Skutki podatkowe dla sprzedawcy energii elektrycznej z tytułu umorzenia depozytu prosumenckiego na podstawie art. 4c ust. 6 ustawy OZE.
Spółka z o.o. prowadząca handel energią elektryczną planuje oferować usługi zarządzania nadwyżkami energii osobom fizycznym posiadającym instalacje fotowoltaiczne (mikroinstalacje) połączone z magazynami energii. Spółka będzie działać na podstawie umów cywilnoprawnych, rozliczając się z klientami na koniec 12-miesięcznych okresów, sprzedając…
Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe
Szanowni Państwo,
stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
21 stycznia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 15 stycznia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczący podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie skutków podatkowych dla sprzedawcy energii elektrycznej z tytułu umorzenia depozytu prosumenckiego na podstawie art. 4c ust. 6 ustawy OZE. Treść wniosku jest następująca:
Opis zdarzenia przyszłego
Sp. z o.o. („Wnioskodawca” lub „Spółka”) jest osobą prawną, podmiotem zarejestrowanym w Krajowym Rejestrze Sądowym, podlegającym w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w podatku dochodowym od osób prawnych („CIT”).
Podstawowa działalność gospodarcza Wnioskodawcy polega na handlu energią elektryczną (PKD 35.15.Z). Spółka będzie oferować swoje usługi osobom fizycznym nieprowadzącym działalności gospodarczej („Klienci”), będących podatnikami podatku dochodowego od osób fizycznych („PIT”) z miejscem zamieszkania w Polsce. Spółka będzie działać w imieniu i na rzecz Klientów w zakresie dysponowania nadwyżkami energii elektrycznej. Klientami będą właściciele instalacji fotowoltaicznej („Instalacja PV”), która stanowi mikroinstalację zgodnie z art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1361 z późn. zm.; „ustawa OZE”). Instalacje PV będą połączone z magazynami energii elektrycznej („Magazyny”) w rozumieniu art. 2 pkt 17 ustawy OZE oraz art. 3 pkt 10k ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 266 z późn. zm.; „Prawo Energetyczne”).
Spółka uzyska koncesję na obrót energią elektryczną. Spółka będzie dysponować energią elektryczną Klienta na podstawie umowy cywilnoprawnej. Klienci będą podmiotami o statusie prosumenta energii odnawialnej zgodnie z art. 2 pkt 27a ustawy OZE lub niedysponujące takim statusem. Klienci nie będą występować o taką koncesję i nie będą prowadzić działalności gospodarczej w zakresie handlu energię elektryczną. Wytworzona w Instalacji PV energia elektryczna, której nadwyżka może zostać przechowywana w Magazynach, zostanie przeznaczona na potrzeby własne Klientów oraz do odpłatnego zbycia.
Wnioskodawca będzie zarządzać nadwyżkami energii, które zostaną wyprodukowane w Instalacjach PV i zostaną przekazane do Magazynów. Spółka będzie miała status sprzedawcy energii elektrycznej zgodnie z art. 40 ust. 1a ustawy OZE.
Rozliczenie Spółki z Klientami nastąpi na koniec umownego 12-sto miesięcznego okresu rozliczeniowego („Okres Rozliczeniowy”). Bilans energetyczny może wtedy wykazać nadwyżki energii elektrycznej. Nadwyżki te trafią następnie z Magazynów do sieci elektroenergetycznej („Sieć”). Na koniec Okresu Rozliczeniowego, zgromadzona w Magazynach nadwyżka energii elektrycznej, zostanie odsprzedana przez Spółkę do Sieci. Dla potrzeb niniejszego Wniosku, Podatnik zakłada, że cena pozostałej na koniec Okresu Rozliczeniowego nadwyżki energii będzie wyższa niż koszt jej zakupu do Magazynu.
Wypłacając do Wnioskodawcy należne wynagrodzenie Spółka pomniejszy wypłatę Wnioskodawcy o przysługujący Spółce udział w zysku („Wynagrodzenie”). Wynagrodzenie będzie pobierane przy sprzedaży przez Spółkę energii do Sieci. Wypłata Wynagrodzenia w takim przypadku będzie wynikać z zawartej umowy z Klientami.
Spółka rozważa obecnie oferowanie Klientom rozliczenie nadwyżek energii w ramach następujących modeli:
a) Model I – wyprodukowaną poprzez Instalację PV, niewykorzystaną energię elektryczną Klienci będą przekazywać do Magazynów, która w razie dodatniego bilansu na koniec Okresu rozliczeniowego, będzie podlegała sprzedaży do Sieci,
b) Model II – Klienci będą w Okresie Rozliczeniowym nabywać energię do Magazynów bezpośrednio z Sieci (niewyprodukowaną w Instalacji PV), a następnie odsprzedawać do Sieci.
Spółka rozliczać się będzie z Klientami z energii wyłącznie w Modelu I. Zgodnie z przepisami Prawa Energetycznego oraz ustawy o OZE Spółka zapewni Klientom niezbędną infrastrukturę i podzielniki, które dla potrzeb rozliczenia się Klientów ze Spółką, umożliwią odczyt ilości zużytej energii (wyprodukowanej uprzednio poprzez Instalację PV) oraz ilość energii zbytej przez Klienta do Sieci z Magazynu. Sprzedaży do Sieci podlegać będzie zatem wyłącznie wyprodukowana energia przez Klientów.
Z technicznego punktu widzenia możliwy jest odczyt ilości wyprodukowanej energii z Instalacji PV, która została przeniesiona do Magazynów, natomiast taki odczyt nie może stanowić podstawy rozliczenia Spółki z Klientami (odrębne przepisy nie przewidują obecnie takiej możliwości).
W przypadku Klientów o statusie prosumenta w rozumieniu ustawy OZE przepisy wprowadzają obowiązek stosowania depozytów prosumenckich (art. 4c ust. 1 ustawy OZE). Wnioskodawca będzie zatem prowadził rozliczenia dla Klientów, w tym rozliczał depozyt prosumencki zgodnie z ustawą OZE. Przepisy ustawy OZE przewidują 12-sto miesięczny okres rozliczeniowy takich depozytów (art. 4c ust. 5 ustawy OZE). Po upływie 12 miesięcy od dnia przypisania danej kwoty środków do depozytu prosumenckiego („Depozyt”) niewykorzystane lub niezwrócone na podstawie przepisu art. 4 ust. 11 pkt 2 ustawy OZE środki będą umarzane przez Spółkę (zgodnie z art. 4c ust. 6 ustawy OZE).
Pytania
1. Czy Spółka będzie płatnikiem PIT wobec Klientów, czyli czy będzie odpowiedzialna za pobór podatku i jego wpłacenie na mikrorachunek podatkowy w przypadku powstania zobowiązania pieniężnego wobec Klienta ?
2. Czy Spółka będzie zobowiązana do wystawienia i wysłania do Klientów, informacji PIT- 11, o których mowa w art. 42a ust. 1 ustawy o PIT w przypadku powstania zobowiązania pieniężnego wobec Klienta ?
3. Czy niewykorzystany lub niezwrócony Depozyt do Klienta, który podlega umorzeniu zgodnie z art. 4c ust. 6 ustawy OZE, stanowi dla Wnioskodawcy przychód podlegający opodatkowaniu CIT?
Przedmiotem niniejszej interpretacji jest ocena stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 3 dotyczącego podatku dochodowego od osób prawnych. W zakresie pozostałych pytań wniosek zostanie rozpatrzony odrębnie.
Państwa stanowisko w sprawie
Ad 3
Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT przychodem w CIT jest wartość otrzymanych rzeczy lub praw, a także wartość innych świadczeń w naturze, w tym wartość rzeczy i praw otrzymanych nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie, a także wartość innych nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych świadczeń […].
Należy zaznaczyć, że o zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do przychodów podatnika CIT decyduje jego definitywny charakter w tym sensie, że w sposób ostateczny faktycznie powiększa ono aktywa tej osoby prawnej.
Przychodem są zatem wszelkie przysporzenia majątkowe o charakterze trwałym, bezzwrotnym, definitywnym, których rzeczywiste otrzymanie powoduje obowiązek zapłaty podatku dochodowego.
W świetle ww. przepisu, aby mówić o powstaniu przychodów z nieodpłatnych świadczeń, to muszą zostać spełnione m.in. dwa następujące warunki:
a) otrzymanie aktywów musi mieć charakter definitywny,
b) przysporzenie następuje kosztem innego podmiotu lub bez uszczerbku dla innych aktywów beneficjenta.
Mając na uwadze powyższe, zastrzeżenia wymaga, że Depozyt nie stanowi depozytu pieniężnego w rozumieniu potocznym. Jest to wyłącznie instrument rozliczeniowy wynikający z przepisów Prawa Energetycznego, służący do kompensowania należności z tytułu sprzedaży i zakupu energii elektrycznej. Brak zwrotu Depozytu do Klienta nie oznacza automatycznie, że Spółka osiągnie jakąkolwiek korzyść finansową. Wnioskodawca jest bowiem zobowiązany do umorzenia Depozytu zgodnie z art. 4c ust. 6 ustawy OZE. Nie otrzymuje on zatem żadnego przysporzenia z tego tytułu. Spółka otrzymuje swoje wynagrodzenie (Wynagrodzenie) wyłącznie, gdy Klient sprzedaje swoje nadwyżki energii do Sieci. Brak takiej sprzedaży oznacza brak podstawy do wypłaty Wynagrodzenia dla Spółki. W takim przypadku, w związku z umorzeniem Depozytów, Spółka nie uzyska żadnej korzyści finansowej lub materialnej.
Podsumowując, niewykorzystany lub niezwrócony Depozyt do Klienta, który podlega umorzeniu zgodnie z art. 4c ust. 6 ustawy OZE, nie stanowi dla Wnioskodawcy przychodu podlegającego opodatkowaniu CIT.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa CIT”),
przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód stanowiący sumę dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych oraz dochodu osiągniętego z innych źródeł przychodów. W przypadkach, o których mowa w art. 21, art. 22 i art. 24b, przedmiotem opodatkowania jest przychód.
Stosownie do art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT,
przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe.
Z ust. 3 art. 12 ustawy wynika, że w przypadku przychodów z działalności gospodarczej, za przychody uważa się również przychody należne podatnikowi, choćby nie zostały one faktycznie otrzymane.
Literalna wykładnia powołanych powyżej przepisów prowadzi do wniosku, że do przychodów podatkowych zalicza się tylko takie przychody, które w danym momencie są trwałe, definitywne i bezwarunkowe.
W konsekwencji, do przychodów podatkowych, podatnik powinien zaliczyć tylko takie przychody, które są mu należne. Nie będą to zatem jakiekolwiek przychody, lecz przychody, w stosunku do których podatnikowi przysługiwać będzie prawo do ich otrzymania i które stanowić będą jego trwałe przysporzenie majątkowe. Co do zasady więc, o zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do przychodów danej osoby prawnej decyduje definitywny charakter tego przysporzenia w tym sensie, że w sposób ostateczny faktycznie powiększa ono aktywa podatnika, a więc takie którymi może on rozporządzać jak właściciel. Ponadto, opierając się na orzecznictwie, jak i wypowiedziach przedstawicieli doktryny prawa podatkowego stwierdzić należy, iż do powstania przychodu podatkowego konieczne jest, aby kumulatywnie wystąpiły poniższe przesłanki:
1. dane przysporzenie ostatecznie, trwale i definitywnie powiększa majątek podatnika;
2. podatnik może danym przysporzeniem swobodnie dysponować, oraz
3. przysporzenie nie znajduje się na liście wyłączeń przewidzianych w ustawie o CIT.
Regulacje dotyczące zasad korzystania z instalacji fotowoltaicznych regulują przepisy ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1361 ze zm.):
Zgodnie z art. 2 pkt 19 i pkt 27a ustawy o OZE:
Użyte w ustawie określenia oznaczają:
19) mikroinstalacja - instalację odnawialnego źródła energii o łącznej mocy zainstalowanej elektrycznej nie większej niż 50 kW, przyłączoną do sieci elektroenergetycznej o napięciu znamionowym niższym niż 110 kV albo o mocy osiągalnej cieplnej w skojarzeniu nie większej niż 150 kW, w której łączna moc zainstalowana elektryczna jest nie większa niż 50 kW.
27a) prosument energii odnawialnej - odbiorcę końcowego wytwarzającego energię elektryczną wyłącznie z odnawialnych źródeł energii na własne potrzeby w mikroinstalacji, pod warunkiem że w przypadku odbiorcy końcowego niebędącego odbiorcą energii elektrycznej w gospodarstwie domowym, nie stanowi to przedmiotu przeważającej działalności gospodarczej określonej zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (Dz.U. z 2022 r. poz. 459 i 830).
Stosownie do art. 4 ust. 1 ustawy o OZE,
Sprzedawca, o którym mowa w art. 40 ust. 1a, dokonuje rozliczenia ilości energii elektrycznej wprowadzonej do sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej wobec ilości energii elektrycznej pobranej z tej sieci w celu jej zużycia na potrzeby własne przez prosumenta energii odnawialnej wytwarzającego energię elektryczną w mikroinstalacji o łącznej mocy zainstalowanej elektrycznej:
1) większej niż 10 kW - w stosunku ilościowym 1 do 0,7;
2) nie większej niż 10 kW - w stosunku ilościowym 1 do 0,8.
W myśl art. 4 ust. 1a pkt 2 ustawy o OZE,
Sprzedawca, o którym mowa w art. 40 ust. 1a, dokonuje rozliczenia wartości energii elektrycznej wprowadzonej do sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej od 1 lipca 2022 r. przez prosumenta energii odnawialnej, prosumenta zbiorowego energii odnawialnej lub prosumenta wirtualnego energii odnawialnej, wytwarzającego energię elektryczną w instalacji odnawialnego źródła energii, której przyłączenie do sieci elektroenergetycznej i wprowadzenie z niej energii elektrycznej do sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej po raz pierwszy nastąpiło po 31 marca 2022 r., z wyłączeniem mikroinstalacji przyłączonych do sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej zgodnie z art. 4d ust. 2-11, wobec wartości energii elektrycznej pobranej z tej sieci w celu jej zużycia na potrzeby własne.
Zgodnie z art. 40 ust. 1 i 1a ustawy o OZE,
1. Obowiązek zakupu energii elektrycznej, o którym mowa w art. 41 ust. 1, art. 42 ust. 1, art. 70c ust. 2 oraz art. 92 ust. 1, wykonuje wyznaczony przez Prezesa URE sprzedawca energii elektrycznej, zwany dalej „sprzedawcą zobowiązanym”, na podstawie umowy, o której mowa w art. 5 ustawy - Prawo energetyczne.
1a. Sprzedawca zobowiązany, o którym mowa w art. 40 ust. 1, ma obowiązek dokonać rozliczenia, o którym mowa w art. 4 ust. 1-3 oraz w art. 38c ust. 3, chyba że rozliczenia dokonuje sprzedawca wybrany przez prosumenta energii odnawialnej, prosumenta zbiorowego energii odnawialnej lub prosumenta wirtualnego energii odnawialnej lub spółdzielnię energetyczną, na podstawie umowy kompleksowej lub umowy sprzedaży.
Jak stanowi art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy o OZE,
Rozliczenia, o którym mowa w ust. 1 i 1a, w odniesieniu do prosumenta energii odnawialnej - dokonuje się z uwzględnieniem zasad, o których mowa w ust. 2a-2d, na podstawie wskazań układu pomiarowo-rozliczeniowego dokonującego pomiaru ilości energii elektrycznej w punkcie poboru energii prosumenta energii odnawialnej.
Szczegółowy sposób rozliczania prosumenta z udostępnionej energii regulują przepisy art. 4 ust. 2a - 7 ustawy o odnawialnych źródłach energii.
Zgodnie z art. 4 ust. 11 ustawy o OZE,
W przypadku gdy:
1) prosument energii odnawialnej w ramach rozliczenia, o którym mowa w ust. 1, nie odbierze energii elektrycznej wprowadzonej do sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej w okresie 12 miesięcy od daty jej wprowadzenia do sieci zgodnie z ust. 5, to nieodebraną energią dysponuje sprzedawca, o którym mowa w art. 40 ust. 1a, w celu pokrycia kosztów rozliczenia, w tym opłat, o których mowa w ust. 4;
2) prosument energii odnawialnej, prosument zbiorowy energii odnawialnej lub prosument wirtualny energii odnawialnej w ramach rozliczenia, o którym mowa w ust. 1a pkt 2, nie wykorzysta zgromadzonych dla danego miesiąca kalendarzowego środków odpowiadających wartości energii elektrycznej wprowadzonej do sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej w tym miesiącu w okresie 12 kolejnych miesięcy kalendarzowych, to niewykorzystane środki stanowią nadpłatę, która jest zwracana prosumentowi energii odnawialnej, prosumentowi zbiorowemu energii odnawialnej lub prosumentowi wirtualnemu energii odnawialnej przez sprzedawcę, o którym mowa w art. 40 ust. 1a, w terminie nie dłuższym niż do końca 13 miesiąca następującego po danym miesiącu (…).
Wysokość zwracanej nadpłaty nie może przekroczyć 20 lub 30 procent wartości energii elektrycznej wprowadzonej do sieci w miesiącu kalendarzowym, którego dotyczy zwrot nadpłaty (art. 4 ust. 11a ustawy OZE).
Jednocześnie, jak stanowi art. 4 ust. 12 ustawy OZE, nadwyżka ilości energii elektrycznej, o której mowa w ust. 11, nie stanowi przychodu w rozumieniu ustawy o CIT.
Art. 4c ust. 1 ustawy OZE stanowi, że sprzedawca, o którym mowa w art. 40 ust. 1a, w celu prowadzenia rozliczeń, o których mowa w art. 4 ust. 1a pkt 2, prowadzi konto dla prosumenta energii odnawialnej, prosumenta zbiorowego energii odnawialnej lub prosumenta wirtualnego energii odnawialnej, zwane dalej „kontem prosumenta”, na którym ewidencjonuje ilości energii elektrycznej i wartości energii elektrycznej, o których mowa w art. 4 ust. 1a, oraz wynikającą z nich wartość środków za energię elektryczną należną prosumentowi za energię elektryczną wprowadzoną do sieci, zwaną dalej „depozytem prosumenckim”.
Jak wynika z przedstawionego opisu sprawy Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą, która polega na handlu energią elektryczną. Spółka oferuje swoje usługi Klientom, tj. osobom fizycznym nieprowadzącym działalności gospodarczej. Klientami będą właściciele instalacji fotowoltaicznej, która stanowi mikroinstalację zgodnie z art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii. Instalacje PV będą połączone z magazynami energii elektrycznej. Na podstawie umowy będzie działać w imieniu i na rzecz Klientów w zakresie dysponowania nadwyżkami energii elektrycznej.
Klienci będą posiadać status prosumenta energii odnawialnej zgodnie z art. 2 pkt 27a ustawy OZE lub nie będą dysponować takim statusem. Klienci nie będą prowadzić działalności gospodarczej, w tym w zakresie handlu energię elektryczną. Spółka będzie miała status sprzedawcy energii elektrycznej zgodnie z art. 40 ust. 1a ustawy OZE.
Klienci będą właścicielami instalacji fotowoltaicznej, która stanowi mikroinstalację zgodnie z art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (OZE). Wytworzona w Instalacji PV energia elektryczna, której nadwyżka będzie przechowywana w połączonych z nią magazynach energii elektrycznej (Magazynach), zostanie przeznaczona na potrzeby własne Klientów oraz do odpłatnego zbycia do sieci elektroenergetycznej. Nadwyżkami energii przekazanymi do Magazynów będzie zarządzał Wnioskodawca.
Rozliczenie spółki z Klientami nastąpi na koniec umownego 12-sto miesięcznego okresu rozliczeniowego. W przypadku nadwyżki energii elektrycznej niewykorzystanej przez nich (dodatni bilans energii) zgromadzonej w Magazynach będzie ona na koniec okresu rozliczeniowego podlegała sprzedaży do sieci przez wnioskodawcę (w ramach Modelu I oferowanego Klientom).
Wypłacając do Klienta należne mu wynagrodzenie z tytułu sprzedaży energii do sieci spółka pomniejszy wypłatę o przysługujący jej udział w zysku (Wynagrodzenie).
Wnioskodawca będzie prowadził rozliczenia dla Klientów posiadających status prosumenta, w tym rozliczał depozyt prosumencki zgodnie z ustawą OZE. Po upływie 12 miesięcy od dnia przypisania danej kwoty środków do depozytu prosumenckiego niewykorzystane lub niezwrócone na podstawie przepisu art. 4 ust. 11 pkt 2 ustawy OZE środki będą umarzane przez Spółkę (zgodnie z art. 4c ust. 6 ustawy OZE).
Państwa wątpliwość dotyczy ustalenia czy niewykorzystany lub niezwrócony Depozyt do Klienta, który podlega umorzeniu zgodnie z art. 4c ust. 6 ustawy OZE, stanowi dla Wnioskodawcy przychód podlegający opodatkowaniu CIT.
Odnosząc się do Państwa wątpliwości podkreślić należy, że w świetle powyższych regulacji depozyt prosumencki odpowiada wartości środków za energię elektryczną, które przysługują prosumentowi za wprowadzą do sieci energię. Przeznaczony jest on na rozliczenie zobowiązań prosumenta z tytułu zakupu energii elektrycznej od sprzedawcy prowadzącego konto prosumenta (art. 4c ust. 2 ustawy OZE).
Umorzenie środków zaewidencjonowanych na depozycie prosumenckim należnych prosumentowi na podstawie art. 4c ust. 6 ustawy OZE oznacza wygaśnięcie tej kwoty środków na koncie prosumenta, która nie została przez niego wykorzystana w przewidzianym terminie lub nie podlega zwrotowi.
Zgodnie z komentarzem I. Przybojewska, M. Czarnecka, T. Ogłódek - Odnawialne źródła energii. Rynek mocy. Inwestycje w zakresie elektrowni wiatrowych. Promowanie energii z wysokosprawnej kogeneracji oraz w morskich farmach wiatrowych. Tom II;
„Niewykorzystaną w tym okresie nadwyżkę wartości energii sprzedanej (wprowadzonej do sieci) nad wartością energii zakupionej (pobranej z sieci) przez prosumenta, pomniejszoną o podlegającą zwrotowi kwotę równą 20% wartości energii elektrycznej wprowadzonej do sieci w miesiącu kalendarzowym, którego dotyczy zwrot nadpłaty, umarza się; prosument nie ma w tym zakresie żadnych roszczeń (art. 4c ust. 6 OZEU)”
Mając więc na uwadze ww. szczególne zasady funkcjonowania depozytu prosumenckiego, w szczególności to, że na mocy ustawy OZE dopuszcza się możliwość umorzenia części kwoty środków depozytu prosumenckiego niewykorzystanych lub niezwróconych prosumentowi oraz okoliczność, że jak wynika z powyższego komentarza prosument nie może mieć w tym zakresie żadnych roszczeń, można uznać, że w zakresie tej umorzonej części nie należy doszukiwać się przysporzenia po stronie dostawcy energii (Wnioskodawcy), który w opisanej sytuacji jest wykonawcą zapisów ustawy OZE.
Podsumowując, niewykorzystany lub niezwrócony Depozyt do Klienta, który podlega umorzeniu zgodnie z art. 4c ust. 6 ustawy OZE, nie stanowi dla Spółki przychodu podlegającego opodatkowaniu CIT.
Wobec powyższego Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 3 należało uznać za prawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Mają Państwo prawo wnieść skargę na tę interpretację indywidualną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo