Interpretacja 0114-KDIP2-1.4010.720.2025.2.PK

Interpretacja indywidualna - stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

23 grudnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 23 grudnia 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych, który dotyczy ustalenia, czy wydatki ponoszone przez Szpital od (…) 2025 r. na rentę dla pacjentki z tytułu utraty zdolności do pracy zarobkowej oraz z tytułu zwiększonych potrzeb na podstawie prawomocnych wyroków sądu, mogą zostać uznane za koszty uzyskania przychodów zwolnione od podatku dochodowego od osób prawnych.

Uzupełnili go Państwo pismem z 30 stycznia 2026 r. (wpływ 30 stycznia 2026 r.) - w odpowiedzi na wezwanie.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

A. (dalej „Szpital”) jest podmiotem leczniczym w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U. Nr 112, poz. 654 z późn. zm.). Szpital udziela świadczeń zdrowotnych w zakresie profilaktyki, diagnozowania, leczenia i rehabilitacji.

Głównym płatnikiem za usługi świadczone przez Szpital jest Narodowy Fundusz Zdrowia. Wnioskodawca jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych.

Szpital działa na podstawie ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U. Nr 112, poz. 654 z późn. zm.) oraz statutu. Podstawowym celem statutowym Szpitala jest ochrona zdrowia, a więc na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, Szpital korzysta ze zwolnienia przedmiotowego w części przeznaczonej na te cele.

Szpital na podstawie wyroku Sądu Okręgowego (...) z dnia (…) 2022, sygn. akt. (…), utrzymanego w mocy wyrokiem Sądu Apelacyjnego (...) z dnia (…) 2025 r. ,sygn. akt (…), został zobowiązany do zapłaty pacjentce dożywotniej comiesięcznej renty za okres od (...) 2013. Renta została zasądzona na podstawie art. 444 § 2 Kodeksu cywilnego z tytułu utraty zdolności do pracy zarobkowej oraz z tytułu zwiększonych potrzeb na skutek uszczerbku na zdrowiu, którego pacjentka doznała w wyniku błędu lekarskiego popełnionego przez lekarza udzielającego świadczeń zdrowotnych w Szpitalu.

Z uwagi na to, że renta jest należna pacjentce od (...) 2013, z dniem wydania prawomocnego wyroku przez Sąd Apelacyjny (...), wymagalna do zapłaty była renta z obu tytułów za okres do (…) 2013 do (…) 2025. Za kolejne miesiące renta jest płatna co miesiąc.

Renta zasądzona na rzecz pacjentki w pierwszej kolejności została pokryta z ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej podmiotów leczniczych przez ubezpieczyciela Szpitala - także zobowiązanego do zapłaty tytułu ww. wyroków. W związku z ograniczeniem odpowiedzialności ubezpieczyciela do sumy ubezpieczenia OC, po wypłacie przez ubezpieczyciela z polisy OC, Szpital pozostał jedynym zobowiązanym do zapłaty renty pacjentce. Do zapłaty pozostała część należności rentowych wymagalnych w (…) 2025 r., odsetki, a także comiesięczna renta za okres od (…) 2025 r. Szpital zapłacił pozostałą część należności rentowych wymagalnych w dniu (…). Od (…) 2025 r. Szpital co miesiąc wypłaca pacjentce rentę z tytułu utraty zdolności do pracy zarobkowej oraz renty z tytułu zwiększonych potrzeb.

Powyższa sytuacja jest skutkiem ponoszonego ryzyka związanego z ustawową i statutową działalnością Szpitala, polegającą na udzielaniu świadczeń zdrowotnych. Pomimo dołożenia należytej staranności przy doborze kadry lekarskiej oraz stworzenia odpowiednich ram organizacyjnych, niemożliwe jest całkowite wyeliminowanie błędów medycznych. Występują one nawet w najbardziej referencyjnych podmiotach leczniczych i stanowią ryzyko prowadzenia działalności leczniczej.

Dotychczas Szpital nie uznawał kosztów związanych z zapłatą na rzecz pacjentki renty z ww. tytułów za koszty uzyskania przychodu.

Uzupełnienie

Wydatki ponoszone przez A. w (…) od (…) 2025 r. na rentę dla pacjentki z tytułu utraty zdolności do pracy zarobkowej oraz z tytułu zwiększonych potrzeb zostały poniesione ze środków finansowych Szpitala i co miesiąc są ponoszone ze środków finansowych Szpitala. Nie zostaną one Szpitalowi w żaden sposób zwrócone. Wydatki te są właściwie udokumentowane w księgach rachunkowych Szpitala.

Pytanie

Czy wydatki ponoszone przez Szpital (…) 2025 r. na rentę dla pacjentki z tytułu utraty zdolności do pracy zarobkowej oraz z tytułu zwiększonych potrzeb na podstawie prawomocnych wyroków sądu, mogą zostać uznane za koszty uzyskania przychodów zwolnione od podatku dochodowego od osób prawnych?

Państwa stanowisko w sprawie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu)

Zdaniem Wnioskodawcy, wydatki ponoszone na wypłatę renty zasądzonej prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego (...) z dnia (…) 2022, sygn. akt. (…) utrzymanym w mocy wyrokiem Sądu Apelacyjnego (...) z dnia (…) 2025 r., sygn. akt (…), z tytułu utraty zdolności do pracy zarobkowej oraz zwiększonych potrzeb poszkodowanego stanowią koszty uzyskania przychodów, o których mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów albo zachowania bądź zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 tej ustawy.

Podstawę odpowiedzialności Szpitala stanowi art. 430 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 z późn. zm.). Zgodnie z art. 430 Kodeksu cywilnego, kto na własny rachunek powierza wykonanie czynności osobie, która przy wykonywaniu tej czynności podlega jego kierownictwu i ma obowiązek stosować się do jego wskazówek, ten jest odpowiedzialny za szkodę wyrządzoną z winy tej osoby przy wykonywaniu powierzonej jej czynności. Przepis ten statuuje odpowiedzialność - na zasadzie ryzyka - zwierzchnika za podwładnego. Przesłanką odpowiedzialności zwierzchnika jest wina podwładnego, a normalnym jej następstwem - szkoda wyrządzona osobie trzeciej. Zastosowanie art. 430 Kodeksu cywilnego nie wymaga jakiejkolwiek winy zwierzchnika. Zwierzchnik odpowiada na zasadzie ryzyka i nie może się uwolnić się od odpowiedzialności, wskazując na brak winy w nadzorze lub w wyborze.

W myśl art. 444 § 2 Kodeksu cywilnego, jeżeli poszkodowany utracił całkowicie lub częściowo zdolność do pracy zarobkowej albo jeżeli zwiększyły się jego potrzeby lub zmniejszyły widoki powodzenia na przyszłość, może on żądać od zobowiązanego do naprawienia szkody odpowiedniej renty.

Podmiot gospodarczy ma możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów poniesionych wydatków po wyłączeniu tych, których możliwość odliczenia jest wprost ograniczona w ustawie. Dotyczy to zarówno kosztów bezpośrednio związanych z uzyskiwanymi przychodami, jak i kosztów innych niż bezpośrednio związane z przychodami - pod warunkiem, że ich poniesienie ma związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu lub wiąże się z zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów.

Wydatki na rentę z tytułu utraty zdolności do pracy zarobkowej oraz zwiększonych potrzeb poszkodowanego nie zostały wymienione w katalogu negatywnym zawartym w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT. W szczególności nie stanowią kar umownych ani odszkodowań wymienionych w art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT, gdyż renta zasądzona na podstawie art. 444 § 2 Kodeksu cywilnego ma charakter odszkodowawczy o funkcji kompensacyjnej, a nie represyjnej.

Inne wydatki o charakterze odszkodowawczym, skoro nie zostały wyłączone z kosztów podatkowych na mocy art. 16 ustawy, mogą stanowić - co do zasady - koszt uzyskania przychodu na gruncie art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Wypłata przedmiotowych rent na rzecz pacjentki:

• pozostaje w związku przyczynowo-skutkowym z prowadzoną przez Wnioskodawcę działalnością leczniczą,
• jest konsekwencją ryzyka gospodarczego związanego z wykonywaniem tej działalności,
• jest wypłacana na podstawie prawomocnych wyroków sądowych zasadzających rentę od Szpitala na rzecz pacjentki na podstawie art. 430 Kodeksu cywilnego - szpital odpowiada za błąd medyczny lekarza, który udzielał pacjentce świadczeń medycznych;

ma na celu zachowanie i zabezpieczenie źródła przychodów poprzez realizację obowiązków prawnych oraz minimalizowanie ryzyk prawnych i wizerunkowych związanych z działalnością leczniczą, a także uniknięcie przymusowej egzekucji komorniczej i związanych z tym dodatkowych kosztów.

Renta na rzecz pacjentki w opisanym przypadku powinna zostać zakwalifikowana do kosztów uzyskania przychodów jako wydatek związany z funkcjonowaniem Szpitala. Decydujące znaczenie ma związek poniesionego wydatku z zachowaniem źródła przychodów.

W przypadku zasądzenia ww. renty przez sąd, na Szpitalu ciąży prawny obowiązek jej zapłaty, pod rygorem egzekucji zasądzonej renty przez komornika sądowego, co wiązałoby się z obciążeniem Szpitala dodatkowymi kosztami - opłat w postępowaniu egzekucyjnym.

W świetle powyższego, mając na uwadze specyfikę działalności Szpitala, stwierdzić należy, że wypłata renty dożywotniej powinna zostać zakwalifikowana jako wydatek związany z prowadzoną działalnością gospodarczą generującą przychody opodatkowane podatkiem dochodowym od osób prawnych. Ma on charakter pośrednich kosztów uzyskania przychodów potrącalnych w dacie ich poniesienia.

Pośrednimi kosztami uzyskania przychodów są wydatki związane z całokształtem działalności podatnika i wywiązywaniem się przez niego z obowiązków nałożonych innymi przepisami prawa.

W związku z tym, przedmiotowy wydatek będzie miał wpływ na kształtowanie wysokości dochodu wolnego od opodatkowania.

Reasumując, biorąc pod uwagę opisany stan faktyczny oraz treść powołanych wyżej przepisów, Szpital stoi na stanowisku, iż koszty związane z wypłatą pacjentce comiesięcznej renty z tytułu utraty zdolności do pracy zarobkowej oraz z tytułu zwiększonych potrzeby na skutek uszczerbku na zdrowiu, którego pacjentka doznała w wyniku błędu lekarskiego popełnionego przez lekarza udzielającego świadczeń zdrowotnych w Szpitalu, stanowią koszty uzyskania przychodów Szpitala na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Szpital uważa, że wydatki ponoszone na wypłatę rent zasądzonych prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego (...) z dnia (…) 2022 r. sygn. akt. (…), utrzymanym w mocy wyrokiem Sądu Apelacyjnego (...) z dnia (…) 2025 r., sygn. akt (…), z tytułu utraty zdolności do pracy zarobkowej oraz zwiększonych potrzeb poszkodowanego stanowią koszty uzyskania przychodów Szpitala, o których mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Albowiem:

• zostały poniesione oraz są co miesiąc ponoszone przez Szpital z jego własnych środków;
• są definitywne - nie zostaną Szpitalowi w jakikolwiek sposób zwrócone
• pozostają w związku z prowadzoną przez Szpital działalnością gospodarczą;
• należą do katergoli wydatków ponoszonych w celu uzyskania, zachowania albo zabezpieczenia przychodów lub mogą mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
• zostały właściwie udokumentowane;- nie znajdują się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Takie samo stanowisko zawarto w interpretacji indywidualnej Izby Skarbowej w Łodzi w piśmie z dnia 27 listopada 2012 r., IPTPB3/423-311/12-2/I oraz w interpretacji indywidualnej Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 18 kwietnia 2013 r., IPTPB3/423-13/13-4/GG.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):

Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu ze źródła przychodu lub realną szansą powstania przychodu podatkowego, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła jego uzyskiwania.

Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy jego poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.

W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:

• wydatek został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),
• jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona
• pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
• poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
• został właściwie udokumentowany,
• nie może znajdować się w grupie wydatków, których nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Podatnik ma zatem prawo do odliczenia dla celów podatkowych wszelkich wydatków, pod warunkiem, że nie zostały one wymienione w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT oraz że wykaże ich związek z prowadzoną działalnością, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na możliwość powstania przychodu. Przepis ten konstytuuje więc zasadę, stosownie do której, pomiędzy kosztem podatkowym oraz przychodami podatnika musi wystąpić związek przyczynowo-skutkowy. W przepisie tym ustawodawca określił katalog wydatków, które nawet pomimo poniesienia ich przez podatnika w celu osiągnięcia przychodów, w rozumieniu przepisów podatkowych, nie mogą być uznane za koszt uzyskania przychodów. Podatnik oceniając związek wydatku z prowadzoną działalnością gospodarczą powinien zakładać, że dany koszt może obiektywnie przyczynić się do osiągnięcia przychodu. Ponadto, należy mieć na względzie, że podatnik uznając wydatek za koszt uzyskania przychodu odnosi ewidentne korzyści albowiem o ten koszt zmniejsza podstawę opodatkowania. Na nim więc spoczywa ciężar udowodnienia, że określony wydatek jest kosztem uzyskania przychodu. Uznanie danego wydatku za koszt uzyskania przychodów jest możliwe tylko wtedy, gdy z prawidłowo i rzetelnie udokumentowanych zdarzeń wynika ponad wszelką wątpliwość, że jest to wydatek celowy i racjonalnie uzasadniony. Zatem to podatnik zobowiązany jest wykazać nie tylko fakt poniesienia danego wydatku, ale także jego celowość i racjonalność.

Katalog wydatków wyłączonych z kategorii kosztów podatkowych mocą art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, ma charakter zamknięty.

Art. 16 ust. 1 ustawy o CIT zawiera enumeratywną listę wyłączeń z kosztów uzyskania przychodów, co oznacza, że każdy koszt dający się zakwalifikować do którejkolwiek z pozycji wymienionej na tej liście nie będzie mógł być zaliczony do kosztów uzyskania przychodów, nawet jeśli był poniesiony w celu osiągnięcia przychodów.

Państwa wątpliwości w rozpatrywanej sprawie dotyczą ustalenia, czy wydatki ponoszone przez Szpital od (…) 2025 r. na rentę dla pacjentki z tytułu utraty zdolności do pracy zarobkowej oraz z tytułu zwiększonych potrzeb na podstawie prawomocnych wyroków sądu, mogą zostać uznane za koszty uzyskania przychodów zwolnione od podatku dochodowego od osób prawnych.

Z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego wynika, że A. w (…) jest podmiotem leczniczym w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U. Nr 112, poz. 654 z późn. zm., winno być: Dz. U. z 2026 r. poz. 156).). Szpital udziela świadczeń zdrowotnych w zakresie profilaktyki, diagnozowania, leczenia i rehabilitacji. Głównym płatnikiem za usługi świadczone przez Szpital jest Narodowy Fundusz Zdrowia. Wnioskodawca jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych. Szpital działa na podstawie ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U. Nr 112, poz. 654 z późn. zm.) oraz statutu. Podstawowym celem statutowym Szpitala jest ochrona zdrowia, a więc na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, Szpital korzysta ze zwolnienia przedmiotowego w części przeznaczonej na te cele.

Szpital na podstawie wyroku Sądu Okręgowego (...) z dnia (…) 2022 r., sygn. akt. (…), utrzymanego w mocy wyrokiem Sądu Apelacyjnego (...) z dnia (…) 2025 r., sygn. akt. (…), został zobowiązany do zapłaty pacjentce dożywotniej comiesięcznej renty za okres od (...) 2013 r. Renta została zasądzona na podstawie art. 444 § 2 Kodeksu cywilnego z tytułu utraty zdolności do pracy zarobkowej oraz z tytułu zwiększonych potrzeb na skutek uszczerbku na zdrowiu, którego pacjentka doznała w wyniku błędu lekarskiego popełnionego przez lekarza udzielającego świadczeń zdrowotnych w Szpitalu. Z uwagi na to, że renta jest należna pacjentce od (...), z dniem wydania prawomocnego wyroku przez Sąd Apelacyjny (...), wymagalna do zapłaty była renta z obu tytułów za okres do (…) 2013 r. do (…) 2025 r. Za kolejne miesiące renta jest płatna co miesiąc. Renta zasądzona na rzecz pacjentki w pierwszej kolejności została pokryta z ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej podmiotów leczniczych przez ubezpieczyciela Szpitala - także zobowiązanego do zapłaty tytułu ww. wyroków. W związku z ograniczeniem odpowiedzialności ubezpieczyciela do sumy ubezpieczenia OC, po wypłacie przez ubezpieczyciela z polisy OC, Szpital pozostał jedynym zobowiązanym do zapłaty renty pacjentce. Do zapłaty pozostała część należności rentowych wymagalnych w (…), odsetki, a także comiesięczna renta za okres od (…) 2025 r. Szpital zapłacił pozostałą część należności rentowych wymagalnych w dniu (…) 2025 r.. Od (…) 2025 r. Szpital co miesiąc wypłaca pacjentce rentę z tytułu utraty zdolności do pracy zarobkowej oraz renty z tytułu zwiększonych potrzeb.

Jak Państwo wskazali powyższa sytuacja jest skutkiem ponoszonego ryzyka związanego z ustawową i statutową działalnością Szpitala, polegającą na udzielaniu świadczeń zdrowotnych. Pomimo dołożenia należytej staranności przy doborze kadry lekarskiej oraz stworzenia odpowiednich ram organizacyjnych, niemożliwe jest całkowite wyeliminowanie błędów medycznych. Występują one nawet w najbardziej referencyjnych podmiotach leczniczych i stanowią ryzyko prowadzenia działalności leczniczej. Dotychczas Szpital nie uznawał kosztów związanych z zapłatą na rzecz pacjentki renty z ww. tytułów za koszty uzyskania przychodu.

W analizowanej sprawie w szczególności należy zwrócić uwagę na regulację art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT, zgodnie z którym:

Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów:

22) kar umownych i odszkodowań z tytułu wad dostarczonych towarów, wykonanych robót i usług oraz zwłoki w dostarczeniu towaru wolnego od wad albo zwłoki w usunięciu wad towarów albo wykonanych robót i usług.

Do kosztów podatkowych nie zalicza się więc sankcji cywilnoprawnych w formie kar umownych czy odszkodowań z tytułów wymienionych w art. 16 ust. 1 pkt 22 updop. Ustawodawca kierował się w tym względzie zasadą, aby nie premiować działań sprzecznych z istotą umów, zagrożonych karami i odszkodowaniami.

Zgodnie z zasadą autonomii prawa podatkowego, należy przyjąć szersze rozumienie pojęcia „wadliwości wykonanych robót i usług”, które będzie mogło być zastosowane do wszelkich stosunków obligacyjnych wywołujących skutki podatkowe, o których mowa w art. 16 ust. 1 pkt 22 updop.

Przepis art. 16 ust. 1 pkt 22 updop nakazuje wyłączyć z kosztów uzyskania przychodów wszelkie kary umowne i odszkodowania wypłacone z tytułu wad dostarczonych towarów, wykonanych robót i usług, niezależnie od tego czy odpowiedzialność dłużnika, której wyrazem jest zapłata kary umownej/odszkodowania, została oparta na zasadzie winy czy na zasadzie ryzyka. Z kolei pojęcie „wad dostarczonych towarów, wykonanych robót i usług” w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 22 updop odnosi się do każdego przypadku nienależytego wykonania obowiązków podatnika wynikających ze stosunku obligacyjnego, za które ponosi on odpowiedzialność, niezależnie od charakteru i zakresu tej odpowiedzialności.

W kontekście rozpatrywanej sprawy, wskazać należy również na uregulowania na gruncie prawa cywilnego.

Zgodnie z art. 361 § 1 i § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.):

1. Zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła.

2. W powyższych granicach, w braku odmiennego przepisu ustawy lub postanowienia umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł, oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono.

Zgodnie z art. 444 § 1 i 2 KC:

1. W razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia naprawienie szkody obejmuje wszelkie wynikłe z tego powodu koszty. Na żądanie poszkodowanego zobowiązany do naprawienia szkody powinien wyłożyć z góry sumę potrzebną na koszty leczenia, a jeżeli poszkodowany stał się inwalidą, także sumę potrzebną na koszty przygotowania do innego zawodu.

2. Jeżeli poszkodowany utracił całkowicie lub częściowo zdolność do pracy zarobkowej albo jeżeli zwiększyły się jego potrzeby lub zmniejszyły widoki powodzenia na przyszłość, może on żądać od zobowiązanego do naprawienia szkody odpowiedniej renty.

Stosownie do art. 445 § 1 KC:

W wypadkach przewidzianych w artykule poprzedzającym sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę.

Zgodnie z powyższym, stwierdzić należy, że charakter ponoszonych przez Szpital kosztów z tytułu renty dla pacjentki z tytułu utarty zdolności do pracy oraz tytułu zwiększonych potrzeb na podstawie prawomocnych wyroków sądów, których podstawą ustalania są ww. przepisy Kodeksu Cywilnego mają charakter odszkodowawczy i wynikają z wadliwie wykonanej przez Szpital usługi medycznej.

W literaturze wskazuje się, że szkodę należy pojmować jako pewną kategorię nadrzędną, obejmującą zarówno uszczerbek majątkowy, jak i niemajątkowy. Konsekwencją tego stanowiska jest również uznanie, że zadośćuczynienie stanowi szczególną postać odszkodowania. Pogląd ten znajduje także odzwierciedlenie w judykaturze, gdzie sądy niejednokrotnie podkreślały, że zadośćuczynienie jest formą odszkodowania. (M. Ciemiński, Odszkodowanie za szkodę niemajątkową w ramach odpowiedzialności ex contractu, Monografia, LEX 2015).

Zatem wydatki ponoszone przez A. w (…) od (…) 2025 r. na rentę dla pacjentki z tytułu utraty zdolności do pracy zarobkowej oraz z tytułu zwiększonych potrzeb, należy uznać jako odszkodowania wynikające z popełnionego błędu lekarskiego popełnionego przez lekarza udzielającego świadczeń zdrowotnych w Szpitalu, czyli wadliwie wykonanej usługi medycznej, tym samym zastosowanie do nich ma przepis art. 16 ust. 1 pkt 22 updop, wyłączający możliwość kwalifikacji takich odszkodowań do kosztów uzyskania przychodów.

W powyższym przypadku nie sposób znaleźć uzasadnienia dla spełnienia przesłanek wynikających z przepisu art. 15 ust. 1 updop, gdyż wadliwe wykonanie usługi medycznej (popełnienie błędu lekarskiego) i wynikające z tego skutki finansowe dla Szpitala, nie wypełniają przesłanki uznania ich jako poniesione w celu uzyskania przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu. Zatem celem zapłaty ww. wydatków jest zwolnienie się Szpitala ze zobowiązania będącego następstwem szkody wyrządzonej pacjentowi. Trudno tym samym racjonalnie uzasadnić, w jaki sposób ich zapłata miałaby przyczynić się do wzrostu poziomu przychodów Szpitala lub do zwiększenia szans na ich uzyskiwanie bądź na zachowanie lub zabezpieczenie przychodu.

Mając zatem powyższe na uwadze, nie można zgodzić się z Państwa stanowiskiem zgodnie z którym wydatki ponoszone na wypłatę renty zasądzonej prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w (…) z dnia (…) 2022 r. sygn. akt. (…), utrzymanym w mocy wyrokiem Sądu Apelacyjnego (...) z dnia (…) 2025 r., sygn. akt (…), z tytułu utraty zdolności do pracy zarobkowej oraz zwiększonych potrzeb poszkodowanego stanowią koszty uzyskania przychodów, o których mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, gdyż znajdują się w katalogu wydatków, które nie są uznawane za koszty uzyskania przychodów, tj. w art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT.

Wobec powyższego stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Odnosząc się do powołanych przez Państwa we wniosku interpretacji indywidualnych, należy wskazać, że dotyczą one tylko konkretnych, indywidualnych spraw podatnika, w określonym stanie faktycznym i w tych sprawach rozstrzygnięcia w nich zawarte są wiążące. Natomiast organy podatkowe, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkują się wydanymi rozstrzygnięciami innych organów podatkowych, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost, z tego powodu, iż nie stanowią źródeł prawa i nie mają mocy powszechnie obowiązującej. Podkreślenia wymaga fakt, że w obecnie wydawanych interpretacjach stanowiska w nich prezentowane są zbieżne z przedstawionym w tej interpretacji, np. 0115-KDIT2-3.4010.3.2017.1.JS, 0111-KDIB2-3.4010.57.2019.1.KK

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1)  z zastosowaniem art. 119a;

2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.