Wydatki eksploatacyjne związane z pojazdami objętymi Modelem będą mogły zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w pełnej wysokości (100%), z wyłączeniem ograniczenia z art. 16 ust. 1 pkt 51 ustawy o CIT, pod warunkiem prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu spełniającej wymogi art. 86a ust. 4 ustawy o VAT, który to wymóg zostanie spełniony na gruncie rozpatrywanego zdarzenia przyszłego.
Spółka z o.o., należąca do grupy kapitałowej, prowadzi działalność taksówkarską i kurierską w modelu platformowym na terenie Polski (ponad 300 lokalizacji). Wnioskodawca wynajmuje od współpracujących kierowców (osób fizycznych) samochody osobowe, które są używane wyłącznie do realizacji zleceń. Spółka ponosi wszelkie koszty eksploatacyjne (paliwo, naprawy, serwis, myjnia, opony, płyny, części) na podstawie faktur wystawionych bezpośrednio na nią. Planowane jest wdrożenie kompleksowego modelu kontrolnego, obejmującego: obowiązek uruchamiania aplikacji flotowej monitorującej całość przemieszczeń pojazdu, zakaz użytku prywatnego z karami umownymi, garażowanie przy miejscu zamieszkania kierowcy ze względów operacyjnych, wewnętrzną procedurę korygującą na wypadek naruszeń oraz prowadzenie…
Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe
Szanowni Państwo,
stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
19 maja 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 19 maja 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w kwestii przyjęcia, że Spółka będzie uprawniona do zaliczania w ciężar kosztów uzyskania przychodów 100% wydatków związanych z używaniem samochodów osobowych (paliwo i wydatki eksploatacyjne) wykorzystywanych wyłącznie do celów działalności gospodarczej, potwierdzonych prowadzoną ewidencją przebiegu pojazdów spełniającą wymogi art. 86a ustawy o VAT.
Uzupełnili go Państwo w odpowiedzi na wezwanie pismem z 25 czerwca 2026 r. (data wpływu 25 czerwca 2026 r.). Treść wniosku jest następująca:
Opis zdarzenia przyszłego
1. Opis Wnioskodawcy i Grupy A.
Wnioskodawca jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością wchodzącą w skład grupy kapitałowej działającej pod marką Grupa A. (dalej: „Grupa A.” lub „Grupa”). Spółka jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług oraz podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych w Polsce.
Przedmiotem działalności Spółki jest prowadzenie - w modelu platformowym - działalności operacyjnej w zakresie usług przewozu osób (taxi) oraz dostaw kurierskich.
Grupa A. prowadzi działalność na terenie całej Polski, obsługując ponad 300 lokalizacji.
2. Model flotowy - opis struktury
W ramach przyjętego modelu operacyjnego Wnioskodawca (dalej także: „Spółka flotowa”) - jako najemca - zawiera umowy najmu pojazdów samochodowych (osobowych) z osobami fizycznymi współpracującymi ze Spółką na podstawie umów cywilnoprawnych (dalej: „kierowcy”), tj. osobami wykonującymi usługi przewozu osób lub dostawy kurierskie na rzecz Spółki.
Pojazdy będące przedmiotem umów najmu są użytkowane przez Spółkę flotową wyłącznie w ramach prowadzonej przez nią działalności gospodarczej, tj. do realizacji zleceń taksówkarskich i kurierskich. Spółka flotowa, jako podmiot, na który wystawiane są faktury za paliwo oraz faktury dokumentujące inne wydatki eksploatacyjne ponosi w całości koszty związane z eksploatacją tych pojazdów, tj. koszty paliwa, napraw, serwisowania, myjni, wymian opon oraz inne wydatki eksploatacyjne (dalej określane łącznie jako: „Wydatki Eksploatacyjne”).
3. Opis planowanego modelu kontrolno-dokumentacyjnego
Spółka flotowa zamierza wdrożyć następujące rozwiązania organizacyjne, umowne i techniczne (dalej łącznie: „Założenia” lub „Model”):
a) Monitoring pojazdów za pośrednictwem aplikacji flotowej
Wszystkie pojazdy objęte Modelem będą monitorowane przez Spółkę za pośrednictwem dedykowanej aplikacji flotowej (aplikacji mobilnej), którą kierowcy będą zobowiązani uruchamiać niezwłocznie po uruchomieniu silnika pojazdu.
Aplikacja będzie w czasie rzeczywistym rejestrować przebieg pojazdu, trasy przyjazdu, godziny oraz dane kierowcy. Spółka będzie mieć stały dostęp do danych generowanych przez aplikację.
Pojazdy objęte Modelem nie będą posiadać dodatkowego, niezależnego modułu GPS (lokalizatora OBD ani zewnętrznego trackera GPS) - monitoring będzie prowadzony wyłącznie w oparciu o dane z aplikacji flotowej.
b) Garażowanie pojazdów w pobliżu miejsc zamieszkania kierowców
Ze względu na skalę operacyjną Grupy A. obejmującą ponad 300 lokalizacji na terenie całej Polski, a także w celu minimalizowania kosztów prowadzenia działalności, Spółka flotowa nie utrzymuje centralnych miejsc garażowania (parkingów firmowych).
Pojazdy są parkowane w pobliżu miejsc zamieszkania poszczególnych kierowców, którzy operują w danych lokalizacjach. Sposób garażowania pojazdów wynika wyłącznie z uzasadnionych względów operacyjno-ekonomicznych (prowadzenie działalności w wielu lokalizacjach na terenie Polski, brak możliwości zorganizowania infrastruktury parkingowej w każdej ze 300+ lokalizacji) i nie ma związku z jakimkolwiek prywatnym użytkowaniem pojazdów przez kierowców.
c) Umowny zakaz użytku prywatnego
Umowy najmu pojazdów (dalej: „Umowy”), które będą zawierane z kierowcami oraz towarzyszące im regulaminy użytkowania pojazdów (dalej: „Regulamin”) - stanowiące obowiązkowy załącznik do każdej umowy, wymagające osobistej akceptacji przez kierowcę, będą zawierać jednoznaczne postanowienia wykluczające możliwość korzystania z pojazdów do celów prywatnych lub w celach niezwiązanych ze świadczeniem usług na rzecz Spółki.
Postanowienia Umowy i Regulaminy będą obejmować w szczególności:
d) Finansowe kary umowne za naruszenie zakazu użytku prywatnego
Umowa oraz Regulamin będą przewidywać automatyczne obciążenie finansowe (karę umowną) na rzecz Spółki za każdy stwierdzony przypadek użytku prywatnego pojazdu, czyli Incydent użytku prywatnego.
Kary umowne będą aktywnie egzekwowane i w każdym przypadku dokumentowane przez Spółkę notami obciążeniowymi. W przypadku powtarzającego się lub rażącego naruszenia Regulaminu oraz Umowy, Umowa będzie rozwiązywana ze skutkiem natychmiastowym.
Kary umowne będą potrącane z wynagrodzenia należnego danemu kierowy w danym okresie rozliczeniowym (w zależności od umowy okresy rozliczeniowe mogą być tygodniowe, miesięczne lub dzienne). Wysokość kary umownej będzie określona na stałym poziomie i będzie wynosić [•] za każdy przypadek naruszenia Umowy oraz Regulaminu.
e) Obowiązkowe uruchomienie aplikacji przy każdym uruchomieniu pojazdu - rejestracja całości przemieszczeń
Kluczowym elementem Modelu będzie bezwzględny wymóg uruchamiania aplikacji flotowej niezwłocznie po każdym uruchomieniu silnika pojazdu, tj. przed rozpoczęciem jazdy danym pojazdem. Obowiązek ten będzie egzekwowany poprzez Regulamin i sankcjonowany karami umownymi.
Aplikacja flotowa będzie rejestrować całość ruchu pojazdu od momentu uruchomienia silnika, w tym przejazdy techniczne, tj. dojazdy do „strefy startowej” danego kursu, do serwisu, myjni oraz na stację benzynową), a nie wyłącznie przejazdy w ramach zleceń platformowych. Innymi słowy, wszelkie przemieszczenia pojazdu bez aktywnej aplikacji będą rejestrowane jako incydenty naruszenia i egzekwowane poprzez naliczenie i pobranie kar umownych.
4. Planowane złożenie informacji VAT-26
Po potwierdzeniu prawidłowości Modelu w interpretacji indywidualnej, Spółka flotowa zamierza złożyć informacje VAT-26 dla każdego pojazdu objętego Modelem, w terminach wynikających z art. 86a ust. 12 ustawy o VAT.
5. Wewnętrzna procedura korygująca na wypadek stwierdzenia Incydentu użytku prywatnego
Spółka wdroży wewnętrzną procedurę księgową (dalej: „Procedura korygująca”), określającą sposób postępowania na wypadek stwierdzenia Incydentu użytku prywatnego.
Procedura korygująca będzie stosowana niezwłocznie po udokumentowaniu Incydentu użytku prywatnego i obejmować będzie następujące kroki:
a) Korekta w zakresie VAT.
Z dniem stwierdzenia Incydentu użytku prywatnego (lub, ostrożnościowo, od początku miesiąca, w którym Incydent nastąpił) Spółka zmieni kwalifikację danego pojazdu na pojazd używany w sposób mieszany i złoży aktualizację informacji VAT-26 w terminie wynikającym z art. 86a ust. 14 ustawy o VAT (tj. do końca miesiąca, w którym nastąpiła zmiana sposobu wykorzystywania pojazdu).
Od daty zmiany kwalifikacji Spółka będzie stosować ograniczone odliczenie VAT w wysokości 50% kwoty podatku naliczonego od wydatków związanych z danym pojazdem, zgodnie z art. 86a ust. 1 ustawy o VAT. Korekta uprzednio odliczonego podatku VAT zostanie uwzględniona w rozliczeniu za okres, w którym powstał obowiązek korekty.
b) Korekta w zakresie CIT
Równocześnie, od daty stwierdzenia Incydentu użytku prywatnego, Spółka zastosuje ograniczenie kosztów uzyskania przychodów do wysokości 75% poniesionych wydatków eksploatacyjnych (w tym wydatków na paliwo) związanych z danym pojazdem, zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 51 ustawy o CIT.
Podstawa limitu zostanie ustalona z uwzględnieniem nieodliczonej części VAT, stosownie do art. 16 ust. 5a ustawy o CIT. Korekta będzie uwzględniana w rozliczeniu CIT za rok podatkowy, w którym Incydent użytku prywatnego został stwierdzony.
c) Dokumentacja
Każdy Incydent użytku prywatnego będzie dokumentowany przez Spółkę w odrębnym rejestrze Incydentów, obejmującym: datę, godzinę i trasę przejazdu zakwalifikowanego jako incydent, dane pojazdu i kierowcy, wyjaśnienia złożone przez kierowcę, dokumentację naliczenia i pobrania kary umownej, informację o złożeniu aktualizacji VAT-26 oraz ewidencję korekt podatkowych w VAT i CIT.
Dokumentacja ta stanowić będzie element materiału dowodowego wykazującego rzeczywiste i efektywne działanie systemu kontroli i jest archiwizowana przez okres nie krótszy niż 5 lat (okres przedawnienia zobowiązań podatkowych).
Wdrożenie Procedury korygującej będzie mieć na celu również ograniczenie ryzyka retroaktywnego zastosowania ograniczenia 75% KUP na podstawie art. 16 ust. 5h ustawy o CIT, poprzez wykazanie, że Spółka reaguje na stwierdzone Incydenty niezwłocznie i w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami.
Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego
Pojazdy samochodowe objęte pytaniami są pojazdami samochodowymi w rozumieniu art. 2 pkt 34 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.; dalej: „ustawa o VAT”), tj. pojazdami samochodowymi w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym o dopuszczalnej masie całkowitej (dalej: „DMC”) nieprzekraczającej 3,5 tony.
Wszystkie pojazdy objęte Modelem opisanym we wniosku są samochodami osobowymi (kategoria M1 według DMC). W tej kategorii mieszczą się również samochody ciężarowe o DMC do 3,5 t (kategoria N1), tj. „dostawcze”, w tym pickupy, vany, furgony.
Pojazdy samochodowe objęte pytaniami nie są pojazdami samochodowymi, o których mowa w art. 86a ust. 9 pkt 1-3 ustawy o VAT. W szczególności pojazdy te:
W konsekwencji, w odniesieniu do pojazdów objętych pytaniami nie znajdują zastosowania dodatkowe badania techniczne ani zaświadczenia okręgowej stacji kontroli pojazdów.
Pojazdy samochodowe objęte pytaniami nie są pojazdami konstrukcyjnie przeznaczonymi do przewozu co najmniej 10 osób łącznie z kierowcą. Z dokumentów wydanych na podstawie przepisów o ruchu drogowym nie wynika takie przeznaczenie.
W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Spółka wykonuje wyłącznie czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług (dalej: „VAT”), które nie korzystają ze zwolnienia od podatku (usługi przewozu osób oraz dostawy kurierskie). Spółka nie świadczy usług zwolnionych z VAT.
Z posiadanych przez Spółkę dokumentów obiektywnie wynika, że pojazdy samochodowe objęte pytaniami będą wykorzystywane wyłącznie do celów działalności gospodarczej Spółki, a wykorzystanie danego pojazdu samochodowego do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą jest wykluczone.
Wykluczenie to wynika z łącznego zastosowania następujących obiektywnych mechanizmów:
ü umowne postanowienia umowy najmu i regulaminu użytkowania pojazdu, w tym jednoznaczny zakaz użytku prywatnego, obowiązek niezwłocznego uruchomienia aplikacji flotowej po uruchomieniu silnika oraz utrzymywania jej w stanie aktywnym przez cały czas ruchu pojazdu, zgoda kierowcy na pełny monitoring telematyczny;
ü ciągła rejestracja całości przemieszczeń pojazdu od momentu uruchomienia silnika za pośrednictwem aplikacji flotowej;
ü wprowadzony system kar umownych za każdy stwierdzony przypadek naruszenia zakazu użytku prywatnego (incydent użytku prywatnego), aktywnie egzekwowanych poprzez potrącenie z wynagrodzenia kierowcy z tytułu umowy o świadczenie usług przewozu lub dostaw oraz dokumentowanych notami obciążeniowymi;
ü możliwość natychmiastowego rozwiązania umowy w razie powtarzających się lub rażących naruszeń;
ü wewnętrzna procedura korygująca, przewidująca niezwłoczną zmianę kwalifikacji pojazdu na pojazd o użytku mieszanym i aktualizację informacji VAT-26 w razie stwierdzenia incydentu użytku prywatnego;
ü wewnętrzny rejestr incydentów obejmujący datę, godzinę i trasę przejazdu, dane pojazdu i kierowcy, wyjaśnienia kierowcy, dokumentację naliczenia i pobrania kary umownej oraz dokumentację dokonanych korekt podatkowych, archiwizowany przez okres nie krótszy niż 5 lat.
Spółka planuje, w przypadku potwierdzenia prawidłowości takiego podejścia w interpretacji indywidualnej, odliczać podatek VAT w wysokości 100% od następujących kategorii wydatków związanych z pojazdami samochodowymi objętymi pytaniami:
Wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej nie obejmuje wydatków na ubezpieczenia pojazdów (OC, AC, NW i innych).
Pojazdy samochodowe objęte pytaniami nie są przeznaczone wyłącznie do oddania w odpłatne używanie na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze.
Celem usunięcia ewentualnej wątpliwości co do kierunku stosunku najmu, Spółka wyjaśnia, że w opisanym Modelu Spółka jest najemcą pojazdów, a nie wynajmującym.
Pojazdy są własnością osób fizycznych (kierowców taxi i kurierów współpracujących ze Spółką na podstawie umów cywilnoprawnych) lub podmiotów trzecich (firm zajmujących się wynajmem), które wynajmują (oddają w odpłatne używanie) te pojazdy Spółce.
Pojazdy w okresie obowiązywania umowy najmu pozostają w wyłącznej dyspozycji Spółki, która wykorzystuje je do prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej w zakresie usług przewozu osób oraz dostaw kurierskich.
Spółka nie świadczy usług wynajmu pojazdów na rzecz kierowców - stosunek najmu ma kierunek odwrotny (kierowca → Spółka).
Przychody z działalności gospodarczej Spółki stanowią przychody z tytułu świadczenia usług przewozu osób oraz dostaw kurierskich.
Spółka zawiera z każdym kierowcą dwie odrębne umowy:
Obie umowy są od siebie funkcjonalnie odrębne, choć powiązane operacyjnie. Kierowca świadczy usługi na rzecz Spółki przy użyciu pojazdu wcześniej oddanego Spółce w najem, ale pojazd pozostaje w okresie obowiązywania umowy najmu w wyłącznym używaniu Spółki, a kierowca wykorzystuje go w ramach świadczenia usług na rzecz Spółki.
Z uwagi na fakt, że to Spółka jest najemcą pojazdów (nie wynajmującym), pojazdy nie są „udostępniane kierowcom”.
Niemniej, celem wyczerpującego odniesienia się do oczekiwań organu, Spółka wskazuje, że okres używania danego pojazdu przez kierowcę w celu wyłącznego świadczenia usług na rzecz Spółki jest co do zasady tożsamy z okresem obowiązywania umowy najmu zawartej pomiędzy Spółką a kierowcą.
Umowy najmu zawierane są na czas określony lub nieokreślony, z możliwością wcześniejszego rozwiązania w przypadkach przewidzianych w umowie (w tym w razie rażącego lub powtarzającego się naruszenia zakazu użytku prywatnego).
W okresie obowiązywania umowy najmu pojazd pozostaje w wyłącznej dyspozycji Spółki - kierowca korzysta z pojazdu wyłącznie w celu wykonywania usług przewozu osób lub dostaw kurierskich na rzecz Spółki, a jakiekolwiek inne wykorzystanie pojazdu jest zabronione i sankcjonowane karą umowną.
Kierowcy świadczą na rzecz Spółki usługi przewozu osób oraz dostaw kurierskich w modelu platformowym, w którym kierowca samodzielnie decyduje o momencie aktywacji aplikacji platformowej (tj. o rozpoczęciu świadczenia usług w danym dniu) oraz o momencie dezaktywacji aplikacji platformowej (tj. o zakończeniu świadczenia usług w danym dniu). Umowa o świadczenie usług nie określa sztywnych godzin pracy.
Niezależnie od czasu, w którym kierowca aktywnie świadczy usługi platformowe, wszelkie przemieszczenia pojazdu objętego Modelem, w tym przejazdy techniczne (dojazd do strefy startowej kursu, dojazd na serwis, myjnię lub stację paliw, odbiór lub zdanie pojazdu), muszą być prowadzone wyłącznie z aktywną aplikacją flotową rejestrującą całość ruchu pojazdu.
Każde przemieszczenie pojazdu poza aktywnym świadczeniem usług lub poza katalogiem dozwolonych przejazdów technicznych stanowi incydent użytku prywatnego, podlegający naliczeniu kary umownej i wdrożeniu procedury korygującej.
Umowy najmu zawierane pomiędzy Spółką (jako najemcą) a kierowcami (jako wynajmującymi) mają charakter odpłatny. Spółka jest zobowiązana do zapłaty na rzecz kierowcy czynszu z tytułu najmu pojazdu w ustalonej w umowie wysokości, w przyjętym okresie rozliczeniowym (dzienny, tygodniowy lub miesięczny).
Poza kierowcą będącym stroną danej umowy najmu i jednocześnie świadczącym usługi przewozu osób lub dostaw kurierskich na rzecz Spółki, żadna inna osoba nie ma możliwości korzystania z pojazdów samochodowych objętych pytaniami.
Umowa najmu i regulamin użytkowania pojazdów wyraźnie zakazują udostępniania pojazdu osobom trzecim (w tym członkom rodziny kierowcy, znajomym czy innym kierowcom).
Naruszenie tego zakazu stanowi rażące naruszenie umowy, sankcjonowane karą umowną i uprawniające Spółkę do rozwiązania umowy ze skutkiem natychmiastowym.
Sposób wykorzystywania pojazdów w zakresie zasad ich użytkowania będzie potwierdzony za pomocą aplikacji flotowej.
Dane generowane przez aplikację flotową będą spełniać wymogi określone w art. 86a ust. 6 ustawy o VAT (prowadzenie ewidencji od dnia rozpoczęcia wykorzystywania pojazdu wyłącznie do działalności gospodarczej do dnia zakończenia takiego wykorzystywania) oraz będą zawierać wszystkie elementy wymienione w art. 86a ust. 7 ustawy o VAT, w tym:
Z uwagi na fakt, że kierowcy są osobami niebędącymi pracownikami Spółki (świadczą usługi na podstawie umów cywilnoprawnych), ewidencja będzie zawierać dodatkowo elementy wymagane przez art. 86a ust. 8 ustawy o VAT, w tym datę i cel udostępnienia pojazdu, dane osoby, której pojazd udostępniono, stan licznika na dzień udostępnienia i jego zwrotu oraz liczbę przejechanych kilometrów w okresie udostępnienia.
Generowanie ewidencji przebiegu pojazdu z aplikacji flotowej będzie technicznie możliwe na bieżąco, z końcem każdego dnia pracy, w którym korzystano z pojazdu. Spółka zapewni techniczną zdolność generowania ewidencji w trybie ciągłym (możliwość wygenerowania raportu w dowolnym momencie obejmującego okres od początku prowadzenia ewidencji do chwili wygenerowania).
Nadzór i kontrola używania pojazdów przez kierowców odbywać się będzie w oparciu o następującą procedurę:
ü Rejestracja danych w czasie rzeczywistym - aplikacja flotowa rejestruje wszystkie przemieszczenia pojazdu od momentu uruchomienia silnika do momentu jego wyłączenia. Dane obejmują pozycję geograficzną, trasę, prędkość, czas oraz dane identyfikujące kierowcę zalogowanego do aplikacji. Spółka ma stały, nieograniczony dostęp do tych danych poprzez panel administracyjny.
ü Automatyczne flagowanie incydentów - aplikacja flotowa automatycznie oznacza w systemie jako incydent użytku prywatnego:
i. każde przemieszczenie pojazdu przy braku aktywnej aplikacji (jeśli silnik został uruchomiony bez uprzedniego uruchomienia aplikacji);
ii. każdą przerwę w rejestracji w trakcie ruchu pojazdu (próbę wyłączenia lub zakłócenia działania aplikacji);
iii. przemieszczenia poza zdefiniowanymi strefami operacyjnymi lub w okresach jednoznacznie wskazujących na użycie pozagospodarcze, jeśli takie są zidentyfikowane przez system.
ü Weryfikacja bieżąca i okresowa - wyznaczeni pracownicy Spółki (osoby z działu floty lub zespołu odpowiedzialnego za nadzór nad flotą) przeprowadzają:
i. bieżącą weryfikację wszystkich incydentów oflagowanych automatycznie przez aplikację, w terminie do 48 godzin od oznaczenia incydentu;
ii. okresową weryfikację ewidencji przebiegu pojazdu na koniec każdego okresu rozliczeniowego (potwierdzenie autentyczności wpisów zgodnie z art. 86a ust. 7 ustawy o VAT).
ü Procedura wyjaśniająca - w razie zidentyfikowania incydentu kierowca jest wezwany do złożenia pisemnego wyjaśnienia w terminie 48 godzin. Wyjaśnienie wraz z dokumentacją towarzyszącą jest archiwizowane w rejestrze incydentów.
ü Procedura sankcyjna i korygująca - w razie potwierdzenia incydentu Spółka nalicza karę umowną (potrącaną z wynagrodzenia kierowcy), wdraża wewnętrzną procedurę korygującą w zakresie VAT (zmiana kwalifikacji pojazdu, aktualizacja VAT-26) i CIT (zastosowanie limitu 75% KUP od daty incydentu), a w razie powtarzających się lub rażących naruszeń - rozwiązuje umowę najmu i umowę o świadczenie usług ze skutkiem natychmiastowym.
ü Archiwizacja - wszystkie dane z aplikacji flotowej, ewidencje, dokumentacja incydentów i dokumentacja egzekwowania kar umownych są archiwizowane przez okres nie krótszy niż 5 lat (okres przedawnienia zobowiązań podatkowych).
Nadzór i kontrola używania pojazdów samochodowych przez kierowców za pośrednictwem aplikacji flotowej przebiega w następujący sposób:
Weryfikacji danych z aplikacji flotowej dokonują wyznaczeni pracownicy Spółki (zespół odpowiedzialny za nadzór nad flotą), w szczególności w następujący sposób:
ü Weryfikacja bieżąca - pracownik nadzoru przegląda na bieżąco (codziennie) listę incydentów oflagowanych automatycznie przez aplikację flotową w panelu administracyjnym i podejmuje czynności wyjaśniające w terminie do 48 godzin od oznaczenia incydentu.
ü Procedura wyjaśniająca - w razie potencjalnego incydentu pracownik nadzoru wzywa kierowcę do pisemnego wyjaśnienia, analizuje wyjaśnienia i podejmuje decyzję o uznaniu zdarzenia za incydent użytku prywatnego (z dalszym uruchomieniem procedury sankcyjnej i korygującej) albo o uznaniu zdarzenia za przejazd dozwolony (np. uzasadniony przejazd techniczny).
ü Weryfikacja okresowa ewidencji - na koniec każdego okresu rozliczeniowego pracownik nadzoru potwierdza autentyczność ewidencji przebiegu pojazdu dla każdego pojazdu objętego Modelem (zgodnie z wymogiem art. 86a ust. 7 pkt 4 ustawy o VAT) oraz dokonuje rekoncyliacji ewidencji przebiegu z fakturami dokumentującymi tankowanie pojazdu (weryfikacja spójności kilometrów z wydatkami paliwowymi).
ü Decyzja o naliczeniu kary umownej - w razie potwierdzenia incydentu pracownik nadzoru wystawia notę obciążeniową i wdraża potrącenie kary umownej z wynagrodzenia kierowcy.
ü Decyzja o wdrożeniu procedury korygującej VAT/CIT - w razie potwierdzenia incydentu pracownik nadzoru zawiadamia osobę odpowiedzialną za rozliczenia podatkowe Spółki, która wdraża procedurę korygującą zgodnie z opisem przedstawionym we wniosku (zmiana kwalifikacji pojazdu w VAT, aktualizacja VAT-26, zastosowanie limitu 75% KUP w CIT).
ü Archiwizacja dokumentacji - pracownik nadzoru zapewnia archiwizację całości dokumentacji incydentu (oflagowanie automatyczne, wyjaśnienia kierowcy, nota obciążeniowa, decyzja, dokumentacja korekt podatkowych) w wewnętrznym rejestrze incydentów.
Kierowcy nie dojeżdżają pojazdami objętymi Modelem do siedziby Spółki. Spółka prowadzi działalność operacyjną w modelu platformowym obejmującym ponad 300 lokalizacji na terenie całej Polski i nie wymaga obecności kierowców w siedzibie Spółki w (...).
Kierowcy bezpośrednio z miejsca zamieszkania (lub z najbliższej okolicy miejsca zamieszkania, w której pojazd jest parkowany) świadczą usługi przewozu osób lub dostaw kurierskich na rzecz Spółki.
Aktywacja aplikacji platformowej (rozpoczęcie świadczenia usług) następuje w miejscu zamieszkania lub w jego bezpośredniej okolicy, a od momentu uruchomienia silnika pojazdu kierowca jest zobowiązany do utrzymywania aktywnej aplikacji flotowej rejestrującej całość przemieszczeń pojazdu.
Garażowanie pojazdów w pobliżu miejsca zamieszkania kierowców wynika wyłącznie z uzasadnionych względów operacyjno-ekonomicznych:
Garażowanie pojazdu w pobliżu miejsca zamieszkania kierowcy nie ma żadnego związku z jakimkolwiek prywatnym użytkowaniem pojazdu, które jest umownie zakazane i obiektywnie wykluczone poprzez mechanizmy opisane powyżej.
Brak wykorzystania pojazdów samochodowych objętych pytaniami do użytku prywatnego przez kierowców potwierdzają następujące dodatkowe obiektywne okoliczności:
Pod określeniem „inne wydatki eksploatacyjne” Spółka rozumie wydatki ponoszone w związku z bieżącym używaniem i utrzymaniem pojazdu w stanie umożliwiającym jego eksploatację w działalności gospodarczej Spółki, niebędące wydatkami na nabycie paliwa. Wydatki te obejmują w szczególności:
Wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej nie obejmuje wydatków na ubezpieczenia pojazdów (OC, AC, NW, GAP i innych) ani wydatków, które nie stanowią wydatków „związanych z używaniem” pojazdu w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 51 ustawy o CIT.
Wszystkie wskazane we wniosku Wydatki Eksploatacyjne są definitywne, tj. są ostatecznie ponoszone przez Spółkę i nie są jej zwracane przez jakikolwiek inny podmiot (w tym przez kierowcę, przez inną spółkę z Grupy A. ani przez inny podmiot zewnętrzny).
Faktury dokumentujące Wydatki Eksploatacyjne są wystawiane bezpośrednio na Spółkę, a Spółka ponosi ekonomiczny i prawny ciężar tych wydatków.
W okresie obowiązywania umowy najmu i umowy o świadczenie usług osoby współpracujące ze Spółką (kierowcy) wykonują usługi przewozu osób lub dostawy kurierskie samochodami objętymi pytaniami wyłącznie na rzecz Spółki.
Umowa najmu i regulamin użytkowania pojazdu wykluczają wykorzystanie pojazdu w jakimkolwiek innym celu, w tym do świadczenia usług na rzecz podmiotów trzecich.
Z uwagi na fakt, że to Spółka jest najemcą pojazdów (nie wynajmującym), wynagrodzenie z tytułu najmu pojazdów jest wynagrodzeniem płaconym przez Spółkę na rzecz kierowcy (właściciela pojazdu wynajmującego pojazd Spółce).
Wynagrodzenie z tytułu najmu pojazdu (czynsz najmu) obejmuje wyłącznie wynagrodzenie za oddanie Spółce pojazdu w odpłatne używanie (najem).
Wynagrodzenie to nie obejmuje kosztów paliwa, kosztów napraw, kosztów serwisu, kosztów myjni, kosztów wymiany opon ani innych Wydatków Eksploatacyjnych - wszystkie te koszty są ponoszone przez Spółkę bezpośrednio, na podstawie odrębnych faktur wystawionych na Spółkę.
Wynagrodzenie z tytułu najmu pojazdu jest odrębne od wynagrodzenia kierowcy z tytułu umowy o świadczenie usług przewozu osób lub dostaw kurierskich (które jest uzależnione od ilości zrealizowanych zleceń platformowych).
Przedmiotem wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej nie są wydatki na ubezpieczenia pojazdów (OC, AC, NW, GAP ani inne). Spółka nie wnosi o rozstrzygnięcie skutków podatkowych w zakresie ubezpieczeń pojazdów, w związku z czym pytanie organu w tym zakresie nie wymaga merytorycznej odpowiedzi.
Celem wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego, Spółka wyjaśnia jednak, że zgodnie z modelem umownym przyjętym przez Spółkę:
ü ubezpieczenie OC pojazdu - stronami umowy ubezpieczenia OC są właściciel pojazdu (kierowca jako wynajmujący) i zakład ubezpieczeń; ciężar kosztów ubezpieczenia OC ponosi kierowca jako właściciel pojazdu;
ü ubezpieczenie AC pojazdu - w zakresie, w jakim umowa ubezpieczenia AC zostanie zawarta,
ü jej stronami są właściciel pojazdu (kierowca jako wynajmujący) i zakład ubezpieczeń; ciężar kosztów ubezpieczenia AC ponosi kierowca. Spółka nie ponosi kosztów ubezpieczeń pojazdów objętych pytaniami i nie zalicza tych kosztów do kosztów uzyskania przychodów ani nie odlicza od nich podatku VAT.
Pytania:
1) Czy w opisanym zdarzeniu przyszłym Wnioskodawcy przysługiwać będzie Wnioskodawcy prawo do odliczenia 100% kwoty podatku VAT naliczonego od Wydatków Eksploatacyjnych, w tym od nabycia paliw silnikowych (oleju napędowego, benzyny), związanych z pojazdami samochodowymi używanymi w ramach Modelu flotowego opisanego we wniosku, na podstawie art. 86a ust. 3 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 86a ust. 4 pkt 1 ustawy o VAT?
2) Czy opisana przez Wnioskodawcę ewidencja przebiegu pojazdu oparta na danych generowanych przez aplikację flotową - przy uwzględnieniu, że kierowcy będą zobowiązani uruchamiać aplikację niezwłocznie po uruchomieniu silnika i utrzymywać jej aktywność przez cały czas ruchu pojazdu - będzie spełniać wymogi ewidencji przebiegu pojazdu określone w art. 86a ust. 7 oraz art. 86a ust. 8 ustawy o VAT, a tym samym będzie stanowić wystarczającą podstawę formalną do stosowania odliczenia 100% VAT od Wydatków Eksploatacyjnych?
3) Czy w opisanym zdarzeniu przyszłym wydatki na paliwo i inne Wydatki Eksploatacyjne związane z używaniem przez Wnioskodawcę pojazdów samochodowych w ramach Modelu flotowego będą mogły zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w pełnej wysokości (100%) dla celów podatku dochodowego od osób prawnych, z wyłączeniem ograniczenia przewidzianego w art. 16 ust. 1 pkt 51 ustawy o CIT, przy prowadzeniu ewidencji przebiegu pojazdu spełniającej wymogi art. 86a ust. 4 ustawy o VAT (art. 16 ust. 5f ustawy o CIT)?
Przedmiotem niniejszej interpretacji jest ocena stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 3 dotyczącego podatku dochodowego od osób prawnych. W zakresie pozostałych pytań zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.
Państwa stanowisko w sprawie
Ad 1
W ocenie Wnioskodawcy, w opisanym zdarzeniu przyszłym Wnioskodawcy przysługiwać będzie prawo do odliczenia 100% kwoty podatku VAT naliczonego od Wydatków Eksploatacyjnych, w tym od nabycia paliw silnikowych, związanych z pojazdami samochodowymi objętymi Modelem, na podstawie art. 86a ust. 3 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 86a ust. 4 pkt 1 ustawy o VAT.
Uzasadnienie
Zgodnie z art. 86a ust. 1 ustawy o VAT, w przypadku wydatków związanych z pojazdami samochodowymi kwotę podatku naliczonego stanowi co do zasady 50% kwoty podatku wynikającej z faktury. Zasada ta wynika z ustawowego domniemania „użytku mieszanego” pojazdów samochodowych.
Odstępstwo od zasady 50% jest możliwe na podstawie art. 86a ust. 3 pkt 1 lit. a) ustawy o VAT, który stanowi, że przepis ust. 1 nie ma zastosowania w przypadku gdy pojazd jest wykorzystywany wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika. W takim przypadku podatnikowi przysługuje prawo do odliczenia 100% VAT naliczonego od wszelkich wydatków związanych z pojazdem, w tym od nabycia paliwa (art. 86a ust. 2 pkt 3 ustawy o VAT).
Natomiast, zgodnie z art. art. 86a ust. 4 pkt 1 ustawy o VAT pojazd uznaje się za wykorzystywany wyłącznie do działalności gospodarczej, jeżeli łącznie są spełnione dwa warunki:
W opisanym Modelu oba warunki będą spełnione łącznie. W zakresie warunku materialnego:
W zakresie warunku formalnego - argumentacja zawarta jest w uzasadnieniu do Pytania nr 2.
Wnioskodawca ma świadomość, że organy podatkowe traktują garażowanie pojazdów przy miejscu zamieszkania osoby kierującej jako czynnik podwyższający ryzyko zakwestionowania prawa do pełnego odliczenia. Jednakże zarówno utrwalone orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA), jak i najnowsze interpretacje Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej wyraźnie potwierdzają, że samo parkowanie przy miejscu zamieszkania nie stanowi autonomicznej podstawy odmowy prawa do 100% odliczenia VAT, lecz jest jednym z elementów oceny całokształtu okoliczności faktycznych.
Naczelny Sąd Administracyjny w prawomocnym wyroku z 3 października 2025 r. (sygn. I FSK 1618/22) potwierdził, że podatnik korzystający z efektywnych mechanizmów kontroli wykluczających użytek prywatny zachowuje prawo do pełnego odliczenia VAT, nawet jeżeli pojazd jest parkowany przy miejscu zamieszkania. We wskazanym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wprost wskazał, że: „Specyfika prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej uzasadnia parkowanie /garażowanie samochodu służbowego w miejscu zamieszkania, które jest zarazem miejscem siedziby prowadzonej przez niego firmy. Specyfika tej działalności wymaga, aby skarżący miał dogodny dostęp do pojazdu służbowego, którym dojeżdża do miejsc prowadzenia działalności gospodarczej w kraju i zagranicą. (…) Zasadnie zdaniem WSA organ nie mając do tego podstaw w istocie stwierdza, że w takiej sytuacji jaką przedstawił skarżący, a która odpowiada treści interpretowanych przepisów, nie przysługuje prawo do pełnego odliczenia podatku VAT wykazanego w fakturach dokumentujących koszty eksploatacyjne tego pojazdu. Z drugiej strony organ nie tylko pomija specyfikę działalności gospodarczej skarżącego, jak też to, że skarżący posiada do dyspozycji inne pojazdy, które w razie potrzeby wykorzystywane są czy to do celów prywatnych czy też mieszanych. Mając na uwadze przedstawione okoliczności oraz powołane wyżej argumenty nie można zgodzić się z zarzutami organu postawionymi w skardze kasacyjne.”
Przy ocenie zatem kwestii garażowania samochodów w rozpatrywanej sprawie należy mieć na uwadze, że Spółka prowadzi działalność w ponad 300 lokalizacjach i posiadania w każdej z tych lokalizacji parkingu dla własnych potrzeb wiązałoby się z istotnymi nakładami finansowymi, które z perspektywy prowadzonej przez Spółkę działalności nie znajdują uzasadnienia gospodarczego.
Co istotne, w wyroku z 19 grudnia 2024 r. (sygn. I FSK 630/21) NSA podkreślił, że organ podatkowy jest obowiązany merytorycznie ocenić wszystkie przedstawione przez podatnika okoliczności, w szczególności specyfikę działalności i efektywność systemu kontroli, a nie opierać się wyłącznie na ogólnikowym twierdzeniu o „potencjalnej możliwości” użycia prywatnego. NSA w powołanym wyroku zgodził się ze stanowiskiem wyrażonym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 20 stycznia 2021 r. (sygn. akt I SA/Kr 738/20) zgodnie, z którym: „Uzasadniony jest zarzut, że z niewiadomych powodów organ uznał, iż sposób wykorzystania samochodów i ich nadzór kontrolny wprowadzony przez podatnika nie jest wystarczający, by przyjąć, że pojazdy wykorzystywane są wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika. Trafnie akcentuje się w skardze, że u podstaw rozstrzygnięcia wniosku legło nieumotywowane w istocie założenie, iż samo parkowanie samochodu w miejscu zamieszkania pracownika przesądza o jego wykorzystywaniu do celów prywatnych. Tymczasem, jak stwierdza sam organ w uzasadnieniu interpretacji, oceny powyższe muszą być dostosowane do specyfiki działalności podatnika i sposobu używania dla jego celów pojazdów. Określone przez podatnika zasady używania pojazdu muszą obiektywnie potwierdzać, że pojazd jest wykorzystywany wyłącznie w działalności gospodarczej i nie ma możliwości prywatnego użytku.”
Analogiczne stanowisko NSA zajął w wyroku z dnia 17 lipca 2024 r. (sygn. akt I FSK 1175/20), w którym wskazał, że: „Niezależnie od systemu wdrożonych zabezpieczeń, użytkownik pojazdu może postąpić wbrew intencjom ich wprowadzenia. Parkowanie auta w siedzibie firmy zamiast pod domem tej osoby, niemiałoby tu wtedy znaczenia, gdyż w każdym czasie, a więc również w ramach wykonywania obowiązków służbowych dojść może do wykorzystania samochodu dla realizacji potrzeb prywatnych. W sytuacji więc, gdy mamy do czynienia z „czynnikiem ludzkim” istnieje ryzyko użycia samochodu niezgodnie z jego deklarowanym dla celów podatkowych przeznaczeniem. Rzecz jednak w tym, aby ryzyko to jak najbardziej zminimalizować, a co za tym idzie wprowadzić zasady korzystania z pojazdu oraz zabezpieczenia gwarantujące ich przestrzegania, które wykluczą użycie auta w celach prywatnych.”
Jak już było na to wskazywane, Spółka flotowa prowadzi działalność w ponad 300 lokalizacjach na terenie całej Polski. Scentralizowane garażowanie floty byłoby operacyjnie niewykonalne i nieproporcjonalnie kosztowne. Garażowanie przy miejscu zamieszkania kierowcy jest zatem racjonalną i uzasadnioną gospodarczo odpowiedzią na specyfikę modelu działalności Spółki (tj. prowadzenie działalności w wielu lokalizacjach w Polsce), ściśle analogiczną do stanów faktycznych akceptowanych przez NSA i WSA w przywołanych orzeczeniach.
Reasumując, należy uznać, że w opisanym zdarzeniu przyszłym Wnioskodawca będzie uprawniony do odliczenia 100% kwoty VAT naliczonego od Wydatków Eksploatacyjnych, w tym od nabycia paliw silnikowych, związanych z pojazdami samochodowymi objętymi Modelem, na podstawie art. 86a ust. 3 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 86a ust. 4 pkt 1 ustawy o VAT.
Ad 2
W ocenie Wnioskodawcy, ewidencja przebiegu pojazdu oparta na danych z aplikacji flotowej - przy spełnieniu warunków opisanych we wniosku - spełniać będzie wymogi formalne art. 86a ust. 7 i ust. 8 ustawy o VAT oraz będzie stanowić wystarczającą podstawę do stosowania odliczenia 100% VAT od Wydatków Eksploatacyjnych.
Uzasadnienie
Art. 86a ust. 7 ustawy o VAT precyzuje wymaganą treść wpisów ewidencji przebiegu pojazdu (numer rejestracyjny pojazdu, dzień rozpoczęcia i zakończenia prowadzenia ewidencji, stan licznika na te dni, wpisy o każdym wykorzystaniu pojazdu obejmujące: datę, cel wyjazdu, opis trasy, liczbę przejechanych km, stan licznika po zakończeniu jazdy, dane osoby kierującej).
Przepis ten nie narzuca natomiast żadnej określonej formy ani technologii prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu. Powyższe znajduje potwierdzenie w interpretacjach wydawanych przez Dyrektora KIS, który wskazał, że podatnicy mają „od co do formy i wyboru środków dowodowych” (m.in. sygn. 0111-KDIB1-1.4010.315.2023.2.RH z 23 sierpnia 2023 r.). W tym zakresie w przedmiotowej interpretacji Dyrektor KIS wskazał wprost w sprawie podatnika, że: „Należy jednocześnie zaznaczyć, że mają Państwo pełną dowolność co do formy i wyboru środków dowodowych, co oznacza, że skoro nie prowadzicie Państwo ewidencji przebiegu pojazdu, o której mowa w art. 16 ust. 5f ustawy CIT, możecie w dowolny inny sposób dowodzić, że składniki majątku są wykorzystywane wyłącznie na cele działalności gospodarczej.”
Należy zatem mieć na uwadze, że nie ma normatywnych podstaw do odmowy waloru „kilometrówki VAT” danym generowanym przez aplikację informatyczną, o ile dane te zawierają wszystkie elementy wymagane przez art. 86a ust. 7 - 8 ustawy o VAT.
Biorąc pod uwagę powyższe należy uznać, że ewidencja przebiegu pojazdu oparta na danych z aplikacji flotowej będzie spełniać wymogi formalne przewidziane w art. 86a ust. 7 i ust. 8 ustawy o VAT i będzie stanowić wystarczającą podstawę do stosowania odliczenia 100% VAT.
Należy podkreślić, że Dyrektor KIS wielokrotnie dopuścił stosowanie danych z systemów GPS oraz innych danych jako podstawy ewidencji przebiegu pojazdu.
Takie stanowiska wyrażono, m.in. w interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego z:
ü 20 grudnia 2023 r. (znak 0113-KDIPT1-3.4012.636.2023.2.OS), w której organ potwierdził, że ewidencja generowana przez system GPS spełnia wymogi art. 86a ust. 7 ustawy o VAT, pod warunkiem że zawiera wymagane elementy i jest weryfikowana przez podatnika. W tym zakresie w przedmiotowej interpretacji wskazano, że: „Każdorazowe użycie pojazdu samochodowego dokumentowane jest obecnie dokonaniem wpisu po użyciu pojazdu do papierowej ewidencji przebiegu pojazdu zawierającej dane, o których mowa w art. 86 ust. 7 ustawy o VAT przez pracownika kierującego pojazdem w czasie wykonywania polecenia kierownika/dyrektora. Natomiast rozważają Państwo prowadzenie ewidencji przebiegu pojazdów za pośrednictwem systemu GPS, a zapis w prowadzonej ewidencji przebiegu wykonany z systemu GPS będzie zgodny z art. 86a ust. 7 ustawy o VAT. W świetle powyższych okoliczności, stwierdzam, że w przedmiotowej sprawie będą spełnione warunki do uznania, że Państwa pojazdy będą wykorzystywane wyłącznie do działalności gospodarczej (m.in. wprowadzono wewnętrzne regulacje, zabraniające używania pojazdu w celu prywatnych, samochody parkowane są na zamkniętych parkingach Spółki) oraz będą Państwo prowadzić ewidencję przebiegu, która zawiera niezbędne elementy wynikające z art. 86a ust. 7 ustawy.”;
ü 6 listopada 2025 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (0112-KDIL1-2.4012.512.2025.2.MR) wskazał, że „Prowadzona przez Państwa ewidencja przebiegu pojazdu w formie raportów dla danego pojazdu generowanych na podstawie danych z systemu GPS uzupełnionych przez osobę, która udostępniła pojazd kierowcy będzie zawierała dane, o których mowa w art. 86a ust. 7 pkt 1-3 oraz pkt 5 ustawy, zawiera/będzie zawierać dane dotyczące każdego użycia pojazdu oraz -jak Państwo wskazują - będzie odzwierciedlać w rzetelny sposób każde użycie pojazdu. Raporty (ewidencja przebiegu pojazdów z systemu GPS) będą generowane na dzień zwrotu pojazdów (a nie codziennie, na koniec każdego dnia pracy). (…) Podsumowując stwierdzam, że wybrany przez Państwa sposób prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdów będzie spełniać wymogi art. 86a ust. 8 ustawy natomiast zastosowane przez Państwa środki zapobiegające wykorzystaniu pojazdów flotowych do celów innych niż działalność gospodarcza Spółki będą spełniać wymogi z art. 86a ust. 4 pkt 1 ustawy jedynie w opisanym przypadku dotyczącym parkingu firmowego.”;
ü 22 września 2025 r. (znak 0111-KDIB3-1.4012.208.2020.13.ICZ), w której wskazano, że: „Wskazują Państwo, że prowadzona ewidencja przebiegu pojazdu za pomocą aplikacji GPS będzie zawierała wszystkie elementy wymagane przepisem art. 86a ust. 7 ustawy, jedynie wpis, o którym mowa w pkt 4 ww. przepisu, będzie dokonywany automatycznie przez aplikację GPS a nie osobę kierującą pojazdem. Jednocześnie osoba kierująca pojazdem - pracownik jest zobligowana do zidentyfikowania się przed rozpoczęciem jazdy powierzonym samochodem poprzez przyłożenie imiennej karty do czytnika znajdującego się w pojeździe. Natomiast Państwo na koniec każdego miesiąca weryfikują i potwierdzają prowadzoną ewidencję. Przepisy podatku od towarów i usług nie precyzują formy prowadzenia ewidencji a jedynie wskazują jakie konkretnie elementy powinna zawierać ewidencja. Skoro - jak Państwo wyjaśnili - prowadzona ewidencja za pomocą aplikacji GPS będzie zawierać wszystkie elementy wymagane przepisem art. 86a ust. 7 ustawy o VAT, to z uwagi na przywołane uregulowania prawne należy stwierdzić, że będzie ona spełniać wymogi określone ww. przepisem.”
Jak potwierdzają powołane stanowiska Dyrektora KIS podatnicy mają swobodę wyboru formy prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu. Należy wskazać, że aplikacja flotowa stosowana przez Wnioskodawcę w ramach opisanego Modelu nie będzie ograniczać rejestracji wyłącznie do przejazdów w ramach zleceń platformowych.
Ze względu na bezwzględny obowiązek uruchomienia aplikacji niezwłocznie po uruchomieniu silnika, rejestruje ona całość przemieszczeń pojazdu od momentu uruchomienia silnika, analogicznie jak działanie systemu GPS. Wszelkie przerwy w rejestracji lub wyłączenie aplikacji w trakcie ruchu stanowią naruszenie Regulaminu, dokumentowane i egzekwowane przez Spółkę.
Aplikacja flotowa będzie umożliwiać wygenerowanie danych zawierających wszystkie elementy wymagane przez art. 86a ust. 7 ustawy o VAT, tj. numer rejestracyjny pojazdu, datę i cel wyjazdu, opis trasy (z mapą), liczbę przejechanych kilometrów, stan licznika oraz dane kierowcy.
W zakresie art. 86a ust. 8 ustawy o VAT (udostępnienie pojazdu osobie niebędącej pracownikiem) - ewidencja zawierać będzie dane osoby, której pojazd udostępniono, stan licznika na dzień udostępnienia i zwrotu oraz liczbę przejechanych km w danym okresie udostępnienia. Dane archiwizowane będą przez okres co najmniej 5 lat.
W ocenie Wnioskodawcy, nie ma żadnych podstaw normatywnych do różnicowania skuteczności ewidencji prowadzonej w oparciu o dane z aplikacji flotowej od ewidencji opartej na danych z dedykowanego trackera GPS, skoro obie formy spełniają tę samą funkcję dokumentacji całości przemieszczeń pojazdu. Kluczowe znaczenie ma rzetelność i kompletność danych, a nie technologia ich zbierania, co również potwierdził Dyrektor KIS w interpretacji z dnia 20 grudnia 2023 r. (znak 0113-KDIPT1-3.4012.636.2023.2.OS).
Z uwagi na powyższe, w ocenie Wnioskodawcy, ewidencja przebiegu pojazdu oparta na danych z aplikacji flotowej - przy spełnieniu warunków opisanych we wniosku - spełnia wymogi formalne art. 86a ust. 7 i ust. 8 ustawy o VAT i stanowi wystarczającą podstawę do stosowania odliczenia 100% VAT.
Ad 3
W ocenie Wnioskodawcy, wydatki na paliwo i inne Wydatki Eksploatacyjne związane z pojazdami objętymi Modelem będą mogły zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w pełnej wysokości (100%), z wyłączeniem ograniczenia z art. 16 ust. 1 pkt 51 ustawy o CIT, pod warunkiem prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu spełniającej wymogi art. 86a ust. 4 ustawy o VAT.
Uzasadnienie
Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 51 ustawy o CIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów 25% poniesionych wydatków z tytułu kosztów używania samochodu osobowego niestanowiącego składnika majątku podatnika (tj. m.in. używanego na podstawie umowy najmu), jeżeli samochód ten jest wykorzystywany również do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą podatnika (tzw. „użytek mieszany”). Katalog wydatków limitowanych obejmuje wprost koszty paliwa i inne wydatki eksploatacyjne.
Ograniczenie 75% KUP nie ma zastosowania, gdy pojazd jest wykorzystywany wyłącznie do działalności gospodarczej i warunek ten jest tożsamy z warunkiem materialnym przewidzianym w art. 86a ust. 4 pkt 1 ustawy o VAT. W takim przypadku całość wydatków eksploatacyjnych, w tym wydatki na paliwo - stanowi koszty uzyskania przychodów w pełnej wysokości (100%).
Ustawa o CIT wprowadza domniemanie użytku mieszanego, jeżeli podatnik nie prowadzi ewidencji przebiegu pojazdu, o której mowa w art. 86a ust. 4 ustawy o VAT. W takim przypadku uznaje się - na potrzeby ustawy o CIT, że samochód osobowy jest wykorzystywany również do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą, co automatycznie uruchamia ograniczenie 75% KUP (art. 16 ust. 5f ustawy o CIT).
Mechanizm ten działa w obie strony, co oznacza, że brak ewidencji VAT uruchamia domniemanie użytku mieszanego w CIT - natomiast prowadzenie prawidłowej ewidencji VAT (kilometrówka VAT) znosi to domniemanie i umożliwia stosowanie 100% KUP, pod warunkiem, że ewidencja jest rzetelna i faktycznie potwierdza wyłączne użycie pojazdu do działalności.
W opisanym Modelu Wnioskodawca prowadzi ewidencję przebiegu pojazdu spełniającą wymogi art. 86a ust. 7-8 ustawy o VAT, co - zgodnie z art. 16 ust. 5f ustawy o CIT skutkuje wyłączeniem domniemania użytku mieszanego dla celów CIT.
Przesłanki uprawniające do 100% KUP w CIT są tożsame z przesłankami 100% odliczenia VAT, co oznacza, że wyłączne użycie pojazdu do działalności i prowadzenie ewidencji, o której mowa w art. 86a ust. 4 ustawy o VAT.
Wobec potwierdzenia prawidłowości stanowiska Wnioskodawcy w zakresie Pytania nr 1 i Pytania nr 2, stanowisko Wnioskodawcy w zakresie Pytania nr 3 jest z uwagi na normatywne sprzężenie obu reżimów - w pełni uzasadnione.
W ocenie Wnioskodawcy powyższe znajduje potwierdzenie w interpretacjach wydawanych przez Dyrektora KIS. Warto w tym miejscu, m.in. powołać interpretację z dnia 5 stycznia 2026 r. (znak 0111-KDIB2-1.4010.514.2025.3.AS), w której wskazano, że: „Wewnętrzna polityka użycia pojazdu zapewnia, że inżynierowie lub kierowcy nie mogą używać pojazdu w celach wykraczających cele służbowe (winno być: poza cele służbowe) (...). Zapewnia to m.in. stosowanie kilometrówki i codziennych raportów do zarządu, dzięki którym liczba przejechanych kilometrów wynika tylko i wyłącznie z konieczności przeprowadzenia testów. Klienci nie mają możliwości prowadzenia pojazdów testowych, ponieważ pozwolenie profesjonalnej rejestracji pojazdów jest wydane na firmę A sp. z o.o. lub jedną z jej spółek zależnych. Prowadzenie pojazdów testowych jest dozwolone wyłącznie naszemu autoryzowanemu personelowi. W Spółce zostały określone zasady używania wskazanych we wniosku samochodów i zasady te wykluczają ich wykorzystanie na cele nie związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Konsekwentnie, wydatki na paliwo i inne Wydatki Eksploatacyjne związane z pojazdami objętymi Modelem mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w pełnej wysokości (100%), z wyłączeniem ograniczenia z art. 16 ust. 1 pkt 51 ustawy o CIT, pod warunkiem prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu spełniającej wymogi art. 86a ust. 4 ustawy o VAT. (…) Zgodnie z przedstawionymi informacjami, wydatki dotyczące Testów stanowią koszty eksploatacyjne, a zatem wydatki wpisujące się w katalog opłat związanych z używaniem samochodów osobowych. Jednocześnie, wewnętrzna polityka Spółki potwierdza, że Pojazdy wykorzystywane są wyłącznie dla celów prowadzenia działalności gospodarczej przez Spółkę (...), a prowadzona ewidencja przejazdów spełnia wymogi przewidziane dla takiej ewidencji w ustawie.”
Podobnie wypowiedział się także NSA w wyroku z dnia 9 października 2025 r. (sygn. akt II FSK 110/23), w sprawie, w której wskazał, że: „Słusznie Sąd pierwszej instancji uznał, że wszystkie powyżej wskazane warunki Skarżąca spełnia. W tym kontekście należy podkreślić, że z treści Polityki flotowej - czyli dokumentu, w którym Skarżąca uregulowała zasady korzystania z samochodów służbowych przez pracowników - wynika, że Skarżąca powierza samochodu floty jedynie z wybranym pracownikom, którzy są zobowiązani do szczegółowego przedstawiania wykorzystania samochodu. M.in wprowadzono zakaz wykorzystywania wskazanych kategorii pojazdów do celów innych niż służbowe, użytkownik samochodu jest zobowiązany do wypełniania otrzymanej ewidencji pojazdu zgodnie z "Regulaminem prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdów".
Polityka flotowa określa również obowiązki osoby (osób) odpowiedzialnej za weryfikację i akceptację ewidencji przebiegu pojazdu na poziomie bezpośredniego przełożonego użytkownika oraz obowiązki w zakresie weryfikacji sposobu użytkowania pojazdów na poziomie Działu Floty (tj. jedynego działu istniejącego w strukturach Spółki odpowiedzialnego za administrowanie i zarządzanie samochodami służbowymi). Trafnie uznał Sąd pierwszej instancji stanowisko organu za błędne, albowiem sporne przepisy u.p.d.o.p. nigdy nie mogłyby zostać zastosowane. Przyjmując tok rozumowania organu, że użycie samochodów służbowych w celach prywatnych należy postrzegać także w kategoriach potencjalnych, a nie tylko faktycznej możliwości takiego użytkowania samochodu, podatnicy nie mieliby możliwości skorzystania z prawa do pełnego uwzględnienia spornych wydatków w kosztach uzyskania przychodów w związku z planowanym wykorzystaniem samochodu służbowego. Ryzyko, że samochody służbowe mogą zostać wykorzystane przez użytkujących ich pracowników niezgodnie z ich przeznaczeniem, tzn. w celu prywatnym, istnieje zawsze.
Dlatego podatnik ma prawo skorzystania z pełnego uwzględnienia wydatków w kosztach uzyskania przychodów wyłącznie w sytuacji gdy spełni określone w art. 16 ust. 1 pkt 51 w zw. z art. 16 ust. 5f p.d.o.p. kryteria, które wykluczają obiektywnie możliwości użycia samochodów do użytku prywatnego. W realiach rozpoznawanej sprawy sporządzenie przez Spółkę stosownego dokumentu - Polityki flotowej, obwarowanej sankcjami za nieprzestrzeganie zapisów w niej zawartych, zapoznanie z Polityką flotową użytkowników pojazdów, prowadzenie ewidencji pojazdów, cykliczne kontrole, stanowią wystarczające i obiektywne środki dla zabezpieczenia wykorzystania przedmiotowych pojazdów dla celów prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej.”
Reasumując, Wydatki Eksploatacyjne związane z pojazdami objętymi Modelem będą mogły zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w pełnej wysokości (100%), z wyłączeniem ograniczenia z art. 16 ust. 1 pkt 51 ustawy o CIT, pod warunkiem prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu spełniającej wymogi art. 86a ust. 4 ustawy o VAT, który to wymóg zostanie spełniony na gruncie rozpatrywanego zdarzenia przyszłego.
Podsumowanie
Reasumując, należy podkreślić, że najnowsza linia interpretacyjna KIS potwierdza możliwość odliczenia 100% VAT od wydatków związanych z pojazdami osobowymi, pod warunkiem łącznego spełnienia następujących przesłanek:
Spełnienie wszystkich powyższych warunków uprawnia do pełnego odliczenia podatku naliczonego związanego z eksploatacją pojazdu.
Powyższe potwierdzają, m.in. następujące stanowiska Dyrektora KIS wyrażone w interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego z dnia:
Reasumując, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że w opisanym zdarzeniu przyszłym:
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
W myśl art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):
Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. (…)
Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów.
Podatnik, zaliczając dany wydatek do kosztów uzyskania przychodów, winien więc wykazać jego związek z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz to, że poniesienie wydatku ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu lub że wydatek ten jest związany z konkretnym przedsięwzięciem gospodarczym. W tym celu każdorazowo wymagana jest ocena istnienia związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodów lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.
Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy jego poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.
Powołana wyżej regulacja wskazuje, że podstawową cechą kosztu podatkowego jest związek tego kosztu z przychodem (ewentualnie z zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodów).
Istotne znaczenie ma również cel, w jakim został poniesiony. Użyty w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT zwrot „w celu” oznacza, że nie każdy wydatek poniesiony przez podatnika w związku z prowadzoną działalnością podlega odliczeniu od podstawy opodatkowania, lecz tylko ten, który pozostaje w związku przyczynowo-skutkowym. Poniesienie wydatku ma albo może mieć wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodów. Wydatek należy oceniać mając na uwadze racjonalność określonego działania dla osiągnięcia przychodu. Poniesienie wydatku musi zatem być powiązane z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, ukierunkowaną na uzyskanie przychodów; wydatek powinien, przynajmniej potencjalnie, wpływać na wielkość uzyskiwanych lub spodziewanych przychodów z tej działalności. Kosztowa kwalifikacja konkretnego wydatku u konkretnego podatnika musi więc uwzględniać charakter i profil prowadzonej działalności gospodarczej oraz ekonomiczną racjonalność poniesionego wydatku.
W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:
Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu enumeratywnie wymienionych w stosownych przepisach ustawy o CIT, mogą stanowić koszt uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiągniętymi przychodami, w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła przychodów.
Właściwa i zgodna z treścią ustawowej regulacji kwalifikacja kosztów uzyskania przychodów powinna więc brać pod uwagę:
Zatem do kosztów uzyskania przychodów podatnik ma prawo zaliczyć wszystkie koszty, zarówno te bezpośrednio, jak i pośrednio związane z przychodami, o ile zostały prawidłowo udokumentowane, za wyjątkiem kosztów ustawowo uznanych za niestanowiące kosztów uzyskania przychodów.
Wyrażenie „w celu osiągnięcia przychodu” zawarte we wskazanym przepisie ustawy oznacza, że nie wszystkie wydatki ponoszone przez podatnika w związku z prowadzoną działalnością, podlegają odliczeniu od podstawy opodatkowania. Aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu, między tym wydatkiem a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek przyczynowy tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie tego przychodu, zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów.
Zauważyć należy, iż przez sformułowanie „w celu” należy rozumieć dążenie do osiągnięcia jakiegoś stanu rzeczy (przychodu), a dążenie podatnika ma przymiot „celowości”.
Zatem możliwość kwalifikowania konkretnego wydatku, jako kosztu uzyskania przychodu, uzależniona jest od rzetelnej i całościowej oceny tego, czy w świetle wszystkich występujących w sprawie okoliczności, przy zachowaniu należytej staranności, podatnik w momencie dokonywania wydatku mógł i powinien przewidzieć, iż wydatek ten przyczyni się do powstania, zachowania lub zabezpieczenia przychodu.
Z przywołanego przepisu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT wynika, że jakkolwiek podmioty gospodarcze mogą dowolnie i swobodnie podejmować decyzje finansowe w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, to jednak kwalifikacja wydatków do kosztów podatkowych winna opierać się na przepisach prawa podatkowego. Nie każdy wydatek z racji tylko samego jego poniesienia jest kosztem podatkowym. Aby tak było, wydatek musi spełniać wskazane kryteria ustawowe. Nie ma w tym względzie dowolności i uznaniowości podyktowanej pozaustawowymi kryteriami.
Dokonując oceny charakteru ponoszonych przez podatnika wydatków należy rozstrzygnąć, czy spełniają one kryteria określone w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, a ponadto czy nie podlegają wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 16 ust. 1 tej ustawy. Ocena prawna danego wydatku wymaga bowiem uwzględnienia unormowań zawartych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, w którym ustawodawca dokonał enumeratywnego wyliczenia wydatków niestanowiących kosztów podatkowych nawet jeśli ponoszone są w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów.
Na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 51 ustawy o CIT:
Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów 25% poniesionych wydatków, z zastrzeżeniem pkt 30, z tytułu kosztów używania samochodu osobowego na potrzeby działalności gospodarczej - jeżeli samochód osobowy jest wykorzystywany również do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą prowadzoną przez podatnika.
Na mocy art. 16 ust. 5a ustawy o CIT:
Poniesione wydatki, o których mowa w ust. 1 pkt 51, oraz kwota, o której mowa w ust. 1 pkt 49a, obejmują także podatek od towarów i usług, który zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług nie stanowi podatku naliczonego, oraz naliczony podatek od towarów i usług, w tej części, w której zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty lub zwrot różnicy podatku od towarów i usług.
Zgodnie z art. 16 ust. 5f ustawy o CIT:
W przypadku nieprowadzenia przez podatnika ewidencji, o której mowa w art. 86a ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług, uznaje się, że samochód osobowy jest wykorzystywany również do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą podatnika.
Natomiast w myśl art. 16 ust. 5g ustawy o CIT:
Przepisu ust. 5f nie stosuje się, jeżeli podatnik na podstawie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług nie jest obowiązany do prowadzenia takiej ewidencji, z wyjątkiem przypadku, gdy brak tego obowiązku wynika z art. 86a ust. 5 pkt 2 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług.
Przy kwalifikowaniu poniesionych wydatków trzeba więc brać pod uwagę nie tylko ich celowość, potencjalną możliwość przyczynienia się do osiągnięcia przychodów oraz racjonalność, to znaczy ich adekwatność do rzeczywistych potrzeb i zakresu prowadzonej działalności oraz konieczność ich poniesienia dla osiągnięcia przychodu, ale również brak wykluczenia z kosztów uzyskania przychodów. Wobec powyższego możliwe jest zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów wydatku, który - racjonalnie oceniając - mógłby przyczynić się do powstania przychodu, czy jego zwiększenia nawet jeżeli przychód faktycznie nie wystąpi, a jednocześnie nie został wymieniony w art. 16 ust. 1 u stawy o CIT.
Z regulacji ustawowych wynika, że jakkolwiek podmioty gospodarcze mogą dowolnie i swobodnie podejmować decyzje finansowe w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, to jednak kwalifikacja wydatków do kosztów podatkowych winna opierać się na przepisach prawa podatkowego. Nie każdy wydatek z racji tylko samego jego poniesienia jest kosztem podatkowym. Aby tak było, wydatek musi spełniać określone kryteria ustawowe. Nie ma w tym względzie dowolności i uznaniowości podyktowanej pozaustawowymi kryteriami.
Wskazać również należy, iż sam fakt nie objęcia ustawowym wykazem wydatków nie stanowiących kosztów uzyskania przychodów, zawartym w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, nie jest wystarczający do podatkowej kwalifikacji kosztu. Brak takiego wydatku w katalogu kosztów negatywnych, nie skutkuje automatycznym przyjęciem, że stanowi on koszt podatkowy.
Pogląd przeciwny, że do kosztów podatkowych zalicza się wszelkie koszty związane z prowadzoną działalnością gospodarczą (z wyłączeniem wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT) byłby zbyt daleko idący i abstrahował od wskazanego w ustawie celu poniesienia kosztu, a w rezultacie nie znajduje oparcia w treści tego przepisu. Uprawnione jest bowiem przyjęcie założenia, iż gdyby zamiarem ustawodawcy było uznanie za koszty uzyskania przychodów wszelkich kosztów ponoszonych przez podatnika w ramach działalności gospodarczej, nadałby temu przepisowi takie właśnie brzmienie.
W przedstawionego opisu sprawy wynika, że Spółka wchodzi w skład grupy kapitałowej działającej pod marką A. Group. Przedmiotem działalności Spółki jest prowadzenie - w modelu platformowym - działalności operacyjnej w zakresie usług przewozu osób (taxi) oraz dostaw kurierskich. Grupa A. prowadzi działalność na terenie całej Polski, obsługując ponad 300 lokalizacji. Przychody z działalności gospodarczej Spółki stanowią przychody z tytułu świadczenia usług przewozu osób oraz dostaw kurierskich.
Spółka - jako wynajmujący - zawiera umowy najmu pojazdów samochodowych (osobowych) z osobami fizycznymi współpracującymi ze Spółką na podstawie umów cywilnoprawnych, tj. osobami wykonującymi usługi przewozu osób lub dostawy kurierskie na rzecz Spółki.
Pojazdy będące przedmiotem umów najmu są użytkowane przez Spółkę wyłącznie w ramach prowadzonej przez nią działalności gospodarczej, tj. do realizacji zleceń taksówkarskich i kurierskich. Spółka jako podmiot, na który wystawiane są faktury za paliwo oraz faktury dokumentujące inne wydatki eksploatacyjne ponosi w całości koszty związane z eksploatacją tych pojazdów.
Koszty jakie ponosi Spółka to wydatki na nabycie:
Spółka flotowa planuje wdrożyć następujące rozwiązania organizacyjne, umowne i techniczne, zwane razem Modelem:
Kierowcy bezpośrednio z miejsca zamieszkania (lub z najbliższej okolicy miejsca zamieszkania, w której pojazd jest parkowany) świadczą usługi przewozu osób lub dostaw kurierskich na rzecz Spółki.
Umowy najmu pojazdów, które będą zawierane z kierowcami oraz towarzyszące im regulaminy użytkowania pojazdów będą zawierały jednoznaczne postanowienia wykluczające możliwość korzystania z pojazdów do celów prywatnych lub w celach niezwiązanych ze świadczeniem usług na rzecz Spółki. Umowa oraz Regulamin będą przewidywać automatyczne obciążenie finansowe (karę umowną) na rzecz Spółki za każdy stwierdzony przypadek użytku prywatnego pojazdu, czyli Incydent użytku prywatnego.
Kluczowym elementem Modelu będzie bezwzględny wymóg uruchamiania aplikacji flotowej niezwłocznie po każdym uruchomieniu silnika pojazdu, tj. przed rozpoczęciem jazdy danym pojazdem. Obowiązek ten będzie egzekwowany poprzez Regulamin i sankcjonowany karami umownymi.
Z dniem stwierdzenia Incydentu użytku prywatnego Spółka zmieni kwalifikację danego pojazdu na pojazd używany w sposób mieszany i złoży aktualizację informacji VAT-26 w terminie wynikającym z art. 86a ust. 14 ustawy o VAT (tj. do końca miesiąca, w którym nastąpiła zmiana sposobu wykorzystywania pojazdu). Równocześnie, od daty stwierdzenia Incydentu użytku prywatnego, Spółka zastosuje ograniczenie kosztów uzyskania przychodów do wysokości 75% poniesionych wydatków eksploatacyjnych (w tym wydatków na paliwo) związanych z danym pojazdem, zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 51 ustawy o CIT.
W okresie obowiązywania umowy najmu pojazd pozostaje w wyłącznej dyspozycji Spółki - kierowca korzysta z pojazdu wyłącznie w celu wykonywania usług przewozu osób lub dostaw kurierskich na rzecz Spółki, a jakiekolwiek inne wykorzystanie pojazdu jest zabronione i sankcjonowane karą umowną. Umowa najmu i regulamin użytkowania pojazdów wyraźnie zakazują udostępniania pojazdu osobom trzecim (w tym członkom rodziny kierowcy, znajomym czy innym kierowcom).
Naruszenie tego zakazu stanowi rażące naruszenie umowy, sankcjonowane karą umowną i uprawniające Spółkę do rozwiązania umowy ze skutkiem natychmiastowym. Sposób wykorzystywania pojazdów w zakresie zasad ich użytkowania będzie potwierdzony za pomocą aplikacji flotowej.
Dane generowane przez aplikację flotową będą spełniać wymogi określone w art. 86a ust. 6 ustawy o VAT (prowadzenie ewidencji od dnia rozpoczęcia wykorzystywania pojazdu wyłącznie do działalności gospodarczej do dnia zakończenia takiego wykorzystywania) oraz będą zawierać wszystkie elementy wymienione w art. 86a ust. 7 ustawy o VAT. Spółka zapewni techniczną zdolność generowania ewidencji w trybie ciągłym.
Garażowanie pojazdów w pobliżu miejsca zamieszkania kierowców wynika wyłącznie z uzasadnionych względów operacyjno-ekonomicznych. Garażowanie pojazdu w pobliżu miejsca zamieszkania kierowcy nie ma żadnego związku z jakimkolwiek prywatnym użytkowaniem pojazdu, które jest umownie zakazane i obiektywnie wykluczone poprzez mechanizmy opisane we wniosku.
Wszystkie wskazane we wniosku wydatki są definitywne, tj. są ostatecznie ponoszone przez Spółkę i nie są jej zwracane przez jakikolwiek inny podmiot. Faktury dokumentujące Wydatki Eksploatacyjne są wystawiane bezpośrednio na Spółkę, a Spółka ponosi ekonomiczny i prawny ciężar tych wydatków.
Wynagrodzenie z tytułu najmu pojazdu (czynsz najmu) obejmuje wyłącznie wynagrodzenie za oddanie Spółce pojazdu w odpłatne używanie (najem). Wynagrodzenie to nie obejmuje kosztów paliwa, kosztów napraw, kosztów serwisu, kosztów myjni, kosztów wymiany opon ani innych wydatków eksploatacyjnych - wszystkie te koszty są ponoszone przez Spółkę bezpośrednio, na podstawie odrębnych faktur wystawionych na Spółkę. Wynagrodzenie z tytułu najmu pojazdu jest odrębne od wynagrodzenia kierowcy z tytułu umowy o świadczenie usług przewozu osób lub dostaw kurierskich (które jest uzależnione od ilości zrealizowanych zleceń platformowych).
Państwa zdaniem ewidencja przebiegu pojazdu oparta na danych z aplikacji flotowej będzie spełniać wymogi formalne przewidziane w art. 86a ust. 7 i ust. 8 ustawy o VAT i będzie stanowić wystarczającą podstawę do stosowania odliczenia 100% VAT. Dane generowane przez aplikację flotową będą spełniać wymogi określone w art. 86a ust. 6 ustawy o VAT (prowadzenie ewidencji od dnia rozpoczęcia wykorzystywania pojazdu wyłącznie do działalności gospodarczej do dnia zakończenia takiego wykorzystywania) oraz będą zawierać wszystkie elementy wymienione w art. 86a ust. 7 ustawy o VAT, w tym:
Państwa wątpliwości budzi kwestia, czy wydatki na paliwo i koszty związane z eksploatacją pojazdów wykorzystywanych do działalności gospodarczej związane z używaniem przez Spółkę samochodów w ramach Modelu flotowego będą mogły zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w pełnej wysokości (100%) dla celów podatku dochodowego od osób prawnych, z wyłączeniem ograniczenia przewidzianego w art. 16 ust. 1 pkt 51 ustawy o CIT, przy prowadzeniu ewidencji przebiegu pojazdu spełniającej wymogi art. art. 16 ust. 5f ustawy o CIT.
Biorąc pod uwagę opis sprawy oraz powołane przepisy należy stwierdzić, że mogą Państwo zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT wydatki poniesione na paliwo oraz eksploatację pojazdów, bowiem jak wskazali Państwo we wniosku:
Z uwagi na to, że w analizowanej sprawie Spółka wynajmuje samochody służące do wykonywania działalności gospodarczej wskazać należy, że ustawa o CIT przewiduje limit zaliczania do kosztów uzyskania przychodów wydatków eksploatacyjnych pojazdu niebędącego własnością podatnika a więc m.in. wynajmowanego. Odnośnie do kosztów eksploatacyjnych samochodu niebędącego własnością podatnika również stosuje się art. 16 ust. 1 pkt 51 ustawy o CIT.
W myśl tego przepisu nie uważa się za koszty uzyskania przychodów 25% poniesionych wydatków, z zastrzeżeniem pkt 30, z tytułu kosztów używania samochodu osobowego na potrzeby działalności gospodarczej − jeżeli samochód osobowy jest wykorzystywany również do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą prowadzoną przez podatnika.
Przepis ten ma zastosowanie do wydatków z tytułu używania samochodu osobowego wykorzystywanego do „celów mieszanych”. Przy czym, dotyczy to zarówno samochodów osobowych wpisanych do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, jak też używanych przez podatnika na podstawie umowy cywilnoprawnej (tzn. leasingu, najmu, dzierżawy, użyczenia). Podatnik może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów 75% poniesionych wydatków, jeżeli wykorzystuje ten samochód również do celów niezwiązanych z prowadzoną działalnością, czyli również do celów prywatnych. Okoliczność, że samochód jest wykorzystywany również do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą powoduje, że z kosztów podatkowych wyłączono 25% poniesionych wydatków. Chodzi tu jednak o sam fakt używania samochodu osobowego w opisany sposób w działalności, a więc nie tylko przez podatnika, ale i inne osoby, jak np. przez zleceniobiorcę.
Przepisy podatkowe nie definiują przy tym pojęcia „używanie samochodu” dla celów kwalifikacji wydatków z tego tytułu do kosztów uzyskania przychodów. W tym przypadku należy zatem posłużyć się definicją słownikową, zgodnie z którą: „używać” oznacza „posługiwać się, stosować coś, korzystać, brać, przyjmować, robić z czegoś użytek, wykorzystywać”.
Tym samym, wydatki związane z używaniem samochodu osobowego to wydatki na posługiwanie się tym samochodem, wykorzystywanie go. Oznacza to, że np. do kosztów z tytułu używania samochodu osobowego w celu realizowania zleconych zadań zalicza się wszelkiego rodzaju wydatki eksploatacyjne (koszty zakupu paliwa, oleju napędowego, płynów eksploatacyjnych itp.), jak również inne koszty wynikające z używania samochodu na potrzeby realizowanych zadań, jak np. opłaty za przejazd autostradami, opłaty parkingowe.
Jak wskazano powyżej, z art. 16 ust. 5f ustawy o CIT wynika, że w przypadku nieprowadzenia przez podatnika ewidencji, o której mowa w art. 86a ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług, uznaje się, że samochód osobowy jest wykorzystywany również do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą podatnika.
W myśl art. 86a ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 775 ze zm.):
Pojazdy samochodowe są uznawane za wykorzystywane wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika, jeżeli:
1) sposób wykorzystywania tych pojazdów przez podatnika, zwłaszcza określony w ustalonych przez niego zasadach ich używania, dodatkowo potwierdzony prowadzoną przez podatnika dla tych pojazdów ewidencją przebiegu pojazdu, wyklucza ich użycie do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą lub
2) konstrukcja tych pojazdów wyklucza ich użycie do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą lub powoduje, że ich użycie do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą jest nieistotne.
W powyższego wynika, że pojazd uznaje się za wykorzystywany wyłącznie do działalności gospodarczej, jeżeli łącznie są spełnione dwa warunki:
Państwa zdaniem w opisanym we wniosku Modelu oba warunki będą spełnione łącznie. W zakresie warunku materialnego:
Samochody wykorzystywane są zatem jako środki techniczne w celu wykonania usług przewozu osób (taxi) oraz dostaw kurierskich, zatem tylko do czynności związanych z działalnością gospodarczą.
Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, że ponoszone przez Państwa koszty utrzymania i eksploatacji samochodów wynajmowanych przez Spółkę do wykonywania ww. usług, tj. wydatki na nabycie:
mogą stanowić koszty uzyskania przychodów Spółki na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy CIT w pełnej wysokości, bowiem spełniają przesłanki wynikające z tego przepisu. Dodatkowo jak wskazaliście Państwo w opisie samochody będą użytkowane tylko w ramach działalności gospodarczej i prowadzona będzie ewidencja przebiegu pojazdu, która zostanie oparta na danych z aplikacji flotowej i będzie ona spełniała wymogi formalne przewidziane w ustawie o VAT.
Zatem należy się zgodzić z Państwem, że wydatki eksploatacyjne związane z pojazdami objętymi Modelem będą mogły zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w pełnej wysokości (100%), z wyłączeniem ograniczenia z art. 16 ust. 1 pkt 51 ustawy o CIT, pod warunkiem prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu spełniającej wymogi art. 86a ust. 4 ustawy o VAT, który to wymóg zostanie spełniony na gruncie rozpatrywanego zdarzenia przyszłego.
W konsekwencji, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 3 należało uznać za prawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanego przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
W odniesieniu do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych i wyroków sądów należy stwierdzić, że zostały wydane w indywidualnych sprawach podmiotów i nie wiążą w sprawie będącej przedmiotem wniosku. Zostały wydane w określonym stanie faktycznym i w tych sprawach rozstrzygnięcia w nich zawarte są wiążące, nie mogą one zatem przesądzać o niniejszym rozstrzygnięciu. Natomiast organy mimo, że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkują się wydanymi rozstrzygnięciami organów podatkowych oraz wyrokami sądów administracyjnych, to nie mają możliwości zastosowania ich wprost z tego powodu, że nie stanowią one materialnego prawa podatkowego. Każdą sprawę organ jest zobowiązany rozpatrywać indywidualnie.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo