodarcze będą podejmowane w Polsce.
Spółka nie będzie posiadać stałej placówki ani personelu w Niemczech, nie planuje tam biura, filii, oddziału ani zakładu. Spółka będzie obsługiwać ewentualnych kontrahentów z Niemiec z Polski; faktury będą wystawiane z polskiego adresu. Przychody z działalności Spółki będą jedynym źródłem dochodu Wnioskodawcy w Polsce.
Wnioskodawca jest rezydentem podatkowym Niemiec w rozumieniu art. 4 UPO PL–DE, gdyż jego stałe miejsce zamieszkania, ośrodek interesów życiowych i gospodarczych oraz miejsce zarządu prywatnego znajdują się w Niemczech. Dysponuje on certyfikatem rezydencji podatkowej wydanym przez właściwy niemiecki urząd skarbowy.
Brak stałego zakładu w Niemczech
Zgodnie z art. 5 UPO, „zakład” oznacza stałą placówkę, poprzez którą całkowicie lub częściowo prowadzona jest działalność przedsiębiorstwa.
Spółka komandytowa posiada zakład w Polsce, natomiast nie będzie posiadać zakładu w Niemczech. Ewentualne czynności przygotowawcze lub pomocnicze wykonywane w Niemczech (np. kontakt z kontrahentami) nie będą stanowiły zakładu w rozumieniu art. 5 UPO. Spółka nie będzie posiadać personelu ani infrastruktury w Niemczech. W konsekwencji zyski Spółki komandytowej przypisane będą zakładowi w Polsce.
Zdarzenia przyszłe
Wnioskodawca przewiduje, że Spółka komandytowa zostanie utworzona i zacznie działalność w 2025 r. lub 2026 r. W kolejnych latach planuje stopniowe zwiększanie skali działalności na rynku polskim i niemieckim, jednak roczne przychody nie przekroczą równowartości 2 000 000 EUR, dzięki czemu Spółka powinna być małym podatnikiem CIT uprawnionym do zastosowania stawki 9 %.
Wnioskodawca planuje wypłatę zysku i zaliczek na poczet zysku, proporcjonalnie do udziału w zysku. Wypłaty te będą kierowane na rachunek bankowy Wnioskodawcy w Niemczech.
Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego
W piśmie z 19 marca 2026 r. stanowiącym odpowiedź na wezwanie wskazał Pan, że:
Pytania
1. Czy A spółka komandytowa – mająca siedzibę i zarząd w Polsce – będzie podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych zgodnie z art. 1 ust. 3 pkt 1 UstCIT, a przy spełnieniu warunków z art. 19 ust. 1 pkt 2 UstCIT (przychody nieprzekraczające 2 000 000 EUR) będzie uprawniona do stosowania stawki 9 % CIT?
2. Czy dochody Wnioskodawcy z tytułu udziału w zyskach A sp.k. – jako komplementariusza będącego rezydentem podatkowym Niemiec – będą opodatkowane wyłącznie w Polsce jako zyski zakładu położonego w Polsce, a w Niemczech zastosowanie znajdzie metoda wyłączenia z progresją określona w art. 24 ust. 1 lit. a UPO PL–DE?
3. Czy przy wypłacie zysku (dywidendy) przez A sp.k. na rzecz Wnioskodawcy Spółka powinna, jako płatnik, pobrać zryczałtowany podatek dochodowy od osób fizycznych w wysokości nieprzekraczającej 15 % kwoty brutto wypłaty, zgodnie z art. 30a ust. 1 pkt 4 UstPIT w związku z art. 10 ust. 2 lit. b UPO PL–DE?
4. Czy Wnioskodawca – jako komplementariusz – będzie uprawniony do pomniejszenia podatku u źródła (PIT) obliczonego według art. 30a ust. 1 pkt 4 UstPIT o kwotę odpowiadającą iloczynowi jego udziału w zysku (99 %) oraz podatku CIT należnego od dochodu A sp.k. za rok podatkowy, z którego pochodzi wypłacany zysk (art. 30a ust. 6a-6e UstPIT), także w sytuacji, gdy stawka podatku u źródła na podstawie UPO PL–DE wynosi 15 %?
Przedmiotem niniejszego rozstrzygnięcia jest odpowiedź na pytanie Nr 1 w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych. W zakresie pytań oznaczonych Nr 2-4 odnośnie podatku dochodowego od osób fizycznych zostało wydane odrębne rozstrzygnięcie.
Pana stanowisko w sprawie
Ad. 1 – Status A sp.k. jako podatnika CIT i stawka 9 %
Wnioskodawca stoi na stanowisku, że Spółka komandytowa będzie podatnikiem CIT na podstawie art. 1 ust. 3 pkt 1 UstCIT. Jej siedziba i zarząd będą znajdowały się w Polsce, więc będzie podlegać w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Zamiarem Wnioskodawcy jest prowadzenie działalności na niewielką skalę – roczne przychody Spółki nie przekroczą równowartości 2 000 000 EUR, a Spółka będzie spełniać definicję małego podatnika. W związku z tym dochody Spółki z działalności operacyjnej powinny być opodatkowane CIT według stawki 9 % (art. 19 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 19 ust. 1a UstCIT).
Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy
Ad. 1.
Spółka komandytowa jako podatnik CIT i kwalifikacja przychodów komplementariusza
Od 1 stycznia 2021 r. spółki komandytowe mające siedzibę lub zarząd w Polsce są podatnikami podatku dochodowego od osób prawnych (art. 1 ust. 3 pkt 1 UstCIT). Spółka komandytowa prowadząca działalność operacyjną w Polsce jest zatem zobowiązana do obliczania i płacenia CIT od swoich dochodów. Wypłata zysku wspólnikom spółki komandytowej będącej podatnikiem CIT jest natomiast traktowana na gruncie UstPIT jak dywidenda. Przychody komplementariusza z tytułu udziału w zyskach takiej spółki stanowią przychody z tytułu udziału w zyskach osób prawnych (art. 17 ust. 1 pkt 4 UstPIT). W przypadku osób fizycznych pobiera się od nich zryczałtowany podatek w wysokości 19 % (art. 30a ust. 1 pkt 4 UstPIT), z możliwością pomniejszenia o CIT zapłacony przez spółkę (art. 30a ust. 6a-6e UstPIT).
Planowana A sp.k. będzie zatem podatnikiem CIT; komplementariusz będzie opodatkowany z tytułu wypłat zysku.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku w zakresie pytania nr 1 odnośnie podatku dochodowego od osób prawnych jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 1 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):
Przepisy ustawy mają zastosowanie do spółek komandytowych i spółek komandytowo-akcyjnych mających siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Stosowanie do art. 4a pkt 21 lit. c) ustawy o CIT, przez spółkę należy również rozumieć spółki, o których mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 1a, mające siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy o CIT:
Podatek, z zastrzeżeniem art. 21, art. 22, art. 24a, art. 24b, art. 24d i art. 24f, wynosi:
1) 19% podstawy opodatkowania;
2) 9% podstawy opodatkowania od przychodów (dochodów) innych niż z zysków kapitałowych – w przypadku podatników, u których przychody osiągnięte w roku podatkowym nie przekroczyły wyrażonej w złotych kwoty odpowiadającej równowartości 2.000.000 euro, z wyjątkiem podatników określonych w pkt 5, przy czym:
a) kwotę 2.000.000 euro przelicza się na złote według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski na pierwszy dzień roboczy roku podatkowego, w zaokrągleniu do 1.000 zł,
b) jeżeli rok podatkowy podatnika był dłuższy albo krótszy niż 12 miesięcy, kwotę 2.000.000 euro ustala się jako iloczyn 1/12 tej kwoty i liczby pełnych miesięcy w tym roku podatkowym, a w przypadku gdy rok podatkowy nie obejmuje pełnego miesiąca kalendarzowego, za pełny miesiąc przyjmuje się okres trwający 30 dni;
3) 23% podstawy opodatkowania - w przypadku podatników będących:
a) bankiem krajowym, bankiem zagranicznym i instytucją kredytową w rozumieniu odpowiednio art. 4 ust. 1 pkt 1, 2 i 17 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe, z wyjątkiem podatników będących bankiem spółdzielczym w rozumieniu art. 20 ust. 1 tej ustawy,
b) podatkową grupą kapitałową, w skład której wchodzi bank krajowy w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe, w części, w jakiej dochód tego banku pozostaje do sumy dochodów spółek wchodzących w skład tej podatkowej grupy kapitałowej;
4) 21% podstawy opodatkowania - w przypadku podatników będących:
a) bankiem spółdzielczym w rozumieniu art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe,
b) spółdzielczą kasą oszczędnościowo-kredytową;
5) 11% podstawy opodatkowania - w przypadku podatników, o których mowa w pkt 3 lit. a albo pkt 4, spełniających warunek określony w pkt 2, przy czym przepisy ust. 1a-1e stosuje się odpowiednio.
Stosownie do art. 19 ust. 1a ustawy o CIT:
Podatnik, który został utworzony:
1) w wyniku przekształcenia, połączenia lub podziału podatników, z wyjątkiem przekształcenia spółki w inną spółkę, albo
2) w wyniku przekształcenia przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną wykonującą we własnym imieniu działalność gospodarczą lub spółki niebędącej osobą prawną, albo
3) przez osoby prawne, osoby fizyczne albo jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które wniosły na poczet kapitału podatnika uprzednio prowadzone przez siebie przedsiębiorstwo, zorganizowaną część przedsiębiorstwa albo składniki majątku tego przedsiębiorstwa o wartości przekraczającej łącznie równowartość w złotych kwoty co najmniej 10.000 euro przeliczonej według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski na pierwszy dzień roboczy października roku poprzedzającego rok podatkowy, w którym wniesiono te składniki majątku, w zaokrągleniu do 1.000 zł, przy czym wartość tych składników oblicza się, stosując odpowiednio przepisy art. 14, albo
4) przez osoby prawne, osoby fizyczne albo jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej wnoszące, tytułem wkładów niepieniężnych na poczet kapitału podatnika, składniki majątku uzyskane przez te osoby albo jednostki w wyniku likwidacji innych podatników, jeżeli te osoby albo jednostki posiadały udziały (akcje) tych innych likwidowanych podatników, albo
5) przez osoby prawne, osoby fizyczne albo jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, jeżeli w roku podatkowym, w którym podatnik został utworzony, oraz w roku podatkowym bezpośrednio po nim następującym, zostało do niego wniesione na poczet kapitału uprzednio prowadzone przedsiębiorstwo, zorganizowana część przedsiębiorstwa albo składniki majątku tego przedsiębiorstwa o wartości przekraczającej łącznie równowartość w złotych kwoty 10.000 euro przeliczonej według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski na pierwszy dzień roboczy października roku poprzedzającego rok podatkowy, w którym wniesiono te składniki majątku, w zaokrągleniu do 1.000 zł, przy czym wartość tych składników oblicza się, stosując odpowiednio przepisy art. 14
- nie stosuje przepisu ust. 1 pkt 2 w roku podatkowym, w którym rozpoczął działalność, oraz w roku podatkowym bezpośrednio po nim następującym.
Zgodnie natomiast z art. 19 ust. 1c ustawy o CIT:
Przepisu ust. 1 pkt 2 nie stosuje się do:
1) spółki dzielonej,
2) podatnika, który wniósł tytułem wkładu do innego podmiotu, w tym na poczet kapitału:
a) uprzednio prowadzone przez siebie przedsiębiorstwo, zorganizowaną część przedsiębiorstwa albo składniki majątku tego przedsiębiorstwa o wartości przekraczającej łącznie równowartość w złotych kwoty 10.000 euro przeliczonej według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski na pierwszy dzień roboczy października roku poprzedzającego rok podatkowy, w którym wniesiono te składniki majątku, w zaokrągleniu do 1.000 zł, przy czym wartość tych składników oblicza się, stosując odpowiednio przepisy art. 14, lub
b) składniki majątku uzyskane przez tego podatnika w wyniku likwidacji innych podatników, jeżeli ten podatnik posiadał udziały (akcje) tych innych likwidowanych podatników
- w roku podatkowym, w którym dokonano podziału albo wniesiono wkład, oraz w roku podatkowym bezpośrednio po nim następującym.
W myśl art. 19 ust. 1d ustawy o CIT:
Podatnicy, o których mowa w ust. 1 pkt 2, stosują stawkę podatku, o której mowa w tym przepisie, jeżeli posiadają status małego podatnika.
Zgodnie z art. 19 ust. 1e ustawy o CIT:
Warunek, o którym mowa w ust. 1d, nie dotyczy podatników rozpoczynających prowadzenie działalności, z zastrzeżeniem ust. 1a i 1c, w roku rozpoczęcia tej działalności.
Konsekwencją objęcia spółki komandytowej zakresem działania ustawy o CIT jest m.in. to, że jest ona uprawniona do stosowania 9% stawki podatku na zasadach określonych w tej ustawie. Jak wynika z regulacji zawartych w art. 19 ustawy o CIT, w przypadku podatników, u których przychody osiągnięte w roku podatkowym nie przekroczyły wyrażonej w złotych kwoty odpowiadającej równowartości 2.000.000 euro przeliczonej według średniego kursu euro ogłaszanego przez NBP na pierwszy dzień roboczy roku podatkowego, w zaokrągleniu do 1.000 zł, stawka podatku dochodowego od osób prawnych wynosi 9% podstawy opodatkowania od przychodów (dochodów) innych niż z zysków kapitałowych, pod warunkiem że podatnicy stosujący tę stawkę posiadają status małego podatnika, z wyjątkiem podatników rozpoczynających prowadzenie działalności, w roku rozpoczęcia tej działalności.
Preferencyjną 9% stawkę podatku dochodowego od osób prawnych mogą stosować podatnicy, do których nie mają zastosowania wyłączenia określone w art. 19 ust. 1a-1c ustawy o CIT i którzy posiadają status małego podatnika, tj. u których przychody ze sprzedaży (wraz z kwotą należnego podatku od towarów i usług) nie przekroczyły w poprzednim roku podatkowym wyrażonej w złotych kwoty odpowiadającej równowartości 2.000.000 euro. Warunek, o którym mowa w ust. 1d, nie dotyczy podatników rozpoczynających prowadzenie działalności, z zastrzeżeniem ust. 1a i 1c, w roku rozpoczęcia tej działalności (art. 19 ust. 1e ustawy o CIT).
Przepis ten wskazuje na podatnika rozpoczynającego działalność, czyli na nowo utworzony podmiot, który wcześniej nie prowadził działalności gospodarczej.
W myśl art. 4a pkt 10 ustawy o CIT:
Ilekroć w ustawie jest mowa o małym podatniku - oznacza to podatnika, u którego wartość przychodu ze sprzedaży (wraz z kwotą należnego podatku od towarów i usług) nie przekroczyła w poprzednim roku podatkowym wyrażonej w złotych kwoty odpowiadającej równowartości 2.000.000 euro; przeliczenia kwot wyrażonych w euro dokonuje się według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski na pierwszy dzień roboczy października poprzedniego roku podatkowego, w zaokrągleniu do 1.000 zł.
Powyższy przepis odwołuje się do „poprzedniego roku podatkowego”, który w przypadku spółki rozpoczynającej prowadzenie działalności nie występuje. Tym samym, warunek nie przekroczenia w poprzednim roku podatkowym przychodu ze sprzedaży wyrażonej w złotych kwoty odpowiadającej równowartości 2.000.000 euro nie dotyczy podatników rozpoczynających prowadzenie działalności.
Zatem ustalając czy podatnik, który rozpoczyna prowadzenie działalności może skorzystać z 9% stawki podatku, należy wziąć pod uwagę czy w jego sytuacji w roku rozpoczęcia działalności nie wystąpiły negatywne przesłanki, o których mowa w art. 19 ust. 1a i 1c ustawy o CIT.
Jak wynika z wniosku, planuje Pan utworzenie spółki komandytowej. Spółka działać będzie pod firmą „A spółka komandytowa” z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Spółka zostanie zawarta na czas nieoznaczony. Komplementariusz i komandytariusz wniosą wkłady pieniężne po 500 zł każdy. Udział w zyskach i stratach ustalono odpowiednio 99% (komplementariusz) i 1% (komandytariusz). Spółkę reprezentować będzie wyłącznie komplementariusz, czyli Pan. Natomiast komandytariusz (spółka B spółka z o.o. – również przez Pana utworzona) będzie mogła reprezentować spółkę komandytową tylko jako pełnomocnik. Jak wskazał Pan w uzupełnieniu wniosku umowa spółki została zawarta, natomiast spółka nie została jeszcze zarejestrowana w Krajowym Rejestrze Sądowym i nie posiada numeru KRS oraz NIP (wg stanu na 19 marca 2026 r.). Do spółki komandytowej wniesiony został tylko kapitał pieniężny. Poza wkładami wspólników Spółka nie planuje pozyskiwać zewnętrznego kapitału ani posiadać powiązań kapitałowych z innymi podmiotami.
Mając na uwadze powołane przepisy oraz przedstawione przez Pana opis zdarzenia przyszłego należy stwierdzić, że w przypadku spółki komandytowej o której, mowa we wniosku nie wystąpią negatywne przesłanki, o których mowa w art. 19 ust. 1a i 1c ustawy o CIT.
Zatem A spółka komandytowa, która będzie podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych zgodnie z art. 1 ust. 3 pkt 1 ustawy o CIT oraz będzie uprawniona do stosowania 9% stawki podatku dochodowego od osób prawnych.
Tym samym Pana stanowisko należy uznać za prawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
Jednocześnie należy zaznaczyć, że powyższa interpretacja dotyczy tylko problematyki będącej ściśle przedmiotem pytania w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych postawionego przez Pana we wniosku. Treść pytania wyznacza bowiem granice tematyczne wydawanej interpretacji.
Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze zdarzeniem przyszłym podanym przez Pana w złożonym wniosku. W związku z tym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu opisu sprawy przedstawionego we wniosku, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
Zaznaczyć należy, że tę interpretację wydano w oparciu o opis sprawy przedstawiony we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego, stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę. Jeżeli w toku ewentualnego postępowania organ uzna, że zdarzenie opisane we wniosku różni się od zdarzenia występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie Pana chroniła.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo