Interpretacja 0114-KDIP2-2.4010.111.2026.2.ASK

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

12 marca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 11 marca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie skutków podatkowych świadczenia usług inżynieryjnych w okresach rozliczeniowych.

Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 15 kwietnia 2026 r. (data wpływu 15 kwietnia 2026 r.)

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

A. sp. z o.o. (dalej jako: „Spółka”, „Wnioskodawca” lub „A.”) posiada siedzibę na terytorium Polski i zgodnie z przepisem art. 3 ust. 1 ustawy o CIT jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych podlegającym nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.

W ramach swojej działalności Spółka jako wykonawca świadczy usługi związane z realizacją dużych projektów budowlanych. Obecnie Spółka realizuje jeden tego typu projekt (dalej jako: „Projekt”).

W związku z realizacją Projektu, Spółka zawarła z podmiotem niepowiązanym (dalej jako: „Kontrahent”) umowę na usługi inżynieryjne obejmujące prace przygotowawcze związane z realizacją inwestycji budowlanej. Następnie A. zawarł umowę na usługi inżynieryjne w ramach której kontynuowane są opisane wyżej prace przygotowawcze. Obie umowy zakładają identyczne zasady związane z fakturowaniem i wzajemnymi rozliczeniami między stronami umów.

Spółka nie wyklucza zawarcia w przyszłości kolejnych umów na prace inżynieryjne (dalej wszystkie umowy na usługi inżynieryjne zwane łącznie: „Umowy”). Spółka zakłada jednak, że zawierane w przyszłości umowy będą zawierały takie same lub zbliżone postanowienia w zakresie fakturowania i wzajemnych rozliczeń.

Na podstawie zawieranych Umów wynagrodzenie przysługujące Spółce obliczane jest jako poniesione przez Spółkę koszty powiększone o odpowiedni narzut zysku.

W związku z realizacją Projektu Spółka zobowiązuje się do wystawiania do 10 dnia każdego miesiąca kalendarzowego faktur zaliczkowych określających oszacowanie w dobrej wierze przez Spółkę wynagrodzenia należnego Spółce od Kontrahenta za wykonane prace w bezpośrednio następującym miesiącu kalendarzowym.

Następnie, co do zasady, w ciągu 10 dni od otrzymania faktury zaliczkowej Kontrahent przedkłada na rzecz A. tzw. „wstępne potwierdzenie zapłaty” potwierdzające akceptację zafakturowanej kwoty zaliczki przez Kontrahenta.

Kontrahent dokonuje płatności na rzecz A. kwot wyszczególnionych na każdej fakturze zaliczkowej w ciągu 28 dni od wystawienia odpowiedniej faktury zaliczkowej.

Usługi inżynieryjne świadczone są przez Spółkę w sposób ciągły, mają charakter kompleksowy i obejmują zarówno prace wykonywane bezpośrednio przez Spółkę, jak i prace realizowane przy udziale podwykonawców. W ramach realizacji Projektu Spółka korzysta z usług podwykonawców dla części prac.

Przed obciążeniem Kontrahenta kosztami z tytułu usług podwykonawców nabytych przez Wnioskodawcę, Spółka weryfikuje zgodność zakresu prac wykonanych przez podwykonawców z odpowiednimi postanowieniami umownymi oraz ich parametry techniczne i jakościowe. Na podstawie przeprowadzonej analizy Wnioskodawca dokonuje formalnej akceptacji tych prac oraz wynagrodzenia przysługującego podwykonawcom. Do czasu formalnej akceptacji nie jest znana ostateczna kwota wynagrodzenia danego podwykonawcy, a co za tym idzie kosztu poniesionego przez Spółkę z tego tytułu.

Po zakończeniu miesiąca, którego dotyczy dana faktura zaliczkowa, Spółka przekazuje Kontrahentowi zestawienie kosztów poniesionych przez Spółkę w tym miesiącu w związku ze świadczeniem usług na rzecz Kontrahenta, obejmujących koszty usług podwykonawców refakturowanych na Kontrahenta (dalej jako: „Koszty Podwykonawców”) oraz inne koszty poniesione przez Spółkę w związku ze świadczeniem usług na rzecz Kontrahenta (dalej jako: „Koszty Własne”).

Na podstawie ww. zestawienia Spółka przedkłada Kontrahentowi odpowiednie faktury rozliczeniowe (gdy rzeczywiste wynagrodzenie było wyższe od kwoty wskazanej na fakturze zaliczkowej) lub faktury korygujące (gdy rzeczywiste wynagrodzenie było niższe niż kwota wskazana na fakturze zaliczkowej). Zdarzają się także sytuacje w których z uwagi na wiele czynników Spółka w następnym miesiącu nie posiada jeszcze informacji o niektórych elementach wynagrodzenia dotyczących danego miesiąca. W takich sytuacjach faktury rozliczeniowe lub korygujące wystawiane są w późniejszym okresie, który zależny jest od momentu uzyskania informacji o wysokości rzeczywistego wynagrodzenia.

Intencją Wnioskodawcy jest potwierdzenie prawidłowości stosowanego systemu rozliczeń podatkowych, w tym zapewnienie, że przychody wraz z odpowiadającymi im kosztami uzyskania przychodów będą rozpoznawane w tym samym roku podatkowym, tak aby wynik podatkowy nie był zniekształcony.

Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

Umowa na usługi inżynieryjne zawarta przez Spółkę z kontrahentem przewiduje miesięczny cykl fakturowania oraz miesięczny cykl raportowania kosztów stanowiących podstawę kalkulacji wynagrodzenia należnego Spółce za dany miesiąc za świadczone przez nią usługi.

Opisany we Wniosku cykl rozliczeń jest udokumentowany wystawianymi przez Spółkę co miesiąc fakturami (zaliczkowymi oraz rozliczeniowymi), jak również wstępnymi potwierdzeniami zapłaty wystawianymi przez kontrahenta również w cyklu miesięcznym.

Spółka zakłada, że zawierane w przyszłości ewentualne nowe umowy będą zawierały takie same lub zbliżone postanowienia w zakresie fakturowania i wzajemnych rozliczeń.

Załącznik do umowy na usługi inżynieryjne wskazanej we Wniosku zawiera harmonogram prac wykonywanych przez Spółkę. Określa on kluczowe kamienie milowe, jak również zakres i rezultaty usług oraz stanowi integralną część umowy.

Spółka przewiduje ponadto, że analogiczny mechanizm oparty na harmonogramie prac, kamieniach milowych i rezultatach będzie także stosowany w przyszłych umowach zawieranych przez Spółkę.

Dokumentacja potwierdzająca wykonanie usług na rzecz kontrahenta obejmuje w szczególności faktury sprzedaży, dla których podstawą są faktury zakupu od podwykonawców wraz z odpowiednią dokumentacją dodatkową.

Dokumentacja dodatkowa różni się formą i treścią w zależności od charakteru usług i obejmuje:

·      szczegółowe specyfikacje kosztów oraz zestawienia kosztowe,

·      faktury podwykonawców,

·      certyfikaty,

·      zaświadczenia potwierdzające uregulowanie zobowiązań przez podwykonawców wobec ich własnych podwykonawców,

·      protokoły,

·      podsumowania wykonanych prac,

·      inne dowody wykonania prac.

Te dokumenty, zgodnie z umowami z podwykonawcami, stanowią dowody pozwalające na potwierdzenie należytego wykonania usług. W konsekwencji, dokumentacja otrzymywana od wykonawców i podwykonawców stanowi również część dokumentacji przekazywanej przez Spółkę kontrahentowi w ramach miesięcznego cyklu fakturowania.

Pytania

1.  Czy w przypadku usług inżynieryjnych realizowanych w oparciu o Umowy przedstawione w opisie stanu faktycznego / zdarzenia przyszłego, przychód w podatku dochodowym od osób prawnych (CIT) z tytułu świadczenia tych usług powstaje każdorazowo w ostatnim dniu miesięcznego okresu rozliczeniowego zgodnie z art. 12 ust. 3c ustawy o CIT?

2.  Czy podstawę kalkulacji przychodu Wnioskodawcy za dany miesięczny okres rozliczeniowy powinny stanowić Koszty Własne poniesione przez Spółkę w danym miesiącu oraz Koszty Podwykonawców wyłącznie w przypadku, gdy dotyczą prac podwykonawców zaakceptowanych przez Spółkę?

Państwa stanowisko w sprawie

W ocenie Wnioskodawcy, w przedstawionych okolicznościach stanu faktycznego / zdarzenia przyszłego:

1.  Przychód w podatku dochodowym od osób prawnych (CIT) z tytułu świadczenia usług inżynieryjnych realizowanych na podstawie Umów powstaje na ostatni dzień miesięcznego okresu rozliczeniowego, zgodnie z art. 12 ust. 3c ustawy o CIT.

2.  Podstawę kalkulacji przychodu Wnioskodawcy za dany miesięczny okres rozliczeniowy powinny stanowić Koszty Własne poniesione przez Spółkę w danym miesiącu oraz Koszty Podwykonawców wyłącznie w przypadku, gdy dotyczą prac podwykonawców zaakceptowanych przez Spółkę.

Uzasadnienie

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy w odniesieniu do pytania nr 1

Przepisy regulujące moment powstania przychodu

Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14 ustawy o CIT, są w szczególności otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe.

Ustawa o CIT nie zawiera definicji przychodu. Zasadniczo jednak za przychód podatkowy uważa się każde trwałe przysporzenie majątkowe podatnika. O zakwalifikowaniu danego przysporzenia majątkowego jako przychodu danej osoby prawnej decyduje zatem jego definitywny charakter, czyli fakt, że w sposób ostateczny powiększa ono aktywa danego podmiotu. Oznacza to, że na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT przysporzenie majątkowe uznaje się za przychód podatkowy w momencie jego faktycznego uzyskania, czyli na zasadzie kasowej.

Jednakże w odniesieniu do przychodów związanych z działalnością gospodarczą ustawa o CIT wprowadza zasadę memoriału. Zgodnie z art. 12 ust. 3 ustawy o CIT, za przychody związane z działalnością gospodarczą osiągnięte w roku podatkowym uważa się również przychody należne, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont.

Stosownie do treści art. 12 ust. 3a ustawy o CIT za datę powstania przychodu, o którym mowa w ust. 3, uważa się, z zastrzeżeniem ust. 3c-3g oraz 3j-3m, dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi, albo częściowego wykonania usługi, nie później niż dzień:

1.  wystawienia faktury albo

2.  uregulowania należności.

Ponadto, szczególne regulacje dotyczą usług rozliczanych w okresach rozliczeniowych. Zgodnie z art. 12 ust. 3c ustawy o CIT, jeżeli strony ustalą, iż usługa jest rozliczana w okresach rozliczeniowych, za datę powstania przychodu uznaje się ostatni dzień okresu rozliczeniowego określonego w umowie lub na wystawionej fakturze, nie rzadziej niż raz w roku.

Należy także wskazać, że w zakresie zaliczek na poczet przyszłych dostaw towarów i usług, art. 12 ust. 4 pkt 1 ustawy o CIT stanowi, że do przychodów nie zalicza się pobranych wpłat lub zarachowanych należności na poczet dostaw towarów i usług, które zostaną wykonane w następnych okresach sprawozdawczych, a także otrzymanych lub zwróconych pożyczek (kredytów), w tym również uregulowanych w naturze, z wyjątkiem skapitalizowanych odsetek od tych pożyczek (kredytów). Zaliczka nie stanowi zatem przychodu podatkowego w momencie jej otrzymania.

Zastosowanie przepisów o okresach rozliczeniowych

Jak wynika z treści art. 12 ust. 3c ustawy o CIT, dla jego zastosowania konieczne jest spełnienie następujących przesłanek. Po pierwsze, przepis ten dotyczy wyłącznie świadczenia usług (nie zaś sprzedaży towarów). Po drugie, strony muszą ustalić, że usługa jest rozliczana w okresach rozliczeniowych (ustalenie takie może wynikać np. z zawartej umowy). Ponadto, należy mieć na uwadze, że w przypadku usług wykonywanych w okresach rozliczeniowych przychód nie może być rozpoznawany rzadziej niż raz na rok.

Analiza zasad rozliczeń Spółki z Kontrahentem z tytułu usług inżynieryjnych świadczonych przez Wnioskodawcę na podstawie zawartych Umów wskazuje, że spełniają one przesłanki do zastosowania art. 12 ust. 3c ustawy o CIT.

Z przedstawionego opisu sprawy jednoznacznie wynika, że strony ustaliły, iż usługi inżynieryjne będą rozliczane w miesięcznych okresach rozliczeniowych. Ustalenie to ma wyraźne odzwierciedlenie w przedstawionych zasadach rozliczeń wynikających z treści Umów zawartych przez Spółkę z Kontrahentem. Miesięczne okresy rozliczeniowe są integralną częścią przyjętego przez strony systemu współpracy oraz fakturowania.

O tym, że usługi inżynieryjne świadczone przez Spółkę mają charakter usług rozliczanych w miesięcznych okresach rozliczeniowych świadczą następujące okoliczności:

1.  usługi inżynieryjne są świadczone przez Spółkę w sposób ciągły, a ich wykonanie jest rozciągnięte w czasie i obejmuje szereg czynności realizowanych sukcesywnie w kolejnych miesiącach;

2.  systematyczne i powtarzalne działania stron – w każdym miesiącu Spółka wykonuje określone prace, a następnie rozlicza je z Kontrahentem według ustalonych w Umowach zasad;

3.  strony przyjęły miesięczny system fakturowania i rozliczeń, obejmujący wystawianie faktur zaliczkowych przed danym miesiącem oraz faktur rozliczeniowych lub korygujących po jego zakończeniu;

4.  miesięczny system raportowania – po zakończeniu każdego miesiąca Spółka przekazuje Kontrahentowi zestawienie obejmujące Koszty Własne oraz Koszty Podwykonawców;

5.  wyraźne określenie okresów rozliczeniowych w Umowach – przedstawione zasady fakturowania wynikają z Umów zawartych przez Spółkę z Kontrahentem.

Stanowisko, zgodnie z którym usługi świadczone w sposób ciągły i rozliczane w regularnych odstępach czasu (np. miesięcznie) na podstawie postanowień umownych spełniają przesłanki do zastosowania art. 12 ust. 3c ustawy o CIT, znajduje potwierdzenie w interpretacjach indywidualnych wydawanych przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej.

Przykładowo, w interpretacji indywidualnej z dnia 3 czerwca 2025 r., sygn. 0111- KDIB1-3.4010.146.2025.6.AN, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził, że: „Usługi o charakterze ciągłym obejmują czynności polegające na stałym i powtarzalnym (trwałym) zachowaniu strony zobowiązanej do ich świadczenia. Wynikają one ze zobowiązania o charakterze ciągłym, które wytwarza trwały stosunek prawny i z którego wypływają obowiązki ciągłe bądź okresowe. Istotą usług o charakterze ciągłym jest stałe i powtarzalne zachowanie się osoby zobowiązanej do ich świadczenia zgodnie z treścią umowy i w okresie, na jaki została ona zawarta. Zatem, w odniesieniu do usług ciągłych rozliczanych okresowo (w okresach rozliczeniowych) - co powinno wynikać z ustaleń między stronami – za datę powstania przychodu uznaje się ostatni dzień okresu rozliczeniowego określonego w umowie lub na wystawionej fakturze, zgodnie z dyspozycją art. 12 ust. 3c ustawy o CIT”. Ponadto, w tej samej interpretacji organ wskazał, że: „W przypadku usług rozliczanych w okresach cyklicznych datą powstania przychodu jest zawsze koniec okresu rozliczeniowego, nie ma natomiast wówczas znaczenia, ani data wystawienia faktury, ani data otrzymania należności”.

Podsumowując, w świetle powyższego, w ocenie Wnioskodawcy, w przedmiotowej sprawie spełnione są wszystkie przesłanki do zastosowania art. 12 ust. 3c ustawy o CIT, a zatem za datę powstania przychodu z tytułu świadczonych przez Spółkę usług inżynieryjnych należy uznać ostatni dzień miesięcznego okresu rozliczeniowego.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy w odniesieniu do pytania nr 2.

W sytuacji, w której przychód Spółki z tytułu świadczonych usług inżynieryjnych powstaje zgodnie art. 12 ust. 3c ustawy o CIT każdorazowo z ostatnim dniem miesięcznego okresu rozliczeniowego, istotne jest określenie w jakiej wysokości powinien zostać rozpoznany przez Wnioskodawcę za dany miesiąc, mając na uwadze ustalenia umowne z Kontrahentem dotyczące wysokości wynagrodzenia Spółki.

Należy podkreślić, że – jak wskazano w opisie stanu faktycznego – zgodnie z Umowami wynagrodzenie przysługujące Spółce obliczane jest jako poniesione przez Spółkę koszty powiększone o odpowiedni narzut zysku.

Istotne jest zatem ustalenie, które koszty powinny zostać uwzględnione w kalkulacji wynagrodzenia (przychodu) Wnioskodawcy za dany miesięczny okres rozliczeniowy.

W ocenie Wnioskodawcy, w kalkulacji tej należy uwzględnić:

1.  Koszty Własne poniesione przez Spółkę w danym miesiącu;

2.  Koszty Podwykonawców wyłącznie w przypadku, gdy dotyczą prac podwykonawców zaakceptowanych przez Spółkę.

W przypadku wskazanych powyżej w punkcie 1 Kosztów Własnych Spółki, w ocenie Wnioskodawcy jest bezspornym, że koszty, które Wnioskodawca poniósł w danym miesiącu w związku ze świadczeniem usług na rzecz Kontrahenta (w tym w ramach prac inżynieryjnych wykonanych bezpośrednio przez Spółkę) powinny stanowić podstawę kalkulacji jego wynagrodzenia za dany miesięczny okres rozliczeniowy. Wynika to wprost z ustaleń umownych dokonanych przez Spółkę z Kontrahentem.

Z kolei w odniesieniu do Kosztów Podwykonawców (punkt 2 powyżej), Wnioskodawca stoi na stanowisku, że stanowią one podstawę kalkulacji jego wynagrodzenia za dany miesięczny okres rozliczeniowy wyłącznie w przypadku, gdy w tym okresie Spółka dokonała ich formalnej akceptacji.

W ocenie Wnioskodawcy bowiem, dopiero po przeprowadzeniu stosownej weryfikacji zakresu wykonanych prac (w tym ich parametrów technicznych oraz jakościowych) oraz po ich akceptacji, Koszty Podwykonawców stają się definitywnie kosztami poniesionymi przez Spółkę, które powinny być uwzględnione w rozliczeniu z Kontrahentem.

W tym kontekście Wnioskodawca pragnie również wskazać, że mimo iż Umowy dotyczą prac inżynieryjnych będących przygotowaniem do prac budowlanych, należy podkreślić, że zakres przedmiotowych usług (w tym usług świadczonych przez podwykonawców) stanowi w rzeczywistości wstępny etap budowlany, skupiający się na realizacji prac umożliwiających wzniesienie zespołu budynków i budowli w ramach całościowej realizacji inwestycji. Mając to na uwadze, w ocenie Wnioskodawcy, ze względu na bardzo zbliżony zakres usług do usług budowlanych, w przedmiotowej sprawie powinna mieć zastosowanie – na zasadzie analogii – praktyka organów podatkowych przyjęta w zakresie rozliczeń podatkowych wykonawców związanych z realizowanymi pracami budowlanymi, wyrażona m.in. w:

·      interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 16 czerwca 2023 r., sygn. 0111-KDIB1-1.4010.234.2023.1.AW: „Odnosząc powyższe uwagi do sytuacji Spółki, należy wyraźnie podkreślić, że zawierane przez nią umowy zawierają odpowiednie zapisy dotyczące procedury akceptacji prac. Jak wspomniano w stanie faktyczny, procedury te uwzględniają bardzo istotną – na co zwrócił również uwagę TSUE w wyroku ws. B. – weryfikację pod kątem występowania wad i usterek wykonawcy. Z tego też powodu w ocenie Wnioskodawcy nie można uznać, że przychód podatkowy należy rozpoznać już w dacie samego fizycznego zakończenia prac (częściowego wykonania usługi w danym okresie rozliczeniowym), ale jeszcze przed ich odbiorem. W tym dniu nie jest nawet bowiem znana prawidłowa kwota tego przychodu, gdyż ta wynikać będzie dopiero z określonego w danym w protokole zakresu prac. Przychód ustalany na moment zakończenia takiego okresu miałby zatem w zasadzie charakter szacunkowy, co kłóci się z podstawową zasadą, że w rachunku podatkowym można ująć dopiero przysporzenie o charakterze definitywnym. Przyjąwszy zatem zgodnie z powyższym, iż usługi Spółki opisane w stanie faktyczny należy uznać za wykonane dopiero w dniu akceptacji stosownego protokołu ich wykonania przez odbiorcę usług, zdaniem Wnioskodawcy przychód podatkowy należy rozpoznać w dniu akceptacji protokołu”.

·      interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 4 stycznia 2024 r., sygn. 0111-KDIB1-1.4010.706.2023.1.SG: „Tym samym, należy zgodzić się z Państwem, że w okolicznościach przedstawionego stanu faktycznego, przychód powstaje w dniu wykonania usługi, ew. w dniu częściowego wykonania usługi/etapu, bowiem zdarzenia te mają miejsce przed wystawieniem faktury oraz przed uregulowaniem należności. Przez dzień wykonania usługi (częściowego wykonania usługi) należy zatem uznać, dzień zatwierdzenia wykonania prac budowlanych/podpisania protokołów odbioru (protokołów odbiorów końcowych/częściowych końcowych odbiorów prac). Bez wystawienia/podpisania powyższych dokumentów, po stronie Wnioskodawcy nie występuje żadne przysporzenie, ani nawet należności, które są niezbędne dla powstania przychodu w świetle przepisów u.p.d.o.p. Jak wskazał Wnioskodawca, podpisanie protokołów jest najwcześniejszym momentem, w którym można stwierdzić, że usługa została wykonana w stopniu, który rodzi przychód po stronie Wnioskodawcy. Zarówno bowiem w przypadku Kontraktu budowlanego nr 1, nr 2, jak i Kontraktu budowlanego nr 3 podpisanie protokołów ma miejsce przed wystawieniem faktury oraz przed uregulowaniem należności. W jednym i drugim przypadku to protokół odbioru jest podstawą do wystawienia faktury, będącej podstawą do zapłaty należnego Wykonawcy wynagrodzenia za wykonane roboty budowlane”.

Należy podkreślić, że Koszty Podwykonawców dotyczą wprawdzie usług nabytych przez Wnioskodawcę, jednak związany z tym koszt zostaje przeniesiony (refakturowany z odpowiednim narzutem) na Kontrahenta. Tym samym, dopiero w momencie akceptacji prac wykonanych przez podwykonawców można uznać, iż zostały one wykonane – bezpośrednio na rzecz Spółki, a pośrednio na rzecz Kontrahenta – i istnieje podstawa, aby Kontrahent został obciążony ich kosztem.

Ponadto, do czasu formalnej akceptacji prac wykonanych przez podwykonawców nie jest znana ostateczna kwota wynagrodzenia podwykonawcy, a co za tym idzie kwota kosztu poniesionego przez Spółkę z tego tytułu. Może bowiem dojść do sytuacji, że – przykładowo – z uwagi na zastrzeżenia co do zakresu wykonanych prac lub ich jakości, kwota, którą dany podwykonawca zamierza obciążyć Wnioskodawcę, zostanie odpowiednio obniżona. Tym samym, dopiero w momencie formalnej akceptacji prac podwykonawców możliwe jest precyzyjne ustalenie wysokości kosztu, który może zostać uwzględniony w bazie kosztowej stanowiącej podstawę kalkulacji wynagrodzenia Wnioskodawcy za dany miesięczny okres rozliczeniowy.

Reasumując, w świetle okoliczności analizowanego stanu faktycznego, podstawę kalkulacji przychodu Wnioskodawcy za dany miesięczny okres rozliczeniowy powinny stanowić:

a.  Koszty Własne poniesione przez Spółkę w danym miesiącu, oraz

b.  Koszty Podwykonawców wyłącznie w przypadku, gdy dotyczą prac podwykonawców zaakceptowanych przez Spółkę.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „ustawy CIT”):

Stosownie do art. 7 ust. 2 ustawy CIT:

Ustawa CIT nie zawiera legalnej definicji przychodu podatkowego. Ustawodawca ograniczył się w tym zakresie do wskazania w art. 12 ust. 1 tej ustawy przykładowych przysporzeń, zaliczanych do tej kategorii.

W myśl art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy CIT:

Stosownie do art. 12 ust. 3 ustawy CIT:

Objęte powyższą regulacją przychody muszą być zatem następstwem prowadzonej działalności gospodarczej, stąd też między przychodem a działalnością gospodarczą musi istnieć związek skutkujący powstaniem przychodu. Określenie „związane z działalnością gospodarczą” pojmuje się dość szeroko uznając tym samym, iż przychodami z tego źródła są nie tylko przychody będące bezpośrednim wynikiem tej działalności, ale także przychody z każdej innej działalności z nią związanej, w tym w szczególności z tytułu niektórych operacji finansowych.

Przychody należne to wszelkiego rodzaju przychody, co do których przysługuje podatnikowi uprawnienie do ich dochodzenia, czyli takie, które wynikają z konkretnego stosunku prawnego. „Należność” wynika z treści stosunku prawnego, a odnosi się zarówno do możliwości dochodzenia konkretnego świadczenia oraz do powinności jego spełnienia. Oznacza to, że powstanie przychodów należnych związane jest z powstaniem wierzytelności. Ponieważ wierzytelność to termin wywodzący się z prawa cywilnego, to przychodami należnymi są przychody wymagalne w rozumieniu prawa cywilnego, tj. możliwe do prawnie skutecznego ich dochodzenia.

Ustawodawca nie zastrzega, że przychodem są tylko wymienione w art. 12 ustawy CIT przysporzenia, które są wprost wynikiem realizacji celu działalności gospodarczej osoby prawnej. Wszelkie wpłaty pieniężne, o ile spełniają inne wymagania podane w rozdziale 2 ustawy CIT, mogą być uznane za przychód osoby prawnej zwłaszcza, że listę przysporzeń – stanowiącą katalog zamknięty, którego zakres nie podlega rozszerzeniu czy też zawężeniu – które nie mogą być zaliczone do przychodów zawarto w ust. 4 cytowanego przepisu.

Ogólną zasadę ustalania momentu uzyskania przychodu związanego z działalnością gospodarczą określa przepis art. 12 ust. 3a ustawy CIT. Stanowi on, że:

Ustawodawca przewidział także szczególną sytuację, gdy strony ustalą, że usługa jest rozliczana w okresach rozliczeniowych.

Zastosowanie ma wówczas przepis art. 12 ust. 3c ustawy CIT, zgodnie z którym:

Przepis ten ma zastosowanie w przypadku usług o charakterze ciągłym, gdy strony uzgodnią, że regulowanie wzajemnych należności i zobowiązań między stronami będzie obejmować kolejne wyodrębnione umownie okresy świadczenia tych usług w czasie trwania umowy.

Analizując przepis art. 12 ust. 3c ustawy CIT, należy zauważyć, że:

·      dotyczy on wszystkich usług, które strony rozliczają cyklicznie; ustawodawca w żaden sposób nie zawęził katalogu tych usług;

·      strony ustaliły, że będą one rozliczane cyklicznie;

·      wspomniana regulacja dotyczy tylko usług, nie obejmuje natomiast dostawy towarów, nawet jeżeli ma ona charakter ciągły;

·      okres rozliczeniowy może wynikać zarówno z umowy, jak i z wystawionej faktury VAT;

·      okres rozliczeniowy nie może być dłuższy niż 1 rok;

·      w przypadku usług rozliczanych w okresach cyklicznych datą powstania przychodu jest zawsze koniec okresu rozliczeniowego, nie ma natomiast wówczas znaczenia, ani data wystawienia faktury, ani data otrzymania należności.

W odniesieniu do kwestii powstania przychodów należnych w zakresie tzw. usług ciągłych należy sprecyzować zakres tego pojęcia.

Słownikowe znaczenie słowa „ciągłość” to „łączność, nieprzerywający się związek jakichś faktów, brak luk, przerw w czasie albo w przestrzeni. To także dziejący się, odbywający się, trwający stale, nieustannie, bezustanny, ustawiczny, stale się powtarzający, stały”.

Zgodnie z definicją słownikową (vide: Słownik Języka Polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN):

·      „okres” to m.in. „czas, w którym ma miejsce jakieś zjawisko cykliczne i po jego upływie powtarza się jego przebieg”;

·      „rozliczeniowy” to m.in. „dotyczący rozliczenia - uregulowania wzajemnych należności”;

·      „rozliczenie” to „uregulowanie wzajemnych należności, zobowiązań między przedsiębiorstwem i dostawcami, dłużnikami i wierzycielami, pracodawcami i pracownikami itp.”.

Tym samym pojęcie „okres rozliczeniowy” oznacza umownie zdefiniowany powtarzalny przedział czasowy, którego upłynięcie pociąga za sobą obowiązek uregulowania przez dane podmioty wzajemnych zobowiązań finansowych, np. miesiąc, kwartał, rok.

Usługi o charakterze ciągłym obejmują czynności polegające na stałym i powtarzalnym (trwałym) zachowaniu strony zobowiązanej do ich świadczenia. Wynikają one ze zobowiązania o charakterze ciągłym, które wytwarza trwały stosunek prawny i z którego wypływają obowiązki ciągłe bądź okresowe. Istotą usług o charakterze ciągłym jest stałe i powtarzalne zachowanie się osoby zobowiązanej do ich świadczenia zgodnie z treścią umowy i w okresie, na jaki została ona zawarta.

Zatem, w odniesieniu do usług rozliczanych okresowo (w okresach rozliczeniowych) – co powinno wynikać z ustaleń między stronami – za datę powstania przychodu uznaje się ostatni dzień okresu rozliczeniowego określonego w umowie lub na wystawionej fakturze.

Jak zostało już wyżej wyjaśnione, okres rozliczeniowy obejmuje okres, w którym następuje cykliczne wykonanie usługi, jednocześnie usługa ta rozliczana jest za ten okres. Innymi słowy rozliczenie między stronami umowy dotyczy okresu, w którym ma miejsce świadczenie usługi. Zatem okresem rozliczeniowym przykładowo może być kalendarzowy miesiąc, kwartał lub rok bądź inny okres trwający 30/31 dni (np. od 21 dnia danego miesiąca do 20 następnego miesiąca), 90 dni lub 365 dni.

Z opisu sprawy wynika, że w ramach swojej działalności Spółka jako wykonawca świadczy usługi związane z realizacją dużych projektów budowlanych. Obecnie Spółka realizuje jeden tego typu projekt.

W związku z realizacją Projektu, Spółka zawarła z podmiotem niepowiązanym (dalej jako: „Kontrahent”) umowę na usługi inżynieryjne obejmujące prace przygotowawcze związane z realizacją inwestycji budowlanej. Następnie Spółka zawarła umowę na usługi inżynieryjne w ramach której kontynuowane są opisane wyżej prace przygotowawcze. Obie umowy zakładają identyczne zasady związane z fakturowaniem i wzajemnymi rozliczeniami między stronami umów.

Spółka nie wyklucza zawarcia w przyszłości kolejnych umów na prace inżynieryjne. Zawierane w przyszłości umowy będą zawierały takie same lub zbliżone postanowienia w zakresie fakturowania i wzajemnych rozliczeń.

Na podstawie zawieranych Umów wynagrodzenie przysługujące Spółce obliczane jest jako poniesione przez Spółkę koszty powiększone o odpowiedni narzut zysku.

W związku z realizacją Projektu Spółka zobowiązuje się do wystawiania do 10 dnia każdego miesiąca kalendarzowego faktur zaliczkowych określających oszacowanie w dobrej wierze przez Spółkę wynagrodzenia należnego Spółce od Kontrahenta za wykonane prace w bezpośrednio następującym miesiącu kalendarzowym.

Następnie, co do zasady, w ciągu 10 dni od otrzymania faktury zaliczkowej Kontrahent przedkłada na rzecz Państwa tzw. „wstępne potwierdzenie zapłaty” potwierdzające akceptację zafakturowanej kwoty zaliczki przez Kontrahenta.

Kontrahent dokonuje płatności na rzecz kwot wyszczególnionych na każdej fakturze zaliczkowej w ciągu 28 dni od wystawienia odpowiedniej faktury zaliczkowej.

Usługi inżynieryjne świadczone są przez Spółkę w sposób ciągły, mają charakter kompleksowy i obejmują zarówno prace wykonywane bezpośrednio przez Spółkę, jak i prace realizowane przy udziale podwykonawców. W ramach realizacji Projektu Spółka korzysta z usług podwykonawców dla części prac.

Przed obciążeniem Kontrahenta kosztami z tytułu usług podwykonawców nabytych przez Wnioskodawcę, Spółka weryfikuje zgodność zakresu prac wykonanych przez podwykonawców z odpowiednimi postanowieniami umownymi oraz ich parametry techniczne i jakościowe. Na podstawie przeprowadzonej analizy Wnioskodawca dokonuje formalnej akceptacji tych prac oraz wynagrodzenia przysługującego podwykonawcom. Do czasu formalnej akceptacji nie jest znana ostateczna kwota wynagrodzenia danego podwykonawcy, a co za tym idzie kosztu poniesionego przez Spółkę z tego tytułu.

Po zakończeniu miesiąca, którego dotyczy dana faktura zaliczkowa, Spółka przekazuje Kontrahentowi zestawienie kosztów poniesionych przez Spółkę w tym miesiącu w związku ze świadczeniem usług na rzecz Kontrahenta, obejmujących koszty usług podwykonawców refakturowanych na Kontrahenta (dalej jako: „Koszty Podwykonawców”) oraz inne koszty poniesione przez Spółkę w związku ze świadczeniem usług na rzecz Kontrahenta (dalej jako: „Koszty Własne”).

Na podstawie ww. zestawienia Spółka przedkłada Kontrahentowi odpowiednie faktury rozliczeniowe (gdy rzeczywiste wynagrodzenie było wyższe od kwoty wskazanej na fakturze zaliczkowej) lub faktury korygujące (gdy rzeczywiste wynagrodzenie było niższe niż kwota wskazana na fakturze zaliczkowej). Zdarzają się także sytuacje w których z uwagi na wiele czynników Spółka w następnym miesiącu nie posiada jeszcze informacji o niektórych elementach wynagrodzenia dotyczących danego miesiąca. W takich sytuacjach faktury rozliczeniowe lub korygujące wystawiane są w późniejszym okresie, który zależny jest od momentu uzyskania informacji o wysokości rzeczywistego wynagrodzenia.

Państwa wątpliwości budzi kwestia, czy w przypadku usług inżynieryjnych realizowanych w oparciu o Umowy przedstawione we wniosku, przychód w podatku dochodowym od osób prawnych z tytułu świadczenia tych usług powstaje każdorazowo w ostatnim dniu miesięcznego okresu rozliczeniowego zgodnie z art. 12 ust. 3c ustawy o CIT

Odnosząc powyższe do przytoczonych wcześniej przepisów ustawy o CIT zauważyć należy, że przepisy art. 12 ust. 3c jasno formuują zasadę, z której jednoznacznie wynika, że jeżeli strony ustalą, iż dana usługa rozliczana jest okresowo, to za datę powstania przychodu uznaje się ostatni dzień okresu rozliczeniowego, określonego w umowie lub na wystawionej fakturze, nie rzadziej jednak niż raz w roku.

Jak wynika z uzupełnienia wniosku umowa na usługi inżynieryjne zawarta przez Spółkę z kontrahentem przewiduje miesięczny cykl fakturowania oraz miesięczny cykl raportowania kosztów stanowiących podstawę kalkulacji wynagrodzenia należnego Spółce za dany miesiąc za świadczone przez nią usługi. Opisany we wniosku cykl rozliczeń jest udokumentowany wystawianymi przez Spółkę co miesiąc fakturami (zaliczkowymi oraz rozliczeniowymi), jak również wstępnymi potwierdzeniami zapłaty wystawianymi przez kontrahenta również w cyklu miesięcznym. Załącznik do umowy na usługi inżynieryjne wskazanej we wniosku zawiera harmonogram prac wykonywanych przez Spółkę.

Dokumentacja potwierdzająca wykonanie usług na rzecz kontrahenta obejmuje w szczególności faktury sprzedaży, dla których podstawą są faktury zakupu od podwykonawców wraz z odpowiednią dokumentacją dodatkową. Te dokumenty, zgodnie z umowami z podwykonawcami, stanowią dowody pozwalające na potwierdzenie należytego wykonania usług. W konsekwencji, dokumentacja otrzymywana od wykonawców i podwykonawców stanowi również część dokumentacji przekazywanej przez Spółkę kontrahentowi w ramach miesięcznego cyklu fakturowania.

Mając powyższe na uwadze, należy zgodzić się z Państwem, że przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych za świadczenie usług inżynieryjnych na rzecz Kontrahentów, Spółka powinna rozpoznać na koniec miesiąca, którego dotyczy dana faktura, ponieważ Usługi inżynieryjne, o których mowa we wniosku są rozliczane w okresach rozliczeniowych.

Zatem, dla celów CIT Spółka powinna rozpoznać wartość Faktur za usługi inżynieryjne jako przychód podatkowy zgodnie z art. 12 ust. 3c ustawy o CIT.

Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.

Państwa wątpliwości budzi także kwestia, czy podstawę kalkulacji przychodu Spółki za dany miesięczny okres rozliczeniowy powinny stanowić Koszty Własne poniesione przez Spółkę w danym miesiącu oraz Koszty Podwykonawców wyłącznie w przypadku, gdy dotyczą prac podwykonawców zaakceptowanych przez Spółkę.

Jak wynika z wniosku, zgodnie z zawartymi umowami wynagrodzenie przysługujące Państwu obliczane jest jako poniesione przez Spółkę koszty powiększone o odpowiedni narzut zysku.

Koszty Własne Spółki, to koszty, które Spółka poniosła w danym miesiącu w związku ze świadczeniem usług na rzecz Kontrahenta w ramach prac inżynieryjnych wykonywanych bezpośrednio przez Spółkę. Tym samym, Koszty Własne powinny stanowić podstawę kalkulacji wynagrodzenia Spółki za dany miesięczny okres rozliczeniowy, bowiem wynika to wprost z ustaleń umownych dokonanych przez Spółkę z Kontrahentem. Natomiast Koszty Podwykonawców stają się definitywnie kosztami dla Spółki dopiero po przeprowadzeniu stosownej weryfikacji zakresu wykonanych prac (w tym ich parametrów technicznych i jakościowych). W momencie akceptacji prac wykonanych przez podwykonawców można uznać, że zostały one wykonane bezpośrednio na rzecz Spółki, a pośrednio na rzecz Kontrahenta. Do czasu formalnej akceptacji prac wykonanych przez podwykonawców nie jest znana ostateczna kwota wynagrodzenia podwykonawcy, a co za tym idzie kwota kosztu poniesionego przez Spółkę z tego tytułu. Tym samym, dopiero w momencie formalnej akceptacji prac podwykonawców możliwe jest precyzyjne ustalenie wysokości kosztu, który może zostać uwzględniony w bazie kosztowej stanowiącej podstawę kalkulacji wynagrodzenia Spółki za dany miesięczny okres rozliczeniowy.

Mając na uwadze opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego wskazać należy, że podstawę kalkulacji przychodu Spółki za dany miesięczny okres rozliczeniowy powinny stanowić Koszty Własne poniesione przez Spółkę w danym miesiącu oraz Koszty Podwykonawców wyłącznie w przypadku, gdy dotyczą prac podwykonawców zaakceptowanych przez Spółkę.

Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy:

·      stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz

·      zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanego przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Wskazać należy, że powołane we wniosku interpretacje indywidualne zostały wydane w indywidualnych sprawach innych podmiotów i nie wiążą organu w sprawie będącej przedmiotem wniosku.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.