Interpretacja 0114-KDIP2-1.4010.59.2026.2.PP

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

10 lutego 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 10 lutego 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych, który dotyczy podatku u źródła.

Uzupełnili go Państwo w odpowiedzi na wezwanie pismem z 20 marca 2026 r. (data wpływu 20 marca 2026 r. ).

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest polską spółką kapitałową będącą podatnikiem podlegającym nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.

Jedynym udziałowcem Wnioskodawcy jest A a.s. (dalej: „Pożyczkodawca”), który jest spółką utworzoną zgodnie z prawem czeskim (w formie prawnej akciova spolecnost tj. odpowiednikiem polskiej spółki akcyjnej) która podlega w Czechach opodatkowaniu podatkiem dochodowym od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania (jest rezydentem podatkowym w Czechach). Pożyczkodawca nie prowadzi działalności poprzez zakład położony na terytorium Polski. Wnioskodawca jest podmiotem powiązanym z Pożyczkodawcą w rozumieniu przepisu art. 11a ust. 1 pkt 4 ustawy o CIT.

Wnioskodawca zrealizował i jest właścicielem inwestycji polegającym na wybudowaniu budynku biurowego w Polsce.

Jednym ze źródeł finansowania tej inwestycji są środki pozyskane z emisji obligacji, które zostały wyemitowane przez inną spółkę z grupy, do której należą Wnioskodawca i Pożyczkodawca, tj. B s.r.o. (dalej: „B”), której siedziba znajduje się w Słowacji. Obligacje te są notowane publicznie.

Środki uzyskane przez B w wyniku emisji obligacji zostały przekazane Pożyczkodawcy na podstawie umowy pożyczki. Następnie Pożyczkodawca, również na podstawie umowy pożyczki z (…) kwietnia 2023 r. (dalej: „Umowa Pożyczki”), udostępnił środki z emisji obligacji na rzecz Wnioskodawcy.

Z tytułu emisji obligacji, B poniósł koszty związane z obsługą procesu emisji obligacji (dalej: „Arrangement Fee”), które zostały następnie zrefakturowane na Pożyczkodawcę. Intencją było, żeby kosztami związanymi z organizacją finansowania w formie emisji obligacji obciążony był Wnioskodawca, dlatego (…) lipca 2024 r. Wnioskodawca i Pożyczkodawca zawarli aneks do Umowy Pożyczki, na podstawie którego Wnioskodawca zobowiązał się do zwrotu Pożyczkodawcy kwoty kosztów poniesionych na obsługę procesu emisji obligacji przez B.

Na koszty Arrangement Fee składają się następujące pozycje:

·      Subscription (Placement) Fee - wynagrodzenie dla banku organizującego emisję obligacji (dalej: „Bank”) za zapewnienie plasowania emisji obligacji, tj. znalezienie inwestorów, którzy objęli obligacje oraz pośredniczenie w procesie subskrypcji obligacji przez inwestorów (dalej: „Pozyskanie Inwestorów”);

·      Arranger’s Fee - wynagrodzenie dla Banku za wsparcie B w zakresie strukturyzacji emisji obligacji, w tym planowania i organizacji emisji obligacji oraz ustalania odpowiednich warunków emisji. Wynagrodzenie obejmuje również pomoc w przygotowaniu dokumentacji i prospektu emisyjnego, przygotowanie materiałów marketingowych i promocyjnych oraz wsparcie w uzyskaniu wymaganych zgód regulacyjnych (np. otrzymanie zgody Narodowego Banku Słowackiego) (dalej: „Koordynacja Procesu”);

·      Administration Fee - wynagrodzenie dla Banku za złożenie wniosku o dopuszczenie obligacji do obrotu na rynku regulowanym, prowadzenie dokumentacji obligacji (rejestru) w centralnym depozycie papierów wartościowych oraz obsługę płatności (dystrybucję kuponów) przez cały okres istnienia obligacji (dalej: „Zapewnienie Zgodności z Wymogami Regulacyjnymi”);

·      Security Agent Fee - wynagrodzenie dla Banku za pełnienie funkcji agenta zabezpieczenia zgodnie z warunkami prospektu, w szczególności kontrolę nad wypłatą środków z rachunku escrow, utrzymanie zabezpieczeń oraz ich egzekucję w razie potrzeby (dalej: „Zabezpieczenie Śródków”).

Wszystkie koszty wchodzące w skład Arrangement Fee składają się na jedną kwotę, która zostanie zapłacona w przyszłości przez Wnioskodawcę jako jedno świadczenie. Co prawda, Wnioskodawca został już obciążony tymi kosztami przez Pożyczkodawcę, natomiast płatność przez Wnioskodawcę na rzecz Pożyczkodawcy nastąpi w przyszłości. Zgodnie z postanowieniami umownymi Arrangement Fee będzie płatne przez Wnioskodawcę w dniu zapadalności pożyczki.

Arrangement Fee nie podlega oprocentowaniu.

W piśmie z 20 marca 2026 r. stanowiącym odpowiedź na wezwania wskazali Państwo, dane identyfikujące podmioty zagraniczne.

Pytania

1.  Czy wynagrodzenie z tytułu Arrangement Fee, które będzie wypłacone przez Wnioskodawcę na rzecz Pożyczkodawcy będzie stanowić przychody z odsetek, o których mowa jest w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, a co za tym idzie czy będzie podlegać obowiązkowi pobrania zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych przez Wnioskodawcę?

2.  W przypadku uznania stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytana nr 1 za prawidłowe, czy wynagrodzenie z tytułu Arrangement Fee, które będzie wypłacone przez Wnioskodawcę na rzecz Pożyczkodawcy będzie stanowić przychody z tytułu usług, o których mowa jest w art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT, a co za tym idzie czy będzie podlegać obowiązkowi pobrania zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych przez Wnioskodawcę?

3.  W przypadku uznania stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 2 za prawidłowe, czy Wnioskodawca będzie uprawniony do niepobrania zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych w odniesieniu do Arrangement Fee pod warunkiem posiadania ważnego certyfikatu rezydencji Pożyczkodawcy?

Państwa stanowisko w sprawie

1.  Zdaniem Wnioskodawcy, Arrangement Fee, które będzie wypłacone przez Wnioskodawcę na rzecz Pożyczkodawcy nie będzie stanowić przychodu z odsetek, o którym mowa jest w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, a co za tym idzie, co do zasady, nie będzie podlegać obowiązkowi pobrania zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych przez Wnioskodawcę.

2.  W przypadku uznania stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytana nr 1 za prawidłowe Zdaniem Wnioskodawcy, Arrangement Fee, które będzie wypłacone przez Wnioskodawcę na rzecz Pożyczkodawcy będzie stanowić przychody z usług, o których mowa jest w art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT, a co za tym idzie, co do zasady, będzie podlegać obowiązkowi pobrania zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych.

3.  W przypadku uznania stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 2 za prawidłowe, zdaniem Wnioskodawcy, Wnioskodawca będzie uprawniony do niepobrania zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych w odniesieniu do Arrangement Fee pod warunkiem posiadania ważnego certyfikatu rezydencji Pożyczkodawcy.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania 1

Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy o CIT podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2, uważa się w szczególności dochody (przychody) z tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji, wypłacanych lub potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca zawarcia umowy i wykonania świadczenia, w tym przychody wymienione w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1 ustawy o CIT (art. 3 ust. 3 pkt 5 w zw. z ust. 5 ustawy o CIT).

Stosownie do treści art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2, przychodów z odsetek, z praw autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego, za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także środka transportu, urządzenia handlowego lub naukowego, za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how), ustala się w wysokości 20% przychodów.

Jednakże, zgodnie z art. 21 ust. 2 ustawy o CIT, przepisy ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

Definicja odsetek

W niniejszej sprawie zastosowanie znajdują przepisy UPO PL-CZ.

Zgodnie z art. 11 ust. 4 UPO PL-CZ, określenie "odsetki" użyte w art. 11 UPO PL-CZ oznacza dochód z wszelkiego rodzaju wierzytelności zabezpieczonych jak i niezabezpieczonych hipoteką i zawierających bądź nie prawo do udziału w zyskach osiąganych przez dłużnika, a w szczególności dochody z państwowych papierów wartościowych oraz dochody z obligacji lub skryptów dłużnych, włącznie z premiami i nagrodami związanymi z takimi papierami wartościowymi, obligacjami lub skryptami dłużnymi. Opłat karnych z tytułu opóźnionej zapłaty nie uważa się za odsetki w rozumieniu art. 11 UPO PL-CZ. Określenie "odsetki" nie obejmuje żadnego dochodu, który jest traktowany jak dywidenda stosownie do przepisu art. 10 ust. 3 UPO PL-CZ.

Podobnie zdefiniowane jest pojęcie „odsetek” w UPO PL-SK. Zgodnie z art. 11 ust. 4 UPO PL-SK, określenie "odsetki" użyte w tym artykule oznacza dochody z wszelkiego rodzaju roszczeń wynikających z długów, zarówno zabezpieczonych, jak i nie zabezpieczonych hipoteką lub prawem uczestnictwa w zyskach dłużnika, a w szczególności dochody z pożyczek publicznych oraz dochody z obligacji lub skryptów dłużnych włącznie z premiami i nagrodami związanymi z tymi pożyczkami, obligacjami lub skryptami dłużnymi. Opłaty karne z tytułu opóźnionej zapłaty nie będą uważane za odsetki w rozumieniu tego artykułu.

Należy również zauważyć, że ustawa o CIT nie zawiera definicji odsetek. Posiłkując się definicjami zawartymi w innych ustawach, w tym w przepisach ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 z późn. zm.) oraz ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe (Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 z późn. zm.) wywieść można, że pod pojęciem odsetek rozumieć należy wynagrodzenie za korzystanie z pieniędzy lub rzeczy oznaczonych co do gatunku. Jest to świadczenie o charakterze ubocznym, którego spełnienie następuje w takich samych przedmiotach co świadczenie główne (tj. w pieniądzu), w wysokości obliczonej wedle stopy procentowej i czasu korzystania z przedmiotu głównego.

Próby zdefiniowania tego pojęcia podejmowane były również przez doktrynę prawa cywilnego. Zdaniem części autorów przez odsetki należy rozumieć wynagrodzenie za używanie przez pewien okres cudzego kapitału lub za opóźnienie zapłaty wymagalnej sumy pieniężnej lub też wreszcie za utratę możliwości używania sumy wyłożonej w interesie drugiej strony i podlegającej zwrotowi (E. Łętowska (red.), Prawo zobowiązań - część ogólna, C.H. Beck, 2013, s. 273-274). Również przez innych komentatorów odsetki definiowane są jako wynagrodzenie za korzystanie przez pewien czas z cudzego kapitału lub też za opóźnienie w zapłacie wymagalnej już sumy pieniężnej (K. Osajda (red.), Kodeks cywilny. Komentarz. Zobowiązania. Część ogólna C.H. Beck, 2017, s. 139).

Innymi słowy, w świetle polskiego prawa cywilnego, przyjmuje się zasadniczo, iż pod pojęciem "odsetki" rozumieć należy wynagrodzenie z tytułu udostępnienia komuś sumy pieniężnej pod tytułem zwrotnym.

Należy zatem stwierdzić, że w świetle powyższych definicji odsetek, nie obejmują one wszystkich opłat związanych w jakikolwiek sposób z pozyskaniem środków pieniężnych, lecz tylko te, które naliczane są od istniejącego długu.

Brak powiązania Arrangement Fee z udzieleniem kapitału

Mając na uwadze powyższe definicje i ekonomiczny charakter odsetek, należy podkreślić, że Arrangement Fee, którym został obciążony Wnioskodawca i które ma być zapłacone do Pożyczkodawcy na podstawie otrzymanej faktury, a które ostatecznie stanowić będzie wynagrodzenie Banku nie jest w żaden sposób powiązane z udzieleniem jakiegokolwiek finansowania przez Bank. W opisanym zdarzeniu przyszłym Bank nie udostępnia kapitału, nie finansuje emitenta obligacji tj. B ani nie pełni roli wierzyciela.

Rola banku ogranicza się wyłącznie do świadczenia usług organizacyjnych związanych z emisją obligacji takich jak: Pozyskanie Inwestorów, Koordynacja Procesu, Zapewnienie Zgodności z Wymogami Regulacyjnymi i Zabezpieczenie Środków.

Środki finansowe pozyskiwane w wyniku emisji obligacji pochodzą bezpośrednio od inwestorów, którzy obejmują obligacje. To inwestorzy pełnią funkcję wierzycieli i to im należne jest wynagrodzenie za udostępnienie kapitału, w postaci kuponu (odsetek) od obligacji. Natomiast Arrangement Fee, którym został obciążony Wnioskodawca, i które ma być zapłacone do Pożyczkodawcy, wypłacane będzie wyłącznie Bankowi, który nie jest stroną relacji dłużnik-wierzyciel w odniesieniu do pozyskanego kapitału.

Brak jest zatem tożsamości podmiotowej pomiędzy podmiotem udostępniającym środki finansowe a beneficjentem Arrangement Fee. Inny bowiem podmiot udziela finansowania (inwestorzy nabywający obligacje), a inny otrzymuje Arrangement Fee (Bank).

W konsekwencji brak jest ekonomicznego i prawnego związku pomiędzy Arrangement Fee, a korzystaniem z cudzego kapitału.

Brak zależności Arrangement Fee od czasu korzystania z kapitału

Kolejną istotną cechą odróżniającą Arrangement Fee od odsetek jest brak powiązania wysokości tego wynagrodzenia z czasem korzystania z kapitału. Odsetki, w swoim znaczeniu ekonomicznym, są świadczeniem należnym wierzycielowi jako wynagrodzenie za udostępnienie kapitału dłużnikowi i są, co do zasady, kalkulowane w sposób proporcjonalny do długości okresu, w którym dłużnik korzysta z udostępnionych środków.

W przypadku Arrangement Fee mechanizm ustalania wysokości wynagrodzenia jest całkowicie odmienny. Opłata ta jest ustalana jako kwota z góry określona w umowie z Bankiem i jest należna niezależnie od tego, na jaki okres kapitał zostanie udostępniony przez inwestorów. Wynagrodzenie to jest wypłacane jednorazowo - w związku z przeprowadzeniem określonych czynności organizacyjnych związanych z emisją obligacji tj. za Pozyskanie Inwestorów, Koordynacja Procesu, Zapewnienie Zgodności z Wymogami Regulacyjnymi i Zabezpieczenie Środków - i nie jest naliczane w okresach odpowiadających korzystaniu z kapitału.

Tym samym brak jest elementu charakterystycznego dla odsetek, jakim jest relacja pomiędzy czasem pozostawania kapitału w dyspozycji dłużnika, a wysokością wynagrodzenia wierzyciela. Arrangement Fee, którym został obciążony Wnioskodawca, w momencie płatności będzie stanowiło zapłatę za wykonanie konkretnych usług, a nie za okresowe korzystanie z cudzego kapitału.

Brak funkcji wynagrodzenia za ryzyko kredytowe

Kolejnym elementem potwierdzającym, że Arrangement Fee nie ma charakteru odsetkowego jest brak związku tej opłaty z ryzykiem kredytowym ponoszonym przez podmiot udzielający finansowania.

Odsetki, oprócz wynagrodzenia za czasowe udostępnienie kapitału, pełnią również funkcję rekompensaty dla wierzyciela z tytułu ponoszonego ryzyka niewypłacalności dłużnika. Im większe ryzyko kredytowe związane z pożyczkobiorcą, tym wyższa jest zwykle stopa odsetkowa, odzwierciedlająca oczekiwaną premię za to ryzyko.

W analizowanym przypadku Bank, który otrzymuje Arrangement Fee, nie udziela emitentowi żadnego finansowania, a zatem nie ponosi ryzyka kredytowego związanego z niespłaceniem kapitału. Ryzyko to spoczywa wyłącznie na inwestorach obejmujących obligacje, ponieważ to oni udostępniają środki finansowe i to im przysługuje wynagrodzenie w postaci kuponu odsetkowego.

Arrangement Fee nie jest ustalane w zależności od poziomu ryzyka kredytowego emitenta, nie rośnie w przypadku wyższego prawdopodobieństwa niewypłacalności, ani nie pełni funkcji ochronnej przed takim ryzykiem. Wynagrodzenie to stanowi wyłącznie zapłatę za usługę organizacji emisji, a nie za ponoszenie ryzyka finansowego charakterystycznego dla stosunku pożyczki czy obligacji.

Co więcej, Arrangement Fee jest należne nawet w sytuacji, kiedy z jakiegoś powodu finansowanie w formie obligacji nie zostało w przyszłości spłacone.

Arrangement Fee jako usługa

Kolejnym aspektem potwierdzającym, że Arrangement Fee nie ma charakteru odsetkowego, jest jego ścisły związek z konkretnymi czynnościami o charakterze usługowym, wykonywanymi przez Bank w ramach procesu emisji obligacji.

Na wynagrodzenie Arrangement Fee składają się łącznie następujące elementy:

·      wynagrodzenie dla Banku za zapewnienie plasowania emisji obligacji, tj. znalezienie inwestorów, którzy objęli obligacje oraz pośredniczenie w procesie subskrypcji obligacji przez inwestorów;

·      wynagrodzenie dla Banku za wsparcie B w zakresie strukturyzacji emisji obligacji, w tym planowania i organizacji emisji obligacji oraz ustalania odpowiednich warunków emisji. Wynagrodzenie obejmuje również pomoc w przygotowaniu dokumentacji i prospektu emisyjnego, przygotowanie materiałów marketingowych i promocyjnych oraz wsparcie w uzyskaniu wymaganych zgód regulacyjnych (np. otrzymanie zgody Narodowego Banku Słowackiego);

·      wynagrodzenie dla Banku za złożenie wniosku o dopuszczenie obligacji do obrotu na rynku regulowanym, prowadzenie dokumentacji obligacji (rejestru) w centralnym depozycie papierów wartościowych oraz obsługę płatności (dystrybucję kuponów) przez cały okres istnienia obligacji;

·      Wynagrodzenie dla Banku za pełnienie funkcji agenta zabezpieczenia zgodnie z warunkami prospektu, w szczególności kontrolę nad wypłatą środków z rachunku escrow, utrzymanie zabezpieczeń oraz ich egzekucję w razie potrzeby.

Wszystkie powyższe czynności mają charakter usług wsparcia, doradczych, pośredniczących i organizacyjnych, które rzeczywiście były świadczone przez bank z tytułu organizacji finansowania w formie obligacji. Czynności te nie stanowią wynagrodzenia z tytułu udostępnienia kapitału. W konsekwencji Arrangement Fee należy traktować jako wynagrodzenie za kompleksową usługę przeprowadzenia emisji obligacji, a nie jako świadczenie wynikające z relacji wierzyciel-dłużnik.

Odnosząc to do definicji odsetek, należy wskazać, że brak jest elementów konstrukcyjnych typowych dla odsetek oraz innych dochodów z wszelkiego rodzaju wierzytelności czy dochodów z obligacji lub skryptów dłużnych, włącznie z premiami i nagrodami związanymi z takimi papierami wartościowymi. Wynagrodzenie wypłacane tytułem Arrangement Fee nie będzie również wynikało z jakiejkolwiek wierzytelności wobec Banku, lecz z realizacji obowiązków nałożonych na Bank w ramach zawartych umów o świadczenie usług. Ponadto, Arrangement Fee jest refakturowane na Wnioskodawcę jako jedno świadczenie, obejmujące różne elementy usługowe.

W konsekwencji wynagrodzenie tytułem Arrangement Fee, którym został obciążony Wnioskodawca i które ma być zapłacone do Pożyczkodawcy, zdaniem Wnioskodawcy, stanowić będzie opłatę za usługi doradcze, organizacyjne, administracyjne i zabezpieczające świadczone w związku z emisją obligacji i organizacją finansowania.

Należy podkreślić, że fakt, iż Arrangement Fee wypłacane będzie bezpośrednio na rzecz Pożyczkodawcy, nie wpływa na zmianę jego charakteru gospodarczego ani podatkowego. Świadczenie to stanowi wyłącznie refakturowanie kosztu Banku jako podmiotu świadczącego usługę. W konsekwencji należy przyjąć, że Arrangement Fee zachowuje swój pierwotny charakter, niezależnie od przyjętego mechanizmu rozliczenia i płatności.

Mając na uwadze brak powiązania Arrangement Fee z udzieleniem kapitału, brak zależności Arrangement Fee od czasu korzystania z kapitału, brak funkcji wynagrodzenia za ryzyko kredytowe należy stwierdzić, że Arrangement Fee nie będzie stanowić odsetek w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, lecz będzie wynagrodzeniem za usługi świadczone przez Bank.

Stanowisko to znajduje potwierdzenie w interpretacjach indywidualnych, m.in. w interpretacji indywidualnej z dnia 15 grudnia 2023 r. sygn. 0111-KDWB.4010.105.2023.1.KP Dyrektor Krajowej Informacji, zgodził się ze stanowiskiem podatnika, który stwierdził, że „w związku z powyższym, aby uznać, że dana płatność stanowi płatność odsetkową, konieczne jest wystąpienie zobowiązania (długu) podmiotu dokonującego płatności względem odbiorcy takiej płatności. Innymi słowy, zgodnie z Komentarzem OECD, odsetki powstaną w sytuacji, gdy: dany podmiot udostępni innemu podmiotowi środki o charakterze zwrotnym (kapitał), co skutkuje powstaniem długu oraz podmiot udostępniający środki o charakterze zwrotnym (kapitał) nalicza z tego tytułu wynagrodzenie (w dowolnej formie), które stanowi jego dochód z tytułu udostępnionego kapitału. Należy zatem stwierdzić, że w świetle powyższych definicji odsetek nie obejmują one wszystkich opłat związanych w jakikolwiek sposób z pozyskaniem środków pieniężnych, lecz tylko te, które naliczane są od istniejącego długu z uwagi na możliwość korzystania z użyczonego kapitału”.

Również w interpretacji indywidualnej z dnia 19 maja 2023 r. sygn. 0111-KDIB1-2.4010.141.2023.1.ANK Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wskazał, że „aby można było mówić o płatności dokonywanej tytułem odsetek, płatność taka musi być związana z istnieniem określonego długu pomiędzy podmiotem otrzymującym odsetki a podmiotem dokonującym ich płatności. Odsetki muszą bowiem wynikać z umowy przewidującej udzielenie finansowania o charakterze zwrotnym, ponieważ zawsze stanowią one wynagrodzenie za otrzymane finansowanie. Sytuacja taka nie wystąpi w omawianym przypadku, ponieważ dokonywanie opłat o jakich mowa we wniosku nie jest następstwem kredytowania Spółki".

Podobnie, w interpretacji sygn. 0111-KDIB1-2.4010.108.2021.2.MS z dnia 14 maja 2021 r., w której Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał, że „opłaty wypłacane bankom w związku z transakcjami sekurytyzacyjnymi mogą być kwalifikowane jako zyski przedsiębiorstw, a nie odsetki, gdyż nie stanowią wynagrodzenia za udostępnienie kapitału”. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził również, że „odsetki nie obejmują wszystkich opłat związanych w jakikolwiek sposób z pozyskaniem środków pieniężnych, lecz tylko te, które naliczane są od istniejącego długu”.

Również w interpretacji indywidualnej z dnia 17 stycznia 2011 r. sygn. IPPB5/423-667/10-4/PS Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej przychylił się do stanowiska podatnika, który stwierdził, że „prowizja dealerska stanowi wynagrodzenie za szeroko rozumiane działania podejmowane przez Bank w związku z obsługą programu Emisji Obligacji (czyli za rzeczywistą usługę świadczoną przez Banki na rzecz P.). Zatem, zdaniem Spółki nie ulega wątpliwości, iż prowizja dealerska nie spełnia najważniejszej przesłanki do uznania jej za płatność odsetkową - tj. nie jest ona ponoszona z tytułu korzystania z cudzego kapitału. Ze względu na swój prowizyjny charakter ww. prowizja ma zbliżony charakter do typowego wynagrodzenia za pośrednictwo handlowe ”.

W konsekwencji mając na uwadze powyższe, należy uznać, że Arrangement Fee, którym został obciążony Wnioskodawca i które będzie wypłacone przez Wnioskodawcę na rzecz Pożyczkodawcy nie będzie stanowić przychodów z odsetek, o których mowa jest w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, a co za tym idzie, co do zasady, nie będzie podlegać obowiązkowi pobrania zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych przez Wnioskodawcę

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania 2

Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT, podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2, przychodów (...) z tytułu świadczeń: doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych, usług reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o podobnym charakterze ustala się w wysokości 20% przychodów; (...).

Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że na koszty Arrangement Fee składają się następujące pozycje:

·      Subscription (Placement) Fee - wynagrodzenie dla banku organizującego emisję obligacji za zapewnienie plasowania emisji obligacji, tj. znalezienie inwestorów, którzy objęli obligacje oraz pośredniczenie w procesie subskrypcji obligacji przez inwestorów;

·      Arranger’s Fee - wynagrodzenie dla Banku za wsparcie B w zakresie strukturyzacji emisji obligacji, w tym planowania i organizacji emisji obligacji oraz ustalania odpowiednich warunków emisji. Wynagrodzenie obejmuje również pomoc w przygotowaniu dokumentacji i prospektu emisyjnego, przygotowanie materiałów marketingowych i promocyjnych oraz wsparcie w uzyskaniu wymaganych zgód regulacyjnych (np. otrzymanie zgody Narodowego Banku Słowackiego);

·      Administration Fee - wynagrodzenie dla Banku za złożenie wniosku o dopuszczenie obligacji do obrotu na rynku regulowanym, prowadzenie dokumentacji obligacji (rejestru) w centralnym depozycie papierów wartościowych oraz obsługę płatności (dystrybucję kuponów) przez cały okres istnienia obligacji;

·      Security Agent Fee - wynagrodzenie dla Banku za pełnienie funkcji agenta zabezpieczenia zgodnie z warunkami prospektu, w szczególności kontrolę nad wypłatą środków z rachunku escrow, utrzymanie zabezpieczeń oraz ich egzekucję w razie potrzeby.

Mając na uwadze opis usług świadczonych przez Bank, należy uznać, że usługi te mają charakter podobny do usług doradczych, reklamowych, badania rynku i gwarancyjnych związanych z przygotowaniem i przeprowadzeniem emisji obligacji.

W konsekwencji, należy uznać, że Arrangement Fee, którym został obciążony Wnioskodawca i które będzie wypłacone przez Wnioskodawcę na rzecz Pożyczkodawcy będzie stanowić przychody z usług, o których mowa jest w art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT, a co za tym idzie, co do zasady, będzie podlegać obowiązkowi pobrania zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych przez Wnioskodawcę

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania 3

Zgodnie z art. 21 ust. 2 ustawy o CIT, przepis art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 UPO PL-CZ, zyski przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi działalność gospodarczą w drugim Umawiającym się Państwie przez położony tam zakład. Jeżeli przedsiębiorstwo wykonuje działalność gospodarczą w ten sposób, to zyski przedsiębiorstwa mogą być opodatkowane w drugim Państwie, jednak tylko w takiej mierze, w jakiej mogą być przypisane temu zakładowi.

W analizowanym przypadku Pożyczkodawca nie prowadzi działalności poprzez zakład położony na terytorium Polski, a wynagrodzenie z tytułu Arrangement Fee nie jest związane z takim zakładem.

Zatem, w świetle powyższych uregulowań, skoro wypłata Arrangement Fee przez Wnioskodawcę na rzecz Pożyczkodawcy, nie będzie stanowiła odsetek, co zostało potwierdzone w uzasadnieniu do stanowiska do pytania nr 1, należy je zakwalifikować jako "zyski przedsiębiorstwa" w rozumieniu art. 7 UPO PL-CZ. W związku z tym wynagrodzenie z tytułu Arrangement Fee nie będzie podlegać opodatkowaniu w Polsce, lecz wyłącznie w Czechach, zgodnie z art. 7 ust. 1 UPO PL-CZ.

Jednocześnie zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy o CIT osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne będące przedsiębiorcami, które dokonują wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 2, 2b, 2d i 2e, w dniu dokonania wypłaty zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat, z uwzględnieniem odliczeń przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e. Zastosowanie stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobranie podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania siedziby podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji. Przy weryfikacji warunków zastosowania stawki podatku innej niż określona w art. 21 ust. 1 lub art. 22 ust. 1, zwolnienia lub warunków niepobrania podatku, wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, płatnik jest obowiązany do dochowania należytej staranności. Przy ocenie dochowania należytej staranności uwzględnia się charakter, skalę działalności prowadzonej przez płatnika oraz powiązania w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 5 płatnika z podatnikiem.

Z treści powyższego przepisu wynika, iż pozyskanie certyfikatu rezydencji jest konieczne w przypadku, gdy płatnik tzw. podatku u źródła stosuje preferencyjną stawkę, zwolnienie lub nie pobiera podatku na podstawie przepisów szczególnych lub umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Z uwagi na powyższe, w celu niepobrania zryczałtowanego podatku w wysokości 20% na podstawie przepisów ustawy o CIT, Wnioskodawca będzie obowiązany posiadać jako płatnik certyfikat rezydencji Pożyczkodawcy.

Wnioskodawca pragnie wskazać, że w przypadku klasyfikacji Arrangement Fee jako zysków przedsiębiorstwa opodatkowanych w Czechach - płatnik przy weryfikacji nie jest zobowiązany do weryfikowania statusu Pożyczkodawcy jako rzeczywistego właściciela należności. Powyższe jest zgodne zarówno z przepisami UPO PL-CZ jak i z przepisami ustawy o CIT.

Należy zauważyć, że przepisy art. 7 UPO PL-CZ nie wymagają od płatnika stosowania klauzuli rzeczywistego właściciela w stosunku do zysków przedsiębiorstw, więc na podstawie UPO PL-CZ nie istnieje obowiązek podejmowania działań w tym zakresie.

Wymogu weryfikacji statusu odbiorcy płatności jako rzeczywistego właściciela ustawodawca nie wskazał także w ustawie o CIT w przypadku wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT. Zakres tej weryfikacji na gruncie ustawy o CIT wyznacza w tym przypadku cytowany wyżej art. 26 ust. 1 ustawy o CIT, który w swej treści nie odwołuje się do wykazania, że podmiot otrzymujący płatność jest rzeczywistym właścicielem wypłacanych należności. Powołane powyżej przepisy statuują warunki formalne, które muszą być spełnione, aby możliwe było zaniechanie poboru podatku u źródła w oparciu o materialnoprawne przepisy umów o unikaniu podwójnego opodatkowania. Zatem zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy o CIT warunkami tymi są:

1.  udokumentowanie siedziby podatnika - nierezydenta uzyskanym od niego certyfikatem rezydencji (problematyka omówiona w odpowiedzi na pytanie 1) oraz

2.  dokonanie weryfikacji warunków niepobrania podatku wynikających z odpowiedniej umowy przy dochowaniu należytej staranności, która uwzględniać powinna charakter oraz skalę działalności prowadzonej przez płatnika.

Zatem Wnioskodawca jest uprawniony do niepobrania podatku u źródła bez konieczności weryfikowania statusu beneficjenta rzeczywistego Arrangement Fee.

Powyższe stanowisko potwierdzają również Objaśnienia podatkowe z dnia 3 lipca 2025 r. dotyczące stosowania tzw. klauzuli rzeczywistego właściciela dla celów podatku u źródła, w których wprost wskazane jest, że „w przypadku płatności wymienionych w art. 26 ust. 1 ustawy o CIT innych niż ww. płatności bierne weryfikacja prawa do zastosowania preferencji nie uwzględnia warunku rzeczywistego właściciela. Oznacza to, że w przypadku usług niematerialnych (np. usługi reklamowe czy doradcze) po stronie płatnika nie występuje obowiązek weryfikacji warunku rzeczywistego właściciela”.

Na marginesie, Wnioskodawca zaznacza, iż znany jest mu rzeczywisty właściciel Arrangement Fee tj. Bank, który prowadzi rzeczywistą działalność na Słowacji. Jednakże w wyniku stosowania przepisów ustawy o CIT, UPO PL-CZ oraz Objaśnień podatkowych, w związku z klasyfikacją Arrangement Fee jako usług o charakterze podobnym do wymienionych w art. 21 ust.1 pkt 2a ustawy o CIT, Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż nie jest konieczne weryfikowanie i udokumentowanie, który podmiot powinien być uznany za rzeczywistego właściciela Arrangement Fee.

Podsumowując, zdaniem Wnioskodawcy, przypadku uznania stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 2 za prawidłowe, Wnioskodawca będzie uprawniony do niepobrania zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych w odniesieniu do Arrangement Fee pod warunkiem posiadania ważnego certyfikatu rezydencji Pożyczkodawcy.

Biorąc pod uwagę przedstawione okoliczności, Wnioskodawca wnosi o potwierdzenie prawidłowości swojego stanowiska przedstawionego w sprawie.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie ustalenia:

·      czy wynagrodzenie z tytułu Arrangement Fee, które będzie wypłacone przez Państwa na rzecz Pożyczkodawcy nie będzie stanowić przychodu z odsetek, o których mowa jest w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, a co za tym idzie czy nie będzie podlegać obowiązkowi pobrania zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych przez Państwa – jest prawidłowe,

·      czy wynagrodzenie z tytułu Arrangement Fee, które będzie wypłacone przez Państwa na rzecz Pożyczkodawcy będzie stanowić przychodu z tytułu usług, o których mowa jest w art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT, a co za tym idzie czy będzie podlegać obowiązkowi pobrania zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych przez Państwa – jest prawidłowe,

·      czy będziecie Państwo uprawnieni do niepobrania zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych w odniesieniu do Arrangement Fee pod warunkiem posiadania ważnego certyfikatu rezydencji Pożyczkodawcy – jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 278, ze zm.; dalej: „ustawy o CIT”)

Jak stanowi art. 3 ust. 3 ustawy o CIT:

Natomiast stosownie do art. 3 ust. 5 ustawy o CIT:

W przepisie tym, wyrażona została zasada ograniczonego obowiązku podatkowego, w myśl której państwo, na terytorium którego znajduje się źródło uzyskiwania przychodów, ma suwerenne prawo do opodatkowania podmiotów niebędących jego rezydentami podatkowymi w zakresie dochodów uzyskiwanych z takiego źródła.

Tytuły należności których wypłata rodzi po stronie wypłacającego (polskiego rezydenta podatkowego) obowiązek poboru podatku (art. 26 ust. 1 ustawy o CIT) zostały wymienione w art. 21 ust. 1 ustawy o CIT, zgodnie z którym:

Z treści przepisów ustawy o CIT wynika, że od niektórych przychodów osiąganych na terytorium Polski przez podatników podlegających ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu pobierany jest podatek dochodowy w sposób zryczałtowany. Podatek ten nazywany jest podatkiem „u źródła” ze względu na szczególny sposób jego poboru, który dokonywany jest przez podmiot polski wypłacający określone należności na rzecz nierezydenta w trybie i na zasadach wymienionych w art. 26 ustawy o CIT.

W myśl art. 26 ust. 1 ustawy o CIT:

Zgodnie z art. 26 ust. 2e ustawy o CIT,

Stosownie do art. 21 ust. 2 ustawy o CIT:

W myśl art. 22 ust. 1 ustawy o CIT:

Jak stanowi art. 22b ustawy o CIT:

Powyższe regulacje prawne wskazują na fakt, że w przypadku podmiotu, który nie ma na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, a uzyskuje przychody na tym terytorium, w kwestii sposobu opodatkowania pierwszeństwo mają postanowienia właściwej umowy w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu. Przy czym, zastosowanie stawki podatku wynikającej z takiej umowy lub niepobranie podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania miejsca siedziby podatnika do celów podatkowych, uzyskanym od niego zaświadczeniem (certyfikatem rezydencji), wydanym przez właściwy organ administracji podatkowej.

Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że zrealizowali Państwo inwestycję polegającą na wybudowaniu budynku biurowego w Polsce. A a.s. (spółka czeska) będąca jedynym udziałowcem Państwa Spółki udzieliła Państwu pożyczki na ten cel. Środki zostały pozyskane z emisji obligacji, które zostały wyemitowane przez inną spółkę z grupy do której należą Państwo oraz Pożyczkodawca – B s.r.o. (spółkę słowacką). Środki uzyskane przez B w wyniku emisji obligacji zostały przekazane Pożyczkodawcy na podstawie umowy pożyczki. Następnie Pożyczkodawca również na podstawie umowy pożyczki, udostępnił środki z emisji obligacji na Państwa rzecz. Z tytułu emisji obligacji, B poniósł koszty związane z obsługą procesu emisji obligacji (Arrangement Fee), które zostały następnie zrefakturowane na Pożyczkodawcę. Następnie na podstawie aneks do umowy pożyczki z Pożyczkodawcą zostaliście Państwo zobowiązani do zwrotu Pożyczkodawcy kwoty kosztów poniesionych na obsługę procesu emisji obligacji przez B. Na ww. koszty składają się następujące pozycje:

Ø Subscription (Placement) Fee - wynagrodzenie dla banku organizującego emisję obligacji za zapewnienie plasowania emisji obligacji, tj. znalezienie inwestorów, którzy objęli obligacje oraz pośredniczenie w procesie subskrypcji obligacji przez inwestorów,

Ø Arranger’s Fee - wynagrodzenie dla Banku za wsparcie B w zakresie strukturyzacji emisji obligacji, w tym planowania i organizacji emisji obligacji oraz ustalania odpowiednich warunków emisji. Wynagrodzenie obejmuje również pomoc w przygotowaniu dokumentacji i prospektu emisyjnego, przygotowanie materiałów marketingowych i promocyjnych oraz wsparcie w uzyskaniu wymaganych zgód regulacyjnych (np. otrzymanie zgody Narodowego Banku Słowackiego,

Ø Administration Fee - wynagrodzenie dla Banku za złożenie wniosku o dopuszczenie obligacji do obrotu na rynku regulowanym, prowadzenie dokumentacji obligacji (rejestru) w centralnym depozycie papierów wartościowych oraz obsługę płatności (dystrybucję kuponów) przez cały okres istnienia obligacji,

Ø Security Agent Fee - wynagrodzenie dla Banku za pełnienie funkcji agenta zabezpieczenia zgodnie z warunkami prospektu, w szczególności kontrolę nad wypłatą środków z rachunku escrow, utrzymanie zabezpieczeń oraz ich egzekucję w razie potrzeby.

Ad. 1 i 2.

Państwa wątpliwości odnośnie pytania nr 1 i 2 dotyczą ustalenia:

‒    czy wynagrodzenie z tytułu Arrangement Fee, które będzie wypłacone przez Państwa na rzecz Pożyczkodawcy będzie stanowić przychody z odsetek, o których mowa jest w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, a co za tym idzie czy będzie podlegać obowiązkowi pobrania zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych przez Państwa,

‒    czy wynagrodzenie z tytułu Arrangement Fee, które będzie wypłacone przez Państwa na rzecz Pożyczkodawcy będzie stanowić przychody z tytułu usług, o których mowa jest w art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT, a co za tym idzie czy będzie podlegać obowiązkowi pobrania zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych przez Państwa.

Zgodnie z wyżej cytowanym art. 21 ust. 2 ustawy o CIT, przepis art. 21 ust. 1 pkt 1 i 2a ustawy o CIT stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

Przepisy poszczególnych umów o unikaniu podwójnego opodatkowania zawierają rozwiązania szczególne w stosunku do przepisów ustaw podatkowych i na podstawie art. 91 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.), mają pierwszeństwo przed ustawą, jeżeli ustawy tej nie można pogodzić z umową.

Oznacza to, że reguły opodatkowania zawarte w prawie krajowym ulegają modyfikacji wynikającej z zawartych umów międzynarodowych. Stanowisko to potwierdza również Naczelny Sąd Administracyjny wskazując w wyroku z 15 maja 2017 r., sygn. II FSK 3587/14 że: „przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych stosuje się z uwzględnieniem umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, których stroną jest Polska. Wskazanie katalogu dochodów (przychodów), mających źródło na terytorium Polski, nie ma wpływu na stosowanie postanowień umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, których stroną jest Polska i tym samym zakres przedmiotowy opodatkowania nierezydentów, ustalony w art. 3 ust. 3 u.p.d.o.p., może ulegać modyfikacji.”

Stąd też zastosowanie mogą znaleźć postanowienia danej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania - z pierwszeństwem przed ustawą o CIT.

Zatem jeżeli będziecie Państwo dysponowali certyfikatem rezydencji Pożyczkodawcy to w niniejszej sprawie zastosowanie będą miały postanowienia umowy między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Czeską w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, sporządzonej w Warszawie dnia 13 września 2011 r. (Dz. U. z 2012 r. poz. 991 ze zm., „UPO Polska-Czechy”) zmodyfikowanej przez Konwencję wielostronną implementującą środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku, podpisaną przez Polskę i Czechy dnia 7 czerwca 2017 r.

Wskazać przy tym należy, że celem umów o unikaniu opodatkowania jest uregulowanie „jurysdykcji” podatkowej dwóch systemów prawnych (w wypadku umów bilateralnych - takich jak analizowane). Uregulowanie to ma na celu przyznanie „prawa do opodatkowania” wyłącznie jednemu z państw (państwo rezydencji podatnika albo państwo osiągnięcia przychodu) albo obu tym państwom, jednakże na zasadach modyfikujących prawo krajowe.

Zatem odnosząc się do ustalenia czy wynagrodzenie z tytułu Arrangement Fee płacone przez Państwa na rzecz Pożyczkodawcy będzie stanowić przychody z odsetek wskazać należy, że zasady opodatkowania dotyczące odsetek zostały uregulowane w art. 11 UPO Polska-Czechy.

Zgodnie z art. 11 ust. 1-4 UPO Polska-Czechy,

Użyte w niniejszym artykule określenie „odsetki” oznacza dochody z wszelkiego rodzaju roszczeń wynikających z długów, bez względu na to, czy są zabezpieczone hipotecznie i czy pociągają za sobą prawo do udziału w zyskach dłużnika, a w szczególności dochody z państwowych papierów wartościowych oraz dochody z obligacji i skryptów dłużnych, włączając dodatkowe wynagrodzenie związane z takimi pożyczkami, obligacjami i skryptami dłużnymi. Karty za zwłokę w zapłacie nie będą traktowane jako odsetki przy stosowaniu niniejszego artykułu.

W ustawach o podatkach dochodowych nie zdefiniowano tego pojęcia, jak również nie wskazano przykładowego katalogu sytuacji, których zaistnienie rodzić może ich powstanie. Nie powinno w związku z tym budzić wątpliwości, że należy je rozumieć szeroko, zgodnie z jego językowym i ekonomicznym znaczeniem. Uwzględniając powyższe w piśmiennictwie podjęto próby zdefiniowania tego terminu przy wykorzystaniu przede wszystkim dorobku doktryny prawa cywilnego (K. Winiarski [w:] S. Babiarz, L. Błystak, B. Dauter, A. Gomułowicz, R. Pęk, K. Winiarski, Podatek dochodowy od osób prawnych. Komentarz 2009, str. 1076). I tak, odsetki w rozumieniu przepisów podatkowych traktowane są jako wynagrodzenie za korzystanie z cudzego kapitału. Przez odsetki rozumie się wynagrodzenie za korzystanie z pieniędzy i innych rzeczy oznaczonych rodzajowo, jeżeli zostaje ono ustalone według pewnej stopy procentowej, i w stosunku do czasu użycia tej sumy (tak P. Małecki, M. Mazurkiewicz, CIT. Podatki i Rachunkowość, wydanie 3, str. 901). Najczęstszym źródłem tego rodzaju dochodu są wierzytelności pieniężne, państwowe papiery dłużne, obligacje i inne papiery wartościowe o charakterze dłużnym.

Podsumowując, ustawodawca w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT posłużył się ogólnym terminem „odsetki”. Zatem, opodatkowaniu w sposób zryczałtowany podlegają wszelkie świadczenia o przedstawionym wyżej charakterze, wypłacone na podstawie dowolnego tytułu prawnego.

Należy zwrócić również uwagę, że przepisy art. 21 ust. 1 ustawy o CIT stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska. Natomiast wykładni postanowień umów w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu należy dokonywać uwzględniając treść Komentarza do Konwencji Modelowej OECD. Podkreślić należy, że zgodnie ze stanowiskiem doktryny, pomimo że Konwencja Modelowa nie stanowi polskiego źródła prawa powszechnie obowiązującego, Polska jako członek OECD ma obowiązek stosowania Konwencji jak i Komentarza. Co więcej, polskie organy podatkowe, aby zapewnić jednolitość stosowania prawa, powinny odwoływać się do Komentarza tak przy stosowaniu, jak i interpretacji umów o unikaniu podwójnego opodatkowania (J. Tkaczyk, M. Zdyb, Międzynarodowe Prawo Podatkowe, Opodatkowanie i ubezpieczenia społeczne osób pracujących w Unii Europejskiej, Difin, Warszawa 2006, str. 21).

Zgodnie z Komentarzem do art. 11 Konwencji Modelowej OECD za odsetki należy uznać każde (w związku z wykładnią literalną pojęcia „wszelkie”) wynagrodzenie za korzystanie z „wypożyczonego” kapitału.

Z powyższego wynika, że również według Komentarza do Modelowej Konwencji termin „odsetki” należy rozumieć szeroko tzn. jako wszelkiego rodzaju wynagrodzenie za korzystanie z kapitału.

Za prawidłowością dokonanej wykładni, opartej na dorobku doktryny prawa podatkowego, przemawia również art. 2 lit. „a” implementowanej do polskiego porządku prawnego dyrektywy Rady 2003/49/WE z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego do odsetek oraz należności licencyjnych między powiązanymi spółkami różnych państw członkowskich (Dz. Urz. UE L 157 z 26.06.2003 z późn. zm.), dla których wspólnym mianownikiem jest szerokie rozumienie terminu „odsetki” jako przychodu z wszelkiego rodzaju roszczeń (wierzytelności). Powyższe potwierdza zatem, że termin „odsetki” należy rozumieć szeroko.

Zatem, w świetle powyższych uregulowań, przekazywane przez Państwa Spółkę na rzecz Pożyczkodawcy wynagrodzenie nie będzie stanowiło odsetek, bowiem nie będzie wynikało z jakiegokolwiek długu Spółki wobec Banku, lecz z realizacji obowiązków nałożonych na Spółkę w ramach zawartej umowy pożyczki z Pożyczkodawcą.

Wynagrodzenie przekazywane przez Państwa na rzecz Pożyczkodawcy nie będzie stanowiło również dywidend ani należności licencyjnych.

Tym samym, Państwa stanowisko do pytania nr 1 zgodnie z którym, wynagrodzenie Arrangement Fee, które będzie wypłacone przez Państwa na rzecz Pożyczkodawcy nie będzie stanowić przychodu z odsetek, o którym mowa jest w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, a co za tym idzie, co do zasady, nie będziecie Państwo podlegać obowiązkowi pobrania zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych należy uznać za prawidłowe.

W związku z tym, że ww. wynagrodzenie dla Pożyczkodawcy nie będzie stanowiło odsetek, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT to przeanalizować należy postanowienia art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT.

Jak wynika z opisy sprawy niektóre usługi świadczone przez bank mieszczą się w zakresie dyspozycji przepisu art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT – tj. usługi doradcze, usługi badania rynku oraz usługi reklamowe.

Przepisy ustawy o CIT nie zawierają definicji pojęć zawartych w art. 21 ust. 1 pkt 2a. Za celowe należy uznać odwołanie się do ich wykładni językowej.

Usługi doradcze

Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN „doradztwo” oznacza udzielanie fachowych porad, natomiast termin „doradzać” znaczy udzielić porady, wskazać sposób postępowania w jakiejś sprawie. Użyty w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych termin „usługi doradztwa” należy rozumieć w związku z tym szeroko.

Potwierdza to jednolite orzecznictwo sądów administracyjnych, według którego termin „doradztwo” obejmować może szereg usług doradczych np. podatkowe, prawne, finansowe i inne (zob. wyrok NSA z dnia 10 października 2013 r., sygn. akt I FSK 1567/12, wyrok NSA z dnia 2 października 2014 r., sygn. akt I FSK 1441/13, wyrok NSA z dnia 2 października 2014 r., sygn. akt I FSK 1530/13, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 28 kwietnia 2015 r. sygn. akt I SA/Po 1202/14, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 28 marca 2012 r., sygn. akt I SA/Gd 175/12, wyrok WSA w Łodzi z dnia 16 kwietnia 2013 r. sygn. akt I SA/Łd 168/13).

Według sądów administracyjnych, odwołując się do powszechnego języka polskiego można stwierdzić, że przez doradztwo rozumie się udzielanie fachowych zaleceń, porad, zwłaszcza prawnych, ekonomicznych czy finansowych. Stosownie do definicji podanej w ww. słowniku, poradnictwo to „zorganizowana forma udzielania porad w jakimś zakresie”. Doradca to ten kto udziela fachowych zaleceń czy porad, wskazówek, to ktoś, kto posiadaną wiedzę wykorzystuje na wskazywanie najlepszych, najbardziej optymalnych rozwiązań, nakłaniając odbiorcę takiej usługi do zastosowania się do rady, porady, wskazówki, dyrektywy postępowania. Zdaniem sądów administracyjnych, świadczenie usługi doradztwa należy postrzegać jako wykorzystanie swojej wiedzy, znajomości rzeczy poprzez wskazywanie najlepszych, najskuteczniejszych rozwiązań do ich zastosowania do danego problemu.

Również w doktrynie przedmiotu przyjmuje się szerokie ujęcie terminu usługi doradcze, uznając, że doradztwo, w bardzo ogólnym znaczeniu, jest usługą świadczoną przez jedną osobę/instytucje na rzecz drugiej osoby/instytucji, która zleca wykonanie tej usługi. W literaturze przedmiotu bardzo różnorodnie formułowane są zadania stojące przed usługami doradczymi, np. doradztwo określane jest jako:

·      przejęcie zadań,

·      pośrednictwo w zakresie przekazywania wiedzy,

·      pośrednictwo w przekazywaniu specjalnych informacji,

·      pomoc w rozwiązywaniu problemów,

·      pomoc w podejmowaniu decyzji,

·      przekazywanie informacji zmniejszających ryzyko,

·      przygotowanie i przekazywanie informacji służących rozwiązaniu kompleksowych problemów,

·      przekazywanie specyficznej wiedzy, celem usprawnienia działań,

·      identyfikacja i rozwiązywanie problemów,

·      przekazywanie zaleceń dotyczących usprawniania działań oraz pomoc w ich wdrożeniu,

·      dawanie wskazówek dotyczących postępowania.

Doradcy mogą więc pomóc zleceniodawcy w przygotowaniu decyzji, rozwiązaniu problemów, usprawnieniu działania itp. Można przyjąć, że usługi doradztwa stanowią usługi zlecone przez daną organizację (klienta) i wykonane przez odpowiednio przygotowane i wykwalifikowane osoby (doradców), które pomagają zidentyfikować występujące problemy organizacyjne, zanalizować istniejące trudności, sformułować rozwiązanie badanych problemów, oraz które – w przypadku wyrażenia takiego życzenia przez klienta – pomagają we wdrożeniu rozwiązania. Działalność doradcza może dotyczyć różnych dziedzin, obszarów i obiektów, a zatem może być rozpatrywana w wielu aspektach.

Usługi badania rynku

Przez usługi badania rynku należy rozumieć zespół czynności polegających na gromadzeniu informacji o zjawiskach i procesach na rynku, ich przyczynach, stanie aktualnym i tendencjach rozwojowych. Usługi te mają przyczynić się m.in. do zwiększenia sprzedaży. Celem badań rynku jest zdobycie informacji o kształtowaniu się mechanizmów rynkowych takich, jak popyt, podaż, ceny, potencjału, zachowania, zwyczaje, preferencje, lojalność oraz wrażliwość cenowa konsumentów, działania konkurencji, funkcjonowanie systemu dystrybucji, sprzedaży itp. Usługi badania rynku mają dostarczyć informacji nieodzownych w procesie podejmowania decyzji. Mimo, iż badania te nie wykluczają w sposób całkowity ryzyka, to jednak ich zastosowanie wyraźnie ogranicza ryzyko wpisane w działalność biznesową i przyczynia się do tego, że podejmowane decyzje będą w mniejszym zakresie obarczone błędami.

Usługi reklamowe

Pojęcie „reklama” wg „Słownika języka polskiego” pod red. M. Szymczyka (Wyd. Naukowe PWN, Warszawa 2002 r.) oznacza rozpowszechnianie informacji o towarach, ich zaletach, wartości, miejscach i możliwościach nabycia, chwalenie kogoś, zalecanie czegoś przez prasę, radio, telewizję i inne podobne środki, np. plakaty, napisy i ogłoszenia służące temu celowi.

Internetowy słownik języka polskiego PWN podaje, że reklama to:

·      działanie mające na celu zachęcenie potencjalnych klientów do zakupu konkretnych towarów lub do skorzystania z określonych usług,

·      plakat, napis, ogłoszenie, krótki film itp. służące temu celowi.

Jak wynika z uzasadnienia wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 27 października 2011 r. w sprawie C-530/09 kluczowe dla uznania, danego świadczenia za usługę reklamy jest powiązanie z przekazaniem komunikatu mającego na celu poinformowanie publiczności o istnieniu bądź jakości produktu lub usług.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przy wykładni przepisów ustawy dotyczących reklamy przeważa wykładnia gramatyczna. W wyroku z dnia 12 czerwca 1997 r., sygn. akt I SA/Ka 192-193/97 Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że reklama to działanie mające kształtować popyt poprzez poszerzenie wiedzy przyszłych nabywców o towarach w celu zachęcenia ich do nabycia towarów od tego właśnie a nie innego podmiotu gospodarczego. Reklama musi zawierać elementy wartościujące towar lub zachęcające do jego kupna, a za reklamę należy uznać wszystko, co zawiera informacje, które nie są niezbędne do zawarcia umowy (I. Konieczna, J. Ruszyński, Problematyka kosztów uzyskania przychodów w podatku dochodowym od osób fizycznych oraz w podatku dochodowym od osób prawnym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Poznań 1997, s. 29-30).

Według J. Kamińskiego i W. Maruchina za reklamę należy uznać wszystko to, co zawiera informacje dodatkowe, które nie są niezbędne do złożenia oferty czy zawarcia umowy (J. Kamiński, W. Maruchin, Ustawa o VAT. Komentarz, Wyd. 2, Warszawa 1996, s. 52-53). Natomiast autorzy „Komentarza do podatku dochodowego od osób prawnych” B. Brzeziński i M. Kalinowski (B. Brzeziński, M. Kalinowski, Komentarz do podatku dochodowego od osób prawnych, Warszawa 1996, s. 143-144) uznają za reklamę działania, których celem jest kształtowanie popytu poprzez poszerzenie wiedzy przyszłych nabywców o towarach bądź usługach, ich cechach i przeznaczeniu w celu zachęcenia ich do nabywania towarów bądź usług od tego właśnie a nie innego podmiotu gospodarczego. Technicznym sposobem reklamy może być ogłoszenie prasowe, radiowe lub telewizyjne, a także plakat czy afisz stały, a ponadto rozsyłanie folderów i innych informacji handlowych nabywcom. Nie znaczy to jednak, że tylko te media mogą być wykorzystane do rozpowszechniania informacji i reklamy.

Z kolei pod pojęciem usług reklamowych rozumie się wszelką działalność promocyjną, w wyniku której lub w trakcie której następuje przekazywanie treści mających za zadanie informować o istnieniu lub cechach oferowanych towarów lub usług w celu zwiększenia sprzedaży tych produktów. Usługi reklamowe mogą być wykonywane zarówno przez podmioty, które profesjonalnie zajmują się świadczeniem usług reklamowych, jak i podmioty, dla których wykonanie usługi reklamowej nie jest realizowane w ramach ich podstawowej działalności gospodarczej.

W związku z powyższym stwierdzić należy, iż wynagrodzenie z tytułu Arrangement Fee przekazywane Pożyczkodawcy stanowi przychód nierezydenta z usług, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT.

Analizując zapisy ww. umowy nie można znaleźć w ich treści odpowiednika zapisów art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT, a zatem przepisu, który bezwarunkowo zobowiązywałby nierezydenta do uiszczania podatku w kraju rezydencji kontrahenta, który świadczyłby tego rodzaju usługi jak wymienione w art. 21 ust. 1 pkt 2a Ustawy CIT.

W związku z powyższym przy świadczeniu usług takich jak opisane powyżej, zastosowanie znajdzie art. 7 umowy, regulujący opodatkowanie zysków przedsiębiorstw.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 UPO Polska-Czechy:

Natomiast w myśl art. 7 ust. 2 UPO Polska-Czechy:

Z powyższych uregulowań zawartych w art. 7 ust. 7 UPO Polska-Czechy wynika, że jeżeli w zyskach przedsiębiorstwa mieszczą się dochody, które zostały odrębnie uregulowane w innych artykułach tej umowy, postanowienia tych innych artykułów mają pierwszeństwo przed zastosowaniem zasad opodatkowania przewidzianych w art. 7 ust. 1 ww. umowy.

W konsekwencji Państwa Spółka jest zobowiązana co do zasady do pobrania jako płatnik zryczałtowanego podatku dochodowego (podatku u źródła) od ww. płatności na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy o CIT.

Natomiast mając na uwadze umowę o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartą pomiędzy Polską a Czechami, wynagrodzenie płacone przez Państwa na rzecz Pożyczkodawcy należy kwalifikować jako „zyski przedsiębiorstwa” w rozumieniu art. 7 ww. UPO, a co za tym idzie wynagrodzenie to nie będzie podlegało opodatkowaniu w Polsce.

Wobec powyższego dokonując wypłat należności na rzecz Pożyczkodawcy, nie mają Państwo obowiązku pobierania i zapłaty podatku u źródła od ww. płatności.

Tym samym, Państwa stanowisko do pytania nr 2 przyjmujące, że wynagrodzenie Arrangement Fee, które będzie wypłacone przez Państwa na rzecz Pożyczkodawcy będzie stanowić przychody z usług, o których mowa jest w art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT, a co za tym idzie, co do zasady, będzie podlegać obowiązkowi pobrania zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych należy uznać za prawidłowe.

Ad. 3

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie pytania nr 3 odnośnie ustalenia czy będziecie Państwo uprawnieni do niepobrania zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych w odniesieniu do Arrangement Fee pod warunkiem posiadania ważnego certyfikatu rezydencji Pożyczkodawcy jest prawidłowe.

Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze zdarzeniem przyszłym podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z tym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu opisu sprawy przedstawionego we wniosku, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Zaznaczyć należy, że tę interpretację wydano w oparciu o opis sprawy przedstawiony we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego, stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę. Jeżeli w toku ewentualnego postępowania organ uzna, że zdarzenie opisane we wniosku różni się od zdarzenia występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie Państwa chroniła.

W odniesieniu do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych należy stwierdzić, że zostały wydane w indywidualnych sprawach i nie są wiążące dla Organu wydającego przedmiotową interpretację. Powołane interpretacje nie stanowią źródła prawa, wiążą strony w konkretnej indywidualnej sprawie, więc zawartych w nich stanowisk organów podatkowych nie można wprost przenosić na grunt innej sprawy. Każdą sprawę tut. Organ jest zobowiązany rozpatrywać indywidualnie

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.

Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji w zakresie pytania nr 3 jest art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej.