Powstanie przychodu podatkowego na podstawie art. 11 ust. 1 ustawy o PIT.
Spółka z sektora IT udostępnia w biurze ok. 300 osobom (200 pracowników, 100 współpracowników B2B oraz kontrahentów) ogólnodostępny bufet z artykułami spożywczymi (wędliny, nabiał, pieczywo, owoce, napoje, słodycze) i środkami higienicznymi (chusteczki, tampony, ręczniki). Miesięczny koszt zakupów to 20-30 tys. zł (ok. 90 zł/osobę), a produkty są dostępne bez ograniczeń ilościowych i ewidencji konsumpcji. Celem wydatków jest zapewnienie ciągłości pracy, profilaktyka zdrowotna oraz konkurencyjność na rynku…
Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe
Szanowni Państwo,
stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
22 maja 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej który dotyczy ustalenia, czy korzystanie z artykułów wskazanych we wniosku przez pracowników i współpracowników B2B powoduje powstanie przychodu podatkowego po ich stronie na gruncie PIT (art. 11 ust. 1 ustawy o PIT).
Uzupełnili go Państwo w odpowiedzi na wezwanie pismami z 24 czerwca 2026 r. (data wpływu: 26 czerwca 2026 r.) oraz pismem z 14 lipca 2026 r. ( data wpływu: 14 lipca 2026 r.).
Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego
Spółka prowadzi działalność w sektorze IT, generując miesięczne przychody około (…) zł i koszty operacyjne około (…) zł. W siedzibie biurowej w (...) przebywa około 300 osób: 200 pracowników etatowych na umowach o pracę oraz 100 współpracowników na umowach B2B realizujących zlecenia dla Spółki oraz odbywają się spotkania z kontrahentami (łącznie zwanymi dalej korzystającymi).
Spółka ponosi miesięczne wydatki na zakup artykułów spożywczych i higienicznych w wysokości około 20-30 tys. zł (około 90 zł/osobę/miesięcznie), nabywanych w sieciach hurtowych (…). Asortyment to standardowe, powszechne produkty: wędliny (...), nabiał (…), pieczywo, owoce/warzywa (Dailyfruits liofilizaty), napoje, słodycze zbiorcze (...), produkty higieniczne (tampony, chusteczki). Brak produktów luksusowych/gourmet czy alkoholu.
Produkty spożywcze są udostępniane w formie ogólnodostępnego bufetu w pomieszczeniach kuchennych/socjalnych (nie w strefach klienckich), bez ograniczeń ilościowych, ewidencji zużycia czy przypisywania do osób. Korzystają z nich wyłącznie osoby przebywające w biurze w celach zawodowych (pracownicy i B2B) podczas godzin pracy oraz kontrahenci.
Spółka ponosi wydatki na zakup artykułów higienicznych udostępnianych w ogólnodostępnej przestrzeni biurowej, takich jak chusteczki, środki do dezynfekcji, tampony, ręczniki papierowe, i inne drobne artykuły służące zapewnieniu podstawowych warunków sanitarnych w miejscu wykonywania pracy. Wydatki te mają charakter organizacyjny i służą zapewnieniu prawidłowych warunków funkcjonowania biura, a w konsekwencji zachowaniu i zabezpieczeniu źródła przychodów Spółki. Nie są one ukierunkowane na tworzenie wizerunku Spółki wobec kontrahentów ani na zaspokajanie prywatnych potrzeb konkretnych osób, lecz na zapewnienie higieny i sprawności organizacyjnej pracy zespołu.
Produkty socjalne wspierają warunki pracy w tym do utrzymania komfortu w łazience i kuchni. Artykuły higieniczne są dostępne dla wszystkich osób przebywających w biurze i nie są przypisane do konkretnych korzystających z nich osób. Nie prowadzi się ewidencji zużycia na osobę. Wydatki te są ponoszone w ramach jednej polityki biurowej, razem z zakupami spożywczymi a ich celem zakupowym jest zapewnienie właściwych warunków pracy, a nie przysporzenia majątkowego.
Cel: zapewnienie ciągłości procesów biznesowych, minimalizacja przerw w pracy (eliminacja wychodzenia na posiłki), profilaktyka zdrowia (produkty prozdrowotne), zgodność z BHP i standardami rynkowymi IT. Wydatki to od 0,3% do 0,5% przychodów Spółki, marginalne ekonomicznie, niezbędne dla konkurencyjności na rynku pracy.
Wydatki służą stricte celom biznesowym Spółki jak: ciągłości pracy (brak przerw na posiłki poza biurem), efektywności (minimalizacja rotacji, profilaktyka zdrowia), BHP/standardom IT (konkurencyjność na rynku pracy), ESG (zero waste, równe traktowanie).
Od 1 stycznia 2024 r. wdrożono Zarządzenie Zarządu ws. Polityki Socjalno-Operacyjnej oraz Regulamin Korzystania z Infrastruktury Biurowej (załączniki: skany dokumentów), formalizujące praktykę jako element operacyjny, nie świadczenie osobiste. Informacja o regulaminie rozesłana do wszystkich (mail zbiorczy z potwierdzeniem).
Doprecyzowanie i uzupełnienie opisu stanu faktycznego
Spółka jest zobowiązana przepisami prawa pracy oraz BHP do zapewnienia pracownikom wody pitnej oraz podstawowych środków higieny osobistej (np. mydło, ręczniki papierowe). W odniesieniu do pozostałych wymienionych we wniosku produktów (takich jak kawa, herbata, cukier, mleko, drobne przekąski, owoce), Spółka nie ma bezwzględnego obowiązku ich zapewnienia na podstawie powszechnie obowiązujących przepisów prawa BHP - ich udostępnienie stanowi dobrowolne działanie pracodawcy mające na celu optymalizację warunków pracy.
Udostępnianie tych produktów nie wynika z zapisów umów o pracę ani z regulaminu pracy. Ma ono charakter dobrowolnego i ogólnego udogodnienia socjalno-bytowego w miejscu pracy.
Udostępnienie produktów do konsumpcji i użytku w biurze ma charakter całkowicie nieodpłatny oraz bezzwrotny.
Wszystkie zakupy wyżej wymienionych artykułów są dokumentowane fakturami wystawianymi bezpośrednio na Spółkę (A. Sp. z o.o.) przez dostawców i są należycie doręczane Spółce.
Spółka nie ma i nie będzie miała technicznej ani logistycznej możliwości określenia wartości korzyści przypadającej na konkretnego pracownika. Produkty są ogólnodostępne w pomieszczeniach wspólnych (kuchnia biurowa, sale konferencyjne). Spółka nie prowadzi i nie zamierza prowadzić żadnej ewidencji ani monitoringu indywidualnego spożycia lub zużycia tych artykułów przez poszczególne osoby.
Koszty zakupu tych produktów mają charakter definitywny, są w całości pokrywane z majątku Spółki i nie są w żaden sposób zwracane ani refundowane.
Udostępnianie tych artykułów nie stanowi elementu wynagrodzenia, premii ani żadnej formy gratyfikacji za wykonywaną pracę.
Jednym z celów jest stworzenie przyjaznego środowiska pracy, co wpływa na podniesienie komfortu pracy, redukcję stresu, integrację zespołu, a w konsekwencji pośrednio motywuje pracowników i zwiększa ich efektywność służbową.
Udostępnianie artykułów spożywczych i socjalnych w biurze służy zabezpieczeniu i zachowaniu źródła przychodów poprzez poprawę organizacji pracy, dbałość o dobrostan pracowników oraz zapewnienie sprawnej i profesjonalnej obsługi spotkań biznesowych. Zapewnienie m.in. kawy czy herbaty w czasie narad wewnętrznych zapobiega przerwom w pracy na opuszczanie biura w celu ich zakupu. Z kolei udostępnienie tych produktów kontrahentom i współpracownikom podczas spotkań handlowych podnosi standardy reprezentacyjne Spółki, buduje jej pozytywny wizerunek i ułatwia prowadzenie negocjacji biznesowych.
Wydatki te są finansowane w całości z bieżących środków obrotowych Spółki.
Wydatki te nie są i nie będą w żaden sposób finansowane ani współfinansowane z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych (ZFŚS).
Zakupione i udostępniane produkty nie stanowią posiłków ani napojów profilaktycznych/ regeneracyjnych w rozumieniu przywołanego rozporządzenia Rady Ministrów.
Spółka nie ma i nie będzie miała możliwości dokładnego przyporządkowania ilościowego ani wartościowego poszczególnych produktów do konkretnych rodzajów spotkań. Artykuły (kawa, herbata, cukier itp.) są kupowane zbiorczo, składowane w zapleczu socjalnym i pobierane do wspólnego użytkowania w zależności od bieżących potrzeb - zarówno na cele wewnętrznych narad pracowniczych, jak i na cele spotkań z kontrahentami zewnętrznymi.
Pytania
1. Czy wydatki Spółki na ww. artykuły spożywcze i higieniczne stanowią koszty uzyskania przychodów (KUP) na gruncie CIT (art. 15 ust. 1 ustawy o CIT), bez wykluczenia jako koszty reprezentacji (art. 16 ust. 1 pkt 28)?
2. Czy Spółce przysługuje prawo do odliczenia VAT naliczonego od zakupów ww. towarów na gruncie VAT (art. 86 ust. 1 ustawy o VAT)?
3. Czy korzystanie z ww. artykułów przez pracowników i współpracowników B2B powoduje powstanie przychodu podatkowego po ich stronie na gruncie PIT (art. 11 ust. 1 ustawy o PIT)?
Niniejsza interpretacja stanowi rozstrzygnięcie w zakresie pytania nr 3 dotyczącego podatku dochodowego od osób fizycznych.
Odnośnie pytanie nr 1 dotyczącego podatku dochodowego od osób prawnych oraz pytania nr 2 dotyczącego podatku od towarów i usług zostaną wydane odrębne rozstrzygnięcia.
Państwa stanowisko w sprawie
Po stronie pracowników nie powstaje przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych (PIT) z tytułu nieodpłatnych świadczeń ze względu na całkowity brak możliwości zindywidualizowania świadczenia i przypisania mu konkretnej wartości pieniężnej, zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2014 r. (sygn. akt K 7/13).
Brak konkretnego przysporzenia (ogólnodostępność, brak ewidencji, wartość znikoma 80-90 zł/os./mies., w interesie Spółki - TK K7/13). Int. Szefa KAS z 11.10.2024 r., nr DOP4.8221.8.2021.CPXV; int. z 11.09.2023 r., nr 0111-KDIB1- 3.4010.346.2023.2.JG; z 24.10.202 5 r., nr 0111-KDIB1 -2.4010.415.2025.2.BD - brak przychodu przy otwartej kuchni.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
W myśl art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592):
Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
W art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżniono źródła przychodów, gdzie wymieniono:
Źródłami przychodów są
1) stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta;
2) działalność wykonywana osobiście;
3) pozarolnicza działalność gospodarcza;
4) działy specjalne produkcji rolnej;
5) (uchylony);
6) najem, podnajem, dzierżawa, poddzierżawa oraz inne umowy o podobnym charakterze, w tym również dzierżawa, poddzierżawa działów specjalnych produkcji rolnej oraz gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele nierolnicze albo na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, z wyjątkiem składników majątku związanych z działalnością gospodarczą;
7) kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych innych niż wymienione w pkt 8 lit. a-c;
8) odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
d) innych rzeczy,
- jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a-c - przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy - przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany;
8a) działalność prowadzona przez zagraniczną jednostkę kontrolowaną;
8b) niezrealizowane zyski, o których mowa w art. 30da;
9) inne źródła.
W świetle art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
Jak wynika z art. 11 ust. 2a tej ustawy:
Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:
1) jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności gospodarczej dokonującego świadczenia - według cen stosowanych wobec innych odbiorców;
2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione - według cen zakupu;
3) jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku - według równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego lokalu lub budynku;
4) w pozostałych przypadkach - na podstawie cen rynkowych stosowanych przy świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca udostępnienia.
Na mocy art. 11 ust. 2b ustawy:
Jeżeli świadczenia są częściowo odpłatne, przychodem podatnika jest różnica pomiędzy wartością tych świadczeń, ustaloną według zasad określonych w ust. 2 lub 2a, a odpłatnością ponoszoną przez podatnika.
Na podstawie art. 12 ust. 1 tej ustawy:
Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.
Użyty powyżej zwrot „w szczególności” oznacza, że wymienione kategorie przychodów stanowią katalog otwarty. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym. Ponadto treść tego przepisu wskazuje, że do przychodów pracownika zaliczyć należy praktycznie wszystkie otrzymane przez niego od pracodawcy świadczenia. Są nimi bowiem nie tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost wynikające z zawartej umowy o pracę, ale również wszystkie inne przychody (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty, jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z faktem wykonywania pracy.
Zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
Zgodnie z art. 13 pkt 8 ww. ustawy:
Za przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2, uważa się przychody z tytułu wykonywania usług, na podstawie umowy zlecenia lub umowy o dzieło, uzyskiwane wyłącznie od:
a) osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, osoby prawnej i jej jednostki organizacyjnej oraz jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej,
b) właściciela (posiadacza) nieruchomości, w której lokale są wynajmowane, lub działającego w jego imieniu zarządcy albo administratora - jeżeli podatnik wykonuje te usługi wyłącznie dla potrzeb związanych z tą nieruchomością
c) przedsiębiorstwa w spadku
- z wyjątkiem przychodów uzyskanych na podstawie umów zawieranych w ramach prowadzonej przez podatnika pozarolniczej działalności gospodarczej oraz przychodów, o których mowa w pkt 9;
W myśl art. 41 ust. 1 omawianej ustawy:
Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które dokonują świadczeń z tytułu działalności, o której mowa w art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art. 18, osobom określonym w art. 3 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 4, zaliczki na podatek dochodowy, stosując do dokonywanego świadczenia, pomniejszonego o miesięczne koszty uzyskania przychodów w wysokości określonej w art. 22 ust. 9 oraz o potrącone przez płatnika w danym miesiącu składki, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b, najniższą stawkę podatkową określoną w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1.
Jak stanowi art. 14 ust. 1 tej ustawy:
Za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług.
Natomiast zgodnie z art. 14 ust. 2 pkt 8 tej ustawy,
Przychodem z działalności gospodarczej są również:
- wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń, obliczonych zgodnie z art. 11 ust. 2-2b, z zastrzeżeniem ust. 2g i art. 21 ust. 1 pkt 125 i 125a.
Na podstawie art. 44 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:
Podatnicy osiągający dochody z działalności gospodarczej, o której mowa w art. 14, są obowiązani bez wezwania wpłacać w ciągu roku podatkowego zaliczki na podatek dochodowy według zasad określonych w ust. 3, z zastrzeżeniem ust. 3f-3h.
Natomiast artykuł 20 ust. 1 ustawy stanowi, że:
Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17.
Z art. 42a ust. 1 ustawy wynika, że:
Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które dokonują wypłaty należności lub świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1, z wyjątkiem dochodów (przychodów) wymienionych w art. 21, art. 52, art. 52a i art. 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku, od których nie są obowiązane pobierać zaliczki na podatek lub zryczałtowanego podatku dochodowego, są obowiązane sporządzić informację według ustalonego wzoru o wysokości przychodów i przesłać ją podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika wykonuje swoje zadania, a w przypadku podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania.
Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawierają definicji nieodpłatnych świadczeń, o których mowa w art. 11 ust. 1 cytowanej ustawy. Rozumienie tego pojęcia zostało jednak wypracowane w orzecznictwie.
Zauważyć trzeba się, że w uchwałach z dnia 18 listopada 2002 r. sygn. akt FPS 9/02 oraz z dnia 16 października 2006 r. sygn. akt FPS 1/06 Naczelny Sąd Administracyjny ustalił znaczenie tego terminu w oparciu o przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż na gruncie tej ustawy termin „nieodpłatne świadczenie” ma „szerszy zakres niż w prawie cywilnym, obejmuje bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy”. W uchwale z dnia 24 maja 2010 r. sygn. akt II FPS 1/10 NSA potwierdził powyższe stanowisko uznając, że ma ono również zastosowanie do podatku dochodowego od osób fizycznych, w stosunku do sytuacji wynikających z art. 11 ust. 1 w związku z art. 12 ust. 1 i 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Kwestia rozumienia pojęcia „innych nieodpłatnych świadczeń” – w kontekście świadczeń pracowniczych – była również przedmiotem analizy Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z dnia 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13 wskazał na obiektywne kryteria, którymi należy się kierować przy określaniu, czy w analizowanym przypadku mamy do czynienia z nieodpłatnym świadczeniem na rzecz pracownika. Przede wszystkim kryterium tym musi być obiektywna ocena, czy świadczenie leży w interesie pracownika, a jest tak wtedy, gdy stanowi ono realne przysporzenie majątkowe (korzyść), którego efekt jest uchwytny w majątku pracownika. Zastosowanie tego obiektywnego kryterium wyróżnienia świadczeń będących przychodem pracownika, zdaniem Trybunału Konstytucyjnego, prowadzi do wniosku, że zaoszczędzenie wydatku przez pracownika może stanowić przysporzenie objęte podatkiem dochodowym. Taka ocena jest jednak poprawna tylko wtedy, gdy świadczenia te pracodawca spełnia na wniosek pracownika lub dysponując uprzednią zgodą pracownika na ich przyjęcie. Zgoda pracownika na skorzystanie ze świadczenia wyraża bowiem ocenę pracownika, że świadczenie – z punktu widzenia jego sytuacji zawodowej, życiowej, rodzinnej – jest celowe i przydatne, leży w jego interesie.
W konsekwencji, „zdaniem Trybunału, przeprowadzona powyżej analiza pozwala na określenie cech istotnych kategorii „innych nieodpłatnych świadczeń” jako przychodu w rozumieniu art. 12 ust. 1 i art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Należy przyjąć, że za przychód pracownika mogą być uznane świadczenia, które:
‒ po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni dobrowolnie),
‒ po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść,
‒ po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów)”.
Jeżeli którykolwiek z warunków nie zostanie spełniony, nieodpłatnego świadczenia nie będzie można uznać za przychód pracownika.
Powyższy wyrok Trybunału Konstytucyjnego dotyczy wprawdzie świadczeń uzyskiwanych przez pracowników, jednak zawiera wskazówki interpretacyjne, jak należy rozumieć nieodpłatne świadczenia i przywołane ustalenia pozostają aktualne również do sytuacji innych osób.
W kontekście pierwszego warunku, Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że „inne nieodpłatne świadczenia” na rzecz pracownika mogą być uznane za jego dochód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych tylko pod warunkiem, że rzeczywiście spowodowały zaoszczędzenie przez niego wydatków. Ustalenie tej okoliczności zależy od tego, czy pracownik skorzystał ze świadczenia oferowanego przez pracodawcę w pełni dobrowolnie. Zgoda na skorzystanie ze świadczenia wyraża bowiem ocenę pracownika, że świadczenie – z punktu widzenia jego sytuacji zawodowej, życiowej, rodzinnej – jest celowe i przydatne, leży w jego interesie. Oznacza to, że w braku świadczenia ze strony pracodawcy pracownik musiałby ponieść wydatek. W konsekwencji przyjęcie świadczenia oferowanego przez pracodawcę oznacza uniknięcie tego wydatku.
Zgodnie ze słownikiem języka polskiego – słowo „dobrowolny” – oznacza „wynikający z wolnej woli”, „działający bez przymusu”.
Ponadto warunkiem uznania, że dane świadczenie w naturze stanowi nieodpłatne świadczenie w rozumieniu wskazanych wyżej przepisów podatkowych jest faktyczne otrzymanie świadczenia przez pracownika.
Formułując drugi warunek Trybunał Konstytucyjny wyjaśnił, że dla oceny czy świadczenie leżało w interesie pracownika, istotne jest czy stanowi ono realne przysporzenie majątkowe (korzyść), którego efekt jest uchwytny w jego majątku. Trybunał Konstytucyjny – w ślad za uchwałami NSA – uznał, że w zakres nieodpłatnego świadczenia, jako przychodu wchodzą wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, „których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy”. W konsekwencji, aby wartość świadczenia uzyskanego od pracodawcy podlegała, opodatkowaniu, po stronie pracownika musi pojawić się dochód, czyli korzyść majątkowa. Korzyść ta może wystąpić w dwóch postaciach: prowadzi do powiększenia aktywów, co jest zwykłym skutkiem wypłaty pieniędzy, albo do zaoszczędzenia wydatków, co może być następstwem świadczenia rzeczowego lub w formie usługi. W wyniku takiego świadczenia w majątku pracownika nie pojawia się wprawdzie realny dochód (w znaczeniu ekonomicznym), ale ponieważ znaczenie dochodu na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest szersze, zaoszczędzenie wydatków musi być traktowane na równi z przyrostem majątku. Jako przykład Trybunał Konstytucyjny wskazał m.in. dowożenie pracownika z miejsca zamieszkania do pracy. W ocenie Trybunału Konstytucyjnego zorganizowanie tego rodzaju transportu może oznaczać zaoszczędzenie wydatku po stronie pracownika i w konsekwencji może stanowić przysporzenie objęte podatkiem dochodowym. Taka ocena jest jednak poprawna tylko pod warunkiem, że świadczenia te pracodawca spełniał, dysponując uprzednią zgodą pracownika na ich przyjęcie. O ile bowiem pracownik decyduje się skorzystać z przewozu, niewątpliwie zaoszczędza sobie wydatku, który musiałby ponieść.
Jednocześnie Trybunał Konstytucyjny zauważył, że w sytuacji, gdy nieodpłatne świadczenie zostało przyjęte jako warunek niezbędny do zgodnego z prawem wykonania pracy - po stronie pracownika nie pojawia się korzyść, która mogłaby być objęta podatkiem dochodowym.
Odnosząc się natomiast do trzeciego warunku, Trybunał Konstytucyjny wskazał, że przychód powstaje, gdy można zindywidualizować świadczenie, określić jego wartość pieniężną oraz skonkretyzować odbiorcę. Mając powyższe na uwadze Trybunał Konstytucyjny zauważył, że w sytuacji, gdy otrzymane przez pracownika nieodpłatne świadczenie stanowi świadczenie pracodawcy, na które pracownik wyraził zgodę, które zostało spełnione w jego interesie i oznacza realne przysporzenie mu korzyści, problem ustalenia podstawy opodatkowania w zasadzie ulega rozwiązaniu. Dotyczy to między innymi zorganizowania przez pracodawcę dowozu do pracy, w sytuacji gdy pracodawca wie kto będzie korzystał z tej formy transportu oraz zna odległości, którą każdy będzie pokonywał. W takim przypadku pracodawca jest w stanie precyzyjnie określić wartość świadczenia przypadającą indywidualnie na każdego przewożonego.
Z kolei jako przykład świadczenia, które nie rodzi po stronie pracownika przysporzenia majątkowego (korzyści) Trybunał Konstytucyjny wskazał sytuację, w której pracodawca proponuje pracownikom udział w spotkaniach integracyjnych czy szkoleniowych, choćby organizowanych poza miejscem pracy (imprezy wyjazdowe). W tym przypadku, nawet jeśli pracownik uczestniczy w spotkaniu (konferencji, szkoleniu) dobrowolnie, po jego stronie nie pojawia się korzyść, choćby w postaci zaoszczędzenia wydatku. Nie sposób bowiem zakładać, że gdyby nie „kursokonferencja” organizowana przez pracodawcę, pracownik wydałby pieniądze na uczestnictwo w takim przedsięwzięciu. Trudno też poważnie utrzymywać, że przychodem pracownika z umowy o pracę czy stosunku służbowego jest możliwość okazjonalnego uczestnictwa w obiedzie czy kolacji, a wartość zjedzonych przez niego potraw i wypitych napojów wyznacza podstawę opodatkowania.
W świetle powyższego zauważyć należy, że nie każde świadczenie spełnione przez pracodawcę na rzecz pracownika bez ustalonej za nie zapłaty jest świadczeniem podlegającym podatkowi dochodowemu, podobnie jak nie każde tego rodzaju świadczenie jest wyłączone spod regulacji ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przy czym, jak słusznie zauważył Trybunał Konstytucyjny, ze względu na otwarty i rozwijający się katalog świadczeń oferowanych przez pracodawców – nie jest możliwe enumeratywne wyliczenie w ustawie podatkowej wszystkich nieodpłatnych przysporzeń, które zgodnie z zasadą powszechności przedmiotowej podatku dochodowego powinny być przez ustawodawcę uwzględnione. Na marginesie Trybunał Konstytucyjny zauważył, że przepisy podatkowe – niezależnie od konieczności realizacji obowiązku ustalonego w art. 84 Konstytucji – nie mogą prowadzić do takiego ukształtowania pozycji pracowników, aby pozostawanie w stosunku pracy w nadmierny sposób obciążało strony tego stosunku w porównaniu do samozatrudnienia bądź pracy na czarno.
Z treści złożonego wniosku wynika, że Spółka prowadzi działalność w sektorze. W siedzibie biurowej Spółki w (...) przebywa około 300 osób: 200 pracowników etatowych na umowach o pracę oraz 100 współpracowników na umowach B2B realizujących zlecenia dla Spółki oraz odbywają się spotkania z kontrahentami. Spółka ponosi miesięczne wydatki na zakup artykułów spożywczych i higienicznych w wysokości około 20-30 tys. zł (około 90 zł/osobę/miesięcznie). Produkty spożywcze to wędliny, nabiał, pieczywo, owoce/warzywa, napoje, słodycze zbiorcze. Brak produktów luksusowych/gourmet czy alkoholu. Produkty spożywcze są udostępniane w formie ogólnodostępnego bufetu w pomieszczeniach kuchennych/socjalnych (nie w strefach klienckich), bez ograniczeń ilościowych, ewidencji zużycia czy przypisywania do osób. Korzystają z nich wyłącznie osoby przebywające w biurze w celach zawodowych (pracownicy i B2B) podczas godzin pracy oraz kontrahenci. Produkty higieniczne to chusteczki, środki do dezynfekcji, tampony, ręczniki papierowe i inne drobne artykuły służące zapewnieniu podstawowych warunków sanitarnych w miejscu wykonywania pracy. Udostępniane są w ogólnodostępnej przestrzeni biurowej. Wydatki te mają charakter organizacyjny i służą zapewnieniu prawidłowych warunków funkcjonowania biura, a w konsekwencji zachowaniu i zabezpieczeniu źródła przychodów Spółki. Nie są one ukierunkowane na tworzenie wizerunku Spółki wobec kontrahentów ani na zaspokajanie prywatnych potrzeb konkretnych osób, lecz na zapewnienie higieny i sprawności organizacyjnej pracy zespołu. Produkty socjalne wspierają warunki pracy w tym do utrzymania komfortu w łazience i kuchni. Artykuły higieniczne są dostępne dla wszystkich osób przebywających w biurze i nie są przypisane do konkretnych korzystających z nich osób. Nie prowadzą Państwo ewidencji zużycia na osobę. Wydatki te są ponoszone w ramach jednej polityki biurowej, razem z zakupami spożywczymi a ich celem zakupowym jest zapewnienie właściwych warunków pracy, a nie przysporzenia majątkowego.
Jak Państwo wskazali wydatki te mają charakter organizacyjny i służą zapewnieniu prawidłowych warunków funkcjonowania biura, a w konsekwencji zachowaniu i zabezpieczeniu źródła przychodów Spółki. Nie są one ukierunkowane na tworzenie wizerunku Spółki wobec kontrahentów ani na zaspokajanie prywatnych potrzeb konkretnych osób, lecz na zapewnienie higieny i sprawności organizacyjnej pracy zespołu. Cel wydatków to zapewnienie ciągłości procesów biznesowych, minimalizacja przerw w pracy (eliminacja wychodzenia na posiłki), profilaktyka zdrowia (produkty prozdrowotne), zgodność z BHP i standardami rynkowymi IT. Wydatki służą stricte celom biznesowym Spółki jak: ciągłości pracy (brak przerw na posiłki poza biurem), efektywności (minimalizacja rotacji, profilaktyka zdrowia), BHP/standardom IT (konkurencyjność na rynku pracy), ESG (zero waste, równe traktowanie).
W uzupełnieniu wskazali Państwo, że Spółka jest zobowiązana przepisami prawa pracy oraz BHP do zapewnienia pracownikom wody pitnej oraz podstawowych środków higieny osobistej (np. mydło, ręczniki papierowe). W odniesieniu do pozostałych wymienionych we wniosku produktów (takich jak kawa, herbata, cukier, mleko, drobne przekąski, owoce), Spółka nie ma bezwzględnego obowiązku ich zapewnienia na podstawie powszechnie obowiązujących przepisów prawa BHP - ich udostępnienie stanowi dobrowolne działanie pracodawcy mające na celu optymalizację warunków pracy. Udostępnianie tych produktów nie wynika z zapisów umów o pracę ani z regulaminu pracy. Ma ono charakter dobrowolnego i ogólnego udogodnienia socjalno-bytowego w miejscu pracy. Udostępnienie produktów do konsumpcji i użytku w biurze ma charakter całkowicie nieodpłatny oraz bezzwrotny. Wszystkie zakupy wyżej wymienionych artykułów są dokumentowane fakturami wystawianymi bezpośrednio na Spółkę przez dostawców i są należycie doręczane Spółce. Spółka nie ma i nie będzie miała technicznej ani logistycznej możliwości określenia wartości korzyści przypadającej na konkretnego pracownika. Produkty są ogólnodostępne w pomieszczeniach wspólnych (kuchnia biurowa, sale konferencyjne). Spółka nie prowadzi i nie zamierza prowadzić żadnej ewidencji ani monitoringu indywidualnego spożycia lub zużycia tych artykułów przez poszczególne osoby. Koszty zakupu tych produktów mają charakter definitywny, są w całości pokrywane z majątku Spółki i nie są w żaden sposób zwracane ani refundowane. Udostępnianie tych artykułów nie stanowi elementu wynagrodzenia, premii ani żadnej formy gratyfikacji za wykonywaną pracę. Jednym z celów jest stworzenie przyjaznego środowiska pracy, co wpływa na podniesienie komfortu pracy, redukcję stresu, integrację zespołu, a w konsekwencji pośrednio motywuje pracowników i zwiększa ich efektywność służbową.
Wskazali Państwo również, że udostępnianie artykułów spożywczych i socjalnych w biurze służy zabezpieczeniu i zachowaniu źródła przychodów poprzez poprawę organizacji pracy, dbałość o dobrostan pracowników oraz zapewnienie sprawnej i profesjonalnej obsługi spotkań biznesowych. Zapewnienie m.in. kawy czy herbaty w czasie narad wewnętrznych zapobiega przerwom w pracy na opuszczanie biura w celu ich zakupu. Z kolei udostępnienie tych produktów kontrahentom i współpracownikom podczas spotkań handlowych podnosi standardy reprezentacyjne Spółki, buduje jej pozytywny wizerunek i ułatwia prowadzenie negocjacji biznesowych. Wydatki te są finansowane w całości z bieżących środków obrotowych Spółki. Wydatki te nie są i nie będą w żaden sposób finansowane ani współfinansowane z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych (ZFŚS). Zakupione i udostępniane produkty nie stanowią posiłków ani napojów profilaktycznych/ regeneracyjnych w rozumieniu przywołanego rozporządzenia Rady Ministrów. Spółka nie ma i nie będzie miała możliwości dokładnego przyporządkowania ilościowego ani wartościowego poszczególnych produktów do konkretnych rodzajów spotkań. Artykuły (kawa, herbata, cukier itp.) są kupowane zbiorczo, składowane w zapleczu socjalnym i pobierane do wspólnego użytkowania w zależności od bieżących potrzeb - zarówno na cele wewnętrznych narad pracowniczych, jak i na cele spotkań z kontrahentami zewnętrznymi.
Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy, należy wyjaśnić, że pierwszy warunek zostanie spełniony, bowiem skorzystanie z oferowanych artykułów spożywczych, higienicznych i socjalnych zależeć będzie od woli pracownika lub współpracowników B2B.
Odnosząc się do drugiego warunku Trybunału Konstytucyjnego - otrzymane przez pracownika świadczenie w postaci artykułów spożywczych, higienicznych i socjalnych będzie stanowić dla niego realne przysporzenie majątkowe (korzyść), którego efekt jest uchwytny w jego majątku. Korzyść ta może wystąpić w dwóch postaciach: prowadzi do powiększenia aktywów, co jest zwykłym skutkiem wypłaty pieniędzy, albo do zaoszczędzenia wydatków, co może być następstwem świadczenia rzeczowego lub w formie usługi. Taka też sytuacja będzie miała miejsce w przedmiotowym przypadku – pracownik lub współpracownik uzyska dochód w postaci zaoszczędzenia wydatków, które poniósłby, gdyby nie otrzymał nieodpłatnego świadczenia od Spółki.
Kluczowe znaczenie w przedmiotowej sprawie ma trzeci warunek opisany w wyroku Trybunału Konstytucyjnego. W ww. wyroku Trybunał orzekł, że aby nieodpłatne świadczenie stanowiło przychód podatkowy, powinna być to korzyść przypisana konkretnej osobie (indywidualnemu pracownikowi lub współpracownikowi), w ustalonej dla niej indywidualnie wysokości. Tym samym, nie można mówić o przychodzie podatkowym, w sytuacji gdy przypisana wartość świadczenia byłaby jedynie wartością statystyczną (ustaloną np. przez podzielenie kosztów zakupu artykułów spożywczych, higienicznych i socjalnych przez całkowitą liczbę pracowników lub współpracowników), a nie odzwierciedlałyby rzeczywistej korzyści odniesionej przez daną osobę.
Zatem bez elementu realnego w postaci otrzymania korzyści przez pracownika (lub inną osobę uprawnioną) nie uzyskuje on przychodu; nie występuje zdarzenie, z którym ustawa wiąże powstanie obowiązku podatkowego. Tym bardziej, bez skonkretyzowanego i indywidualnie przypisanego świadczenia, brak jest podstaw do określenia jego wysokości. Tak więc, zapewnienie artykułów spożywczych, higienicznych i socjalnych nie oznacza uzyskania przychodu przez te osoby, gdyż nie ma podstaw, by świadczenie adresowane do wszystkich przypisać indywidualnym uczestnikom, jako ich wymierną korzyść.
Mając na uwadze powyższe, udostępnienie wszystkim pracownikom i współpracownikom B2B artykułów spożywczych, higienicznych i socjalnych przez Spółkę, w sytuacji gdy nie ma możliwości ustalenia wartości świadczenia przypadającego na konkretną osobę, nie będzie stanowiło dla ww. osób przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, korzystanie z ww. artykułów przez pracowników i współpracowników B2B nie powoduje powstania przychodu podatkowego po ich stronie na gruncie art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
W konsekwencji, nie będą ciążyły na Spółce obowiązki płatnika związane z obliczeniem, pobraniem i odprowadzeniem zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych z tego tytułu.
Tym samym, Państwa stanowisko należy uznać więc za prawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
Odnosząc się do przywołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazać należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego. Natomiast organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje się wydanymi rozstrzygnięciami, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego.
Ponadto informuję, że wszystkie informacje niezbędne z punktu widzenia przepisów, których interpretacji Państwo oczekują powinny wynikać z opisu stanu faktycznego, a nie z załączonych dokumentów. W ramach wydawania interpretacji prawa podatkowego Dyrektor KIS nie prowadzi postępowania dowodowego i nie analizuje załączników.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo