Interpretacja 0114-KDIP2-1.4010.521.2025.2.AZ

Interpretacja indywidualna - stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych w zakresie ustalenia:

• czy Spółka jest uprawniona do zastosowania stawki opodatkowania właściwej dla siedziby beneficjenta rzeczywistego wypłacanej dywidendy, tj. Francji, zgodnie z art. 10 ust. 2 UPO z Francją przy uwzględnieniu koncepcji look through approach - jest prawidłowe;
• jaką stawkę podatku wynikającą z UPO z Francją - 5 % czy 15% - Spółka powinna zastosować - jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

12 września 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 14 lipca 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych, dotyczący obowiązku poboru podatku u źródła.

Uzupełnili go Państwo, w odpowiedzi na wezwanie, pismem z 30 października 2025 r. (data wpływu 31 października 2025 r.).

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Spółka A. Sp. z o.o. (dalej: Spółka, Wnioskodawca, A.) jest osobą prawną, posiadającą status polskiego rezydenta podatkowego (tj. podlega nieograniczonemu opodatkowaniu od całości osiąganych przez siebie przychodów), zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o CIT. Działalność Spółki skupia się na działalności w zakresie sprzedaży hurtowej pozostałych maszyn i urządzeń (PKD 46 69 Z).

A. Spółka z o.o. zamierza wypłacić zagranicznej spółce B. AB (dalej: B.) z siedzibą w Szwecji dywidendę z tytułu udziału w zyskach Spółki. Spółka B. jest jedynym wspólnikiem A. B. zatrudnia pracowników oraz posiada wyposażenie do prowadzonej działalności.

W związku z faktem, iż Spółka chciała potwierdzić możliwość zastosowania zwolnienia od wypłacanej dywidendy w dniu (…) marca 2025 roku wystąpiła z wnioskiem o wydanie opinii o stosowaniu preferencji WH-WOP. W dniu (…) maja 2025 roku Naczelnik (…) Urzędu Skarbowego w (…) wydał decyzję odmowną w zakresie wydania opinii o stosowaniu preferencji w kwestii stosowania przez Spółkę zwolnienia z poboru zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych dla wypłaty dywidendy do wspólnika B.

W uzasadnieniu do wydanej decyzji odmownej Naczelnik (…) Urzędu Skarbowego w (…) wskazał, iż spółka szwedzka nie prowadzi rzeczywistej działalności gospodarczej, bowiem nie posiada ona substancji biznesowej (środków trwałych, wyposażenia, pracowników) pozwalającej na swobodne i zorganizowane prowadzenie działalności gospodarczej. W opinii Naczelnika (…) Urzędu Skarbowego w (…) B. jest wyłącznie formalnym odbiorcą dywidend i nie może swobodnie dysponować, rozporządzać dochodem z tytułu uzyskanych dywidend oraz samodzielnie decydować o jego przeznaczeniu, bowiem pełną swobodę w dysponowaniu dochodem w tym funduszami szwedzkiej spółki mają inne podmioty znajdujące się w strukturze Grupy.

B. należy do grupy kapitałowej, w której spółką dominującą jest C. SAS z siedzibą we Francji. C. posiada 100% udziałów w B. Dywidenda otrzymana od A. przez B. może zostać przekazana do jedynego wspólnika z siedzibą we Francji tj. C.

Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że B. de facto pośredniczy w transferze dochodów do rzeczywistego beneficjenta należności, spółki francuskiej C.

Z uwagi na powyższe Spółka uważa, że zgodnie z art. 22 ust. 1 w zw. z art. 22a ustawy o CIT jest uprawniona do zastosowania preferencyjnej stawki podatku wynikającej z art. 10 ust. 2 Umowy między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Republiki Francuskiej w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu w zakresie podatków od dochodu i majątku (UPO z Francją), z uwzględnieniem podejścia look through approach.

Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego

Pismem z 30 października 2025 r. (data wpływu 31 października 2025 r.) w odpowiedzi na wezwanie organu doprecyzowali Państwo opis zdarzenia przyszłego następująco:

1.  Rzeczywistym właścicielem należności jest francuska spółka C., która jest spółką kapitałową. C. podlega podatkowi dochodowemu od osób prawnych w swoim kraju siedziby, czyli we Francji.

2.  Spółka C. rozpozna w Francji przychód podatkowy z tytułu otrzymanej dywidendy, zgodnie z obowiązującymi przepisami podatkowymi.

3.  B. może wypłacać dywidendy właścicielowi rzeczywistemu (C.) z dywidend przekazanych przez A. Sp. z o.o. Jeżeli B. zdecyduje się przekazać dywidendę otrzymaną od A., należność przekazana właścicielowi rzeczywistemu (C.), zachowuje swój charakter i tożsamość gatunkową, tj. zostanie również przekazana jako dywidenda.

4.  Spółka dochowuje należytej staranności, o której mowa w art. 26 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Oznacza to, iż jest weryfikowana zgodność otrzymanych dokumentów oraz informacji dotyczących rzeczywistego właściciela dywidendy, uwzględniając dostępne publicznie dane oraz okoliczności faktyczne i prawne.

5.  Spółka będzie w posiadaniu certyfikatu rezydencji potwierdzającego miejsce siedziby rzeczywistego właściciela dywidendy.

6.  Spółka będzie posiadać pisemne oświadczenie dotyczące statusu rzeczywistego właściciela dywidendy, które potwierdza prawo do otrzymania zwolnienia lub preferencyjnego opodatkowania.

Pytania

1.  Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym Spółka jest uprawniona do zastosowania stawki opodatkowania właściwej dla siedziby beneficjenta rzeczywistego wypłacanej dywidendy, tj. Francji, zgodnie z art. 10 ust. 2 UPO z Francją przy uwzględnieniu koncepcji look through approach?

2.  Jeśli odpowiedź na pytanie nr 1 będzie twierdząca, jaką stawkę podatku wynikającą z UPO z Francją - 5 % czy 15% - Wnioskodawca powinien zastosować?

Państwa stanowisko w sprawie

Ad 1

Zdaniem Spółki we wskazanym stanie faktycznym możliwe jest zastosowanie preferencyjnej stawki podatku, zgodnie z art. 10 ust. 2 UPO z Francją przy uwzględnieniu koncepcji look through approach.

Ad 2

Zdaniem Spółki właściwą stawką podatku u źródła od wypłaconej dywidendy będzie stawka 5%, zgodnie z art. 10 ust. 2 lit. a) UPO z Francją.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy

Ad 1

W Objaśnieniach Podatkowych z dnia 3 lipca 2025 r. Minister Finansów wskazuje, że płatnik przed zastosowaniem klauzuli look through approach powinien, w ramach należytej staranności, ustalić:

1)  rzeczywistego właściciela należności;

2)  czy rzeczywisty właściciel rozpoznaje w swoim kraju przychód podatkowy z tytułu otrzymanej należności;

3)  czy płatności przekazywane w łańcuchu podmiotów są rodzajowo tożsame;

4)  czy spełnione są warunki przewidziane dla danej preferencji podatkowej.

Zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy o CIT, osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne będące przedsiębiorcami, które dokonują wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 22 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 2, 2b, 2d i 2e, w dniu dokonania wypłaty zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat, z uwzględnieniem odliczeń przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e. Zastosowanie stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobranie podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania siedziby podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji. Przy weryfikacji warunków zastosowania stawki podatku innej niż określona w art. 22 ust. 1, zwolnienia lub warunków niepobrania podatku, wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, płatnik jest obowiązany do dochowania należytej staranności.

Podatnicy posiadają możliwość skorzystania ze zwolnienia z zapłaty podatku dochodowego z tytułów wskazanych w art. 22 ust. 1, przy spełnieniu łącznie wszystkich warunków, a więc:

a)  dla przychodów uzyskanych na terytorium RP, wymienionych w art. 22 ust. 1:

• wypłacającym dywidendę oraz inne przychody z tytułu udziału w zyskach osób prawnych jest spółka, mająca siedzibę lub zarząd na terytorium RP,
• uzyskującym przychody z dywidend jest podmiot podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym całości swoich dochodów na terytorium UE lub Europejskiego Obszaru Gospodarczego,
• spółka otrzymująca dywidendę posiada bezpośrednio nie mniej niż 10% udziałów w spółce wypłacającej dywidendę,
• spółka otrzymująca dywidendę nie korzysta ze zwolnienia z opodatkowania całości swoich dochodów, bez względu na źródło ich osiągania.

Jak natomiast wynika z brzmienia art. 26 ust. 1, jeżeli konkretna umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania z państwem kontrahenta precyzuje inaczej, możliwe jest zastosowanie stawki WHT innej, aniżeli wskazana w ramach art. 22 Ustawy o CIT. Warunkiem koniecznym zastosowania preferencyjnej stawki opodatkowania jest w takim wypadku posiadanie certyfikatu rezydencji kontrahenta oraz dochowanie należytej staranności w identyfikacji jego podatkowej rezydencji.

Stosownie do art. 10 ust. 1 UPO z Francją, dywidendy, które płaci spółka mająca siedzibę na terytorium jednego Umawiającego się Państwa osobie mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium drugiego Umawiającego się Państwa, mogą być opodatkowane przez drugie Umawiające się Państwo.

Natomiast na mocy art. 10 ust. 2 UPO z Francją, dywidendy te mogą być opodatkowane w tym państwie i według prawa tego Umawiającego się Państwa, na terytorium którego spółka ma swoją siedzibę; podatek ten nie może jednak przekroczyć:

a)  5% kwoty dywidendy brutto, jeżeli odbiorca jest spółka (z wyłączeniem spółek osobowych) rozporządzającą bezpośrednio co najmniej 10% akcji z prawem głosu osoby prawnej, wypłacającej dywidendy,

b)  15% kwoty dywidendy brutto we wszystkich innych przypadkach.

Należy przy tym wskazać, że zastosowanie obniżonej stawki podatku u źródła możliwe jest wyłącznie, jeżeli odbiorca należności jest również podmiotem uprawnionym do ich otrzymania (tzw. beneficial owner).

W celu interpretacji terminu „beneficial owner” należy odwołać się do komentarza do Modelowej Konwencji OECD w sprawie podatku od dochodu i majątku (dalej: „Komentarz OECD”). W Komentarzu OECD wskazano, że postanowienia umów o unikaniu podwójnego opodatkowania w zakresie dotyczącym wypłat należności mają zastosowanie jedynie w przypadku, gdy to podmiot uzyskujący należność posiada status rzeczywistego odbiorcy („beneficial owner”), czyli jest podmiotem, którego prawo do dysponowania otrzymaną płatnością nie ma wyłącznie formalnego charakteru. Co do zasady, w sytuacji, gdy płatność dokonywana jest na rzecz pośrednika będącego rezydentem określonego państwa, który następnie przekazuje tę płatność ostatecznemu odbiorcy, państwo w którym powstaje dana płatność nie jest zobowiązane do zastosowania wobec tego pośrednika postanowień umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania. Sam bowiem fakt bycia rezydentem określonego państwa i otrzymania płatności nie jest wystarczającym warunkiem do skorzystania z postanowień umów o unikaniu podwójnego opodatkowania w sytuacji, gdy prawo do dysponowania dochodem ma ograniczony charakter. Z treści Komentarza OECD wynika wprost, że „spółka podstawiona nie może normalnie być uważana za osobę uprawnioną, ponieważ, mimo iż jest formalnym właścicielem dochodu, to w praktyce dysponuje ona bardzo ograniczonymi uprawnieniami, które czynią z niej powiernika lub zwykłego zarządcę działającego na rachunek zainteresowanych stron”.

W świetle powyższego, należy uznać, że dla zastosowania preferencyjnej stawki wskazanej w art. 10 ust. 2 UPO z Francją powinny zostać spełnione następujące warunki:

• podmiot uprawniony do dywidendy „beneficial owner” ma miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie,
• podmiot wypłacający dywidendę będzie posiadał ważny certyfikat rezydencji.

W tym miejscu należy zwrócić uwagę na wypracowaną na gruncie międzynarodowego prawa podatkowego koncepcję look through approach.

Sposób zastosowania tej koncepcji na gruncie opodatkowania u źródła został przedstawiony przez Ministerstwo Finansów w projekcie objaśnień z 19 czerwca 2019 r. Zgodnie z treścią „Projektu objaśnień podatkowych dotyczących zasad poboru podatku u źródła” z dnia 19 czerwca 2019 r. „podmioty pośredniczące, a więc te, które co do zasady nie spełniają definicji rzeczywistego właściciela, nie powinny korzystać z uprawnień przyznawanych przez poszczególne UPO. Niemniej jednak z przewidzianych w UPO i prawie Unii Europejskiej (tzn. Dyrektywy PS i IR) mogą korzystać inwestorzy (udziałowcy) z kraju objętego tymi postanowieniami, jeżeli są oni podatnikami w stosunku do otrzymanej należności i spełniają inne warunki przewidziane dla tych uprawnień (np. w określonych sytuacjach posiadają status rzeczywistego właściciela). Rozwiązanie to odpowiada koncepcji znanej pod nazwą look through approach.

Co więcej, jak ww. projekcie objaśnień zostało wskazane, jeżeli zachodzi taka sytuacja, że rzeczywistym właścicielem należności jest: „inny podmiot (co należy wykazać lub zbadać) wówczas do opodatkowania podatkiem u źródła będą miały zastosowanie przepisy UPO lub przepisy krajowe wdrażające dyrektywy unijne właściwe dla państwa rezydencji tego podmiotu (ang. look through approach)”.

Z powyższego wynika, iż założeniem koncepcji look through approach, jest ustalenie statusu rzeczywistego właściciela, na rzecz którego bezpośredni odbiorca, np. udziałowiec uprawniony do otrzymania dywidendy, przekazuje daną płatność. Jest to zatem koncepcja, zgodnie z którą wiąże się możliwość zastosowania umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania państwa siedziby rzeczywistego właściciela danej należności, a nie jej bezpośredniego odbiorcy.

Odnosząc się do zakresu zastosowania koncepcji look through approach, w projekcie objaśnień wskazano, że odbiorca należności, po spełnieniu wymaganych warunków (np. przedstawienia certyfikatu rezydencji), byłby uprawniony do skorzystania z preferencji wskazanych w danej UPO.

Zgodnie ze wspominanym projektem objaśnień, przy ocenie, czy dany podmiot jest przedstawicielem, powiernikiem lub innym podmiotem zobowiązanym prawnie lub faktycznie do przekazania całości lub części należności innemu podmiotowi należy brać pod uwagę faktyczny przebieg i okoliczności zawarcia oraz realizacji transakcji, a tym samym należy zbadać kto rzeczywiście posiada uprawnienie do uzyskania należności i czy jej odbiorca nie jest zobowiązany do przekazania tej należności kolejnemu podmiotowi. Wskazuje to na tzw. zasadę look through approach, zgodnie z którą jeżeli rzeczywistym właścicielem należności jest inny podmiot niż ten, na rzecz którego dokonywane są płatności przez polskich płatników podatku u źródła, należy stosować postanowienia danej umowy zawartej z państwem siedziby tego podatnika. Takiego zdania jest m.in. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z dnia 16 października 2019 r. (sygn. 0114-KDIP2-1.4010.354.2019.1.JC).

Powyższe stanowisko wskazuje na to, że wskazanie przez Ministerstwo Finansów na możliwość skorzystania z koncepcji look through approach, zgodnie z projektem objaśnień, miało umożliwiać zastosowanie preferencji podatkowych w zakresie podatku u źródła i być korzystne dla polskich płatników tego podatku. Możliwość zastosowania koncepcji look through approach jest również powszechnie akceptowana i potwierdzona przez orzecznictwo oraz praktykę organów podatkowych.

Przykładem stosowania koncepcji look through approach w orzecznictwie może być przykładowo wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 18 czerwca 2015 r. (sygn. akt I SA/Łd 551/15), w którym podniesiono, że „w sytuacji, gdy płatność dokonywana jest na rzecz pośrednika będącego rezydentem określonego państwa, który następnie przekazuje tę płatność ostatecznemu odbiorcy, państwo, w którym powstaje dana płatność, nie jest zobowiązane do zastosowania wobec tego pośrednika postanowień umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania. Nie wyłącza to jednak możliwości zastosowania postanowień umowy wobec ostatecznego odbiorcy odsetek, który jako faktyczny odbiorca jest «osobą uprawnioną do odsetek», mającą prawo do czerpania z nich korzyści i nie musi być w tej sytuacji odbiorcą bezpośrednim, ale może otrzymać odsetki za pośrednictwem Agenta (jak w analizowanym przypadku)”.

W celu dodatkowego potwierdzenia możliwości zastosowania postanowienia umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej z państwem siedziby podatnika, Wnioskodawca przykładowo wskazuje:

• wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 marca 2015 r. (sygn. akt II FSK 215/13), w którym Sąd stwierdził, że: „w sytuacji, gdy płatność dokonywana jest na rzecz pośrednika będącego rezydentem określonego państwa, który następnie przekazuje tę płatność ostatecznemu odbiorcy, państwo w którym powstaje dana płatność nie jest zobowiązane do zastosowania wobec tego pośrednika postanowień umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania (wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2013 r., sygn. akt II FSK 2873/11). Nie oznacza to natomiast braku możliwości zastosowania postanowień umowy wobec ostatecznego odbiorcy odsetek, który jako faktyczny odbiorca jest "osobą uprawnioną do odsetek”. Cechą „osoby uprawnionej do odsetek” (beneficial owner of the interest) jest ostateczne czerpanie korzyści z prawa do odsetek. Nie chodzi więc o to, aby „odbiorca odsetek” był odbiorcą bezpośrednim, ale o to, by jako odbiorca faktyczny (a nie pośrednik) był „osobą uprawnioną” do odsetek. Dotyczy to zarówno możliwości zastosowania obniżonej stawki podatku w państwie źródła odsetek (art. 11 ust. 2 Umowy polsko-niemieckiej w sprawie unikania podwójnego opodatkowani) (analogicznie przepis art. 11 ust. 2 UPO PL-Lux - przyp. Wnioskodawca), jak też możliwości opodatkowania określonego rodzaju odsetek wyłącznie w państwie, w którym beneficjent ma miejsce zamieszkania lub siedzibę (art. 11 ust. 3 Umowy polsko-niemieckiej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania).”
• wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2023 r. (sygn. akt II FSK 1588/20), w którym podniesiono: „(…) W tym miejscu konieczne jest zastrzeżenie, że preferencja podatkowa będzie dopuszczalna w sytuacji, w której co prawda wypłata dywidendy nie odbywa się na rzecz jej rzeczywistego beneficjenta, jednakże stosowana jest zasada look-through approach. Koncepcja ta pozwala na zastosowanie preferencyjnego opodatkowania, bądź zwolnienia z opodatkowania, w sytuacji, gdy płatność dokonywana jest co prawda poprzez pośrednika - podmiot niebędący rzeczywistym beneficjentem, ale ów rzeczywisty beneficjent ma siedzibę na terytorium UE (EOG) i jest znany. Zauważyć należy, że zasada ta zdaje się nie być kwestionowana przez organ interpretacyjny (por. interpretacja DKIS z 14 czerwca 2022 r., nr 0111-KDIB2-1.4010.128.2022.2.AR, dostępna na stronie http://sip.mf.gov.pl.). Posłużenie się tym przykładem jest istotne, gdyż ilustruje on sytuację, w której pośrednik niebędący rzeczywistym beneficjentem dywidendy, po jej otrzymaniu przekazuje tę dywidendę innemu podmiotowi z grupy - rzeczywistemu beneficjentowi mającemu również siedzibę na terenie UE (EOG).”
• interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 17 września 2021 r. (sygn. 0113-KDIPT2-3.4011.551.2021.2.IR), w której Organ potwierdził, że Wnioskodawca „ma prawo do stosowania mechanizmu look through approach, tj. każdorazowego poszukiwania beneficjenta rzeczywistego wypłacanych odsetek. (...) W konsekwencji, kwalifikacja podatkowa wypłacanych przez Spółkę odsetek powinna zostać przeprowadzona na gruncie umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej pomiędzy Rzeczpospolitą Polską a państwem siedziby rzeczywistego właściciela odsetek. Reasumując, należy zgodzić się z Wnioskodawcą, że w przypadku przyszłej wypłaty odsetek od pożyczek do (...), Spółka jako płatnik będzie mogła zastosować stawkę podatku u źródła wynikającą z umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania właściwej dla danego rzeczywistego właściciela (...).”
• interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 19 czerwca 2020 r. (sygn. 0111-KDIB2-1.4010.105.2020.2.MK), w której Dyrektor KIS stwierdził: „(…) należy zastosować zapisy przewidziane w umowie zawartej między Polską i Państwem B, a nie Państwem A - a w konsekwencji Wnioskodawca może stosować stawkę podatku dochodowego wynikającą z umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej pomiędzy Polską a Państwem B, w którym siedzibę ma rzeczywisty właściciel należności licencyjnych, otrzymanych od Spółki przez licencjodawcę z Państwa A.”
• interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 18 marca 2020 r. (sygn. 0114-KDIP2-1.4010.534.2019.2.JC), w której uznano: „(…) Spółka (i pozostali Wnioskodawcy) podkreślają, że ich zdaniem Centrum Rozliczeniowe może zostać uznane za podatnika jedynie w zakresie wypłacanych przez Wnioskodawcę należności z tytułu jego własnych dochodów, np. należnych prowizji czy wynagrodzenia za świadczenie usług, czyli generalnie w zakresie rozliczeń, które będą stanowiły jego definitywne przysporzenie majątkowe, a nie w zakresie należności z tytułu świadczeń realizowanych przez innego Rzeczywistego Usługodawcę. Innymi słowy, przy każdej pojedynczej płatności należy zastosować „look through approach” i ustalić czyim definitywnym przysporzeniem jest dana płatność”.

Należy zaznaczyć, iż powyższe przykłady wyroków sądów administracyjnych i interpretacji indywidualnych odnoszą się głównie do zastosowania koncepcji look through approach w przypadku wypłaty należności licencyjnych i odsetek, jednakże Minister Finansów w projekcie objaśnień zastosował tą koncepcję również w odniesieniu do wypłaty dywidend.

Jednakże istnieją również stanowiska Sądów, które dopuszczają stosowanie takiej koncepcji. Zgodnie z wyrokiem WSA w Poznaniu z dnia 21 stycznia 2025 r. (sygn. akt. I SA/Po 650/24): „W zaskarżonej interpretacji zaakceptowano stanowisko Ministra Finansów odnośnie koncepcji „look through approach” wyrażone w projekcie Objaśnień podatkowych z dnia 25 września 2023 r., z którego wynika, że stosowanie wskazanej koncepcji nie znajduje uzasadnienia ani w przepisach ustawy o CIT bądź ustawy o PIT, ani w przepisach Ordynacji podatkowej. Wprawdzie koncepcja „look through approach” w istocie nie ma jednoznacznej, wyraźnej podstawy prawnej. W ocenie Sądu powyższe nie oznacza, że trzeba ją uznać za pozbawioną podstawy prawnej w ogóle, gdyż podstawy prawne mogą mieć bardziej lub mniej jednoznaczny charakter. (…). Nie sposób zatem wykluczyć w ogóle stosowania koncepcji „look through approach”, której oparcie wynika z brzmienia art. 10 umów o unikaniu podwójnego opodatkowania wzorowanych na modelu Konwencji OECD. Przy czym uwzględnienie powyższej koncepcji wymaga indywidualnej analizy danych działalności i transakcji poszczególnych podmiotów gospodarczych.”

WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 29 października 2024 r. (sygn. akt. I SA/Po 472/24) sugeruje konkretne przesłanki mówiące o stosowności korzystania z koncepcji look-through approach. Są nimi:

• wykorzystanie spółki pośredniczącej pomiędzy państwem płatnika a państwem odbiorcy należności będącego rzeczywistym beneficjentem nie skutkuje obniżeniem podatku u źródła pobieranym w państwie płatnika;
• występuje tożsamość płatności co do rodzaju w relacji płatnik - zagraniczna spółka pośrednicząca - zagraniczny odbiorca płatności będący rzeczywistym beneficjentem;
• całość struktury lub dana płatność nie jest sztuczna w rozumieniu art. 22c ustawy o CIT.

Zdaniem Spółki w opisywanym przypadku spełnione są wszystkie warunki wynikające z wyroku Sądu oraz z Objaśnień Podatkowych z 3 lipca.

Wnioskodawca wskazuje, że w analizowanym planowanym zdarzeniu przyszłym nie dochodzi do sytuacji, w której wykorzystanie spółki pośredniczącej pomiędzy Rzecząpospolitą Polską (jako państwem źródła) a państwem odbiorcy należności będącego rzeczywistym właścicielem (beneficial owner) prowadziłoby do obniżenia stawki podatku u źródła lub zwolnienia z tego podatku w Polsce. W szczególności Spółka pośrednicząca nie korzysta z bardziej preferencyjnej stawki podatku niż rzeczywisty odbiorca - pomimo że wypłata należności następuje na rzecz spółki pośredniczącej, to zastosowanie zwolnienia lub obniżonej stawki podatku w Polsce byłoby możliwe również w przypadku bezpośredniej wypłaty należności do rzeczywistego odbiorcy. Innymi słowy, pośrednie przekazanie płatności nie wpływa na poziom opodatkowania w państwie źródła.

Zastosowanie preferencyjnego traktowania podatkowego nie jest uzależnione od lokalizacji pośrednika - niezależnie od tego, czy płatność byłaby kierowana bezpośrednio czy z udziałem pośrednika, warunki umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz przesłanki przewidziane w ustawie o CIT (w szczególności w art. 21 i art. 22) byłyby spełnione tak samo.

Ponadto zarówno spółka pośrednicząca, jak i rzeczywisty beneficjent należności mają siedzibę w państwach, z którymi Polska zawarła umowę o unikaniu podwójnego opodatkowania, oraz spełniają warunki tej umowy - brak jest więc jakiegokolwiek elementu, który wskazywałby na próbę skorzystania z niedozwolonej korzyści podatkowej wynikającej z pośrednictwa.

Dodatkowo struktura wypłaty nie została ukształtowana w celu osiągnięcia korzyści podatkowej w Polsce - spółka pośrednicząca pełni w strukturze funkcję ekonomicznie uzasadnioną (np. funkcję zarządzającą, finansującą, holdingową lub koordynującą inwestycje grupowe), a jej udział w przepływie płatności nie został ukształtowany wyłącznie lub głównie w celu zmniejszenia opodatkowania w Polsce.

W zakresie drugiego warunku Wnioskodawca pragnie wskazać, że w omawianym przypadku występuje tożsamość płatności co do rodzaju oraz charakteru ekonomicznego. Należność przekazywana przez A. na rzecz zagranicznej spółki pośredniczącej ma ten sam charakter prawny i ekonomiczny jak płatność ostatecznie trafiająca do rzeczywistego beneficjenta. Nie dochodzi do żadnej modyfikacji tytułu prawnego ani charakterystyki płatności na którymkolwiek etapie transakcji. Strumień płatności jest transparentny i spójny. Rzeczywisty właściciel rozpoznaje w kraju rezydencji przychód podatkowy z tytułu otrzymanej należności.

W zakresie ostatniego warunku Wnioskodawca wskazuje, że struktura, w której uczestniczy spółka pośrednicząca, została utworzona z przyczyn gospodarczych, nie zaś w celu obejścia lub nadużycia prawa podatkowego. Struktura ta odzwierciedla rzeczywiste funkcje i ryzyka podmiotów w grupie. Spółka pośrednicząca prowadzi rzeczywistą działalność operacyjną, posiada odpowiednie zasoby i ponosi ryzyka gospodarcze, a jej udział w przepływie płatności wynika z funkcji pełnionej w strukturze grupy, nie zaś z zamiaru obejścia przepisów podatkowych.

W konsekwencji, uwzględniając zaprezentowane stanowiska sądów administracyjnych i organów podatkowych oraz Objaśnienia Podatkowe z 3 lipca 2025 r., przy założeniu, że Wnioskodawca posiada certyfikat rezydencji spółki francuskiej, należałoby uznać, iż Wnioskodawca jest uprawniony do skorzystania z preferencyjnej stawki podatku u źródła od dywidendy na podstawie art. 10 ust. 2 UPO z Francją przy uwzględnieniu koncepcji look through approach.

Ad 2

Jak wcześniej zostało przywołane, według art. 10 ust. 1 UPO z Francją, dywidendy, które płaci spółka mająca siedzibę na terytorium jednego Umawiającego się Państwa osobie mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium drugiego Umawiającego się Państwa, mogą być opodatkowane przez drugie Umawiające się Państwo.

Natomiast na mocy art. 10 ust. 2 UPO z Francją, dywidendy te mogą być opodatkowane w tym państwie i według prawa tego Umawiającego się Państwa, na terytorium którego spółka ma swoją siedzibę; podatek ten nie może jednak przekroczyć:

a)  5% kwoty dywidendy brutto, jeżeli odbiorca jest osobą prawną rozporządzającą bezpośrednio co najmniej 10% akcji z prawem głosu osoby prawnej, wypłacającej dywidendy,

b)  15% kwoty dywidendy brutto we wszystkich innych przypadkach.

Z wykładni literalnej przepisu art. 10 ust. 2 lit. a UPO z Francją jednoznacznie wynika, że warunkiem zastosowania stawki w wysokości 5% jest posiadanie bezpośredniego co najmniej 10% akcji z prawem głosu w spółce wypłacającej dywidendę.

Jedynym udziałowcem Wnioskodawcy jest szwedzki podmiot B., który posiada 100% udziałów w Spółce. Jednakże z uwagi na charakter holdingowy spółki oraz brak nieograniczonego prawa do rozporządzania otrzymaną dywidendą (spółka jest zobowiązana do przekazania płatności dalej) należy stwierdzić, że występuje ona w roli pośrednika, który przekazuje otrzymane płatności dalej, a zatem nie stanowi ona rzeczywistego właściciela, co potwierdził także Naczelnik Urzędu Skarbowego w (…), uzasadniając tym, że szwedzki podmiot po podziale zysku, wypłaca otrzymane środki wspólnikowi C. z siedzibą we Francji. Stwierdzić zatem należy, iż rzeczywistym właścicielem wypłacanej dywidendy jest spółka C. z siedzibą we Francji.

Jak wynika z definicji zawartej w art. 4a pkt 29 ustawy o CIT, rzeczywistym właścicielem jest podmiot, który spełnia łącznie następujące warunki:

a)  otrzymuje należność dla własnej korzyści, w tym decyduje samodzielnie o jej przeznaczeniu i ponosi ryzyko ekonomiczne związane z utratą tej należności lub jej części,

b)  nie jest pośrednikiem, przedstawicielem, powiernikiem lub innym podmiotem zobowiązanym do przekazania całości lub części należności innemu podmiotowi,

c)  prowadzi rzeczywistą działalność gospodarczą w kraju siedziby, jeżeli należności są uzyskiwane w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, przy czym przy ocenie, czy podmiot prowadzi rzeczywistą działalność gospodarczą, uwzględnia się charakter oraz skalę działalności prowadzonej przez ten podmiot w zakresie otrzymanej należności.

Zdaniem Ministra Finansów zasadne jest stosowanie ustawowej definicji rzeczywistego właściciela dla celów stosowania obniżonej stawki podatku u źródła, przewidzianej w danej umowie o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Spółka C. otrzymaną dywidendę przeznacza na finansowanie własnej działalności operacyjnej, zatem w kontekście przywołanych warunków, spółka:

• otrzymuje należność dla własnej korzyści,
• nie występuje w roli pośrednika, przekazując całość dywidendy innemu podmiotowi,
• prowadzi rzeczywistą działalność gospodarczą.

W związku z powyższym, zdaniem Wnioskodawcy spółka C. z siedzibą we Francji spełnia przesłanki do zakwalifikowania jej jako rzeczywistego właściciela wypłacanej przez Wnioskodawcę dywidendy.

Uwzględniając podejście look through approach, Wnioskodawca dokonując wypłaty dywidendy nie powinien, dla potrzeb prawidłowego poboru podatku u źródła brać pod uwagę wyłącznie tego, kto jest formalnym odbiorcą dywidendy, ale przede wszystkim ustalić kto jest rzeczywistym właścicielem wypłacanej dywidendy. Dla prawidłowego poboru podatku u źródła istotny jest przede wszystkim status prawnopodatkowy rzeczywistego właściciela danej należności, a nie jej formalnego odbiorcy. W przypadku występowania pośrednika należności oraz kolejnego w łańcuchu podmiotu będącego rzeczywistym właścicielem, płatnik powinien stosować przepisy odpowiedniej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania z państwem, którego rezydentem jest rzeczywisty właściciel należności lub zastosować właściwe przepisy krajowe (a zatem pomijając przy kwalifikacji danej płatności dla celów podatkowych pośrednika).

Zdaniem Wnioskodawcy w przedstawionym stanie faktycznym zastosowanie znajdzie art. 10 ust. 2 lit. a) UPO, który stanowi, że dywidendy mogą być opodatkowane w tym państwie i według prawa tego Umawiającego się Państwa, na terytorium którego spółka ma swoją siedzibę; podatek ten nie może przekroczyć 5% kwoty dywidendy brutto, jeżeli odbiorca jest osobą prawną rozporządzająca bezpośrednio co najmniej 10% akcji z prawem głosu osoby prawnej, wypłacającej dywidendy.

Spółka C. z siedzibą we Francji posiada 100% udziałów w spółce B., który jest właścicielem 100% udziałów Wnioskodawcy.

B. jest spółką holdingową, która docelowo przekazują dywidendę wypłaconą od Wnioskodawcy do C. C. jest spółką operacyjną, prowadzącą rzeczywistą działalność na terenie Francji. Spółka ta przeznacza całość otrzymanej dywidendy na działalność operacyjną, dywidenda nie jest przekazywana bezpośrednio dalej do podmiotów powiązanych. Zatem w ocenie Wnioskodawcy C. spełnia definicję rzeczywistego właściciela należności.

Przy uwzględnieniu koncepcji look through appraoch, C., który co prawda nie jest bezpośrednim odbiorcą dywidendy, ale jest jej rzeczywistym właścicielem, spełnia warunki uprawniające do zastosowania stawki podatku od źródła przy wypłacie dywidendy wynikającej z art. 10 ust. 2 lit. a) UPO w wysokości 5%.

Podobne stanowisko jest przedstawione m.in. przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 14 czerwca 2022 r. (sygn. 0111-KDIB2-1.4010.128.2022.2.AR), gdzie uznał za prawidłowe stanowisko, wobec którego możliwe jest zastosowanie koncepcji look through appraoch przy zwolnieniu z podatku wypłacanej należności w sytuacji gdy podmiot, który nie jest bezpośrednim odbiorcą jest jej rzeczywistym właścicielem. W interpretacji potwierdzono, że warunek posiadania 10% udziałów można uznać za spełniony, jeżeli rzeczywisty właściciel spełnia go w odniesieniu do spółki pośredniczącej, a ta względem spółki wypłacającej dywidendę.

Również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem z dnia 20 grudnia 2023 r. (sygn. akt I SA/Op 287/23) wskazał: „(…) Jak zatem słusznie wskazano w skardze, interpretacja nie zawiera kompletnej oceny stanowiska Skarżącej oraz uzasadnienia prawnego tej oceny, a w szczególności pominięto rozważania Spółki dotyczące przedstawionej przez nią wykładni celowościowej przepisów art. 22 ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 26 ust. 1 Ustawy CIT z uwzględnieniem zasady look-through approach. Organ w interpretacji indywidualnej z dnia 21 sierpnia 2023 r. w lakonicznym uzasadnieniu swojego stanowiska stwierdził, że spółka, „która uzyskuje faktycznie dochód z wypłaconej dywidendy (a więc jest rzeczywistym właścicielem dywidendy), nie jest bezpośrednim udziałowcem Wnioskodawcy. Zatem nie zostanie spełniony jeden z warunków, który jest konieczny do zwolnienia przychodu z tytułu wypłaty dywidendy” - całkowicie przy tym pomijając przedstawioną przez Spółkę kwestię koncepcji look-through approach.”

Zdaniem Wnioskodawcy warunek posiadania 10% udziałów określony w art. 10 ust. 2 lit a) UPO można uznać za spełniony w odniesieniu do C., gdyż spółka spełnia go wobec spółki pośredniczącej (B.), a ta względem spółki wypłacającej dywidendę (A. sp. z o.o.).

Biorąc powyższe pod uwagę, przy założeniu posiadania certyfikatu rezydencji spółki francuskiej, zdaniem Wnioskodawcy możliwe jest zastosowanie 5% stawki podatku zgodnie z art. 22a ustawy o CIT w zw. z art. 10 ust. 2 lit. a) UPO z Francją.

Spółka wnosi o potwierdzenie prawidłowości jej stanowiska w opisanej powyżej sprawie.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe i w części nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie wskazać należy, że pytania przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznaczają zakres przedmiotowy tego wniosku. Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, nieobjęte pytaniami, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji. Niniejsza interpretacja wydana została w oparciu o opis zdarzenia przyszłego ujęty we wniosku, z którego wynika, że:

• C. z siedzibą we Francji jest rzeczywistym właścicielem odsetek, o którym mowa we wniosku;
• B. z siedzibą w Szwecji pośredniczy w transferze dochodów do rzeczywistego beneficjenta należności, spółki francuskiej C.;
• należność przekazana rzeczywistemu właścicielowi C. przez B. zostanie również przekazana jako dywidenda;
• Wnioskodawca, wypłacając dywidendę, dochowa należytej staranności zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm. dalej: „ustawa o CIT”, „updop”).

Kwestie te jako element zdarzenia przyszłego nie podlegają ocenie organu.

Zakres podmiotowy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych jest ściśle związany z instytucją ograniczonego i nieograniczonego obowiązku podatkowego. Powstanie obowiązku podatkowego wyznacza siedziba lub zarząd usytuowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (zasada rezydencji), bądź też osiąganie dochodów na tym terytorium (zasada źródła). Zasada ograniczonego obowiązku podatkowego wynika z zasady źródła, która wiąże się z opodatkowaniem dochodu powstałego na terytorium państwa polskiego bez względu na miejsce (kraj), w którym podatnik ma swoją siedzibę lub zarząd, co oznacza opodatkowanie dochodu uzyskanego w Polsce.

Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278, ze zm. dalej: „ustawa o CIT”, „updop”):

Stosownie do art. 1 ust. 1 ustawy o CIT:

Jak wynika z art. 1 ust. 3 pkt 2 ww. ustawy:

W myśl art. 4a pkt 14 i pkt 21 ustawy o CIT:

Stosownie do art. 3 ust. 3 pkt 5 ustawy o CIT:

W myśl art. 3 ust. 5 ustawy o CIT:

W przepisach powyższych wyrażona jest zasada ograniczonego obowiązku podatkowego, w myśl której państwo, na terytorium którego znajduje się źródło uzyskiwania przychodów, ma suwerenne prawo do opodatkowania podmiotów niebędących jej rezydentami podatkowymi w zakresie dochodów uzyskiwanych z takiego źródła.

Zgodnie z art. 4a pkt 29 ustawy o CIT:

W stosunku do niektórych przychodów uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podmioty zagraniczne, obowiązek potrącenia podatku spoczywa na podmiocie polskim dokonującym wypłaty należności będącej źródłem tego przychodu. Takie rodzaje przychodów zostały określone m.in.w art. 22 ust. 1 ustawy o CIT.

Na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o CIT:

Zgodnie z art. 22a ustawy o CIT:

Zgodnie z art. 22b ustawy o CIT:

W art. 22 ustawy o CIT wymienione zostały określone rodzaje należności wypłacane przez podmioty polskie podmiotom zagranicznym, w przypadku uzyskania których, podmiot zagraniczny podlega opodatkowaniu w Polsce podatkiem dochodowym, a obowiązanym do jego naliczenia, potrącenia i odprowadzenia do urzędu skarbowego jest podmiot polski. Podatek ten nazywany jest podatkiem „u źródła” ze względu na szczególny sposób jego poboru, który dokonywany jest przez podmiot polski wypłacający określone należności na rzecz nierezydenta w trybie i na zasadach wymienionych w art. 26 ustawy o CIT. Przy czym, zastosowanie stawki podatku wynikającej z takiej umowy lub niepobranie podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania miejsca siedziby podatnika do celów podatkowych, uzyskanym od niego zaświadczeniem (certyfikatem rezydencji), wydanym przez właściwy organ administracji podatkowej.

Zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy o CIT:

Powyższe regulacje prawne wskazują na fakt, że w przypadku podmiotu, który nie ma na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, a uzyskuje przychody na tym terytorium, w kwestii sposobu opodatkowania pierwszeństwo mają postanowienia właściwej umowy w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu. Zasady ustalania podatku, wynikające z art. 22 ustawy o CIT, będą miały zatem zastosowanie w przypadku braku takich umów, albo wtedy, gdy umowa w sprawie zapobiegania podwójnemu opodatkowaniu, której Polska jest stroną, zawarta z krajem, na którego terytorium podatnik ma siedzibę, nie stanowi inaczej niż polska ustawa.

Mając na uwadze brzmienie art. 22 ust. 1 ustawy o CIT oraz art. 22a ustawy o CIT, zasadne jest zatem odwołanie się do przepisów Umowy między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Republiki Francuskiej w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu w zakresie podatków od dochodu i majątku, sporządzonej w Warszawie dnia 20 czerwca 1975 r. (Dz.U. z 1977r. poz. 5, dalej „UPO”), zmodyfikowanej przez Konwencję wielostronną implementującą środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku, podpisaną przez Polskę oraz przez Francję dnia 7 czerwca 2017 r. (dalej: „Konwencja MLI”).

Jak stanowi art. 3 ust. 1 pkt b i c UPO:

W myśl art. 10 ust 1 UPO:

Zgodnie z art. 10 ust. 2 lit. a i b UPO:

Ww art. 10 ust. 2 lit. a UPO został zmodyfikowany przez art. 8 ust. ust. 1 MLI zgodnie z którym:

W praktyce oznacza to, że stosowanie art. 10 ust. 2 lit. a Umowy jest zmodyfikowane poprzez dodanie warunku minimalnego okresu posiadania (365 dni), o którym mowa w art. 8 ust. 1 Konwencji MLI.

W świetle art. 10 ust. 3 UPO:

Natomiast na podstawie art. 10 ust. 4 UPO:

Sprawa przedstawiona do oceny organu sprowadza się zatem do możliwości zastosowania właściwej UPO, z wykorzystaniem koncepcji look-through approach (LTA), w zakresie dywidend wypłacanych do Spółki szwedzkiej (jedynego udziałowcy Spółki polskiej wypłacającej dywidendy) jako pośredniczącej, kiedy rzeczywistym właścicielem dywidend będzie Spółka francuska (jedyny udziałowiec Spółki szwedzkiej).

Z opisu sprawy wynika, że A. sp. z o.o. zamierza wypłacić zagranicznej spółce B. (dalej: B.) z siedzibą w Szwecji dywidendę z tytułu udziału w zyskach Spółki. Spółka B. jest jedynym wspólnikiem A.

B. należy do grupy kapitałowej, w której spółką dominującą jest C. z siedzibą we Francji. C. posiada 100% udziałów w B.

B. pośredniczy w transferze dochodów do rzeczywistego beneficjenta należności, spółki francuskiej C.

Rzeczywistym właścicielem należności jest francuska spółka C., która jest spółką kapitałową. C. podlega podatkowi dochodowemu od osób prawnych w swoim kraju siedziby, czyli we Francji. Spółka C. rozpozna w Francji przychód podatkowy z tytułu otrzymanej dywidendy, zgodnie z obowiązującymi przepisami podatkowymi.

Należność przekazana właścicielowi rzeczywistemu (C.), zachowuje swój charakter i tożsamość gatunkową, tj. zostanie również przekazana jako dywidenda.

Spółka dochowuje należytej staranności, o której mowa w art. 26 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Oznacza to, iż jest weryfikowana zgodność otrzymanych dokumentów oraz informacji dotyczących rzeczywistego właściciela dywidendy, uwzględniając dostępne publicznie dane oraz okoliczności faktyczne i prawne. Spółka będzie w posiadaniu certyfikatu rezydencji potwierdzającego miejsce siedziby rzeczywistego właściciela dywidendy oraz będzie posiadać pisemne oświadczenie dotyczące statusu rzeczywistego właściciela dywidendy, które potwierdza prawo do otrzymania zwolnienia lub preferencyjnego opodatkowania.

Odnosząc się do powyższego, należy wskazać, że płatnik każdorazowo musi dokonać weryfikacji odbiorców wypłacanych należności pod kątem posiadania statusu rzeczywistego właściciela (tzw. beneficial owner) w celu zastosowania zwolnienia lub niższej stawki podatku u źródła przy wypłacie dywidend (także wówczas, gdy dana UPO nie zawiera klauzuli beneficial owner). Taki obowiązek wynika z celu zawieranych umów o unikaniu podwójnego opodatkowania („UPO”), tj. eliminacji podwójnego opodatkowania, ale UPO te nie mogą być jednak nadużywane poprzez tworzenie i wykorzystywanie sztucznych podmiotów, np. pośredników nieprowadzących rzeczywistej działalności gospodarczej, zajmujących się wyłącznie przekazywaniem należności. Dlatego weryfikowanie statusu rzeczywistego właściciela jest konieczne, aby zapobiegać zjawisku tzw. „treaty shopping”. Co więcej, celem UPO jest zapewnienie zwolnienia lub obniżonej stawki dla wypłacanej z państwa źródła określonej rodzajowo należności. Innymi słowy, UPO ograniczają władztwo podatkowe państwa źródła dla określonej kategorii płatności. Dlatego, jeżeli polski płatnik wypłaca dywidendy, to aż do poziomu rzeczywistego właściciela w łańcuchu podmiotów powinny one zostać przekazane w tej samej formie. Ponadto, płatnik każdorazowo powinien także ustalić, czy rzeczywisty właściciel należności rozpoznaje w swoim kraju przychód podatkowy z tytułu otrzymanej należności i spełnia warunki do zastosowania preferencji wynikające z danej UPO. Dla zastosowania niższej stawki opodatkowania dywidendy wynikającej z UPO, płatnik powinien także ustalić, czy spełniony jest warunek posiadania udziałów.

Ad 1

Państwa wątpliwość w zakresie pytania nr 1 dotyczy możliwości zastosowania przez Państwa jako płatnika postanowień UPO Polska-Francja przy uwzględnieniu koncepcji look through approach dla opodatkowania dywidendy wypłacanej przez polską spółkę do spółki szwedzkiej niebędącej rzeczywistym właścicielem dywidendy, przekazywanej następnie spółce kapitałowej, będącej rzeczywistym właścicielem dywidendy oraz rezydentem podatkowym Francji.

Z opisu zdarzenia przyszłego wynika, że B. pośredniczy w transferze dochodów do rzeczywistego beneficjenta należności, spółki francuskiej C., która jest spółką kapitałową, podlega podatkowi dochodowemu od osób prawnych w swoim kraju siedziby, czyli we Francji. Nadto, Spółka C. rozpozna w Francji przychód podatkowy z tytułu otrzymanej dywidendy, zgodnie z obowiązującymi przepisami podatkowymi. Należność przekazana przez B. właścicielowi rzeczywistemu (C.), zachowuje swój charakter i tożsamość gatunkową, tj. zostanie również przekazana jako dywidenda. Spółka polska - płatnik, przy wypłacie dywidendy dochowuje należytej staranności oraz będzie posiadać certyfikat rezydencji potwierdzającego miejsce siedziby rzeczywistego właściciela dywidendy wraz z pisemnym oświadczeniem dotyczącym statusu rzeczywistego właściciela dywidendy.

W tym miejscu należy wskazać, że przywołane przepisy art. 10 UPO operują wprost pojęciem „rzeczywistego odbiorcy”. W konsekwencji postanowienia umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania w zakresie określającym niższe stawki podatku od stawki podstawowej przewidzianej w ustawie o CIT albo upoważniające do niepobierania tego podatku mogą znaleźć zastosowanie tylko w stosunku do rzeczywistego beneficjenta dywidend i to status tej osoby powinien determinować prawo do skorzystania z preferencyjnych zasad przewidzianych w zapisach tej UPO.

Jednocześnie należy mieć na uwadze, że przepis art. 10 ust. 4 UPO wyłącza możliwość skorzystania z preferencyjnej stawki opodatkowania w stosunku do dywidend, których odbiorca wykonuje w drugim Umawiającym się Państwie (w tym przypadku w Polsce) działalność przemysłową lub handlową za pośrednictwem zakładu położonego w tym państwie.

Z uwagi na przywołane przepisy prawa oraz opis zdarzenia przyszłego należy wskazać, w sytuacji, w której dochód z dywidendy wypłaconej przez A. Sp. z o.o spółce C. za pośrednictwem B., zostanie rozpoznany przez C. we Francji oraz charakter płatności dywidendy dla celów podatkowych nie zmieni się w łańcuchu transakcyjnym, tj. będą one traktowane jako dywidendy, a nadto C. nie prowadzi działalności przemysłowej lub handlowej za pośrednictwem zakładu położonego w Polsce, to są Państwo uprawnieni jako płatnik do zastosowania preferencyjnej stawki opodatkowania właściwej dla siedziby beneficjenta rzeczywistego wypłacanej dywidendy, tj. Francji, zgodnie z art. 10 ust. 2 UPO z Francją przy uwzględnieniu koncepcji look through approach.

Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 należy uznać za prawidłowe.

Ad 2

Przedmiotem wątpliwości w zakresie pytania nr 2 jest ustalenie, jaką stawkę podatku wynikającą z UPO z Francją w odniesieniu do wypłacanych dywidend - 5 % czy 15% - powinni Państwo zastosować.

W tym miejscu raz jeszcze należy wskazać na brzmienie art. 10 ust. 2 lit. a i b UPO, zgodnie z którym:

Ww. art. 10 ust. 2 lit. a UPO został zmodyfikowany przez art. 8 ust. ust. 1 MLI zgodnie z którym:

Jak wynika z opisu zdarzenia przyszłego spółka B. jest jedynym wspólnikiem A. (spółki polskiej). B. należy do grupy kapitałowej, w której spółką dominującą jest C. z siedzibą we Francji. C. posiada 100% udziałów w B. Dywidenda otrzymana od A. przez B. może zostać przekazana do jedynego wspólnika z siedzibą we Francji tj. C. Rzeczywistym właścicielem należności jest francuska spółka C., która jest spółką kapitałową. C. podlega podatkowi dochodowemu od osób prawnych w swoim kraju siedziby, czyli we Francji. Spółka C. rozpozna w Francji przychód podatkowy z tytułu otrzymanej dywidendy, zgodnie z obowiązującymi przepisami podatkowymi.

Ponadto z wniosku wynika, że C. jest spółką operacyjną, prowadzącą rzeczywistą działalność na terenie Francji. Spółka ta przeznacza całość otrzymanej dywidendy na działalność operacyjną, dywidenda nie jest przekazywana bezpośrednio dalej do podmiotów powiązanych.

Należy wskazać, że weryfikacja zastosowania stawki podatku lub zwolnienia, wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, powinna się odbywać z należytą starannością. Obowiązek dochowania należytej staranności, o której mowa w art. 26 ust. 1 ustawy o CIT spoczywa na płatniku, który dokonując wypłaty nie pobiera podatku u źródła na podstawie umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, stosuje zwolnienie lub obniżoną stawkę. Należy podkreślić, że należyta staranność w weryfikacji warunków niepobrania podatku, zastosowania zwolnienia bądź obniżonej stawki podatku wymagana jest po stronie płatnika. Wniosek taki wynika z literalnego brzmienia art. 26 ust. 1 ustawy o CIT.

Jak wskazali Państwo w uzupełnieniu wniosku, Spółka dochowuje należytej staranności, o której mowa w art. 26 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Oznacza to, iż jest weryfikowana zgodność otrzymanych dokumentów oraz informacji dotyczących rzeczywistego właściciela dywidendy, uwzględniając dostępne publicznie dane oraz okoliczności faktyczne i prawne. Nadto, Spółka będzie w posiadaniu certyfikatu rezydencji potwierdzającego miejsce siedziby rzeczywistego właściciela dywidendy, a także będzie posiadać pisemne oświadczenie dotyczące statusu rzeczywistego właściciela dywidendy, które potwierdza prawo do otrzymania zwolnienia lub preferencyjnego opodatkowania.

Mając na uwadze powyższe przepisy prawa oraz opis sprawy, nie można zgodzić się z Państwa stanowiskiem, że warunek posiadania 10% udziałów określony w art. 10 ust. 2 lit a) UPO można uznać za spełniony w odniesieniu do C., gdyż spółka spełnia go wobec spółki pośredniczącej (B.), a ta względem spółki wypłacającej dywidendę (A. sp. z o.o.).

Z treści art. 10 ust 2 lit. a UPO wynika wprost, że stawkę preferencyjną podatku w wysokości 5% można zastosować wówczas, gdy jej odbiorca rozporządza bezpośrednio co najmniej 10% kapitału spółki wypłacającej dywidendy. Zmodyfikowanie art. 10 ust. 2 lit. a UPO poprzez art. 8 ust. 1 Konwencji MLI oznacza, że stosowanie art. 10 ust. 2 lit. a UPO obejmuje spełnienie warunku minimalnego okresu 365 dni posiadania udziałów lub akcji w Spółce wypłacającej dywidendę przez rzeczywistego odbiorcę dywidendy. W pozostałych natomiast przypadkach możliwe jest zastosowanie stawki w wysokości 15%.

W przedmiotowej sprawie rzeczywisty właściciel dywidendy - C. - nie rozporządza bezpośrednio kapitałem Spółki A. (płatnika), nie posiada bowiem w niej udziałów. Jedynym, a zatem bezpośrednim udziałowcem, jest B. W związku z tym, nie mogą Państwo zastosować w stosunku do wypłacanej dywidendy stawki 5%. Właściwą stawką opodatkowania, w sytuacji, gdy C. nie prowadzi działalności przemysłowej lub handlowej za pośrednictwem zakładu położonego w Polsce, będzie stawka 15%, wynikająca z art. 10 ust. 2 lit. b UPO.

Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 należało uznać za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Jednocześnie wskazać należy, że wydana interpretacja odnosi się ściśle do przedmiotu pytań. Inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, które nie zostały objęte pytaniami nie mogą być, zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji Podatkowej, rozpatrzone.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze zdarzeniem przyszłym podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z tym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Odnosząc się do przywołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych oraz wyroków sądów wskazać należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego. Organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje się wydanymi rozstrzygnięciami oraz orzecznictwem, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią one źródła materialnego prawa podatkowego. Każdą sprawę organ jest zobowiązany rozpatrywać indywidualnie.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…), ul. (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.