Interpretacja 0114-KDIP2-1.4010.687.2025.2.MW

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych w zakresie ustalenia skutków podatkowych dobrowolnego umorzenia udziałów – jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

10 grudnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych.

Uzupełnili go Państwo – na wezwanie organu – pismem z 10 lutego 2026 r. (data wpływu 10 luty 2026 r.).

Treść wniosku jest następująca.

Opis zdarzenia przyszłego

A. GmbH („Wnioskodawca”) jest austriacką spółką kapitałową (GmbH), rezydentem podatkowym Austrii, posiadającym 2023 udziały w polskiej spółce B. sp. z o.o. („Spółka polska”).

Wnioskodawca planuje dobrowolne umorzenie części lub całości posiadanych udziałów w Spółce polskiej na podstawie art. 199 § 1 Kodeksu spółek handlowych. Umorzenie nastąpi za wynagrodzeniem, finansowanym z środków własnych Spółki.

1.  Historia i struktura kapitałowa Spółki polskiej

Spółka polska została utworzona poprzez wniesienie:

·      wkładów pieniężnych (łącznie ponad 7,4 mln zł),

·      wkładów niepieniężnych w postaci nieruchomości (ponad 1,3 mln zł),

·      kapitał zakładowy: 133 600 zł,

·      agio emisyjne: 8 666 400 zł.

Zgodnie ze sprawozdaniem finansowym:

•      na ostatni dzień miesiąca poprzedzającego planowaną transakcję,

•      wartość nieruchomości przekracza 50% wartości aktywów Spółki polskiej,

•      lecz nie przekracza 10 mln zł.

2.  Charakter prawny umorzenia

Umorzenie udziałów:

•      nie wymaga sprzedaży udziałów na rzecz osoby trzeciej,

•      następuje na podstawie uchwały Zgromadzenia Wspólników,

•      Spółka nabywa udziały wyłącznie w celu ich umorzenia,

•      umorzenie jest czynnością korporacyjną, a nie gospodarczą wymianą.

3.  Rezydencja podatkowa Wnioskodawcy

A. GmbH:

•      posiada siedzibę oraz zarząd w Austrii,

•      nie prowadzi w Polsce działalności poprzez zakład,

•      jest rezydentem podatkowym Austrii w rozumieniu Konwencji PL–AT.

Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego

W piśmie uzupełniającym z 10 lutego 2026 r. (data wpływu 10 luty 2026 r.)., wskazali Państwo, że:

1)  Status „spółki nieruchomościowej” (art. 4a pkt 35 ustawy o CIT): B. sp. z o.o. nie spełnia definicji spółki nieruchomościowej, ponieważ – choć spełnione jest kryterium udziału nieruchomości w aktywach (ponad 50%) – wartość bilansowa nieruchomości nie przekracza 10 mln zł.

a)  Wartość nieruchomości na ostatni dzień miesiąca poprzedzającego umorzenie przekracza 50% wartości aktywów spółki polskiej.

b)  Wartość bilansowa nieruchomości nie przekracza 10 mln zł.

2)  Struktura majątku Spółki Polskiej: Majątek spółki B. sp. z o.o. składa się głównie bezpośrednio lub pośrednio z majątku nieruchomego położonego na terytorium Polski lub praw wchodzących w skład tego majątku nieruchomego.

3)  Sposób oraz moment nabycia/objęcia udziałów przeznaczonych do zbycia celem umorzenia: Udziały w B. sp. z o.o. zostały nabyte/objęte w dniu założenia tej spółki – poprzez wydzielenie ze spółki C. sp. z o.o. i utworzenie spółki B. sp. z o.o. (podział przez wydzielenie).

Pytania

1.  Czy w związku z planowanym dobrowolnym umorzeniem udziałów w B. sp. z o.o. po stronie A. GmbH powstanie w Polsce ograniczony obowiązek podatkowy, o którym mowa w art. 3 ust. 2 ustawy o CIT, w szczególności na gruncie art. 7b ust. 1 pkt 1 lit. a oraz art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, z uwzględnieniem postanowień Konwencji MLI modyfikującej art. 13 Konwencji PL– AT?

2.  Czy wynagrodzenie otrzymane przez A. GmbH z tytułu dobrowolnego umorzenia udziałów w B. sp. z o.o. stanowi przychód podlegający opodatkowaniu w Polsce na podstawie art. 7b ust. 1 pkt 1 lit. a, art. 3 ust. 2, art. 21 ust. 1 pkt 1 oraz art. 26 ustawy o CIT, w związku z art. 9 MLI oraz art. 13 Konwencji PL–AT?

3.  Czy dla celów ustalenia ewentualnego dochodu podatkowego A. GmbH z tytułu dobrowolnego umorzenia udziałów kosztem uzyskania przychodu, o którym mowa w art. 16 ust. 1 pkt 8 ustawy o CIT, jest pełna wartość historycznego wkładu wniesionego na objęcie tych udziałów, obejmująca zarówno wartość kapitału zakładowego, jak i agio?

Niniejsza interpretacja stanowi odpowiedź na pytanie nr 1-2 wniosku. Odnośnie pytania nr 3, wydane zostanie odrębne rozstrzygnięcie.

Państwa stanowisko w sprawie

Ad 1 – brak ograniczonego obowiązku podatkowego w Polsce.

1.  Art. 3 ust. 2 CIT – zakres obowiązku podatkowego.

Podatnik zagraniczny podlega opodatkowaniu w Polsce wyłącznie, gdy osiąga przychody „na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej”.

Umorzenie udziałów nie jest czynnością generującą polski dochód, co potwierdza:

•      orzecznictwo NSA,

•      interpretacje KIS,

•      OECD Commentary (art. 13 Modelowej Konwencji).

2.  Zastosowanie MLI (art. 9) – kluczowa analiza.

art. 9 MLI modyfikuje art. 13 ust. 4 Konwencji PL–AT, lecz dotyczy wyłącznie:

alienation of shares (czyli „zbycia udziałów”).

Umorzenie udziałów nie jest zbyciem – nie występuje nabywca ani strona przeciwna.

Wynika to z:

•      literalnego brzmienia art. 199 KSH,

•      orzeczeń NSA (m.in. II FSK 350/18),

•      Komentarza OECD (pkt 28.12 do art. 13).

3.  Reguła MLI o nieruchomościach nie ma zastosowania.

Nawet gdyby MLI obejmowało umorzenie (co nie ma miejsca):

•      MLI wymaga jedynie >50% wartości aktywów w nieruchomościach,

•      CIT wymaga dodatkowo wartości >10 mln zł,

•      w naszej sprawie nieruchomości nie przekraczają 10 mln zł, co:

-     nie tworzy statusu „spółki nieruchomościowej” na gruncie CIT,

-     osłabia ewentualny związek przychodu z terytorium RP.

Wniosek do Pytania 1

Po stronie Wnioskodawcy nie powstaje ograniczony obowiązek podatkowy. Polska nie ma prawa opodatkowania tej transakcji.

Ad 2 – brak opodatkowania przychodu z umorzenia w Polsce.

1.  art. 7b CIT

Przychody z umorzenia udziałów to „inne przychody z udziału w zyskach osób prawnych”, lecz:

-     podlegają opodatkowaniu w Polsce jedynie, gdy Konwencja PL–AT tak stanowi.

2.  art. 13 Konwencji PL–AT + MLI

Dwa reżimy:

1)  art. 13 ust. 5 Konwencji:

zyski ze zbycia udziałów opodatkowuje państwo rezydencji → Austria.

2)  art. 9 MLI:

wyjątek – gdy wartość udziałów >50% pochodzi z nieruchomości → Polska może opodatkować, ale wyłącznie w przypadku zbycia, a nie umorzenia.

Ø Umorzenie nie podlega art. 13 w ogóle, więc Polska nie ma prawa opodatkowania.

3.  Klauzula PPT (art. 7 MLI)

Nie stosuje się, ponieważ:

•      czynność ma charakter korporacyjny,

•      nie służy uzyskaniu korzyści podatkowych,

•      nie występuje sztuczna struktura.

Wniosek do Pytania 2

Wynagrodzenie z umorzenia udziałów nie podlega opodatkowaniu na terytorium RP.

Ad 3 – koszty uzyskania przychodu.

Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 8 CIT:

•      kosztem uzyskania przychodu jest pełna wartość wkładu, w tym agio,

•      co potwierdzają liczne interpretacje Dyrektora KIS (np. 0114-KDIP2- 1.4010.81.2023).

Wniosek do Pytania 3

Kosztem uzyskania przychodu jest pełna wartość historycznego wkładu (kapitał zakładowy + agio).

W konsekwencji Wnioskodawca nie osiąga dochodu do opodatkowania.

Podsumowanie

Wszystkie trzy pytania prowadzą do jednoznacznego wniosku:

Ø Polska nie ma prawa opodatkowania wynagrodzenia z dobrowolnego umorzenia udziałów otrzymanego przez A. GmbH.

Ø Ewentualny dochód podlega opodatkowaniu wyłącznie w Austrii.

Ø Koszt podatkowy obejmuje pełną wartość wkładów, w tym agio.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytania przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznaczają zakres przedmiotowy tego wniosku. W związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (Państwa zapytań). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, nieobjęte pytaniami, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.

Ad 1-2

Umorzenie udziałów polega na ich prawnym unicestwieniu, tj. wygaśnięciu wszelkich praw, zarówno o charakterze majątkowym, jak i korporacyjnym wynikających z udziałów.

Umorzenie udziałów zostało uregulowane w przepisie art. 199 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 18 ze zm., dalej: „Ksh”).

Zgodnie z art. 199 § 1 Ksh:

W świetle art. 199 § 2 Ksh:

W myśl art. 199 § 3 Ksh:

W oparciu o art. 199 § 4 Ksh:

Według art. 199 § 6 Ksh:

Kodeks spółek handlowych przewiduje zatem trzy metody umorzenia udziałów:

1.  umorzenie dobrowolne – polegające na nabyciu przez spółkę od wspólnika własnych udziałów celem ich umorzenia i następnym umorzeniu tych udziałów,

2.  umorzenia przymusowe – przesłanki i tryb przymusowego umorzenia określa umowa spółki. W przypadku umorzenia przymusowego nie dochodzi do zbycia udziałów przez wspólnika na rzecz spółki,

3.  umorzenie automatyczne – udział ulega umorzeniu w razie ziszczenia się określonego zdarzenia bez powzięcia uchwały zgromadzenia wspólników – stosuje się wówczas przepisy o umorzeniu przymusowym.

Z przywołanych przepisów wynika, że umorzenie udziałów, co do zasady, odbywa się za wynagrodzeniem. Jednak w ramach umorzenia dobrowolnego dopuszcza się umorzenie nieodpłatne. W przypadku umorzenia dobrowolnego udziałów dochodzi najpierw do zbycia tych udziałów przez udziałowca – w takim przypadku następuje nabycie udziałów przez spółkę – a dopiero w drugiej kolejności do ich umorzenia przez spółkę. Umorzenie nastąpi w przyszłości. Zatem w przypadku umorzenia dobrowolnego dochodzi do nabycia udziałów przez spółkę i odrębnie do ich umorzenia – w dwóch etapach działań. Chodzi więc o rodzaj transakcji, czynność prawną, która jest podstawą umorzenia dobrowolnego.

Wobec powyższego podkreślić należy, że z dobrowolnym umorzeniem udziałów mamy do czynienia wówczas, gdy wspólnik spółki wyrazi zgodę na umorzenie jego udziałów, a ponadto spółka ta nabędzie od wspólnika jego udziały.

Odnosząc powyższe na grunt przepisów ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”) wskazać należy, że stosownie do art. 3 ust. 2 tej ustawy:

Przepis ten wyraża tzw. zasadę ograniczonego obowiązku podatkowego. W myśl przedmiotowej zasady państwo, na terytorium którego znajduje się źródło uzyskiwania przychodów ma prawo do opodatkowania podmiotów niebędących jego rezydentami podatkowymi w zakresie przychodów uzyskiwanych z takiego źródła.

Na podstawie art. 3 ust. 3 ustawy o CIT:

W myśl art. 3 ust. 4 ustawy o CIT:

Zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy o CIT:

Stosownie do art. 26 ust. 2e ustawy o CIT:

W świetle art. 26 ust. 7 ustawy o CIT:

Jak wynika z art. 21 ust. 1 ustawy o CIT:

Przychody z tytułu dobrowolnego umorzenia udziałów nie mieszczą się w dyspozycji art. 21 ust. 1 ustawy o CIT.

Z kolei w art. 22 ust. 1 ustawy o CIT, uregulowano podatek od przychodów z dywidend oraz innych przychodów (dochodów) z tytułu udziału w zyskach osób prawnych:

Przepis ten odnosi się wprost do art. 7b ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, stosownie do którego:

Należy zatem stwierdzić, że przychody z tytułu dobrowolnego umorzenia udziałów nie mieszczą się w dyspozycji art. 7b ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, do którego nawiązuje art. 22 ust. 1 tej ustawy. Przychody te uregulowane bowiem zostały w art. 7b ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o CIT:

Wobec powyższego, wynagrodzenie pieniężne z tytułu nabycia przez Spółkę B. sp. z o.o. udziałów w celu ich umorzenia (umorzenie dobrowolne) nie będzie stanowiło też przychodu (dochodu), o którym mowa w art. 22 ust. 1 ustawy o CIT.

Z treści przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wynika, że od niektórych należności osiąganych na terytorium Polski przez podatników podlegających ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu pobierany jest podatek dochodowy w sposób zryczałtowany. Podatek ten nazywany jest podatkiem „u źródła” ze względu na szczególny sposób jego poboru, który dokonywany jest przez podmiot polski wypłacający określone należności na rzecz nierezydenta w trybie i na zasadach wymienionych w art. 26 ustawy o CIT. Jeżeli polski podatnik (płatnik) dokonuje wypłat należności z tytułu świadczeń, o których mowa w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1 ustawy o CIT na rzecz nierezydenta, mającego siedzibę lub zarząd w kraju, z którym Polska zawarła umowę w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, pierwszeństwo mają przepisy tej umowy międzynarodowej.

Jednakże podkreślenia wymaga, że przepis ten odnosi się do konkretnych należności zawartych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1 ustawy o CIT; ten ostatni zaś w swej treści wymienia przychody określone w art. 7b ust. 1 pkt 1 tej ustawy.

W rozpatrywanej sprawie należy stwierdzić, że przychody z tytułu dobrowolnego umorzenia udziałów nie mieszczą się w dyspozycji art. 21 ust. 1 ustawy o CIT, ani w dyspozycji art. 22 ust. 1 ustawy o CIT w zw. z art. 7b ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Przychody te uregulowane bowiem zostały w art. 7b ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o CIT.

Skoro wynagrodzenie planowane do wypłacenia przez B. sp. z o.o. na rzecz A. GmbH z tytułu nabycia przez B. sp. z o.o. udziałów w celu ich umorzenia (umorzenie dobrowolne) nie stanowi przychodu (dochodu), o którym mowa w art. 21 ust. 1 ustawy o CIT, ani w dyspozycji art. 22 ust. 1, to nie znajdzie w tym zakresie zastosowania także art. 26 ust. 1 i 2e ustawy o CIT nakazujący B. sp. z o.o. pobrać z tego tytułu tzw. podatek u źródła.

Państwa wątpliwości dotyczą także ustalenia, czy wynagrodzenie z tytułu dobrowolnego umorzenia udziałów, stanowi dla Państwa przychód (dochód) podlegający opodatkowaniu w Polsce w związku z art. 9 MLI oraz art. 13 polsko-austriackiej UPO.

Analizy ewentualnego opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych dochodu z tytułu dobrowolnego umorzenia udziałów w związku z przywołanym przez Państwa art. 13 UPO, należy zatem dokonywać z uwzględnieniem przepisów umowy zawartej między Rzeczpospolitą Polską a Republiką Austrii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od majątku podpisanej w Wiedniu dnia 13 stycznia 2004 r. (Dz. U. z 2005 r. Nr 224, poz. 1921 z późn. zm., dalej: "UPO"), zmienionej Protokołem podpisanym w Warszawie dnia 4 lutego 2008 r. (dalej: "Protokół zmieniający"), zmodyfikowanej przez Konwencję wielostronną implementującą środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku, podpisaną przez Rzeczpospolitą Polską oraz Republikę Austrii dnia 7 czerwca 2017 r. (dalej: "Konwencja MLI").

Należy podkreślić, że z obowiązywaniem umów o unikaniu podwójnego opodatkowania wiążą się dla podatników korzyści, takie jak m.in. redukcja stawki podatku u źródła. Z przywilejów wynikających z umowy mogą korzystać wyłącznie podmioty uprawnione. Umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, oparte na Konwencji Modelowej OECD, dotyczą osób, które mają miejsce zamieszkania lub siedzibę w jednym lub obu państwach będących stronami danej umowy. Oznacza to, że z przywilejów wynikających z umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania korzystają zasadniczo osoby fizyczne, osoby prawne oraz inne jednostki organizacyjne (tj. „osoby” w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. a Konwencji Modelowej), podlegające nieograniczonemu obowiązkowi w jednym z państw będących stronami danej umowy bilateralnej (tj. „mające miejsce zamieszkania lub siedzibę” w rozumieniu art. 4 Konwencji Modelowej). Rezydencja podatkowa powinna być potwierdzona certyfikatem rezydencji wystawianym przez właściwy organ podatkowy.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 UPO:

Jednocześnie, zgodnie z art. 13 ust. 2 UPO:

W myśl art. 13 ust. 3 UPO:

Stosownie do art. 13 ust. 4 UPO:

W myśl art. 13 ust. 5 UPO:

Zgodnie z art. 13 ust. 6 UPO:

Z powyższych przepisów wynika, że w umowie o unikaniu podwójnego opodatkowania została zawarta klauzula nieruchomościowa. Z treści art. 13 ust. 2 UPO wynika bowiem, że w sytuacji gdy przedmiotem zbycia są udziały, których wartość głównie pochodzi bezpośrednio lub pośrednio z majątku nieruchomego położonego na terytorium Polski, dochody uzyskane z tej transakcji mogą być opodatkowane w Polsce.

W celu ustalenia tego udziału należy zatem dokonać interpretacji pojęcia "głównie". Art. 13 ust. 4 Konwencji Modelowej (Konwencja modelowa w sprawie podatku od dochodu i majątku, wersja skondensowana, OECD 2017), stanowi obecnie, że aby zbycie udziałów (akcji) w danej spółce podlegało opodatkowaniu w państwie położenia majątku nieruchomego, udział nieruchomości w majątku tej spółki musi wynosić co najmniej 50%.

Doprecyzowanie zapisów Konwencji Modelowej OECD oraz Komentarza do Konwencji Modelowej OECD w powyższym zakresie, tj. wskazanie wprost, że udział nieruchomości w majątku spółki powinien wynosić co najmniej 50% nastąpiło w 2003 r. Szereg umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, w tym umowa polsko – austriacka nadal zawiera sformułowanie "głównie". Niemniej jednak, wyraźne wskazanie 50% wymogu w treści samej Konwencji Modelowej OECD oraz Komentarzu stanowią, precyzyjną wskazówkę interpretacyjną i przesądzają, że sformułowanie "głównie" należy interpretować jako "co najmniej 50%".

Zatem, "głównie" użyte w art. 13 ust. 2 umowy polsko – autriackiej w stosunku do udziału majątku nieruchomego w majątku Spółki, której akcje są zbywane oznacza co najmniej 50%.

Zgodnie natomiast z art. 13 ust. 5 zyski z przeniesienia własności jakiegokolwiek innego majątku niż wymieniony w ustępach 1, 2, 3 oraz 4 i podlegają opodatkowaniu wyłącznie w tym Umawiającym się Państwie, w którym zbywca ma miejsce zamieszkania lub siedzibę.

Oznacza to, że w przypadku przeniesienia własności jakiegokolwiek majątku innego niż wymienione w ust. 1, 2, 3 oraz 4 zyski z tego tytułu podlegają zgodnie z UPO opodatkowaniu w Austrii, tj. w miejscu, w którym A. GmbH ma siedzibę.

W tym miejscu wskazać należy, że Konwencja MLI - Konwencja wielostronna implementująca środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku, sporządzona została w Paryżu 24 listopada 2016 r., podpisana w Paryżu 7 czerwca 2017 r. (dalej: „Konwencja MLI” lub „MLI”), ang. Multilateral convention to implement tax treaty-related measures to prevent base erosion and profit shifting.

Konwencja MLI zawiera tzw. minimalny standard stosowania. Każde państwo, które przystępuje do MLI jest zobowiązane go przyjąć. Są to regulacje w zakresie:

·      zapobiegania nadużyciom traktatów: przewidują one wprowadzenie klauzuli, która pozwala na nieprzyznanie korzyści traktatowych w przypadku, gdy ich uzyskanie było jednym z głównych celów utworzenia struktur/zawarcia transakcji (tzw. klauzula PPT - principal purposes test) (art. 7 - Zapobieganie nadużyciom traktatów);

·      celu umowy podatkowej: w preambule UPO potwierdzany jest cel ich zawarcia, czyli uniknięcie podwójnego opodatkowania, a nie stworzenie szans na uniknięcie opodatkowania w ogóle (art. 6 - Cel Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja);

·      usprawnienia procedury wzajemnego porozumiewania się: nowe standardy, rozwiązywania sporów i współpracy podatkowej państw (art. 16 - Procedura wzajemnego porozumiewania się).

Ww. rozwiązania będą włączone do każdej UPO objętej MLI.

W odniesieniu do pozostałych regulacji MLI, sygnatariusze mają swobodę co do ich przyjęcia. Są to postanowienia w zakresie:

·      zasad opodatkowania podmiotów transparentnych podatkowo, nakierowane na ograniczenie wykorzystania niezgodności hybrydowych (hybrid mismatches) (art. 3 - Podmioty transparentne podatkowo);

·      ustalania rezydencji podatkowej podmiotów, które mają siedzibę w dwóch jurysdykcjach (dual resident entities) (art. 4 - Podmioty o podwójnej siedzibie);

·      uszczelnienia metod unikania podwójnego opodatkowania (art. 5 - Stosowanie metod unikania podwójnego opodatkowania);

·      uszczelnienia poboru podatku u źródła od wypłat dywidend (art. 8 - Transakcje wypłat dywidend);

·      klauzuli nieruchomościowej (art. 9 - Zyski z tytułu przeniesienia udziałów lub akcji lub innych praw w podmiotach, których wartość pochodzi głównie z majątku nieruchomego);

·      klauzuli antyabuzywnej dot. zakładów położonych na terytoriach trzecich jurysdykcji (art. 10 - Klauzula antyabuzywna dotycząca zakładów położonych na terytoriach trzecich jurysdykcji);

·      zastrzeżenia prawa do opodatkowania własnych rezydentów (savings clause) (art. 11 - Stosowanie przepisów Umów Podatkowych w celu zastrzeżenia prawa Strony do opodatkowania osób mających miejsce zamieszkania lub siedzibę na jej terytorium);

·      przeciwdziałania sztucznemu unikaniu statusu zakładu (art. 12 - Sztuczne unikanie statusu zakładu poprzez umowy typu commissionnaire arrangements i inne podobne działania; art. 13 - Sztuczne unikanie statusu zakładu poprzez wykorzystanie wyłączeń określonych form działalności z definicji zakładu; art. 14 - Podział umów; art. 15 - Definicja osoby ściśle powiązanej z przedsiębiorstwem);

·      współpracy państw w zakresie korekty zysków podmiotów powiązanych (art. 17 - Korekty współzależne);

·      arbitrażu (Część VI - Arbitraż).

Przy podpisywaniu MLI, a następnie przy składaniu do depozytu instrumentu ratyfikacji, sygnatariusze przedstawiają swoje stanowisko w zakresie przyjęcia Konwencji MLI (wykaz zastrzeżeń i notyfikacji - MLI Position).

Zgodnie z art. 9 MLI:

Z powyższych przepisów wynika, że w umowie o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej pomiędzy Polską a Austrią została zawarta klauzula nieruchomościowa, zgodnie z którą, w sytuacji gdy większość majątku spółki stanowią nieruchomości, zbycie udziałów w takiej spółce podlega opodatkowaniu w kraju ich położenia. Ponadto Republika Austrii zastrzega sobie prawo do niestosowania ww. artykułu 9 do jej umów podatkowych objętych Konwencją.

Tym samym, dla celów stosowania prawa, postanowienia Konwencji muszą być interpretowane razem z polsko-austriacką UPO, z uwzględnieniem stanowisk Umawiających się Państw w zakresie Konwencji. Zatem przychód (dochód) z tytułu odpłatnego zbycia udziałów, których wartość głównie („co najmniej”) pochodzi bezpośrednio lub pośrednio z majątku nieruchomego położonego na terytorium Polski, może być opodatkowany w Polsce.

Uwzględniając powołaną powyżej treść art. 3 ust. 2 i 3 ustawy o CIT - ewentualny przychód (dochód) osiągnięty przez A. GmbH w związku z planowaną transakcją będzie podlegał opodatkowaniu w Polsce w sytuacji, gdy:

a)  B. sp. z o.o. będzie spełniać kryteria określone w art. 3 ust. 3 pkt 4 w zw. z art. 3 ust. 4 ostawy o CIT, tzn. co najmniej 50% wartości aktywów B. sp. z o.o., według stanu na ostatni dzień miesiąca poprzedzającego miesiąc dokonania transakcji zbycia udziałów, bezpośrednio lub pośrednio, będą stanowić nieruchomości położone na terytorium Polski lub prawa do takich nieruchomości, lub

b)  B. sp. z o.o. (jako podmiot inny niż podmiot rozpoczynający działalność) będzie spełniać definicję spółki nieruchomościowej sformułowaną w art. 4a pkt 35 lit. b) ustawy o CIT.

Spółka nieruchomościowa została zdefiniowana w art. 4a pkt 35 ustawy o CIT. Zgodnie z tym przepisem:

Aby uznać dany podmiot za spółkę nieruchomościową konieczne jest spełnienie powyższych warunków łącznie.

Jak Państwo wskazali w uzupełnieniu wniosku, B. sp. z o.o. nie spełnia definicji spółki nieruchomościowej. Majątek spółki B. sp. z o.o. składa się głównie bezpośrednio lub pośrednio z majątku nieruchomego położonego na terytorium Polski lub praw wchodzących w skład tego majątku nieruchomego. Wartość nieruchomości na ostatni dzień miesiąca poprzedzającego umorzenie przekracza 50% wartości aktywów B. sp. z o.o. Jednak wartość bilansowa nieruchomości nie przekracza 10 mln zł.

W tym miejscu ponownie należy wskazać, że w przypadku umorzenia dobrowolnego udziałów dochodzi najpierw do zbycia tych udziałów przez udziałowca – w takim przypadku następuje nabycie udziałów przez spółkę – a dopiero w drugiej kolejności do ich umorzenia przez spółkę. Umorzenie nastąpi w przyszłości.

Skoro jak wynika z wniosku, B. sp. z o.o. nie jest spółką nieruchomościową, to z tytułu przeprowadzenia dobrowolnego umorzenia udziałów za wynagrodzeniem nie powstanie dochód, o którym mowa w art. 3 ust. 3 pkt 4a ustawy o CIT, który zgodnie z art. 13 ust. 2 UPO podlegałby opodatkowaniu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Jednak w przedmiotowej sprawie, B. sp. z o.o. jest spółką, której wartość nieruchomości na ostatni dzień miesiąca poprzedzającego umorzenie przekracza 50% wartości aktywów, zatem w związku z planowanym w B. sp. z o.o. przeprowadzeniem dobrowolnego umorzenia udziałów za wynagrodzeniem powstanie dochód, o którym mowa w art. 3 ust. 3 pkt 4 ustawy o CIT, który zgodnie z art. 13 ust. 2 UPO podlega opodatkowaniu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Jak wskazano powyżej, zasada ograniczonego obowiązku podatkowego wynika z zasady źródła, która wiąże się z opodatkowaniem dochodu powstałego na terytorium państwa polskiego bez względu na miejsce (kraj), w którym podatnik ma siedzibę lub zarząd.

Powyższa zasada w szczególności ma zastosowanie w sytuacji, gdy zagraniczny podmiot zbywa nieruchomości znajdujące się na terytorium Polski, bądź dokonuje zbycia posiadanych (bezpośrednio, bądź pośrednio) udziałów w spółce, których podstawę istnienia stanowią te nieruchomości. Uzyskana w tym zakresie wartość przychodów pozostaje bowiem w korelacji z dochodami pochodzącymi z nieruchomości osiąganymi poprzez spółkę polską.

Z uwagi na powyższe w związku z planowanym dobrowolnym umorzeniem udziałów w B. sp. z o.o. po stronie A. GmbH powstanie w Polsce ograniczony obowiązek podatkowy, o którym mowa w art. 3 ust. 2 ustawy o CIT, co oznacza, że w związku z art. 13 ust 2 UPO jest opodatkowany podatkiem dochodowym od osób prawnych.

Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 i 2 należało uznać za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.