Interpretacja 0114-KDIP2-2.4010.203.2026.1.RK

Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

13 maja 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wypłaty odszkodowania z tytułu powstałej szkody.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

A. S.A. (dalej również: „Spółka”) jest zakładem produkcyjnym, którego podstawowym profilem działalności jest wytwarzanie komponentów silników (...), budowa kompletnych jednostek napędowych, projektowanie nowych elementów silników (...), świadczenie usług remontu silników jak i komponentów silnikowych, świadczenie specjalistycznych usług obróbki metali oraz świadczenie usług wsparcia inżynieryjnego.

Działalność remontowa Spółki polega na przywracaniu pełnej zdolności komponentów/silników (...). Zakres możliwości remontu/naprawy obejmuje remonty standardowe jak i naprawy specjalne, łącznie z wymianą wymaganych sekcji i/lub elementów.

Spółka jest podmiotem posiadającymi siedzibę w Polsce, zarejestrowanym w kraju dla potrzeb podatku dochodowego od osób prawnych. Rok podatkowy jest równy rokowi kalendarzowemu. Na zlecenie kluczowego kontrahenta krajowego, Spółka podjęła się remontu silnika (…) oraz A. S.A. jest jedynym właścicielem dokumentacji techniczno-remontowej oraz posiada możliwości techniczne do wykonania remontu silników (…) oraz dostosowania silników (…) do wersji (…). Nie istnieje alternatywne/zastępcze rozwiązanie umożliwiające realizację przedmiotowego zamówienia przez inny podmiot w Polsce. Silnik ma przeznaczenie (...) i jest własnością kontrahenta.

W sierpniu 2023 w trakcie operacji przenoszenia silnika (…) po zakończonych pracach remontowych do skrzyni transportowej, doszło do uwolnienia mocowania silnika z przedniej części zawiesia technologicznego, w wyniku czego silnik został uszkodzony wskutek uderzenia przednią częścią o posadzkę.

Po wewnętrznych ekspertyzach stwierdzono, iż silnik nie nadaje się do naprawy. W związku z tym, Spółka skontaktowała się z kontrahentem i poinformowała go o uszkodzeniu silnika.

Jednocześnie Spółka zgodnie z obowiązującymi procedurami wewnętrznymi podjęła działania mające na celu zidentyfikowanie źródła powstałego zdarzenia. W wyniku analizy stwierdzono, iż usługa została wykonana przez Spółkę w zachowaniem najwyższych standardów i wdrożonych przez Spółkę procedur. Pracownicy posiadali aktualne wymagane szkolenia, a maszyny aktualne przeglądy. Nie stwierdzono umyślnej ani nieumyślnej winy pracowników która mogłaby doprowadzić do zdarzenia. W toku wewnętrznej analizy przyczyn zdarzenia nie stwierdzono naruszenia obowiązujących instrukcji, braku wymaganych kwalifikacji personelu ani nieaktualności przeglądów technicznych wykorzystywanych urządzeń.

Kwota szkody dotycząca uszkodzonego silnika (…) została wyliczona przez kontrahenta zgodnie z jego wewnętrznymi procedurami (kontrahent z sektora publicznego). Spółka przyjęła do wiadomości jednostronne stanowisko kontrahenta, który wykluczył możliwość negocjowania wysokości szkody. W celu polubownego zakończenia sporu i zadośćuczynienia interesom kontrahenta, Spółka podjęła decyzję o akceptacji przedstawionego wyliczenia. W związku z powyższym ustalono, iż kontrahent wystawi stosowną notę obciążeniową, której wartość wynika bezpośrednio z kalkulacji kontrahenta.

Jednocześnie Spółka informuje, iż posiada ubezpieczenia majątkowe związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Ubezpieczyciel po przeprowadzeniu postępowania likwidacyjnego zdecydował, iż Spółka otrzyma odszkodowanie związane z przedmiotową sprawą. Ubezpieczyciel przekazał kwotę wynikającą z ubezpieczenia na rachunek bankowy Spółki. Z uwagi na odmienny sposób kalkulacji wartości silnika przez kontrahenta oraz ubezpieczyciela, kwota wypłacona kontrahentowi jest wyższa niż kwota odszkodowania otrzymanego od ubezpieczyciela. Różnicę pomiędzy tymi wartościami Spółka pokryła z własnych środków finansowych.

Pytania

1.  Czy Spółka jest uprawniona do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów, zgodnie z art. 15 ust.1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554; dalej: ustawa o CIT) kwoty zapłaconej kontrahentowi tytułem naprawienia szkody w uszkodzonym silniku, udokumentowanej notą obciążeniową?

2.  W przypadku uznania, że kwota zapłacona kontrahentowi tytułem naprawienia szkody nie stanowi kosztu uzyskania przychodów, czy odszkodowanie otrzymane od ubezpieczyciela w związku z tym samym zdarzeniem nie stanowi przychodu podatkowego na podstawie art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o CIT?

Państwa stanowisko w sprawie

Ad 1

Wydatek na pokrycie szkody opisanej w stanie faktycznym może zostać uznany za koszt uzyskania przychodów Spółki zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.

Ad 2

Jeśli jednak koszty poniesione na pokrycie szkody w zaistniałym stanie faktycznym nie zostaną uznane za koszt uzyskania przychodów to kwota wypłacona Spółce przez ubezpieczyciela nie będzie stanowić przychodu do opodatkowania.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy

Ad 1

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 tej ustawy.

Powyższe oznacza, że podstawową zasadą przewidzianą w ustawie o CIT jest zakwalifikowanie do kosztów uzyskania przychodów wszystkich poniesionych wydatków, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami, w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła przychodów (a więc bezpośrednio i pośrednio są związane z uzyskiwaniem przychodów). Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT wyjątkiem od tej zasady są koszty wymienione w art. 16 ust. 1 tejże ustawy. Wyjątki te, zgodnie z wykładnią prawa podatkowego, należy jednak interpretować ściśle.

Uznanie wydatku za koszt podatkowy wymaga od Spółki wykazania, że wydatek jest racjonalnie i gospodarczo uzasadniony. Każdorazowy wydatek poniesiony przez Spółkę winien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej, z wyjątkiem sytuacji, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza istnienie związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy poniesieniem kosztu a przychodem, bądź zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodu.

W niniejszej sprawie zasadniczą kwestią nie jest samo poniesienie czy udokumentowanie wydatku, lecz prawidłowa kwalifikacja prawna świadczenia spełnionego przez Spółkę na rzecz kontrahenta. Kluczowe jest bowiem ustalenie, czy wypłacona kwota stanowi odszkodowanie objęte dyspozycją art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT, tj. odszkodowanie z tytułu wadliwego wykonania usługi, czy też stanowi wydatek poniesiony w związku z incydentalną szkodą powstałą w toku działalności gospodarczej, pozostający w związku z zachowaniem i zabezpieczeniem źródła przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT. Zdaniem Spółki prawidłowa jest ta druga kwalifikacja. Podsumowując, kosztem uzyskania przychodów będzie zatem taki koszt, który spełnia łącznie następujące warunki:

a)  został poniesiony przez Spółkę, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych Spółki,

b)  jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

c)  pozostaje w związku z prowadzoną przez Spółkę działalnością gospodarczą,

d)  poniesiony został w celu uzyskania przychodów, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów,

e)  został właściwie udokumentowany,

f)   nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ww. ustawy o CIT nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Poniesiony przez Spółkę

Aby wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodu, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, w pierwszej kolejności konieczne jest, aby został on poniesiony przez Spółkę. Ustawa o CIT nie definiuje pojęcia "poniesienie". Natomiast zgodnie ze stanowiskiem prezentowanym w doktrynie i orzecznictwie (Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 grudnia 2019 r. sygn. II FSK 367/18: „Przez "poniesienie" kosztu należy w takim wypadku rozumieć zarówno poniesienie wydatku, jak i zakwalifikowanie faktycznie zrealizowanego odpisu lub innego zmniejszenia aktywów lub zwiększenia strat. (...)"), przez "poniesienie kosztu" należy rozumieć pokrycie kosztów z własnych zasobów majątkowych Spółki. Koszt będzie uznany za poniesiony, o ile nastąpiło uszczuplenie w majątku Spółki poprzez zmniejszenie jego aktywów lub zwiększenie pasywów.

W związku z polubownym załatwieniem sprawy dotyczącej szkody powstałej w majątku kontrahenta, doszło do rzeczywistego rozchodu środków pieniężnych będących w posiadaniu Spółki. Wydatek ten jest odzwierciedlony w księgach rachunkowych i został w sposób rzeczywisty "poniesiony" przez Spółkę poprzez wypłatę ustalonej kwoty na konto kontrahenta.

Definitywny

Definitywne poniesienie kosztu oznacza, że po stronie podatnika dochodzi do rzeczywistego, ostatecznego uszczuplenia majątku wskutek spełnienia świadczenia. W niniejszej sprawie Spółka zaakceptowała roszczenie kontrahenta i dokonała zapłaty kwoty wynikającej z noty obciążeniowej, w konsekwencji czego doszło do rzeczywistego rozchodu środków pieniężnych z majątku Spółki na rzecz kontrahenta. Świadczenie to miało charakter ostateczny z perspektywy relacji pomiędzy Spółką a kontrahentem i doprowadziło do definitywnego wykonania obowiązku naprawienia szkody wobec tego kontrahenta.

Okoliczność, że Spółka otrzymała od ubezpieczyciela częściowe świadczenie związane z tym samym zdarzeniem, nie oznacza, że świadczenie spełnione na rzecz kontrahenta utraciło charakter definitywny. Świadczenie od ubezpieczyciela nie stanowi bowiem zwrotu otrzymanego od kontrahenta ani korekty rozliczenia pomiędzy stronami tego stosunku. W konsekwencji, w ocenie Spółki, wydatek poniesiony na rzecz kontrahenta spełnia przesłankę definitywności.

Związany z prowadzoną działalnością gospodarczą

Aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodów konieczne jest wykazanie przez Spółkę związku poniesionego wydatku z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą. W świetle powyższego należy wskazać, że jednym z podstawowych obszarów działalności Spółki jest świadczenie usług remontu/naprawy silników (...) polegających na przywracaniu pełnej zdatność komponentów/silników (...). Szkoda powstała podczas przygotowywania wyremontowanego silniku do transportu do kontrahenta. Jest to jeden z ostatnich elementów usługi związanej z naprawą silnika. Bez niej nie byłoby możliwe zrealizowanie tej usługi. Z racji tego, iż Spółka posiada umowę na remont kolejnych silników od tego kontrahenta sprawą kluczową jest utrzymanie dobrych relacji z kontrahentem oraz pokrycie powstałej szkody.

W ocenie Spółki wydatek na pokrycie szkody w majątku kontrahenta wykazuje ścisły związek z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą i możliwością realizacji przyszłych kontraktów z kluczowym kontrahentem Spółki. W konsekwencji, zdaniem Spółki, pokrycie szkody spełnia warunek związku z prowadzoną przez Spółkę działalnością gospodarczą.

Powiązany z przychodami - bezpośrednio lub pośrednio

Warunek celowości poniesienia kosztu oznacza, że dany koszt musi być poniesiony w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów. Celowość poniesienia kosztu należy oceniać mając na uwadze jego racjonalność oraz gospodarcze uzasadnienie, a także istnienie związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy poniesionym kosztem a uzyskiwaniem przychodów bądź zabezpieczeniem i zachowaniem źródła przychodów.

Zarówno w orzecznictwie jak i w doktrynie wskazuje się, że przesłanka ta jest także spełniona, jeżeli dany koszt nie jest bezpośrednio związany z osiągnięciem przychodu, ale jest ponoszony z zamiarem zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów - wyrok NSA z dnia 28 stycznia 2015 r. sygn. II FSK 3116/12, wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2020 r. sygn. II FSK 1330/19, w którym Sąd wskazał, że: "(...) należy (...) przykładać szczególne znaczenie do prawidłowej wykładni terminów "zachowanie" i "zabezpieczenie" źródła przychodów. W szczególności, jeżeli jako zabezpieczenie źródła przychodów należy rozumieć koszty poniesione na ochronę istniejącego (podstawowego) źródła przychodów, w taki sposób, aby to źródło funkcjonowało w bezpieczny sposób. W dynamicznie zmieniającej się rzeczywistości gospodarczej, poniesienie pewnych wydatków (zapłata kary umownej nie wyłączonej z kosztów uzyskania przychodów w art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT czy odszkodowania) może ograniczać wydatki, które zachwiałyby możliwością uzyskiwania przychodów z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Istotne jest więc, aby kwalifikując dany wydatek jako koszt podatkowy uwzględniać również kwestię logicznego ciągu zdarzeń determinujących określone i konkretne działania Spółki.

Odnosząc powyższe do rozważanego stanu faktycznego, Spółka pragnie zaznaczyć, że poniesienie wydatku za powstałą szkodę pozwala na zachowanie i zabezpieczenie źródła przychodów Spółki, jakim jest prowadzona przez niego działalność gospodarcza w branży (...). Spółkę łączy z kontrahentem wieloletnia współpraca oraz Spółka posiada umowy na remonty kolejnych silników. Jest to główny krajowy kontrahent i dobre relacje z nim wpływają na przyszłą współpracę.

Jak wskazano w opisie stanu faktycznego, polubowne rozstrzygnięcie w zakresie zapłaty za szkodę w majątku kontrahenta, zapobiegnie potencjalnym dodatkowym sporom oraz uchyli niepewności co do roszczeń stron. W przypadku braku tej wypłaty, Spółka mogłaby być narażona na utratę reputacji w relacji z głównym kontrahentem oraz na ponoszenie znacznie wyższych kosztów na drodze sądowej i poniesienia dodatkowych kosztów procesowych. Dodatkowo istniało ryzyko zawieszenia dalszej współpracy i wycofanie się kontrahenta z umowy na kolejne remonty silników (...) co w konsekwencji mogłoby znacznie ograniczyć wysokość osiągniętych w przyszłości przychodów W konsekwencji z perspektywy Spółki akceptacja roszczenia w celu polubownego zakończenia sporu, ograniczenia kosztów eskalacji i zabezpieczenia źródła przychodów miała na celu zachowanie dobrych relacji z głównym kontrahentem i umożliwienie jak najszybszej kontynuacji współpracy oraz ograniczenie wielkości kosztów, które Spółka musiałaby ponieść. Działanie Spółki należy zatem uznać za ekonomicznie uzasadnione, mające na celu zachowanie i zabezpieczenie źródła przychodów.

Udokumentowany

W celu ujęcia danego kosztu w kosztach uzyskania przychodów, na Spółce spoczywa ciężar udowodnienia faktu poniesienia tego kosztu, w tym poprzez jego odpowiednie udokumentowanie. Regulacje ustawy o CIT dotyczące kosztów uzyskania przychodów nie określają zasad, według których powinno odbywać się dokumentowanie poniesienia kosztów. W konsekwencji, co do zasady, dowodem poniesienia kosztów może być każdy dokument źródłowy, który w sposób rzetelny i wiarygodny potwierdza faktyczne poniesienie kosztu oraz jego wysokość.

Wnioskodawca wskazuje, że poniesienie wydatku oraz okoliczności jego poniesienia znajdują potwierdzenie nie tylko w nocie obciążeniowej i dokumentach księgowych, lecz również w korespondencji z kontrahentem, wewnętrznej analizie przyczyn zdarzenia.

W konsekwencji, w ocenie Spółki, warunek dotyczący udokumentowania kosztu należy uznać za spełniony.

Nieznajdujący się w art. 16 ustawy o CIT

Artykuł 16 ust. 1 ustawy o CIT, zawiera enumeratywną listę wyłączeń z kosztów uzyskania przychodów, co oznacza, że każdy koszt dający się zakwalifikować do którejkolwiek z pozycji wymienionej na tej liście nie będzie mógł być zaliczony do kosztów uzyskania przychodów, nawet jeśli był poniesiony w celu osiągnięcia przychodów. To czy dany wydatek kwalifikuje się do listy wyłączeń z kosztów uzyskania przychodów wskazanej w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, wymaga również indywidualnej analizy w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej i w żaden sposób (jako odstępstwo od reguły wskazanej w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT), nie może być dokonywany w sposób rozszerzający.

Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT „nie uważa się za koszty uzyskania przychodów kar umownych i odszkodowań z tytułu wad dostarczonych towarów, wykonanych robót i usług oraz zwłoki w dostarczeniu towaru wolnego od wad albo zwłoki w usunięciu wad towarów albo wykonanych robót i usług". Istotą tego przepisu jest niezaliczanie do kosztów uzyskania przychodów kar umownych i odszkodowań związanych generalnie z wadami towarów lub usług bądź zwłoką w usuwaniu tych wad, a nie wszystkich kar i odszkodowań.

Przepisy ustawy o CIT nie definiują w odrębny sposób terminu "wadliwy", wobec czego należy uznać, że pojęcie to powinno być w kontekście analizowanego przepisu rozumiane w sposób przyjęty w języku potocznym. Na gruncie języka polskiego słowo "wadliwy" oznacza tyle, co "mający wady, usterki defekty, wskazujący braki, błędy, niewłaściwy, nieprawidłowy, niepoprawny" (Nowy Słownik języka polskiego, PWN, Warszawa 2003). Za obarczoną wadliwością należy uznać usługę, która została wykonana w sposób niepełny ("wskazuje braki"), np. nie zostały spełnione wszelkie obowiązki ciążące na wykonawcy z mocy umowy zawartej z zamawiającym lub na mocy obowiązujących przepisów prawa.

W ocenie Spółki wypłata na rzecz kontrahenta nie stanowi odszkodowania z tytułu wadliwego wykonania usługi remontowej w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT. Prace remontowe zostały wykonane, natomiast zdarzenie skutkujące uszkodzeniem silnika miało charakter incydentalny i nastąpiło na etapie czynności związanych z przemieszczeniem silnika po zakończeniu prac remontowych i w związku z przygotowaniem go do transportu. Źródłem szkody nie była wada technologiczna remontu, nieprawidłowe przywrócenie sprawności silnika ani zwłoka w usunięciu wad.

Tym samym wypłacona kwota nie mieści się w zakresie art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT. Konieczność zapłaty kar umownych, które normuje art. 483 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 z późn. zm.) (dalej: Kodeks Cywilny), czy też odszkodowań przewidzianych w art. 361 k.c. może wynikać z różnych przyczyn, zasadniczo jednak każde z tych rozwiązań znajduje zastosowanie z powodu nienależytego (w tym nieterminowego) wykonania zobowiązania bądź też jego niewykonania w ogóle. To zaś oznacza, że przyczyna rodzajowa rzeczonych odszkodowań i kar umownych jest taka sama, choć jednocześnie obie instytucje różnią się co do istoty. W szczególności kara umowna może być zastrzeżona jedynie w umowie, podczas gdy odszkodowanie należne jest z mocy prawa. Do tego odszkodowanie jest związane z niewykonaniem zobowiązania każdego rodzaju, gdy tymczasem kara umowna może mieć zastosowanie tylko w wypadku zobowiązania niepieniężnego. Ponadto kara umowna jest niezależna od wysokości szkody doznanej przez wierzyciela, wysokość odszkodowania nie jest natomiast z góry określona i nie może być wyższa od doznanej przez wierzyciela szkody majątkowej. Odszkodowanie znajduje zastosowanie wyłącznie w przypadku, gdy po stronie wierzyciela powstanie szkoda. W uchwale z dnia 6 listopada 2003 r. Sąd Najwyższy (III CZP 61/03) przyjął natomiast, że kara umowna należy się nawet wtedy, gdy wierzyciel szkody nie poniósł. Odszkodowanie pełni funkcję kompensacyjną - stanowi finansową rekompensatę uszczerbku, który powstał u osoby poszkodowanej wskutek zdarzenia wywołującego szkodę - zdarzenia związanego z wadami dostarczonych towarów lub usług bądź zwłoką w usuwaniu tych wad.

Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 czerwca 2023 r., sygn. II FSK 2961/20, Spółka podkreśla, że "nie sposób zgodzić się z twierdzeniem, iż zamiarem ustawodawcy było wyłączenie z kosztów uzyskania przychodów każdego przypadku nienależytego wykonania obowiązku dłużnika wynikającego ze stosunku obligacyjnego, bez względu na to czy odpowiedzialność oparta jest na zasadzie winy, czy na zasadzie ryzyka. Zapatrywanie to pozostaje bowiem w sprzeczności z brzmieniem art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT, który nie odnosi się do kar umownych w ogólności, ale tylko do jednego ich typu - kar z tytułu wad dostarczonych towarów i usług (oraz nieterminowego usunięcia tych wad lub dostarczenia towarów lub usług wolnych od wad). Skoro zatem ustawodawca wyjątek od zasady uznawania za koszty uzyskania przychodów wszelkich kosztów poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów (art. 15 ust. 1 ustawy o CIT) w art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT odniósł tylko do określonej kategorii kar umownych, rozszerzanie tego wyjątku na inne kategorie kar umownych, płaconych z innych tytułów, nie jest uprawnione ani dopuszczalne. Oceny tej nie może zmienić nawet powołanie się na zasadę autonomii prawa podatkowego i zanegowanie prawidłowości odwołania się do rozumienia określonych pojęć w prawie cywilnym, albowiem już sama analiza gramatyczna art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT nie prowadzi do odnalezienia w nim pojęć, które tam nie występują; w szczególności dostarczenia towarów lub usług obarczonych wadami nie sposób utożsamić z dostarczeniem towarów lub usług niewadliwych, ale z opóźnieniem".

Dokonując oceny Wydatku poniesionego przez Spółkę w opisanym stanie faktycznym należy w pierwszej kolejności uznać, że jest to wydatek związany z prowadzoną przez niego działalnością i ma na celu uzyskanie przychodów podlegających opodatkowaniu.

W opisanym przez Spółkę stanie faktycznym brak jest podstaw do twierdzenia, że poniesiony wydatek dotyczy szkody powstałej w wyniku świadomego działania lub rażących zaniedbań Wnioskodawcy.

Istotną okolicznością jest również to, że Spółka zaakceptowała roszczenie przedstawione przez kontrahenta w celu polubownego zakończenia sporu, ograniczenia ryzyka dalszej eskalacji oraz zachowania relacji gospodarczej z kluczowym kontrahentem.

Zdaniem Spółki, oceniając sytuację opisaną w przedmiotowym stanie faktycznym stwierdzić należy, że poniesiony przez Spółkę wydatek na naprawienie szkody powinien zostać zaliczony do kosztów podatkowych i nie podlega ograniczeniom wymienionym w katalogu art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT.

Kwalifikując dany wydatek jako koszt podatkowy, należy uwzględniać logiczny ciąg zdarzeń determinujących określone i konkretne działania podatnika. Należy zatem oceniać racjonalność określonego działania dla całokształtu prowadzonej przez niego aktywności rynkowej. Podkreślić należy, że za koszty uzyskania przychodu uważa się również koszty pośrednio związane z przychodami oraz dotyczące całokształtu działalności podatnika. Ocena zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodu nie powinna zaś ograniczać się do jednostkowego zdarzenia, ale uwzględniać i rozpatrywać dany wydatek (tu: zapłaty za szkodę) w ramach całości źródła przychodu, które nie tylko przynosi przychód, ale którego funkcjonowanie nierozerwanie wiąże się z ponoszeniem wydatków, kosztów.

Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w interpretacji z dnia 27 marca 2015 r. (IPPB3/423-1242/14-4/DP) podał następujące przesłanki odpowiedzialności odszkodowawczej, których wystąpienie w przypadku wypłaty odszkodowania umożliwia rozpoznanie kosztu podatkowego:

1)  nie występuje ewidentna wina umyślna w działaniach Spółki,

2)  nie dochodzi do obejścia przepisów prawa,

3)  nie wynikają z działań Spółki niezgodnych z zasadami współżycia społecznego. W ocenie Spółki, przedmiotowe zdarzenie wyczerpuje wszystkie te okoliczności.

Nie występuje ewidentna wina umyślna w działaniach Spółki.

Opisany w stanie faktycznym upadek nie był wynikiem celowego działania pracowników Spółki. Spółka, dochowała należytej staranności w zakresie utrzymania urządzeń transportowych w bardzo dobrym stanie technicznym (urządzenia przechodzą regularne przeglądy techniczne) oraz szkolenia stanowiskowe pracowników w zakresie powierzonych obowiązków.

W toku analizy przyczyn zdarzenia nie stwierdzono naruszenia obowiązujących procedur, braku kwalifikacji personelu ani uchybień w utrzymaniu wykorzystywanego sprzętu. Zdarzenie miało charakter incydentalny i mieściło się w ryzyku operacyjnym związanym z prowadzeniem specjalistycznej działalności remontowej.

Jednocześnie, Spółka informuje, iż po tym zdarzeniu powołała zespół, który wprowadził zmiany do procesu, aby ograniczyć takie ryzyko w przyszłości.

Nie dochodzi do obejścia przepisów prawa.

Spółka uważa, iż opisane zdarzenie nie jest obejściem prawa. W przytoczonych powyżej argumentów wynika, iż Spółka posiada argumenty pozwalające jej zaliczyć wypłacone środki za szkodę do kosztów podatkowych.

Nie wynikają z działań Spółki niezgodnych z zasadami współżycia społecznego.

Zdaniem Spółki, opisany wypadek wynika z ryzyka związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej w zakresie usługach remontowych. Jednocześnie współpraca z kontrahentem w zakresie zapłaty za szkodę poniesioną w jego majątku jest zgodna z najlepszymi praktykami w branży i są zgodne z zasadami współżycia społecznego.

W związku z tym, w świetle powyższych argumentów, Spółka uważa, iż wydatek na pokrycie szkody opisanej w stanie faktycznym może zostać uznany za koszt uzyskania przychodów Spółki zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.

Ad 2

Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT otrzymane pieniądze i wartości pieniężne co do zasady stanowią przychód podatkowy. Jednocześnie art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o CIT przewiduje, że do przychodów nie zalicza się zwróconych innych wydatków niezaliczonych do kosztów uzyskania przychodów. Oznacza to, że dla oceny skutków podatkowych świadczenia otrzymanego przez Spółkę od ubezpieczyciela kluczowe jest ustalenie, czy świadczenie to stanowi zwrot wydatku poniesionego uprzednio przez Spółkę na rzecz kontrahenta, który nie został zaliczony do kosztów uzyskania przychodów.

W ocenie Spółki w przedstawionym stanie faktycznym warunek ten jest spełniony. Istnieje bowiem bezpośredni i funkcjonalny związek pomiędzy kwotą wypłaconą kontrahentowi a świadczeniem otrzymanym od ubezpieczyciela. Oba przepływy dotyczą tego samego zdarzenia szkodowego, tj. uszkodzenia silnika kontrahenta, a świadczenie ubezpieczyciela ma na celu ekonomiczne zrekompensowanie Spółce ciężaru wydatku poniesionego na naprawienie tej szkody. Otrzymane świadczenie nie ma zatem charakteru samodzielnego, odrębnego przysporzenia, lecz pozostaje w ścisłym związku z wydatkiem poniesionym przez Spółkę na rzecz kontrahenta.

W konsekwencji, jeżeli kwota zapłacona kontrahentowi tytułem naprawienia szkody nie zostanie zaliczona do kosztów uzyskania przychodów, to świadczenie otrzymane od ubezpieczyciela - jako zwrot wydatku niezaliczonego do kosztów uzyskania przychodów - powinno korzystać z wyłączenia z przychodów na podstawie art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o CIT. Należy przy tym podkreślić, że wyłączenie to może dotyczyć wyłącznie tej części otrzymanego świadczenia, która odpowiada zwrotowi wydatku niezaliczonego do kosztów uzyskania przychodów. W przedstawionym stanie faktycznym kwota otrzymana od ubezpieczyciela jest niższa niż kwota wypłacona kontrahentowi, wobec czego - przy założeniu, że wydatek na rzecz kontrahenta nie stanowi kosztu uzyskania przychodów - całość otrzymanego odszkodowania mieści się w granicach art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o CIT.

Za neutralnością podatkową odszkodowań opowiadają się organy podatkowe. M.in. Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w interpretacji z dnia 19 grudnia 2008 r., znak IPPB5/423-69/08-2/AS, podzielił stanowisko podatnika, że jeśli wypłacone przez podatnika odszkodowanie nie stanowi kosztu uzyskania przychodów, to odszkodowanie od ubezpieczyciela nie stanowi przychodu podatnika. Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie zgodził się z podatnikiem, że nie dojdzie do powstania przychodu z tytułu otrzymania odszkodowania od ubezpieczyciela w sytuacji, gdy podatnik nie zaliczył do kosztów uzyskania przychodów wydatków na pokrycie szkód w dostarczanych kontrahentom towarach (tak w interpretacji z dnia 25 stycznia 2010 r., znak IPPB3/423-817/09-2/PD).

Podobne stanowisko zajmuje Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy w interpretacji z dnia 3 lipca 2009 r., znak ITPB3/423-194/09/MK. Zdaniem tego organu „jeżeli świadczenie pieniężne uzyskane od ubezpieczyciela lub podwykonawcy obejmowało koszty dotyczące wyrządzonych szkód w towarach powstałych podczas wykonywania usługi transportowej to pod względem podatkowym może być ono uznane za zwrot poniesionych wydatków (kategoria kosztów obejmuje pojęcie wydatków), które nie zostały zaliczone do kosztów podatkowych, i dlatego ich zwrot nie stanowi przychodu podatkowego".

Powyższe stanowisko zostało wyrażone również w interpretacji Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 19 sierpnia 2010 r. Znak IBPBI/2/423-1049/10/BG czy pismo Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 3 kwietnia 2020 r. Znak ITPB1/4511-545/16-5/MR/20-S/DP Spółka zwraca również uwagę na wyrok WSA w Gdańsku z dnia 12 czerwca 2007 r., sygn. akt I SA/ Gd 357/07, w którym Sąd orzekł, że kwota odszkodowania wypłacona podatnikowi, który uprzednio poniósł wydatki związane ze zdarzeniem wywołującym szkodę, a które nie mogły zostać zaliczone w ciężar kosztów uzyskania przychodów, w wysokości odpowiadającej poniesionym wydatkom, na podstawie art. 12 ust. 4 pkt 6a Ustawy nie stanowi przychodu podatnika. Przychodem będzie natomiast nadwyżka otrzymanego odszkodowania nad poniesionymi wydatkami.

W wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 czerwca 2017 r. sygn. akt I SA/Gd 348/17 sąd stanął na stanowisku, iż jednoczesne nie zaliczenie kosztów wypłaconych za szkodę kontrahentowi do kosztów uzyskania przychodów i równoczesne zaliczenie otrzymanego odszkodowania od ubezpieczyciela do przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych byłoby podwójnie nie korzystne dla spółki, a powinno być neutralne.

Sąd stwierdził, „Wskazać należy, że przyjęcie przeciwnej wykładni prowadziłoby do sytuacji, w której podatnik nie mógłby zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów odszkodowania zapłaconego, a musiałby zaliczyć do przychodu odszkodowanie otrzymane, które w całości przekazał kontrahentowi. W sytuacji takiej podatnik nie uzyskał żadnego przysporzenia majątkowego, od którego należałoby uiścić podatek dochodowy. Obciążenie podatnika podatkiem w takiej sytuacji, należałoby uznać za niesłuszne i krzywdzące podatnika.

Podobne stanowisko znalazło uznanie w wyroku WSA w Warszawie z 26 listopada 2019 r., III SA/Wa 792/19 potwierdzone wyrokiem NSA z dnia 29 listopada 2022 .sygn.. akt II FSK 726/20 w którym Sąd orzekł, że norma wyrażona w art. 12 ust. 4 pkt 6a u.p.d.o.p wymaga zaistnienia związku funkcjonalnego między poniesionym wydatkiem (…) a jego zwrotem (wypłatą odszkodowania na rzecz (…) przez ubezpieczyciela). Jeżeli zatem podatnik poniesie wydatek niezaliczony do kosztów uzyskania przychodów oraz otrzyma równowartość tego wydatku, to uzyskana kwota nie powinna być zaliczona do przychodu.

Należy przy tym podkreślić, że wyłączenie z przychodów, o którym mowa w art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o CIT, może dotyczyć wyłącznie tej części otrzymanego świadczenia, która odpowiada zwrotowi wydatku niezaliczonego do kosztów uzyskania przychodów. W przedstawionym stanie faktycznym kwota otrzymana od ubezpieczyciela jest niższa niż kwota wypłacona kontrahentowi, wobec czego - przy założeniu, że wydatek na rzecz kontrahenta nie stanowi kosztu uzyskania przychodów - całość otrzymanego odszkodowania mieści się w granicach wyłączenia przewidzianego w art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o CIT.

Ponieważ art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy dotyczy jedynie sytuacji, w której następuje zwrot wydatków niezaliczonych kosztów wypłaconych za szkodę kontrahentowi do kosztów uzyskania przychodów, przepis ten nie znajdzie zastosowania w wypadku, gdy koszty wypłacone kontrahentowi za szkodę w jego majątku zostaną uznane za koszt uzyskania przychodów Spółki. Jeśli koszty takie byłyby uznane za koszt uzyskania przychodów, to odszkodowanie otrzymane od ubezpieczyciela powinno być uznane za przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych.

Nie ulega wątpliwości, iż w przedmiotowej sprawie istnieje nierozerwalny związek pomiędzy zapłatą za szkodę kontrahentowi a otrzymanym odszkodowaniem. W korespondencji z kontrahentem informowaliśmy go, iż szkoda jest objęta ubezpieczeniem. Za zgodą kontrahenta została przekazana do ubezpieczyciela dokumentacja fotograficzna dotycząca zdarzenia jak również inne niezbędne dokumenty związane ze sprawą. Ubezpieczenie wpłynęło do spółki w miesiącu, w którym została wypłacona kontrahentowi kwota z tytułu szkody dotyczącej uszkodzonego silnika. W związku z tym, aby zachować współmierność przychodów i kosztów oraz w świetle przytoczonych argumentów Spółka stoi na stanowisku, że w przypadku, kiedy wypłacona szkoda nie zostanie zaliczona do kosztów uzyskania przychodów to powiązany z nią wpływ kwoty z korporacyjnego ubezpieczenia majątkowego również nie będzie zaliczony do przychodów podatkowych. Jednakże w przypadku, gdy odszkodowanie zostanie uznane za koszt podatkowy to powiązany z nim przychód z tyt. wypłaty korporacyjnego ubezpieczenia majątkowego będzie dla Spółki przychodem podatkowym.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554., dalej: „updop”):

Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach, należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania. Nie ma przy tym znaczenia, czy dany wydatek przyniósł oczekiwany skutek w postaci osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenie ich źródła. Istotne jest, czy w momencie jego ponoszenia podatnik mógł - obiektywnie oceniając - oczekiwać takiego efektu.

Badanie całokształtu okoliczności faktycznych ma w sprawie kluczowe znaczenie, albowiem kategoria „kosztu podatkowego” nie ma charakteru czysto obiektywnego, rozumianego w sposób formalistyczny, lecz zakłada istnienie elementów subiektywnych zależnych od oceny tych okoliczności. Skoro bowiem ustawodawca zakłada, iż wydatek musi być celowy, to tym samym konieczne jest przeprowadzenie analizy owej celowości, która możliwa jest jedynie w oparciu o fakty przedstawione przez Wnioskodawcę w opisie stanu faktycznego.

Z opisu sprawy wynika, że świadczą Państwo m.in. usługi remontu silników i komponentów silnikowych. Zakres możliwości remontu/naprawy obejmuje remonty standardowe jak i naprawy specjalne. Podjęli się Państwo remontu silnika (… ) - przeznaczenie (...), gdzie jedynym właścicielem dokumentacji techniczno-remontowej posiada A. S.A. W sierpniu 2023 r. w trakcie operacji przenoszenia silnika (...) do skrzyni transportowej, już po zakończonych pracach remontowych, doszło do uwolnienia mocowania silnika z przedniej części zawiesia technologicznego, w wyniku czego silnik został uszkodzony wskutek uderzenia przednią częścią o posadzkę. Po wewnętrznych ekspertyzach stwierdzono, iż silnik nie nadaje się do naprawy.

Jednocześnie, zgodnie z obowiązującymi procedurami wewnętrznymi podjęli Państwo działania mające na celu zidentyfikowanie źródła powstałego zdarzenia. W wyniku analizy stwierdzono, iż usługa została wykonana przez Spółkę w zachowaniem najwyższych standardów i wdrożonych przez Spółkę procedur. Kwota szkody dotycząca uszkodzonego silnika została wyliczona przez kontrahenta zgodnie z jego wewnętrznymi procedurami (kontrahent z sektora publicznego). W celu polubownego zakończenia sporu i zadośćuczynienia interesom kontrahenta, podjęli Państwo decyzję o akceptacji przedstawionego przez kontrahenta wyliczenia (zgodnie z jego wewnętrznymi procedurami) w wyniku czego kontrahent wystawił stosowną notę obciążeniową.

Państwa wątpliwości dotyczą możliwości ujęcia zapłaconej kwoty odszkodowania w kosztach uzyskania przychodów.

Odnosząc się do Państwa wątpliwości, wskazać należy że wydatki na pokrycie szkody nie mieszczą się w dyspozycji art. 16 ust. 1 pkt 22 updop, w szczególności nie stanowią odszkodowania, kar umownych z tytułu wad wykonanych robót i usług bądź zwłoki w usunięciu wad wykonywanych robót i usług. Zdarzenie skutkujące uszkodzeniem silnika miało charakter incydentalny i nastąpiło na etapie czynności związanych z przemieszczeniem silnika już po zakończeniu prac remontowych w z jego przygotowaniem do transportu. Źródłem szkody nie była zatem wada technologiczna remontu, nieprawidłowe przywrócenie sprawności silnika ani zwłoka w usunięciu wad.

Na gruncie prawa cywilnego odszkodowanie za doznaną szkodę majątkową lub niemajątkową uzależnione jest od zaistnienia zdarzenia, z którym przepisy łączą obowiązek naprawienia szkody. Ponadto między działaniem lub zaniechaniem a zaistniałą w jego wyniku szkodą musi istnieć adekwatny związek przyczynowy. Dla zaliczenia odszkodowań, podobnie jak kar umownych, do kosztów uzyskania przychodów niezbędne jest każdorazowo wykazanie, że odszkodowanie spełnia ogólną definicję kosztu podatkowego w rozumieniu art. 15 ust. 1 updop. W takiej sytuacji cel poniesienia wydatku oceniany jest w kontekście konsekwencji (ryzyka) prowadzenia działalności. Za koszty uzyskania przychodów mogą być zatem uznane te odszkodowania, które wynikają z naturalnego ryzyka gospodarczego - ponoszonego mimo zapewnienia staranności działania podatnika. Jeżeli zaś roszczenie odszkodowawcze wynika z działań niegospodarnych, świadomych, rażąco zawinionych, odszkodowanie nie spełnia ogólnej definicji kosztu podatkowego. Zatem, dla zaliczenia wydatku do kosztu uzyskania przychodu konieczne jest wykazanie, że odpowiedzialność odszkodowawcza powstała mimo należytej staranności podatnika.

Tym samym, negatywne wyliczenie kosztów, które zostało uregulowane w art. 16 ust. 1 updop, nie przesądza jeszcze o tym, że wydatek niewskazany w tym przepisie staje się automatycznie kosztem uzyskania przychodów. Dla uznania przedmiotowego wydatku Spółki za koszt uzyskania przychodów niezbędne jest wykazanie, że został on poniesiony w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów.

Podkreślić należy, że kwalifikacja wydatku i ocena możliwości zaliczenia go do kosztów uzyskania przychodów, po stronie podatnika prowadzącego działalność gospodarczą uzasadnia zwiększone w stosunku do podatnika oczekiwania co do umiejętności, wiedzy, skrupulatności i rzetelności, zapobiegliwości i zdolności przewidywania a także znajomości obowiązującego prawa oraz następstw z niego wynikających w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej.

W niniejszej sprawie Spółka ponosi odpowiedzialność na zasadzie ryzyka, a nie na zasadzie winy.

Jak bowiem wynika z opisu sprawy, zgodnie z wewnętrznymi procedurami podjęli Państwo działania mające na celu zidentyfikowanie źródła powstałego zdarzenia (szkody). W wyniku analizy stwierdzono, że usługa została wykonana przez Państwa z zachowaniem najwyższych standardów i wdrożonych przez Spółkę procedur. Pracownicy posiadali aktualne wymagane szkolenia, a maszyny aktualne przeglądy. Nie stwierdzono umyślnej ani nieumyślnej winy pracowników, która mogłaby doprowadzić do zdarzenia. W konsekwencji, w toku wewnętrznej analizy przyczyn zdarzenia nie stwierdzono naruszenia obowiązujących instrukcji, braku wymaganych kwalifikacji personelu ani nieaktualności przeglądów technicznych wykorzystywanych urządzeń.

W takiej sytuacji nie sposób Państwu przypisać umyślnego lub nieumyślnego działania mającego doprowadzić do zdarzenia skutkującego uszkodzeniem silnika. Wydatek poniesiony przez Państwa ma zatem związek z incydentalną, niezawinioną przez Spółkę szkodą powstałą w toku działalności gospodarczej. Wydatek na pokrycie szkody w majątku kontrahenta wykazuje ścisły związek z prowadzoną przez Państwa działalnością gospodarczą oraz możliwością realizacji przyszłych umów z kluczowym kontrahentem Spółki. W przypadku braku pokrycia szkody, Spółka mogłaby zostać narażona na utratę reputacji w relacji z kontrahentem oraz na ponoszenie znacznie wyższych kosztów procesowych na drodze sądowej. Istniało bowiem ryzyko zawieszenia dalszej współpracy i wycofanie się kontrahenta z kolejnych umów na naprawy silników, co mogłoby znacznie ograniczyć wysokość osiąganych przez Państwa przychodów. W konsekwencji akceptacja roszczenia w celu polubownego zakończenia sporu, ograniczenia kosztów eskalacji i zabezpieczenia źródła przychodów miała na celu zachowanie dobrych relacji z kluczowym dla Spółki kontrahentem i jak najszybsze kontynuowanie dalszej współpracy. W okolicznościach niniejszej sprawy pokrycie szkody, na warunkach określonych przez kontrahenta należy zatem uznać za ekonomicznie uzasadnione, mające na celu zachowanie i zabezpieczenie źródła przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 updop.

W świetle powyższego uznać należy, że konieczność pokrycia szkody nie wynikała z ewidentnej winy Spółki, co więcej Spółka dołożyła wszelkich starań, by zapobiec wystąpieniu okoliczności, które są przyczyną wypłacenia odszkodowania.

W rezultacie działania Spółki, których efektem było zapłacenie odszkodowania za zniszczenie silnika wskutek okoliczności niezależnych od Państwa zdeterminowane były, nie tyko celem w postaci zapobieżenia (minimalizowania) strat związanych z wykonywaniem działalności, ale równolegle, celem uzyskania przychodów oraz zachowania ich źródła.

W konsekwencji, poniesienie przez Państwa wydatku na naprawienie szkody pozwala na zachowanie i zabezpieczenie źródła przychodów, jakim jest prowadzona przez Państwa działalność gospodarcza w branży (...).

Jednocześnie należy pamiętać, że ciężar prawidłowego udokumentowania wydatku i wykazania związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy poniesionym wydatkiem a uzyskaniem (zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła) przychodów spoczywa na podatniku. To właśnie podatnik musi wykazać, że poniósł koszt celowy i zasadny z punktu widzenia prowadzonej przez siebie działalności.

Podsumowując, kwota zapłacona kontrahentowi tytułem naprawienia szkody w uszkodzonym silniku, udokumentowana notą obciążeniową, stanowi dla Państwa koszt uzyskania przychodów, o których mowa w art. 15 ust. 1 updop.

Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 1 należało uznać za prawidłowe.

W związku z faktem, że stanowisko w zakresie pytania nr 1 zostało ocenione jako prawidłowe, a Państwa pytanie nr 2 zostało sformułowane warunkowo - w przypadku, gdy stanowisko Spółki w zakresie pytania nr 1 jest nieprawidłowe - odstępuję od odpowiedzi na pytanie nr 2.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2026 r., poz. 622). Aby interpretacja mogła pełnić funkcję ochronną: Państwa sytuacja musi być zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i muszą się Państwo zastosować do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo wnieść skargę na tę interpretację indywidualną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622)