Interpretacja 0114-KDIP2-1.4010.719.2025.2.PK

Interpretacja indywidualna - stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

23 grudnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 23 grudnia 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych, który dotyczy ustalenia, czy koszty postępowania apelacyjnego stanowią koszt uzyskania przez Wnioskodawcę przychodu w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Uzupełnili go Państwo pismem z 30 stycznia 2026 r. (wpływ 30 stycznia 2026 r.) - w odpowiedzi na wezwanie.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

A. w (…) (dalej: „Szpital”) jest podmiotem leczniczym w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U. Nr 112, poz. 654 z późn. zm.). Szpital udziela świadczeń zdrowotnych w zakresie profilaktyki, diagnozowania, leczenia i rehabilitacji.

Głównym płatnikiem za usługi świadczone przez Szpital jest Narodowy Fundusz Zdrowia. Wnioskodawca jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych.

Szpital działa na podstawie ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U. Nr 112, poz. 654 z późn. zm.) oraz statutu. Podstawowym celem statutowym Szpitala jest ochrona zdrowia, a więc na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, Szpital korzysta ze zwolnienia przedmiotowego w części przeznaczonej na te cele.

Szpital został pozwany przez pacjentkę o zapłatę zadośćuczynienia, odszkodowania, comiesięcznej renty z tytułu utraty zdolności do pracy zarobkowej oraz z tytułu zwiększonych potrzeb. Pacjentka twierdziła w procesie, że doznała uszczerbku na zdrowiu w wyniku błędu medycznego popełnionego przez lekarza udzielającego świadczeń zdrowotnych w Szpitalu. Pozew obejmował także żądanie zwrotu kosztów postępowania sądowego. Szpital w toku postępowania żądał oddalenia powództwa pacjentki.

Wyrokiem z dnia (…) 2022 r. Sąd Okręgowy w (…), sygn. akt. (…), zasądził na rzecz pacjentki dochodzone przez nią roszczenia. Roszczenie o zadośćuczynienie zostało zasądzone w kwocie o ponad połowę niższej niż żądana przez pacjentkę. Szpital złożył apelację od wyroku sądu I instancji, zaskarżając wyrok w części zasądzającej na rzecz pacjentki dożywotnią rentę z tytułu utraty zdolności do pracy zarobkowej oraz z tytułu zwiększonych potrzeb na skutek uszczerbku na zdrowiu, a także wzajemne zniesienie kosztów procesu pomiędzy stronami. Składając apelację Szpital dążył do ograniczenia bardzo wysokich wydatków, które miałby ponieść na rentę pacjentki oraz dochodził od pacjentki zwrotu części poniesionych kosztów postępowania.

Apelacja Szpitala została oddalona wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia (…) 2025 r., sygn. akt (…). Dodatkowo Sąd Apelacyjny zasądził od Szpitala na rzecz pacjentki zwrot kosztów w postępowaniu apelacyjnym. Wyrok Sądu Apelacyjnego w (…) jest prawomocny. Szpital, aby nie narażać się na dodatkowe wydatki związane z egzekucją komorniczą kwot zasądzonych przez rzecz pacjentki, zapłacił pacjentce w dniu (…) zasądzone wymagalne kwoty oraz zwrócił zasądzone koszty postępowania apelacyjnego.

Powyższa sytuacja jest skutkiem ponoszonego ryzyka związanego z ustawową i statutową działalnością Szpitala, polegającą na udzielaniu świadczeń zdrowotnych. Pomimo dołożenia należytej staranności przy doborze kadry lekarskiej oraz stworzenia odpowiednich ram organizacyjnych, niemożliwe jest całkowite wyeliminowanie błędów medycznych. Występują one nawet w najbardziej referencyjnych podmiotach leczniczych i stanowią ryzyko prowadzenia działalności leczniczej.

Szpital bronił się przed roszczeniami pacjentki w postępowaniu sądowym, dążąc do ich oddalenia, a tym samym do niepowstania po swojej stronie zobowiązań pieniężnych wobec pacjentki. W tym też celu Szpital złożył apelację od niekorzystnego dla Szpitala wyroku sądu I instancji. Oddalenie apelacji przez Sąd Apelacyjny prawomocnym wyrokiem przesądziło podstawę odpowiedzialności Szpitala i dało pacjentce podstawę do dochodzenia zasądzonych kwot w trybie egzekucji przymusowej prowadzonej przez komornika sądowego. Szpital na mocy prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego w (…), w dniu (…) 2025 r. przelał na konto pacjentki koszty postępowania apelacyjnego.

Szpital uznał wydatek poniesiony na zwrot pacjentce kosztów postępowania apelacyjnego za koszt uzyskania przychodu. Szpital chciałby uzyskać potwierdzenie prawidłowości swojego stanowiska.

Uzupełnienie

Koszty postępowania apelacyjnego zostały poniesione przez Szpital ze środków finansowych Szpitala i nie zostaną one Szpitalowi w żaden sposób zwrócone. Wydatek ten jest właściwie udokumentowany w księgach rachunkowych Szpitala.

Pytanie

Czy w opisanym stanie faktycznym koszty postępowania apelacyjnego stanowią koszt uzyskania przez Wnioskodawcę przychodu w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych?

Państwa stanowisko w sprawie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu)

Wnioskodawca stroi na stanowisku, że poniesiony przez niego wydatek na zwrot pacjentce kosztów postępowania apelacyjnego stanowi koszt uzyskania przychodu. Przedmiotowy wydatek pozostaje w związku z prowadzoną przez Wnioskodawcę działalnością gospodarczą oraz realizuje cel zachowania i zabezpieczenia źródła jego przychodów.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów albo zachowania bądź zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 tej ustawy.

Podmiot gospodarczy ma możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów poniesionych wydatków po wyłączeniu tych, których możliwość odliczenia jest wprost ograniczona w ustawie. Dotyczy to zarówno kosztów bezpośrednio związanych z uzyskiwanymi przychodami, jak i kosztów innych niż bezpośrednio związane z przychodami - pod warunkiem, że ich poniesienie ma związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu lub wiąże się z zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów.

Wydatki na zwrot kosztów postępowania sądowego, zasądzone w wyniku przegranego procesu, nie zostały wymienione w katalogu negatywnym zawartym w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT. Mogą więc stanowić - co do zasady - koszt uzyskania przychodu na gruncie art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Wydatek poniesiony przez Szpital tytułem zwrotu pacjentce kosztów postępowania apelacyjnego:

• pozostaje w związku przyczynowo-skutkowym z prowadzoną przez Wnioskodawcę działalnością leczniczą,
• źródłem tego wydatku jest obrona przed roszczeniami pacjentki w postępowaniu sądowym, obrona miała na celu ograniczenie zobowiązań Szpitala wobec pacjentki;
• był zapłacony na podstawie prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego;
• miał na celu zachowanie i zabezpieczenie źródła przychodów poprzez realizację obowiązku prawnego oraz minimalizowanie ryzyk prawnych i wizerunkowych związanych z działalnością leczniczą, a także uniknięcie przymusowej egzekucji komorniczej i związanych z tym dodatkowych kosztów.

W opisanym przypadku wydatek poniesiony przez Szpital tytułem zwrotu pacjentce kosztów postępowania apelacyjnego powinien zostać zakwalifikowany do kosztów uzyskania przychodów jako wydatek związany z funkcjonowaniem Szpitala. Decydujące znaczenie ma związek poniesionego wydatku z zachowaniem źródła przychodów.

Na Szpitalu ciążył prawny obowiązek zapłaty tych kosztów, pod rygorem egzekucji przez komornika sądowego. Wiązałoby się z obciążeniem Szpitala dodatkowymi kosztami - opłat w postępowaniu egzekucyjnym.

W świetle powyższego, stwierdzić należy, że wydatek ten ma charakter pośrednich kosztów uzyskania przychodów potrącalnych w dacie ich poniesienia.

Pośrednimi kosztami uzyskania przychodów są wydatki związane z całokształtem działalności podatnika i wywiązywaniem się przez niego z obowiązków nałożonych innymi przepisami prawa.

W związku z tym, przedmiotowy wydatek będzie miał wpływ na kształtowanie wysokości dochodu wolnego od opodatkowania.

Reasumując, biorąc pod uwagę opisany stan faktyczny, Szpital stoi na stanowisku, iż wydatek poniesiony przez Szpital tytułem zwrotu pacjentce kosztów postępowania apelacyjnego, stanowi koszt uzyskania przychodów Szpitala na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Wydatek poniesiony na zwrot pacjentce kosztów postępowania apelacyjnego stanowi koszt uzyskania przychodu Szpitala. Albowiem:

• został poniesiony przez Szpital z jego własnych środków;
• jest definitywny - nie zostanie Szpitalowi w jakikolwiek sposób zwrócony;
• pozostaje w związku z prowadzoną przez Szpital działalnością gospodarczą;
• należy do katergoli wydatków ponoszonych w celu uzyskania, zachowania albo zabezpieczenia przychodów lub mogą mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
• został właściwie udokumentowany;
• nie znajduje się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):

Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu ze źródła przychodu lub realną szansą powstania przychodu podatkowego, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła jego uzyskiwania.

Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy jego poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.

W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:

• wydatek został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),
• jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona
• pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
• poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
• został właściwie udokumentowany,
• nie może znajdować się w grupie wydatków, których nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Podatnik ma zatem prawo do odliczenia dla celów podatkowych wszelkich wydatków, pod warunkiem, że nie zostały one wymienione w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT oraz że wykaże ich związek z prowadzoną działalnością, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na możliwość powstania przychodu. Przepis ten konstytuuje więc zasadę, stosownie do której, pomiędzy kosztem podatkowym oraz przychodami podatnika musi wystąpić związek przyczynowo-skutkowy. W przepisie tym ustawodawca określił katalog wydatków, które nawet pomimo poniesienia ich przez podatnika w celu osiągnięcia przychodów, w rozumieniu przepisów podatkowych, nie mogą być uznane za koszt uzyskania przychodów. Podatnik oceniając związek wydatku z prowadzoną działalnością gospodarczą powinien zakładać, że dany koszt może obiektywnie przyczynić się do osiągnięcia przychodu. Ponadto, należy mieć na względzie, że podatnik uznając wydatek za koszt uzyskania przychodu odnosi ewidentne korzyści albowiem o ten koszt zmniejsza podstawę opodatkowania. Na nim więc spoczywa ciężar udowodnienia, że określony wydatek jest kosztem uzyskania przychodu. Uznanie danego wydatku za koszt uzyskania przychodów jest możliwe tylko wtedy, gdy z prawidłowo i rzetelnie udokumentowanych zdarzeń wynika ponad wszelką wątpliwość, że jest to wydatek celowy i racjonalnie uzasadniony. Zatem to podatnik zobowiązany jest wykazać nie tylko fakt poniesienia danego wydatku, ale także jego celowość i racjonalność.

Państwa wątpliwości w rozpatrywanej sprawie dotyczą ustalenia, czy koszty postępowania apelacyjnego stanowią koszt uzyskania przez Wnioskodawcę przychodu w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego wynika, że A. w (…) jest podmiotem leczniczym w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U. Nr 112, poz. 654 z późn. zm. winno być: Dz. U. z 2026 r. poz. 156). Szpital udziela świadczeń zdrowotnych w zakresie profilaktyki, diagnozowania, leczenia i rehabilitacji. Głównym płatnikiem za usługi świadczone przez Szpital jest Narodowy Fundusz Zdrowia. Wnioskodawca jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych. Szpital działa na podstawie ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej oraz statutu. Szpital został pozwany przez pacjentkę o zapłatę zadośćuczynienia, odszkodowania, comiesięcznej renty z tytułu utraty zdolności do pracy zarobkowej oraz z tytułu zwiększonych potrzeb. Pacjentka twierdziła w procesie, że doznała uszczerbku na zdrowiu w wyniku błędu medycznego popełnionego przez lekarza udzielającego świadczeń zdrowotnych w Szpitalu. Pozew obejmował także żądanie zwrotu kosztów postępowania sądowego. Szpital w toku postępowania żądał oddalenia powództwa pacjentki. Wyrokiem z dnia (…) 2022 r. Sąd Okręgowy w (…), sygn. akt (…), zasądził na rzecz pacjentki dochodzone przez nią roszczenia. Roszczenie o zadośćuczynienie zostało zasądzone w kwocie o ponad połowę niższej niż żądana przez pacjentkę. Szpital złożył apelację od wyroku sądu I instancji, zaskarżając wyrok w części zasądzającej na rzecz pacjentki dożywotnią rentę z tytułu utraty zdolności do pracy zarobkowej oraz z tytułu zwiększonych potrzeb na skutek uszczerbku na zdrowiu, a także wzajemne zniesienie kosztów procesu pomiędzy stronami. Składając apelację Szpital dążył do ograniczenia bardzo wysokich wydatków, które miałby ponieść na rentę pacjentki oraz dochodził od pacjentki zwrotu części poniesionych kosztów postępowania. Apelacja Szpitala została oddalona wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia (…) 2025 r., sygn. (…). Dodatkowo Sąd Apelacyjny zasądził od Szpitala na rzecz pacjentki zwrot kosztów w postępowaniu apelacyjnym. Wyrok Sądu Apelacyjnego w (…) jest prawomocny. Szpital, aby nie narażać się na dodatkowe wydatki związane z egzekucją komorniczą kwot zasądzonych przez rzecz pacjentki, zapłacił pacjentce w dniu (…) 2025 r. zasądzone wymagalne kwoty oraz zwrócił zasądzone koszty postępowania apelacyjnego.

Jak Państwo wskazali, powyższa sytuacja jest skutkiem ponoszonego ryzyka związanego z ustawową i statutową działalnością Szpitala, polegającą na udzielaniu świadczeń zdrowotnych. Pomimo dołożenia należytej staranności przy doborze kadry lekarskiej oraz stworzenia odpowiednich ram organizacyjnych, niemożliwe jest całkowite wyeliminowanie błędów medycznych. Występują one nawet w najbardziej referencyjnych podmiotach leczniczych i stanowią ryzyko prowadzenia działalności leczniczej. Szpital bronił się przed roszczeniami pacjentki w postępowaniu sądowym, dążąc do ich oddalenia, a tym samym do niepowstania po swojej stronie zobowiązań pieniężnych wobec pacjentki. W tym też celu Szpital złożył apelację od niekorzystnego dla Szpitala wyroku sądu I instancji. Oddalenie apelacji przez Sąd Apelacyjny prawomocnym wyrokiem przesądziło podstawę odpowiedzialności Szpitala i dało pacjentce podstawę do dochodzenia zasądzonych kwot w trybie egzekucji przymusowej prowadzonej przez komornika sądowego. Szpital na mocy prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego w (…), w dniu (…) 2025 r. przelał na konto pacjentki koszty postępowania apelacyjnego. Szpital uznał wydatek poniesiony na zwrot pacjentce kosztów postępowania apelacyjnego za koszt uzyskania przychodu.

Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny oraz wskazane wyżej wyjaśnienia należy podkreślić, że treść przywołanego art. 15 ust. 1 ww. ustawy wskazuje, że definicja kosztów uzyskania przychodów dla celów podatku dochodowego składa się z dwóch podstawowych elementów, które łącznie tworzą swego rodzaju normatywną klauzulę generalną.

Pierwszy z tych elementów określić można mianem przesłanki pozytywnej, zakładającej spełnienie łączne dwóch warunków, tj.:

• poniesienie wydatku,
• poniesienie wydatku musi nastąpić w celu osiągnięcia przychodu, względnie zabezpieczenia bądź zachowania źródła przychodów.

Tak więc dany podmiot gospodarczy ma możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów poniesionych wydatków po wyłączeniu tych, których możliwość odliczenia jest wprost ograniczona w ustawie - zarówno kosztów bezpośrednio związanych z uzyskiwanymi przychodami, jak i kosztów innych niż bezpośrednio związanych z przychodami - pod warunkiem, że ich poniesienie ma związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu, lub wiąże się z zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów.

Ustawodawca w omawianym przepisie nie zdefiniował pojęcia „koszty bezpośrednio związane z przychodami” oraz „koszty uzyskania przychodów inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami”. Jednak znaczenie tych pojęć można ustalić posługując się ich językowym znaczeniem.

Przez koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami należy rozumieć te koszty, których poniesienie wpłynęło bezpośrednio na uzyskanie określonego przychodu. Kosztami zaś innymi niż koszty bezpośrednio związane z przychodami są wszelkie koszty niebędące kosztami bezpośrednio związanymi z przychodami, w tym koszty dotyczące całokształtu działalności podatnika związane z jego funkcjonowaniem.

Jednak nie każdy wydatek ponoszony w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą stanowić może koszt uzyskania przychodów i jako taki rzutować na podstawę opodatkowania. Skoro bowiem ustawodawca wyraźnie wiąże koszty uzyskania przychodów z określonym celem, to musi być ten cel widoczny. Ponoszone koszty winny omawiany cel realizować lub co najmniej zakładać realność celu.

Właściwa i zgodna z treścią ustawowej regulacji kwalifikacja kosztów uzyskania przychodów powinna brać pod uwagę:

• przeznaczenie wydatku (celowość, zasadność wydatku dla funkcjonowania podmiotu). Ze względu na szeroki zakres celowości, powinno poddawać się szczegółowej analizie czynniki wpływające na celowość w postaci racjonalności i efektywności;
• potencjalną możliwość (analizowaną w dacie poniesienia wydatku na podstawie obiektywnych przesłanek) przyczynienia się danego wydatku do osiągnięcia przychodu, względnie zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów.

Ponadto jak już wyżej wskazano, obowiązkiem podatnika, jako odnoszącego ewidentną korzyść z faktu zaliczenia określonych wydatków w poczet kosztów uzyskania przychodów, jest wykazanie związku przyczynowo-skutkowego z osiąganymi przychodami lub zabezpieczeniem ich źródła, zgodnie z dyspozycją powołanego art. 15 ust. 1 o podatku dochodowym od osób prawnych.

Drugi z elementów zawartych w omawianym przepisie stanowi przesłankę negatywną, zgodnie z którą, ponoszony wydatek nie może być ujęty w zawartym w art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych katalogu wydatków nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów. Do tego katalogu należą m.in. wydatki, które nie są zaliczane do kosztów podatkowych po przekroczeniu ustawowo określonych limitów, gdy nie spełnią określonych warunków, bądź ze względu na swój charakter bezwzględnie nie stanowią kosztów podatkowych. Jednocześnie wskazać należy, że samo wyliczenie kosztów, których nie uważa się za koszty uzyskania przychodu, nie stwarza domniemania, że wszelkie pozostałe koszty, które nie są wymienione w art. 16 z mocy samego prawa są uznawane za koszty podlegające odliczeniu. Nie stanowi to bowiem wystarczającej przesłanki do obciążenia ich wartością kosztów uzyskania przychodów.

Do stwierdzenia, więc czy wymienione we wniosku wydatki, które Szpital jest zobowiązany wypłacić na rzecz powoda w postaci kosztów postępowania apelacyjnego mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów istotnym jest ustalenie czy ich poniesienie przyczyni się do osiągnięcia przychodu bądź służyć będzie zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów Szpitala.

Należy wskazać, że podstawą roszczenia o zadośćuczynienie jest krzywda, czyli szkoda niemajątkowa. Zadośćuczynienie może być przyznane poszkodowanemu tylko w wypadkach wyraźnie wskazanych w ustawie. Jest nim m.in. przepis art. 445 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2017 r., poz. 459), który w związku z art. 444 § 1 Kodeksu cywilnego przewiduje przyznanie poszkodowanemu zadośćuczynienia pieniężnego w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia. Z kolei w myśl art. 444 § 2 Kodeksu cywilnego jeżeli poszkodowany utracił całkowicie lub częściowo zdolność do pracy zarobkowej albo jeżeli zwiększyły się jego potrzeby lub zmniejszyły widoki powodzenia na przyszłość, może on żądać od zobowiązanego do naprawienia szkody odpowiedniej renty.

Z kolei w myśl art. 98 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.) strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). W przepisie tym ustawodawca wyraził przy okazji określenia ww. pojęcia zasadę odpowiedzialności za wynik procesu, co oznacza, że strona przegrywająca sprawę zwraca na żądanie przeciwnika koszty procesu. W razie częściowego tylko uwzględnienia żądań koszty będą wzajemnie zniesione lub stosunkowo rozdzielone. Sąd może jednak włożyć na jedną ze stron obowiązek zwrotu wszystkich kosztów, jeżeli jej przeciwnik uległ tylko co do nieznacznej części swego żądania albo gdy określenie należnej mu sumy zależało od wzajemnego obrachunku lub oceny sądu (art. 100 Kodeks postępowania cywilnego). Natomiast w myśl art. 108 § 1 Kodeks postępowania cywilnego Sąd rozstrzyga o kosztach w każdym orzeczeniu kończącym sprawę w instancji. Sąd może jednak rozstrzygnąć jedynie o zasadach poniesienia przez strony kosztów procesu, pozostawiając szczegółowe wyliczenie referendarzowi sądowemu; w tej sytuacji, po uprawomocnieniu się orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie, referendarz sądowy w sądzie pierwszej instancji wydaje postanowienie, w którym dokonuje szczegółowego wyliczenia kosztów obciążających strony. Zgodnie zaś z art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (t.j Dz.U.2025.1228 z późn. zm.) kosztami sądowymi, których strona nie miała obowiązku uiścić lub których nie miał obowiązku uiścić kurator albo prokurator, sąd w orzeczeniu kończącym sprawę w instancji obciąży przeciwnika, jeżeli istnieją do tego podstawy, przy odpowiednim zastosowaniu zasad obowiązujących przy zwrocie kosztów procesu.

Analiza przedstawionego stanu faktycznego prowadzi do wniosku, że nie można wykazać związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy zapłatą kosztów postępowania sądowego a uzyskanym przez Szpital przychodem.

Poniesione wydatki jakimi są koszty sądowe - obejmujące zwrot kosztów procesu poniesionych przez stronę powodową - nie przyczyniły się w żaden sposób do uzyskanego przychodu z prowadzonej działalności gospodarczej. Nie były to również normalne koszty funkcjonowania Wnioskodawcy. Koszty te ponoszone są przez Wnioskodawcę wskutek uwzględnienia roszczeń powoda, czyli przegranej sprawy z zakresu prawa cywilnego. Poniesienie tych wydatków jest zatem formą dolegliwości finansowej z tytułu przegrania procesu sądowego. Zatem są to pewnego rodzaju dolegliwe dla Wnioskodawcy wydatki i nie przynoszą jej przychodu. Wydatki te są ściśle powiązane z dochodzeniem roszczeń przez powoda, są kosztami postępowania sądowego nie zaś opodatkowanej działalności Szpitala.

Zatem uznać należy, że wydatki poniesione przez Szpital na zwrot pacjentce kosztów postępowania apelacyjnego nie mogą zostać uznane jako wydatki spełniające przesłanki uznania za koszt uzyskania przychodu. W powyższym przypadku nie sposób znaleźć uzasadnienia dla spełnienia przesłanek wynikających z przepisu art. 15 ust. 1 updop, gdyż nie wypełniają przesłanki uznania ich jako poniesione w celu uzyskania przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu. Analiza przedstawionego stanu faktycznego prowadzi do wniosku, że zwrot pacjentce kosztów postępowania apelacyjnego wiąże się pośrednio z prowadzoną przez Szpital działalnością gospodarczą, jednakże oceniając charakter omawianego wydatku nie można wykazać związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy zapłatą tej kwoty, a uzyskanym przez Szpital przychodem. Trudno tym samym racjonalnie uzasadnić, w jaki sposób ich zapłata miałaby przyczynić się do wzrostu poziomu przychodów Szpitala lub do zwiększenia szans na ich uzyskiwanie bądź na zachowanie lub zabezpieczenie przychodu.

Wobec powyższego Państwa stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.