Spółka z o.o., będąca polskim rezydentem podatkowym, prowadzi działalność produkcyjną w branży motoryzacyjnej. Część działalności jest objęta zwolnieniem z podatku dochodowego na podstawie Decyzji o Wsparciu w ramach Polskiej Strefy Inwestycji, realizowanej w wydzielonym oddziale, który prowadzi również działalność opodatkowaną. Spółka ponosi koszty, które można bezpośrednio alokować…
Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe
Szanowni Państwo,
stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych w zakresie ustalenia czy:
‒ do Kosztów Wspólnych Spółka powinna zastosować klucz alokacji przewidziany w art. 15 ust. 2 i 2a ustawy o CIT, a w konsekwencji koszty alokowane do działalności zwolnionej ustalać w takim stosunku, w jakim pozostają osiągnięte w roku podatkowym przychody ze źródeł zwolnionych z podatku dochodowego w ogólnej kwocie przychodów – jest prawidłowe;
‒ do Kosztów Wspólnych Spółka powinna zastosować klucz alokacji przewidziany w art. 15 ust. 2 i 2a ustawy o CIT, a w konsekwencji koszty alokowane do działalności opodatkowanej ustalać w takim stosunku, w jakim pozostają osiągnięte w roku podatkowym przychody z działalności opodatkowanej w ogólnej kwocie przychodów – jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
22 grudnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie stosowania klucza alokacji kosztów wspólnych do działalności zwolnionej i działalności opodatkowanej.
Treść wniosku jest następująca :
Opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego
A. sp. z o.o. („Wnioskodawca”, „A.” lub „Spółka”) jest polskim rezydentem podatkowym.
A. należy do międzynarodowej grupy (…) („Grupa” lub „Grupa …”), będącej globalnym dostawcą wysokiej jakości rozwiązań i komponentów w branży motoryzacyjnej.
W Polsce Spółka prowadzi działalność produkcyjną i operacyjną w branży motoryzacyjnej, w szczególności w zakresie (…).
Spółka prowadzi działalność w ramach Polskiej Strefy Inwestycji na podstawie Decyzji o Wsparciu („DoW”) nr (…) z dnia (…) r., wydanej w związku z realizacją projektu inwestycyjnego polegającego na utworzeniu nowego zakładu produkcyjnego w miejscowości (…) (gmina (…)) na działce nr (…) o powierzchni (…) ha. W ramach tej inwestycji Spółka rozwinęła działalność (…).
Działalność prowadzona w ramach DoW jest prowadzona w Oddziale Spółki w (…), który jest organizacyjnie wydzielony – funkcjonuje jako jednostka (…) w systemie księgowym, z odrębną ewidencją przychodów i kosztów.
Oddział Spółki w (…) (jednostka (…)) prowadzi zarówno działalność objętą DoW, podlegającą zwolnieniu z podatku dochodowego od osób prawnych, jak i pozostałą działalność gospodarczą (nieobjętą DoW), która stanowi działalność opodatkowaną zgodnie z zasadami ogólnymi przewidzianymi w ustawie o CIT.
Poza działalnością w (…) Spółka prowadzi działalność w innych lokalizacjach (w Centrach Technicznych i Centrum (...) w (…), oraz w segmencie (…). Do 2024 r. prowadzona także była działalność produkcyjna w zakładzie w (…)). Działalność ta nie jest objęta DoW i nie podlega zwolnieniu z podatku dochodowego.
W związku z prowadzoną działalnością Spółka ponosi koszty bezpośrednio alokowane do działalności objętej DoW, bezpośrednio alokowane do działalności nieobjętej DoW i te, które nie mogą być bezpośrednio alokowane do działalności objętej DoW ani do działalności nieobjętej DoW („Koszty Wspólne”).
Koszty Wspólne dotyczą działalności objętej zwolnieniem, jak i działalności opodatkowanej. W szczególności mogą one obejmować:
1. Koszty dotyczące całokształtu działalności operacyjnej Spółki, m.in.:
a. koszty ogólnego zarządu,
b. koszty usług wsparcia nabywanych od podmiotów zewnętrznych (np. IT, doradztwo, audyt),
c. koszty usług administracyjnych i compliance.
2. Koszty funkcji wewnętrznych wykonywanych przez inne jednostki organizacyjne, m.in.:
a. koszty działów finansowych, prawnych, HR, IT znajdujących się w Centrum Usług Wspólnych w (…),
b. koszty wynagrodzeń pracowników wspierających różne jednostki.
3. Koszty związane jednocześnie z działalnością DoW i działalnością nieobjętą DoW, m.in.:
a. amortyzacja środków trwałych wykorzystywanych w obu rodzajach działalności (np. wózki widłowe),
b. wynagrodzenia osób odpowiedzialnych za obszary wspólne (np. Zakupy, Logistyka),
c. koszty energii, mediów, ochrony zakładu.
W związku z powyższym, Spółka ponosi Koszty Wspólne, których nie da się bezpośrednio przypisać do działalności objętej DoW lub działalności nieobjętej DoW i dlatego wymagają zastosowania klucza alokacji pomiędzy działalność zwolnioną i opodatkowaną. Nie jest możliwe bezpośrednie przypisanie Kosztów Wspólnych do działalności zwolnionej i opodatkowanej.
Poza działalnością operacyjna Spółka może osiągać przychody z zysków kapitałowych (opodatkowane, zwolnione lub nie podlegające opodatkowaniu).
Pytania
1. Czy w przedstawionym stanie faktycznym / zdarzeniu przyszłym do Kosztów Wspólnych Spółka powinna zastosować klucz alokacji przewidziany w art. 15 ust. 2 i 2a ustawy o CIT, a w konsekwencji koszty alokowane do działalności zwolnionej ustalać w takim stosunku, w jakim pozostają osiągnięte w roku podatkowym przychody ze źródeł zwolnionych z podatku dochodowego w ogólnej kwocie przychodów?
2. Czy w przedstawionym stanie faktycznym / zdarzeniu przyszłym do Kosztów Wspólnych Spółka powinna zastosować klucz alokacji przewidziany w art. 15 ust. 2 i 2a ustawy o CIT, a w konsekwencji koszty alokowane do działalności opodatkowanej ustalać w takim stosunku, w jakim pozostają osiągnięte w roku podatkowym przychody z działalności opodatkowanej w ogólnej kwocie przychodów?
Państwa stanowisko w sprawie
Stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1
Wnioskodawca stoi na stanowisku, że w przedstawionym stanie faktycznym / zdarzeniu przyszłym do Kosztów Wspólnych Spółka powinna zastosować klucz alokacji przewidziany w art. 15 ust. 2 i 2a ustawy o CIT, a w konsekwencji koszty wspólne alokowane do działalności zwolnionej ustalać w takim stosunku, w jakim pozostają osiągnięte w roku podatkowym przychody ze źródeł zwolnionych z podatku dochodowego w ogólnej kwocie przychodów.
Stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 2
Wnioskodawca stoi na stanowisku, że w przedstawionym stanie faktycznym / zdarzeniu przyszłym do Kosztów Wspólnych Spółka powinna zastosować klucz alokacji przewidziany w art. 15 ust. 2 i 2a ustawy o CIT, a w konsekwencji koszty wspólne alokowane do działalności opodatkowanej ustalać w takim stosunku, w jakim pozostają osiągnięte w roku podatkowym przychody z działalności opodatkowanej w ogólnej kwocie przychodów.
UZASADNIENIE WNIOSKODAWCY
Część wspólna uzasadnienia Wnioskodawcy dla pytań nr 1 i nr 2
Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.
Jednocześnie, stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy o CIT: „Jeżeli podatnik ponosi koszty uzyskania przychodów ze źródeł, z których dochody podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym, oraz koszty związane z przychodami ze źródeł, z których dochody nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym lub są zwolnione z podatku dochodowego, a nie jest możliwe przypisanie danych kosztów do źródła przychodów, koszty te ustala się w takim stosunku, w jakim pozostają osiągnięte w roku podatkowym przychody z tych źródeł w ogólnej kwocie przychodów.”
Ponadto, art. 15 ust. 2a ustawy o CIT stanowi: „Zasadę, o której mowa w ust. 2, stosuje się również w przypadku, gdy podatnik ponosi koszty uzyskania przychodów ze źródeł, z których część dochodów nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym albo jest zwolniona z tego opodatkowania; w takim przypadku przepis art. 7 ust. 3 pkt 3 stosuje się odpowiednio.”
Biorąc pod uwagę przywołane powyżej przepisy należy wskazać, że aby ocenić możliwość uwzględniania kosztów przy ustalaniu podstawy opodatkowania CIT, w pierwszej kolejności należy ocenić te koszty na podstawie kryteriów określonych w art. 15 ust. 1 i art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, aby określić, czy podatnik może je zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów.
Dopiero w drugiej kolejności, zgodnie z art. 15 ust. 2 i ust. 2a ustawy o CIT, podatnik może przyporządkować poniesione koszty uzyskania przychodów do danego źródła przychodów. Przepisy te znajdują zastosowanie wyłącznie w przypadku, gdy w danym okresie podatnik prowadzi działalność opodatkowaną i działalność niepodlegającą opodatkowaniu / zwolnioną z opodatkowania i nie ma możliwości przypisania danych kosztów do źródła przychodów.
Taka sytuacja ma miejsce w opisanym stanie faktycznym / zdarzeniu przyszłym, ponieważ:
1. Wnioskodawca prowadzi działalność zwolnioną z opodatkowania (działalność objętą DoW) oraz działalność opodatkowaną (działalność nieobjętą DoW);
2. Wnioskodawca ponosi Koszty Wspólne, które dotyczą działalności objętej DoW oraz działalności nieobjętej DoW;
3. występują Koszty Wspólne, których nie da się jednoznacznie przypisać do działalności objętej DoW lub do działalności nieobjętej DoW.
W związku z powyższym, w ocenie Wnioskodawcy, Koszty Wspólne powinny zostać przypisane do danego rodzaju działalności zgodnie z kluczem przychodowym, o którym mowa w art. 15 ust. 2 i ust. 2a ustawy o CIT.
Prawidłowość tego stanowiska znajduje potwierdzenie w interpretacjach indywidualnych wydawanych przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, m.in.:
1. w interpretacji z dnia 16 kwietnia 2025 r. (sygn. 0111-KDIB1-3.4010.157.2025.1.PC), w której organ potwierdził, że w przypadku kosztów wspólnych, których nie można przypisać bezpośrednio do źródła przychodów, należy stosować proporcję przychodową wynikającą z art. 15 ust. 2 i ust. 2a ustawy o CIT;
2. w interpretacji indywidualnej z dnia1 lipca 2025 r. (sygn. 0111-KDIB1-3.4010.340.2025.1.AN), w której organ interpretacyjny uznał stanowisko podatnika za prawidłowe w zakresie stosowania klucza przychodowego z art. 15 ust. 2 i 2a ustawy o CIT do alokacji kosztów wspólnych pomiędzy działalność opodatkowaną i zwolnioną.
Dodatkowo, Objaśnienia podatkowe Ministra Finansów z dnia 6 marca 2020 r. dotyczące sposobu ustalania dochodu zwolnionego z opodatkowania w związku z decyzją o wsparciu (opublikowane na stronie MF, sekcja „Pomoc publiczna – Polska Strefa Inwestycji”) wskazują, że w przypadku kosztów wspólnych, których nie można jednoznacznie przypisać do działalności zwolnionej lub opodatkowanej, należy stosować klucz przychodowy wynikający z art. 15 ust. 2 i ust. 2a ustawy o CIT.
Stanowisko to znajduje również potwierdzenie w Interpretacji ogólnej Ministra Finansów z dnia 25 października 2019 r., nr DD5.8201.10.2019.
Uzasadnienie Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1
W świetle powyższej argumentacji, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że w przedstawionym stanie faktycznym / zdarzeniu przyszłym do Kosztów Wspólnych Spółka powinna zastosować klucz alokacji przewidziany w art. 15 ust. 2 i 2a ustawy o CIT, a w konsekwencji koszty alokowane do działalności zwolnionej ustalać w takim stosunku, w jakim pozostają osiągnięte w roku podatkowym przychody ze źródeł zwolnionych z podatku dochodowego w ogólnej kwocie przychodów.
Uzasadnienie Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 2
W świetle powyższej argumentacji, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że w przedstawionym stanie faktycznym / zdarzeniu przyszłym do Kosztów Wspólnych Spółka powinna zastosować klucz alokacji przewidziany w art. 15 ust. 2 i 2a ustawy o CIT, a w konsekwencji koszty alokowane do działalności opodatkowanej ustalać w takim stosunku, w jakim pozostają osiągnięte w roku podatkowym przychody z działalności opodatkowanej w ogólnej kwocie przychodów.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Na podstawie ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o wspieraniu nowych inwestycji (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 459 ze zm., dalej: „ustawa o WNI”), został wprowadzony mechanizm wsparcia dla przedsiębiorców w postaci zwolnienia z podatku dochodowego z tytułu nowej inwestycji.
W myśl art. 3 ust. 1 ww. ustawy:
wsparcie na realizację nowej inwestycji, zwane dalej "wsparciem", jest udzielane w formie zwolnienia od podatku dochodowego, na zasadach określonych odpowiednio w przepisach o podatku dochodowym od osób prawnych albo w przepisach o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „updop”, „ustawa o CIT”):
wolne od podatku są dochody podatników, z zastrzeżeniem ust. 4-6d, z działalności gospodarczej osiągnięte z realizacji nowej inwestycji określonej w decyzji o wsparciu, o której mowa w ustawie z dnia 10 maja 2018 r. o wspieraniu nowych inwestycji (Dz.U. z 2024 r. poz. 459 oraz z 2025 r. poz. 39), i uzyskane na terenie określonym w tej decyzji o wsparciu, przy czym wielkość pomocy publicznej udzielanej w formie tego zwolnienia nie może przekroczyć wielkości pomocy publicznej dla przedsiębiorcy, dopuszczalnej dla obszarów kwalifikujących się do uzyskania pomocy w największej wysokości, zgodnie z odrębnymi przepisami;
Na podstawie art. 17 ust. 4 updop:
Zwolnienia podatkowe, o których mowa w ust. 1 pkt 34 i 34a, przysługują podatnikowi wyłącznie odpowiednio z tytułu dochodów uzyskanych z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie określonym w zezwoleniu lub z tytułu dochodów uzyskanych z realizacji nowej inwestycji na terenie określonym w decyzji o wsparciu.
Należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o WNI:
wsparcie udzielane jest przedsiębiorcy realizującemu nową inwestycję, w drodze decyzji, zwanej dalej „decyzją o wsparciu”.
Przedmiotem decyzji o wsparciu – w myśl art. 14 ust. 1 pkt 2 ustawy o WNI – jest nowa inwestycja podatnika, realizowana w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, która nie została wyłączona stosownymi regulacjami, wydanymi na podstawie ust. 3 pkt 1 tego przepisu.
Treść decyzji o wsparciu została wskazana w art. 15 ustawy o WNI i określa okres obowiązywania decyzji, przedmiot działalności gospodarczej oraz warunki, które przedsiębiorca jest obowiązany spełnić, wymienione w punktach od 1 do 6.
Podkreślenia wymaga fakt, że prowadzenie działalności gospodarczej na terenie określonym w Decyzji o wsparciu i wynikające stąd zwolnienie dochodów pochodzących z tej działalności jest wyjątkiem od zasady równości i sprawiedliwości opodatkowania, w związku z tym przepisy dotyczące zwolnień muszą być interpretowane ściśle, zgodnie z ich wykładnią językową.
Na podstawie art. 7 ust. 1 updop:
przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód stanowiący sumę dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych oraz dochodu osiągniętego z innych źródeł przychodów. W przypadkach, o których mowa w art. 21, art. 22 i art. 24b, przedmiotem opodatkowania jest przychód.
W myśl art. 7 ust. 2 updop:
dochodem ze źródła przychodów, z zastrzeżeniem art. 11c, art. 11i, art. 24a, art. 24b, art. 24ca, art. 24d i art. 24f, jest nadwyżka sumy przychodów uzyskanych z tego źródła przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.
Zgodnie z art. 7 ust. 3 pkt 1 i pkt 3 updop:
przy ustalaniu dochodu, o którym mowa w ust. 1, stanowiącego podstawę opodatkowania nie uwzględnia się:
1) przychodów ze źródeł przychodów położonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub za granicą, jeżeli dochody z tych źródeł nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym albo są wolne od podatku;
3) kosztów uzyskania przychodów, o których mowa w pkt 1 i 2, przy czym w przypadku podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2, prowadzących działalność poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zagraniczny zakład uwzględnia się koszty uzyskania przychodów wymienionych w art. 21, jeżeli przychody te zostały uwzględnione przez podatnika przy ustalaniu dochodu przypadającego na zagraniczny zakład;
Zgodnie z art. 9 ust. 1 updop,
Podatnicy są obowiązani do prowadzenia ewidencji rachunkowej, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy, a także do uwzględnienia w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych informacji niezbędnych do obliczenia wysokości odpisów amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 16a-16m.
Odrębnymi przepisami, do których odsyła przytoczony wyżej art. 9 ust. 1 updop, są przepisy ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (t. j. Dz. U. z 2023 r., poz. 120 ze zm.).
W związku z powyższym, konieczne jest prowadzenie ksiąg rachunkowych w taki sposób, aby możliwe było precyzyjne rozdzielenie przychodów i kosztów uzyskania przychodów związanych z działalnością prowadzoną w ramach nowej inwestycji na terenie określonym w decyzji o wsparciu na podstawie decyzji oraz pozostałą działalnością.
Stosownie do art. 15 ust. 1 updop,
kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.
Zatem za koszty uzyskania przychodów należy uznać wszelkie wydatki – po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, tj. wymienionych w negatywnym katalogu wydatków nie uznawanych za koszty uzyskania przychodów – o ile pozostają w związku przyczynowo – skutkowym z przychodami. Mowa tu zarówno o kosztach bezpośrednio związanych z uzyskiwanym przychodem, jak i o kosztach dotyczących całokształtu działalności podatnika lub z zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów, czyli związanych z funkcjonowaniem firmy.
Wyjątkowo w odniesieniu do kosztów, co do których podatnik nie jest w stanie dokonać takiego podziału, bowiem są to koszty wspólne, zgodnie z art. 15 ust. 2 i 2a updop, można zastosować zasadę proporcjonalnego ich rozliczenia.
W myśl art. 15 ust. 2 updop,
jeżeli podatnik ponosi koszty uzyskania przychodów ze źródeł, z których dochody podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym, oraz koszty związane z przychodami ze źródeł, z których dochody nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym lub są zwolnione z podatku dochodowego, a nie jest możliwe przypisanie danych kosztów do źródła przychodów, koszty te ustala się w takim stosunku, w jakim pozostają osiągnięte w roku podatkowym przychody z tych źródeł w ogólnej kwocie przychodów. Przepis art. 7 ust. 3 pkt 3 stosuje się odpowiednio.
W myśl art. 15 ust. 2a updop,
zasadę, o której mowa w ust. 2, stosuje się również w przypadku, gdy podatnik ponosi koszty uzyskania przychodów ze źródeł, z których część dochodów nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym albo jest zwolniona z tego opodatkowania; w takim przypadku przepis art. 7 ust. 3 pkt 3 stosuje się odpowiednio.
Z powyższego wynika, że w sytuacji braku możliwości przypisania danych kosztów do poszczególnych źródeł przychodów, aby ustalić jaka część kosztów powinna obniżać dochód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym, podatnik powinien zastosować proporcję przychodów z tych źródeł do ogólnej sumy osiągniętych w danym roku przychodów.
Warunkiem zastosowania tego przepisu jest, by podatnik ponosił wydatki zaliczone do kosztów uzyskania przychodów związane z dochodami ze źródeł, które w części podlegają opodatkowaniu oraz w części nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych lub są z niego zwolnione.
Wprowadzony przez ustawodawcę tzw. klucz przychodowy ma charakter uniwersalny i obligatoryjny w sytuacji, gdy nie jest możliwe ustalenie kosztów uzyskania przypadających na poszczególne źródła.
W odniesieniu do powyższego wskazuję, że warunkiem niezbędnym do ustalenia wysokości kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 2 i 2a updop, jest łączne spełnienie następujących przesłanek:
- faktyczne poniesienie wydatków zaliczanych do kosztów uzyskania przychodów zarówno ze źródeł, z których dochód w części podlega opodatkowaniu, a w części jest zwolniony z opodatkowania;
- brak możliwości przyporządkowania wydatków stanowiących koszty uzyskania przychodów do dochodów opodatkowanych/zwolnionych z opodatkowania.
Z przedstawionego opisu stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego wynika, że Spółka prowadzi działalność w ramach Polskiej Strefy Inwestycji na podstawie Decyzji o Wsparciu („DoW”) nr (…) z dnia (…) r., wydanej w związku z realizacją projektu inwestycyjnego polegającego na utworzeniu nowego zakładu produkcyjnego w miejscowości (…) (gmina (…)) na działce nr (…) o powierzchni (…) ha. W ramach tej inwestycji Spółka rozwinęła działalność (…).
W związku z prowadzoną działalnością Spółka ponosi koszty bezpośrednio alokowane do działalności objętej DoW, bezpośrednio alokowane do działalności nieobjętej DoW i te, które nie mogą być bezpośrednio alokowane do działalności objętej DoW ani do działalności nieobjętej DoW („Koszty Wspólne”).
Koszty Wspólne dotyczą działalności objętej zwolnieniem, jak i działalności opodatkowanej. W szczególności mogą one obejmować:
1. Koszty dotyczące całokształtu działalności operacyjnej Spółki, m.in.:
a. koszty ogólnego zarządu,
b. koszty usług wsparcia nabywanych od podmiotów zewnętrznych (np. IT, doradztwo, audyt),
c. koszty usług administracyjnych i compliance.
2. Koszty funkcji wewnętrznych wykonywanych przez inne jednostki organizacyjne, m.in.:
a. koszty działów finansowych, prawnych, HR, IT znajdujących się w Centrum (...) w (...),
b. koszty wynagrodzeń pracowników wspierających różne jednostki.
3. Koszty związane jednocześnie z działalnością DoW i działalnością nieobjętą DoW, m.in.:
a. amortyzacja środków trwałych wykorzystywanych w obu rodzajach działalności (np. wózki widłowe),
b. wynagrodzenia osób odpowiedzialnych za obszary wspólne (np. Zakupy, Logistyka),
c. koszty energii, mediów, ochrony zakładu.
W związku z powyższym, Spółka ponosi Koszty Wspólne, których nie da się bezpośrednio przypisać do działalności objętej DoW lub działalności nieobjętej DoW i dlatego wymagają zastosowania klucza alokacji pomiędzy działalność zwolnioną i opodatkowaną. Nie jest możliwe bezpośrednie przypisanie Kosztów Wspólnych do działalności zwolnionej i opodatkowanej.
W tym miejscu należy podkreślić, że sposób ustalenia wysokości kosztów uzyskania przychodu określony w art. 15 ust. 2 i 2a updop, ma zastosowanie tylko w sytuacji, gdy podatnik jednocześnie osiąga dochody ze źródeł, które w części podlegają opodatkowaniu oraz dochody, które nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych lub są z niego zwolnione i ponosi wydatki, zaliczane do kosztów uzyskania przychodu, których nie można przyporządkować do dochodów opodatkowanych/zwolnionych z opodatkowania. Faktycznie poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością, w pierwszej kolejności należy ocenić na podstawie kryteriów określonych w art. 15 i art. 16 updop. Następnie wydatki, które mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodu, powinny zostać przyporządkowane do dochodów z działalności opodatkowanej i nieopodatkowanej (tj. niepodlegającej opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych albo zwolnionej z tego podatku). To przyporządkowanie winno nastąpić na podstawie właściwie sporządzonych dokumentów i prowadzonych ksiąg podatkowych. Dopiero, jeżeli nie jest możliwe ich bezpośrednie przyporządkowanie do poszczególnych rodzajów działalności, należy dokonać tego zgodnie z art. 15 ust. 2 i 2a updop. Ustalenie wysokości kosztów uzyskania przychodów zgodnie z powołaną zasadą ma więc charakter szczególny i może mieć zastosowanie jedynie w stosunku do niektórych kosztów, np. dotyczących zarówno działalności zwolnionej i działalności opodatkowanej, których obiektywnie nie można przyporządkować do dochodów zwolnionych od podatku i do dochodów podlegających opodatkowaniu.
Tym samym, z uwagi na powołane przepisy prawa oraz przedstawiony we wniosku stan faktyczny i zdarzenie przyszłe wskazać należy, że do Kosztów Wspólnych Spółka powinna zastosować klucz alokacji przewidziany w art. 15 ust. 2 i 2a ustawy o CIT, a w konsekwencji koszty alokowane:
Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 i 2 należało uznać za prawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
W odniesieniu do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych należy stwierdzić, że zostały wydane w indywidualnych sprawach i nie są wiążące dla Organu wydającego przedmiotową interpretację. Powołane interpretacje nie stanowią źródła prawa, wiążą strony w konkretnej indywidualnej sprawie, więc zawartych w nich stanowisk organów podatkowych nie można wprost przenosić na grunt innej sprawy. Każdą sprawę tut. Organ jest zobowiązany rozpatrywać indywidualnie.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo