Wnioskodawca uprawniony jest do dokonywania odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej wskazanego powyżej środka trwałego wg stosowanej dotychczas metody amortyzacji i zaliczania odpisów amortyzacyjnych w ciężar kosztów podatkowych, ponieważ wyłączenie określone w obowiązującym od 1 stycznia 2022 r. art. 16c pkt 2a ustawy o CIT nie dotyczy lokali niemieszkalnych, nawet jeśli w lokalu prowadzona jest działalność usługowa polegająca na oferowaniu usług noclegowych.
Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością jest właścicielem lokalu niemieszkalnego, który obecnie służy jako jej siedziba i jest amortyzowany. Spółka planuje wynająć ten lokal firmie B. Sp. z o.o., która miałaby go wykorzystywać do świadczenia usług krótkoterminowego zakwaterowania. Lokal jest sklasyfikowany w ewidencji środków trwałych…
Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe
Szanowni Państwo,
stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
11 lutego 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 7 stycznia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych, który dotyczy ustalenia czy w kontekście zmiany sposobu użytkowania opisanego w stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym lokalu niemieszkalnego z siedziby Spółki na wynajem na rzecz Najemcy, który wykorzystywałby lokal do świadczenia usług krótkotrwałego zakwaterowania może spowodować utratę prawa od dokonywania odpisów amortyzacyjnych w stosunku do tego środka trwałego.
Uzupełnili go Państwo pismem z 29 marca 2026 r. (data wpływu tego samego dnia).
Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego
A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w (…), jest właścicielem lokalu niemieszkalnego nr (…). Aktualnie w lokalu mieści się siedziba Spółki. Lokal jest ujęty w ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych Spółki i amortyzowany.
Aktualnie Spółka zastanawia się nad zawarciem umowy najmu ww. lokalu dla firmy B. Sp. z o.o. z siedzibą w (…). Zgodnie z projektem umowy lokal miałby być zarządzany i wykorzystywany przez firmę B. do wykonywania usług krótkoterminowego zakwaterowania. Za ww. czynności Spółka otrzymywałaby wynagrodzenie zmienne uzależnione od przychodów netto firmy B. i % określonego w umowie. Obecnie Spółka zastanawia się nad tym czy zmiana sposobu wykorzystywania lokalu, z siedziby Spółki na wynajem lokalu na cele związane z usługami krótkotrwałego zakwaterowania może zagrażać możliwości dokonywania odpisów amortyzacyjnych przedmiotowego lokalu.
Zgodnie bowiem z art. 16c pkt 2a ustawy o CIT, amortyzacji nie podlegają m.in. lokale mieszkalne stanowiące odrębną nieruchomość. Przepis ten obowiązuje od 1 stycznia 2022 r. i został wprowadzony w ramach tzw. Polskiego Ładu. Celem ustawodawcy było ograniczenie możliwości amortyzacji lokali wykorzystywanych do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych - a więc lokali przeznaczonych na długotrwały najem lub zamieszkanie.
Jak wskazano w uzasadnieniu do ustawy zmieniającej (Druk sejmowy nr 1532), w części określonej jako Zmiany w zakresie amortyzowania budynków i lokali mieszkalnych:
Proponowane zmiany zakładają wyłączenie z kosztów podatkowych odpisów amortyzacyjnych od budynków i lokali mieszkalnych. Zmiany dotyczą zatem tych składników, których wartość nie spada, a zasadniczo wzrasta.
Projektowane rozwiązanie będzie zbieżne w skutkach w podatku dochodowym z rozwiązaniami dotyczącymi gruntów i prawa wieczystego użytkowania gruntów, które również nie podlegają amortyzacji. Możliwość zaliczania do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od wynajmowanych mieszkań, szczególnie z rynku wtórnego, powoduje, że dochody uzyskiwane z tego tytułu są w obowiązującym stanie prawnym, efektywnie bardzo często nieopodatkowane. Odpisy amortyzacyjne dokonywane od tych składników zmniejszają dochód do opodatkowania do takiego poziomu, że podatek dochodowy nie występuje. (…) Budynki i lokale mieszkalne powinny zaspokajać przede wszystkim potrzeby mieszkaniowe obywateli.
Tymczasem korzystne regulacje podatkowe powodują, iż bardzo opłacalnym obecnie, jest inwestowanie wolnych środków w rynek mieszkaniowy, co ma niewątpliwie wpływ na wzrost cen mieszkań. Zakłada się, że nieruchomości o charakterze mieszkalnym wykorzystywane w prowadzonej działalności gospodarczej, nie tylko nie będą podlegały amortyzacji, ale również nie będą ujmowane w ewidencji środków trwałych. W podatku CIT analogicznie jak w podatku PIT wyłącza się możliwość amortyzacji nieruchomości i praw o charakterze mieszkalnym.
W tym kontekście Spółka zastanawia się czy kluczowe znaczenie ma status (przenaczenie) lokalu (mieszklany, niemieszkalny), czy sposób jego użytkowania.
Spółka zastanawia się czy w jej przypadku - jak podaje mu biuro rachunkowe - wykorzystanie nieruchomości na najem (krótko i średnio terminowy) podobnie jak w interpretacji indywidualnej z dnia 12 lutego 2025 r., sygn. 0111-KDIB1-2.4010.2.2025.2.ANK, gdzie stan faktyczny dotyczył najmu krótkoterminowego nieruchomości - tzw. serviced apartments, organ podatkowy uznał, że zastosowanie znajduje art. 16c pkt 2a ustawy o CIT, bowiem nieruchomość jest wykorzystywana na cele mieszkaniowe (przez najemców), a w konsekwencji nie może być amortyzowana. Wobec tego przeznaczenie nieruchomości na wynajem nie oznacza automatycznie, że możliwa jest amortyzacja tej nieruchomości dla celów podatkowych, istotne będzie też sposób wykorzystania nieruchomości przez najemcę.
Uzupełnienie opisu sprawy
Przedmiotowy środek trwały, tj. lokal niemieszkalny nr (...) położony w (…), jest ujęty w ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych Spółki pod symbolem 121 lokale niemieszkalne.
Po zmianie sposobu użytkowania klasyfikacja środka trwałego pozostanie ta sama, czyli nadal będzie on zidentyfikowany pod symbolem 121, jako lokal niemieszkalny.
Pytania
Czy w kontekście zmiany sposobu użytkowania opisanego w stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym lokalu niemieszkalnego z siedziby Spółki na wynajem na rzecz Najemcy, który wykorzystywałby lokal do świadczenia usług krótkotrwałego zakwaterowania może spowodować utratę prawa od dokonywania odpisów amortyzacyjnych w stosunku do tego środka trwałego?
Państwa stanowisko w sprawie
Przepis art. 16c pkt 2a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych - w brzmieniu obowiązującym od czasu wejścia w życie tzw. Polskiego Ładu - stanowi, że nie podlegają amortyzacji budynki mieszkalne wraz ze znajdującymi się w nich dźwigami, lokale mieszkalne stanowiące odrębną nieruchomość, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego oraz prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, służące prowadzonej działalności gospodarczej lub wydzierżawiane albo wynajmowane na podstawie umowy.
Przepisy ww. ustawy nie definiują pojęcia lokalu mieszkalnego czy też budynku mieszkalnego. Jedynie w przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych znajduje się definicja "budynku mieszkalnego jednorodzinnego" (lecz wprowadzona dla innych celów).
Analiza załącznika do ustawy o CIT wskazującego na stawki amortyzacyjne dla poszczególnych rodzajów środków trwałych wskazuje (sugeruje), że ustawodawca odnosi się w tym przypadku do klasyfikowania lokali i budynków wedle Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT).
W załączniku wyróżnia się bowiem m.in.:
W tym kontekście należy wskazać, że zgodnie z objaśnieniami do KŚT: "Budynki mieszkalne są to obiekty budowlane, których co najmniej połowa całkowitej powierzchni użytkowej jest wykorzystywana do celów mieszkalnych. W przypadkach, gdy mniej niż połowa całkowitej powierzchni użytkowej wykorzystywana jest na cele mieszkalne, budynek taki klasyfikowany jest jako niemieszkalny zgodnie z jego przeznaczeniem.
Budynki niemieszkalne są to obiekty budowlane wykorzystywane głównie dla potrzeb niemieszkalnych.
Podział budynków na mieszkalne i niemieszkalne w KŚT oparto na Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) wprowadzonej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) oraz przypisano każdemu rodzajowi KŚT odpowiedni symbol Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) wprowadzonej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 4 września 2015 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU).
Samodzielny lokal mieszkalny jest to wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych.
Lokal użytkowy to część budynku zawierająca jedno pomieszczenie lub ich zespół, wydzielony stałymi przegrodami budowlanymi, albo cały budynek, niebędący mieszkaniem, pomieszczeniem technicznym, a także gospodarczym.
O zaliczeniu budynku (lokalu) do właściwej podgrupy i rodzaju decyduje jego przeznaczenie oraz związana z tym konstrukcja i wyposażenie, a nie sposób użytkowania, który w praktyce bywa czasem niezgodny z przeznaczeniem. O zmianie pierwotnego przeznaczenia na stałe, decyduje każdorazowo wykonanie odpowiednich robót budowlano-adaptacyjnych i zgłoszenie tego we właściwych organach administracji publicznej i sądowej.
W przypadku budynków (lokali) o różnym przeznaczeniu o zaliczeniu obiektu do właściwej podgrupy i rodzaju decyduje główne jego przeznaczenie.
W kontekście postawionego stanu faktycznego w objaśnieniach zaznacza się, że "o zaliczeniu budynku (lokalu) do właściwej podgrupy i rodzaju decyduje jego przeznaczenie oraz związana z tym konstrukcja i wyposażenie, a nie sposób użytkowania, który w praktyce może bywać czasem niezgodny z przeznaczeniem. O zmianie pierwotnego przeznaczenia na stałe, decyduje każdorazowo wykonanie odpowiednich robót budowlano-adaptacyjnych".
Jeśli zatem lokal jest przeznaczony - biorąc pod uwagę jego konstrukcję, elementy składowe, etc. - do celów użytkowych, to okoliczność, że po zawarciu umowy najmu nadal będzie on wykorzystywany na potrzeby niemieszkalne (krótkotrwałe zakwaterowanie), nie czyni z niego formalnie lokalu mieszkalnego. Nadal pozostaje on lokalem niemieszkalnym, który - zgodnie z brzmieniem przepisu - nie jest wyłączony z amortyzacji.
Reasumując można stwierdzić, że w przypadku posiadanego przez Spółkę lokalu najistotniejsze znaczenie ma status (przeznaczenie zgodnie z ww. klasyfikacjami) posiadanego lokalu.
Aktualny status opisanej w stanie faktycznym nieruchomości - to lokal niemieszkalny.
W efekcie można uznać, że Spółka nadal będzie mogła dokonywać odpisów amortyzacyjnych od przedmiotowego lokalu niemieszkalnego mimo zmiany sposoby jego wykorzystywania z siedziby Spółki na przedmiot najmu. Zakaz dokonywania amortyzacji dotyczy bowiem lokali mieszkalnych.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):
Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.
Stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy o CIT (w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2022 r.):
Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z art. 16a-16m, przy czym w przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.
W myśl art. 16 ust. 1 ustawy o CIT:
Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów:
1) wydatków na:
a) nabycie gruntów lub prawa wieczystego użytkowania gruntów, z wyjątkiem opłat za wieczyste użytkowanie gruntów,
b) nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych niż wymienione w lit. a środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również wchodzących w skład nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych części,
c) ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z art. 16g ust. 13 powiększają wartość środków trwałych, stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych
- wydatki te, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1, są jednak kosztem uzyskania przychodów, w przypadku odpłatnego zbycia środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na czas ich poniesienia.
Zasady dotyczące dokonywania odpisów z tytułu zużycia środków trwałych (odpisów amortyzacyjnych) zawarte zostały w art. 16a-16m ww. ustawy.
Zgodnie z art. 16a ust. 1 ustawy o CIT:
Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
3) inne przedmioty
- o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
Z powyższego wynika, że środki trwałe podlegają amortyzacji o ile spełniają następujące warunki:
Treść powołanych wyżej przepisów oznacza, że amortyzacja podatkowa stanowi formę rozłożonego w czasie, obniżenia kosztów podatkowych wartością używanych w prowadzonej działalności gospodarczej przedmiotów, które zużywają się w dłuższym okresie. Okres amortyzacji jest zwykle zbliżony do standardowego okresu użytkowania danego rodzaju środków trwałych, co znajduje odzwierciedlenie w wysokości stawek amortyzacyjnych wskazanych w Wykazie Stawek Amortyzacyjnych.
Zgodnie z art. 16c ustawy o CIT:
Amortyzacji nie podlegają:
1) grunty i prawa wieczystego użytkowania gruntów,
2) budynki, lokale, budowle i urządzenia zaliczane do spółdzielczych zasobów mieszkaniowych lub służących działalności społeczno-wychowawczej prowadzonej przez spółdzielnie mieszkaniowe,
2a) budynki mieszkalne, lokale mieszkalne stanowiące odrębną nieruchomość, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego oraz prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
3) dzieła sztuki i eksponaty muzealne,
4) wartość firmy, jeżeli wartość ta powstała w inny sposób niż określony w art. 16b ust. 2 pkt 2 i 2a,
5) składniki majątku, które nie są używane na skutek zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej na podstawie przepisów dotyczących zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej albo zaprzestania działalności, w której te składniki były używane; w tym przypadku składniki te nie podlegają amortyzacji od miesiąca następującego po miesiącu, w którym zawieszono albo zaprzestano tej działalności
- zwane odpowiednio środkami trwałymi lub wartościami niematerialnymi i prawnymi.
Wskazany powyżej pkt 2a do art. 16c został dodany do ustawy o CIT na mocy art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 2105 ze zm.; dalej: „ustawa Polski Ład”) i co do zasady ma zastosowanie do amortyzacji podatkowej nieruchomości mieszkalnych.
Z okoliczności sprawy wynika m.in., że Spółka jest właścicielem lokalu niemieszkalnego. Aktualnie w lokalu mieści się siedziba Spółki. Lokal jest ujęty w ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych Spółki i jest amortyzowany.
Aktualnie Spółka zastanawia się nad zawarciem umowy najmu ww. lokalu dla firmy B. Sp. z o.o. Zgodnie z projektem umowy lokal miałby być zarządzany i wykorzystywany przez firmę B. do wykonywania usług krótkoterminowego zakwaterowania. Za ww. czynności Spółka otrzymywałaby wynagrodzenie zmienne uzależnione od przychodów netto firmy B. i % określonego w umowie.
Z uzupełnienia wynika, że przedmiotowy środek trwały, tj. lokal niemieszkalny położony w (…), jest ujęty w ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych Spółki pod symbolem 121 lokale niemieszkalne. Po zmianie sposobu użytkowania klasyfikacja środka trwałego pozostanie ta sama, czyli nadal będzie on zidentyfikowany pod symbolem 121, jako lokal niemieszkalny.
Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą ustalenia, czy w kontekście zmiany sposobu użytkowania opisanego w stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym lokalu niemieszkalnego z siedziby Spółki na wynajem na rzecz Najemcy, który wykorzystywałby lokal do świadczenia usług krótkotrwałego zakwaterowania może spowodować utratę prawa od dokonywania odpisów amortyzacyjnych w stosunku do tego środka trwałego.
Odnosząc się do powyższego wskazać należy, że zasady klasyfikacji danego środka trwałego zostały unormowane w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 3 października 2016 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT) (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1864 ). Klasyfikacja ta jest usystematyzowanym zbiorem obiektów majątku trwałego służącym m.in. do celów ewidencyjnych, ustalania stawek odpisów amortyzacyjnych oraz badań statystycznych. O zaliczeniu budynku (lokalu) do właściwej podgrupy i rodzaju decyduje jego przeznaczenie oraz związana z tym konstrukcja i wyposażenie, a nie sposób użytkowania, który w praktyce bywa czasem niezgodny z przeznaczeniem. O zmianie pierwotnego przeznaczenia na stałe, decyduje każdorazowo wykonanie odpowiednich robót budowlano-adaptacyjnych. W przypadku budynków (lokali) o różnym przeznaczeniu o zaliczeniu obiektu do właściwej podgrupy i rodzaju decyduje główne jego przeznaczenie (uwagi szczegółowe do Grupy I w KŚT). Organem uprawnionym do orzekania w zakresie Klasyfikacji Środków Trwałych jest Urząd Statystyczny.
Należy dodać, że podział budynków na mieszkalne i niemieszkalne w Klasyfikacji Środków Trwałych oparty jest na Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB). Według Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych budynki mieszkalne to obiekty budowlane, których co najmniej połowa całkowitej powierzchni użytkowej wykorzystywana jest do celów mieszkalnych. W przypadku, gdy mniej niż połowa całkowitej powierzchni użytkowej wykorzystywana jest na cele mieszkalne, wówczas budynek klasyfikowany jest jako niemieszkalny. Budynki niemieszkalne to obiekty budowlane wykorzystywane głównie dla potrzeb niemieszkalnych.
W związku z powyższym, przedmiotem niniejszej interpretacji nie jest ocena prawidłowości dokonanej przez Wnioskodawcę klasyfikacji lokalu wskazanego we wniosku do odpowiedniej grupy klasyfikacji środków trwałych, który Wnioskodawca zaklasyfikował jako niemieszkalny. Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy Organ przyjął za Wnioskodawcą, jako niepodlegający ocenie element opisu stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego, wskazaną przez Wnioskodawcę kwalifikację ww. lokalu jako lokalu niemieszkalnego, zakwalifikowanego do KŚT pod symbolem 121.
Odnosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy, podkreślenia wymaga fakt, iż zmiana wprowadzona omawianą wyżej ustawą Polski Ład nie objęła budynków i lokali niemieszkalnych, które nadal podlegają amortyzacji podatkowej i do których przytoczony wyżej art. 16c pkt 2a ustawy o CIT nie ma zastosowania.
Biorąc pod uwagę przedstawiony przez Wnioskodawcę opis sprawy oraz obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa podatkowego, stwierdzić należy, że skoro będący własnością Wnioskodawcy lokal:
to tym samym Wnioskodawca uprawniony jest do dokonywania odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej wskazanego powyżej środka trwałego wg stosowanej dotychczas metody amortyzacji i zaliczania odpisów amortyzacyjnych w ciężar kosztów podatkowych, ponieważ wyłączenie określone w obowiązującym od 1 stycznia 2022 r. art. 16c pkt 2a ustawy o CIT nie dotyczy lokali niemieszkalnych, nawet jeśli w lokalu prowadzona jest działalność usługowa polegająca na oferowaniu usług noclegowych.
Tym samym stanowisko Wnioskodawcy, że przysługuje mu prawo dokonywania odpisów amortyzacyjnych od lokalu i zaliczania ich do kosztów uzyskania przychodów należało uznać za prawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze zdarzeniem przyszłym podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z tym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu opisu sprawy przedstawionego we wniosku, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
Zaznaczyć należy, że tę interpretację wydano w oparciu o opis sprawy przedstawiony we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego, stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę. Jeżeli w toku ewentualnego postępowania organ uzna, że zdarzenie opisane we wniosku różni się od zdarzenia występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie Państwa chroniła.
W odniesieniu do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych należy stwierdzić, że zostały wydane w indywidualnych sprawach i nie są wiążące dla Organu wydającego przedmiotową interpretację. Powołane interpretacje nie stanowią źródła prawa, wiążą strony w konkretnej indywidualnej sprawie, więc zawartych w nich stanowisk organów podatkowych nie można wprost przenosić na grunt innej sprawy. Każdą sprawę tut. Organ jest zobowiązany rozpatrywać indywidualnie.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo