Rozpoznanie kosztów uzyskania przychodów z tytułu zapłaconych odsetek od kredytu w części przeznaczonej na zakup nieruchomości przeniesionej następnie do innej spółki.
Wnioskodawca, spółka z o.o., zaciągnął w lipcu 2018 r. kredyt inwestycyjny (Kredyt nr 1), który częściowo przeznaczono na spłatę wcześniejszego kredytu (Kredyt nr 2) wykorzystanego m.in. na zakup nieruchomości. W 2019 r. nieruchomość została przeniesiona do spółki A w drodze podziału przez wydzielenie. Wnioskodawca w latach 2020-2025 zaliczał odsetki od Kredytu nr 1 do kosztów uzyskania przychodów. Organ podatkowy w wyniku kontroli za lata 2022-2023 zakwestionował odliczenie odsetek w części…
Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe
Szanowni Państwo,
stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest nieprawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
1 czerwca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 29 maja 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej m.in. w zakresie rozpoznania kosztów uzyskania przychodów z tytułu zapłaconych odsetek od kredytu w części przeznaczonej na zakup nieruchomości przeniesionej następnie do innej spółki.
Treść wniosku jest następująca:
Opis zdarzenia przyszłego
A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w (…) (gmina (…)) (dawniej: (…) Sp. z o.o.) – dalej jako: Wnioskodawca lub Spółka – jest osobą prawną zarejestrowaną w Polsce jako czynny podatnik podatku od towarów i usług (dalej: podatek VAT). Wnioskodawca jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych (dalej: podatek CIT).
Spółka jest wpisana do rejestru przedsiębiorców prowadzonego przez Sąd Rejonowy dla (…) w (…), XIV Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego pod nr KRS (…). Spółka ma nadany NIP: (…) oraz numer identyfikacyjny REGON: (…).
Wnioskodawca – zgodnie z danymi ujawnionymi w Rejestrze Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego prowadzi działalność gospodarczą m.in. w następującym zakresie:
Główna działalność operacyjna Spółki polega na (…).
W lipcu 2018 r. Wnioskodawca zawarł z (…) Bankiem S.A. umowę kredytową, na podstawie której został mu udzielony kredyt inwestycyjny (dalej: „Kredyt nr 1, umowa kredytowa nr 1”). Kredyt nr 1 został przeznaczony na spłatę kredytu nieodnawialnego zabezpieczonego hipoteką, udzielonego Spółce przez (…) Bank S.A. na podstawie umowy kredytowej z lutego 2018 r. (dalej: „Kredyt nr 2, umowa kredytowa nr 2”) oraz na refinansowanie poniesionych nakładów inwestycyjnych związanych z remontem (…).
Umowa kredytowa nr 2 została zawarta w lutym 2018 r., z przeznaczeniem na refinansowanie kredytu inwestycyjnego udzielonego Spółce przez (…) – Bank S.A. w 2009 r., refinansowanie nakładów poniesionych w latach ubiegłych oraz finansowanie bieżącej działalności Wnioskodawcy.
Kwota wynikająca z umowy kredytowej nr 2, w części, w jakiej dotyczyła refinansowania kosztów poniesionych w latach poprzednich oraz bieżącej działalności została wpłacona na rachunek bankowy Spółki i przeznaczona na bieżącą działalność.
W tym też czasie tj. w pierwszym kwartale 2018 r., Spółka, w związku z zamiarem prowadzenia w przyszłości przez nią inwestycji deweloperskich, podjęła decyzję o zakupie nieruchomości gruntowej położonej w (…) przy ul. (…) (dalej: „Nieruchomość”). W konsekwencji, na mocy umowy zawartej w dniu (…) 2018 r. w formie aktu notarialnego przed notariuszem w kancelarii notarialnej w (…), Wnioskodawca nabył przedmiotową Nieruchomość.
Tym samym, w strukturze Spółki doszło do wyodrębnienia dwóch odrębnych (niezależnych) obszarów działalności (tj. świadczenie usług hotelarskich i innych powiązanych z nią usług oraz działalność deweloperska). W konsekwencji, na podstawie uchwały właściwych organów Spółki, w 2019 r., dokonano podziału Spółki poprzez wydzielenie części jej majątku w postaci zorganizowanej części przedsiębiorstwa do Spółki (…) Sp. z o.o. (dalej: „spółka A”). W wyniku podziału Spółki poprzez wydzielenie, Nieruchomość została przeniesiona do spółki A jako element zorganizowanej części przedsiębiorstwa Wnioskodawcy.
Po podziale Spółki poprzez wydzielenie, Wnioskodawca nieprzerwanie realizował (i nadal realizuje) zadania i cele związane ze swoim głównym profilem działalności, tj. usługami (…). Jednocześnie, w latach 2020-2025 Spółka zaliczała wartość odsetek od udzielonego kredytu do kosztów uzyskania przychodów, uznając, że pozostają one w związku przyczynowo-skutkowym z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz osiąganymi przychodami, w związku z czym ujmowała je jako koszty podatkowe w dacie ich poniesienia.
Następnie, w 2025 roku, wobec Spółki została przeprowadzona kontrola celno-skarbowa w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowość obliczania i wpłacania podatku dochodowego od osób prawnych za 2022 r. i 2023 r.
Kontrola została zakończona w dniu 28 sierpnia 2025 r. poprzez sporządzenie przez Organ wyniku kontroli celno-skarbowej za ww. lata. Po przeprowadzeniu kontroli, Organ uznał, iż:
a) kwota w wysokości 31.849.953,52 zł, stanowiąca, w ocenie Organu, część kredytu, zaciągniętego na podstawie umowy kredytowej nr 2 została w całości przeznaczona (…) 2018 r. (data przelewu na konto Kancelarii Notarialnej) na zakup w dniu (…) 2018 r., Nieruchomości;
b) kredyt nr 2 (w tym również ww. kwota 31.849.953,52 zł przeznaczona na zakup Nieruchomości), zaciągnięty na podstawie umowy kredytowej nr 2 został w całości spłacony ze środków pochodzących z kredytu zaciągniętego na podstawie umowy kredytowej nr 1;
c) powyższe oznacza, że odsetki zaliczane w koszty za 2022 r. i 2023 r. kredytu nr 1, zaciągniętego na podstawie umowy kredytowej nr 1 zawartej z (…) Bank S.A. w lipcu 2018 r. dotyczą w części ww. kwoty 31.849.953,52 zł spłaconej tym kredytem przeznaczonej na zakup Nieruchomości;
d) Nieruchomość, nabyta przez Spółkę w dniu (…) 2018 r. m. in. ze środków pieniężnych w kwocie 31.849.953,52 zł, uzyskanych przez Spółkę na podstawie kredytu zaciągniętego na podstawie umowy kredytowej nr 2 zawartej z (…) Bank S.A., została wydzielona ze Spółki w postaci zorganizowanej części jej przedsiębiorstwa i przeszła na spółkę A na podstawie ww. aktu notarialnego, co z kolei oznacza, że nie była własnością Spółki w 2022 r. i 2023 r.
Organ mając na uwadze powyższe uznał, że stosownie do postanowień art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 2587 ze zm.), odsetki od Kredytu nr 1, zaciągniętego na podstawie umowy kredytowej nr 1,zawartej z (…) Bank S.A. w lipcu 2018 r., w części w jakiej dotyczą kwoty 31.849.953,52 zł, nie stanowią kosztów uzyskania przychodów z innych źródeł Spółki za 2022 r. i 2023 r. Ponadto wskazał, iż odsetki od Kredytu nr 1, zaciągniętego na podstawie umowy kredytowej nr 1 z lipca 2018 r., w części w jakiej dotyczą one ww. kwoty 31.849.953,52 zł, nie mają związku z przychodami Spółki za 2022 r. i 2023 r. Stwierdził, że kwota ta dotyczyła nabycia Nieruchomości, która nie stanowiła składnika majątku Spółki w 2022 r. i 2023 r., a w związku z tym Nieruchomość nie może przyczyniać się do uzyskiwania przychodów przez Spółkę za te lata.
Jednocześnie Organ zwrócił uwagę, że doszło do podziału Spółki przez wydzielenie, w wyniku którego Nieruchomość – co do której Organ przyjął, iż została nabyta ze środków pochodzących z kredytu – została przeniesiona do spółki A w ramach zorganizowanej części przedsiębiorstwa. Okoliczność ta, zdaniem Organu, dodatkowo potwierdzała związek przedmiotowego kredytu z nabyciem wskazanej Nieruchomości.
Spółka, pomimo iż pierwotnie nie zgadzała się z powyższymi ustaleniami Organu, to jednak, w terminie 14 dni od dnia doręczenia wyniku kontroli, dokonała korekty uprzednio złożonych deklaracji podatkowych, a dodatkowo, poza kontrolą, Wnioskodawca dokonał korekty złożonych deklaracji za lata 2020, 2021 i 2024.
W związku z powyższym, w szczególności iż Nieruchomość została przeniesiona na Spółkę A w drodze podziału przez wydzielenie, to spółka A od roku 2019 korzystała i nadal korzysta z Nieruchomości w ramach swojej działalności gospodarczej oraz czerpie z niej wymierne korzyści. Z biznesowego punktu widzenia Wnioskodawca planuje zatem obciążyć spółkę A kosztami z tytułu odsetek od Kredytu nr 1 – zaciągniętego na podstawie umowy kredytowej nr 1 – w części w jakiej dotyczą kwoty 31.849.953,52 zł (tj. odpowiadającej wartości w jakiej sfinansowany został zakup Nieruchomości). Planowane obciążenie będzie dotyczyć kosztów odsetek ponoszonych przez Wnioskodawcę w latach 2020-2025 oraz lat następnych, obliczonych według stosownej proporcji ww. kwoty w stosunku do całości zaciągniętego kredytu.
Strony, tj. Wnioskodawca oraz spółka A doszły do porozumienia, że zasadne będzie, aby ekonomiczny ciężar kosztów odsetek od Kredytu nr 1, w przedmiotowej sytuacji, w której kredyt ten był związany z Nieruchomością, został poniesiony przez spółkę A.
Mając na względzie powyższe, Wnioskodawca – zgodnie i w porozumieniu ze spółką A – planuje zawrzeć Porozumienie, na podstawie którego Spółka obciąży spółkę A kosztami z tytułu odsetek od Kredytu nr 1 – w części w jakiej dotyczą kwoty 31.849.953,52 zł (tj. odpowiadającej wartości na sfinansowanie Nieruchomości). Obciążenie będzie dotyczyć kosztów odsetek ponoszonych przez Wnioskodawcę w latach 2020-2025 oraz lat następnych.
Obciążenie to będzie swoistego rodzaju rekompensatą dla Wnioskodawcy, za poniesione przez Wnioskodawcę koszty finansowania dłużnego związane z zakupem Nieruchomości, z tytułu posiadania której od samego początku korzyści uzyskiwała spółka A.
Pytania
1. Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, że w przedstawionych okolicznościach Wnioskodawca będzie uprawniony do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wartości odsetek, o których mowa w zdarzeniu przyszłym w części, w jakiej dotyczą kwoty 31.849.953,52 zł, poprzez rozpoznanie ich jako kosztów uzyskania przychodów w roku, w którym osiągnięty zostanie przychód z tytułu otrzymania od spółki A należności, którymi Spółka A zostanie obciążona?
2. Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, iż należność, którą Spółka obciąży spółkę A, nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT z uwagi na fakt, iż będzie miała ona charakter rekompensujący Spółce poniesione koszty z tytułu części odsetek od Kredytu nr 1, a w związku z tym Wnioskodawca nie będzie świadczyć Spółce A żadnych usług z tym związanych?
3. Jeżeli Organ uzna stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 2 za nieprawidłowe, to czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, iż należność z tytułu części odsetek od Kredytu nr 1, którą Spółka obciąży spółkę A, będzie korzystała ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem VAT, jako usługa finansowa o której mowa w art. 43 ust. 1 pkt. 38 ustawy o VAT, gdyż obciążenie będzie odpowiadało wysokości odsetek od kredytu poniesionych przez Spółkę we wskazanej części, mając charakter finansowania dłużnego?
Przedmiotem niniejszej interpretacji jest odpowiedź na pytanie dotyczące podatku dochodowego od osób prawnych (pytanie nr 1). Na pytania dotyczące podatku od towarów i usług (pytania nr 2 i 3) zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.
Państwa stanowisko w sprawie
ad 1
Zdaniem Wnioskodawcy, w przedstawionych okolicznościach będzie on uprawniony do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wartości części odsetek zapłaconych przez Spółkę w latach 2020‑2025, od zaciągniętego kredytu, w części w jakiej miał on związek z zakupem Nieruchomości, która to następnie została przeniesiona wraz z zorganizowaną częścią przedsiębiorstwa na spółkę A w ramach podziału przez wydzielenie (poprzez rozpoznanie tych części odsetek jako bezpośrednich kosztów uzyskania przychodów w roku, w którym osiągnięty zostanie przychód z tytułu obciążenia spółki A kosztami odpowiadającymi ekonomicznemu ciężarowi tych odsetek.
Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa CIT”), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.
Pojęcie kosztu uzyskania przychodu zostało zdefiniowane w ustawie CIT w sposób ogólny, poprzez podanie określonych kryteriów, których spełnienie przez dany wydatek poniesiony przez podatnika skutkować będzie uznaniem tego wydatku za koszt uzyskania przychodu.
Definicja kosztów uzyskania przychodów zawiera następujące kryteria, które musi spełnić dany wydatek, aby mógł być uznany za koszt uzyskania przychodu:
Zdaniem Wnioskodawcy, w powyższego wynika, że podatnik ma prawo do odliczenia dla celów podatkowych wszelkich wydatków pod warunkiem, że nie zostały one wymienione w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, są one związane z prowadzoną działalnością, a ich poczynienie ma lub może mieć wpływ na możliwość powstania przychodu (w tym zachowania lub zabezpieczenia przychodów). Przepis ten konstytuuje więc zasadę, stosownie do której pomiędzy kosztem podatkowym oraz przychodami podatnika powinien wystąpić związek przyczynowo-skutkowy. Możliwość uwzględniania w rozliczeniu podatkowym podatnika wydatków zaliczanych do kosztów uzyskania przychodu w rozumieniu ustawy o CIT jest elementem konstrukcyjnym tego podatku, a więc prawo to nie powinno być w żaden sposób ograniczane.
Idąc dalej należy wskazać, iż szczegółowe zasady rozliczania poszczególnych rodzajów kosztów uzyskania przychodów regulują przepisy art. 15 ust. 4-4e ustawy CIT.
Ustawodawca wyróżnił:
Zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy o CIT:
Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z zastrzeżeniem ust. 4b i 4c.
W związku z tym, należy stwierdzić, że generalną zasadą, wynikającą z art. 15 ust. 4, jest potrącanie kosztów uzyskania przychodów w roku, w którym osiągnięte zostały przez podatnika przychody odpowiadające poniesionym kosztom. Jeżeli koszty zostały poniesione w tym samym roku podatkowym, w którym uzyskano przychód będący wynikiem poniesienia tych kosztów, to koszty te są potrącane w tym roku podatkowym. Jeśli natomiast w danym roku podatkowym poniesiono koszty i jednocześnie nie uzyskano przychodów odpowiadających poniesionym kosztom (nie uzyskano przychodów będących wynikiem poniesienia tych kosztów), to koszty te będą mogły być potrącone dopiero w tym roku podatkowym, w którym podatnik uzyska przychody będące wynikiem poniesienia kosztów poprzednio poniesionych, niezależnie od tego, jaki okres czasu upłynął od daty poniesienia kosztu.
W tym miejscu należy dodać, iż ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych, ani też Ordynacja podatkowa nie przewidują możliwości przedawnienia kosztów podatkowych.
Ponadto, jak wynika z pisma wydanego przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w dniu 19.02.2025 r., „ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawiera definicji kosztu „bezpośredniego” oraz kosztu „pośredniego” – brak takiej definicji związany jest z nieokreślonością tych pojęć i brakiem stałych, niezmiennych kryteriów oceny wystąpienia bezpośredniego lub jedynie pośredniego związku takich kosztów z przychodami osoby prawnej w konkretnym przypadku. W efekcie, te same wydatki mogą być w danych warunkach bezpośrednimi, zaś w innych jedynie pośrednimi kosztami uzyskania przychodu. Ocena tej kwestii musi być więc dokonywana w każdym przypadku na tle określonej sytuacji, przy uwzględnieniu indywidualnych cech działalności podatnika, w warunkach której wydatki te są ponoszone. Przy czym, jeżeli określone wydatki można powiązać z osiąganiem konkretnego przychodu, to bez względu na możliwość jednoczesnego wywiedzenia pośredniego związku tych wydatków z ewentualnymi innymi przychodami, zaliczenie ich do kosztów uzyskania przychodów ocenić należy w kontekście tego przychodu, z którym wydatki te są bezpośrednio związane.
Zgodnie z ugruntowanym poglądem, kosztami uzyskania przychodów bezpośrednio związanymi z przychodami są takie wydatki, których poniesienie przekłada się wprost (w sposób bezpośredni) na uzyskanie konkretnych przychodów”.
Mając na uwadze powyższe, oraz opisane we wniosku zdarzenie przyszłe, Wnioskodawca w pierwszej kolejności pragnie wskazać, iż w jego ocenie, część odsetek zapłaconych przez Spółkę w latach poprzednich (2020-2025), które były związane z Nieruchomością, w związku ze zmianą okoliczności gospodarczych zmieniły swój charakter. W efekcie planowanego obciążenia spółki A, kosztami odpowiadającymi ekonomicznemu ciężarowi odsetek, zmianie ulegnie związek przyczynowo-skutkowy tych wydatków, tj. z pierwotnego charakteru (stanowiących koszty finansowania dłużnego związane Nieruchomością) na cel ukierunkowany na osiągnięcie konkretnego, dającego się zidentyfikować przychodu z tytułu należnej od spółki A rekompensaty. Innymi słowy, związek przyczynowo-skutkowy tych wydatków uległ przekształceniu: pierwotne koszty związane z Nieruchomością stały się kosztami warunkującymi uzyskanie konkretnego przychodu od spółki A.
Tym samym, zdaniem Wnioskodawcy, obecnie część odsetek – odpowiadająca wartości związanej z zakupem Nieruchomości – którymi zostanie obciążona spółka A w postaci rekompensaty, stanie się kosztem bezpośrednim związanym z przychodem Spółki.
W świetle powyższego, skoro Spółka osiągnie przychód z tytułu należności odpowiadającej wartości odsetek związanych z zakupem Nieruchomości (w postaci rekompensaty) należnej od spółki A, to przedmiotowe odsetki – jako koszty bezpośrednio związane z tym przychodem – powinny zostać rozliczone w roku podatkowym, w którym przychód ten zostanie przez Spółkę osiągnięty.
Sposób zaliczenia wydatków będzie ściśle uzależniony od formy, w jakiej spółka A zostanie obciążona rekompensatą:
Dodatkowo, z uwagi na specyfikę stanu faktycznego, w szczególności faktu, iż koszty te uprzednio zostały rozpoznane na zasadzie kasowej, w dacie ich poniesienia, jako zdaniem Spółki związane w sposób pośredni z działalnością gospodarczą, to sytuacja dokonania przez Spółkę korekt zeznań podatkowych za lata ubiegłe nie zmienia faktu, że koszty te zostały realnie poniesione. W chwili obecnej bowiem, nastąpi zmiana kwalifikacji rodzaju koszty z pośredniego na bezpośredni, a w konsekwencji zmiana momentu ujęcia wydatków w kosztach uzyskania przychodu – z zasady kasowej na memoriałową. Zastosowanie zasady memoriałowej pozwala na ich „przesunięcie” i aktywowanie jako kosztów podatkowych w dacie powstania bezpośrednio powiązanego z nimi źródła przychodu. Innymi słowy, dokonanie korekt zeznań podatkowych za lata ubiegłe nie pozbawia tych wydatków (odsetek) charakteru kosztów podatkowych i ich bezpośredniego charakteru – prowadzi jedynie do ich prawidłowego przyporządkowania do roku podatkowego, w którym Spółka uzyska odpowiadający im przychód.
Podsumowując, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że w przedstawionych okolicznościach będzie on uprawniony do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wartości części odsetek zapłaconych przez Spółkę w latach 2020-2025, od zaciągniętego kredytu, związanych z zakupem Nieruchomości, poprzez rozpoznanie tych części odsetek jako kosztów uzyskania przychodów w roku, w którym osiągnięty zostanie przychód z tytułu obciążenia spółki A kosztami odpowiadającymi ekonomicznemu ciężarowi tych odsetek.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Z opisu sprawy wynika, że zawarli Państwo z bankiem umowę kredytową, na podstawie której został Państwu udzielony kredyt inwestycyjny – Kredyt nr 1. Kredyt nr 1 został w części przeznaczony na spłatę wcześniejszego kredytu nieodnawialnego zabezpieczonego hipoteką – Kredytu nr 2. Kredyt nr 2 został natomiast przeznaczony na zakup Nieruchomości. Nieruchomość ta została następnie wydzielona ze Spółki w postaci zorganizowanej części przedsiębiorstwa i przeniesiona na Spółkę A na podstawie aktu notarialnego. Po przeniesieniu Nieruchomości na Spółkę A zaliczali Państwo odsetki od Kredytu nr 1 w pełnej wysokości do kosztów uzyskania przychodów. Zostało to jednak zakwestionowane przez Organ podatkowy, który uznał, że odsetki od Kredytu nr 1 w części w jakiej dotyczą kwoty przeznaczonej na zakup Nieruchomości nie stanowią kosztów uzyskania przychodów Spółki. W wyniku kontroli dokonali Państwo korekty, a tym samym wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów odsetek od Kredytu nr 1 w części w jakiej dotyczą kwoty przeznaczonej na zakup Nieruchomości.
Planują Państwo obciążyć Spółkę A kosztami z tytułu odsetek o Kredytu nr 1 w części w jakiej dotyczą kwoty odpowiadającej wartości w jakiej sfinansowany został zakup Nieruchomości. Obciążenie to będzie swoistego rodzaju rekompensatą dla Państwa.
Państwa wątpliwości dotyczą kwestii rozpoznania kosztów uzyskania przychodów z tytułu wartości odsetek od kredytu, w części, w jakiej dotyczą kwoty wydatkowanej na Nieruchomość przeniesioną następnie do Spółki A, w roku, w którym osiągnięty zostanie przychód z tytułu otrzymania od Spółki A należności, którymi Spółka A zostanie obciążona.
Z powyższego wynika, że uzależniają Państwo moment rozpoznania kosztów uzyskania przychodów od osiągnięcia przychodu z tytułu otrzymania od Spółki A należności, którymi Spółka A zostanie obciążona.
Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554, dalej: „ustawa o CIT”):
Przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności:
1) otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe.
Ustawa o CIT nie zawiera definicji przychodu. Poprzez przykładowe wyliczenie zawarte w kolejnych ustępach art. 12 ust. 1 ustawodawca określa jedynie zdarzenia, których wystąpienie powoduje powstanie obowiązku podatkowego. Na podstawie tego przepisu można stwierdzić, że co do zasady przychodem jest każda wartość wchodzącą do majątku podatnika, powiększającą jego aktywa, mającą definitywny charakter, którą może on rozporządzać jak własną – przychód powstaje zatem z momentem jego faktycznego uzyskania przez podatnika, czyli wpływu, bezpośrednio do majątku podatnika względnie na jego rachunek, wymienionych środków, skutkującego powstaniem po stronie podatnika możliwości dysponowania tymi środkami.
Przychodami są w szczególności otrzymane pieniądze i wartości pieniężne, o czym stanowi art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT. Zatem sam fakt otrzymania przez Spółkę świadczenia pieniężnego od Spółki przejmującej powoduje powstanie przychodu.
W analizowanej sprawie Spółka otrzyma określoną kwotę pieniężną jako rekompensatę za ekonomiczny ciężar odsetek od kredytu związanego z nieruchomością, która została przeniesiona do Spółki przejmującej. Otrzymane świadczenie będzie zatem definitywnym przysporzeniem majątkowym zwiększającym aktywa Spółki.
W myśl art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o CIT:
Do przychodów nie zalicza się zwróconych innych wydatków niezaliczonych do kosztów uzyskania przychodów.
Cytowany przepis odnosi się wyłącznie do poniesionych i zwróconych podatnikowi wydatków niezaliczonych do kosztów uzyskania przychodów. Aby dany wydatek mógł być zaliczony do kategorii „innych wydatków”, o których mowa w art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o CIT, konieczne jest, by „wydatek ten nie został zaliczony do kosztów uzyskania przychodów” w rozumieniu przepisu art. 16 tej ustawy oraz by wydatek został wcześniej przez podatnika poniesiony, a następnie zwrócony podatnikowi. Przy czym wydatek poniesiony powinien być odpowiednikiem wydatku zwróconego. Tak więc „wydatek zwrócony” to ten sam, a nie taki sam wydatek, który został poniesiony.
Zwróconym wydatkiem nie jest bowiem uzyskana przez podatnika kwota, która tylko odpowiada wartości poniesionego wydatku, lecz nie stanowi jego zwrotu.
Aby zastosować art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o CIT, zwracana kwota musi stanowić rzeczywisty zwrot wcześniej poniesionego wydatku.
Spółka przejmująca nie zwraca Spółce wydatku poniesionego w jej imieniu ani nie zwraca tego samego świadczenia w celu przywrócenia stanu poprzedniego.
Odsetki zostały zapłacone przez Spółkę na rzecz banku na podstawie własnego zobowiązania kredytowego. Wydatek został definitywnie poniesiony i zobowiązanie z tego tytułu wobec banku wygasło.
Natomiast środki otrzymywane od Spółki przejmującej wynikają z odrębnego stosunku prawnego między spółkami i mają charakter rekompensaty za poniesiony ciężar ekonomiczny. Nie są więc zwrotem tych samych środków wydatkowanych wcześniej na rzecz banku.
Dla zastosowania art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o CIT konieczne jest, aby otrzymana kwota była odpowiednikiem konkretnego wcześniej poniesionego wydatku i stanowiła jego zwrot, a nie jedynie świadczenie odpowiadające wartości tego wydatku. „Zwróconym wydatkiem” nie jest kwota, która tylko odpowiada wartości poniesionego wydatku, lecz nie stanowi jego rzeczywistego zwrotu.
W niniejszej sprawie występują dwa niezależne zdarzenia:
Nie ma więc tożsamości podmiotowej i przedmiotowej charakterystycznej dla zwrotu wydatku. Otrzymane środki nie pochodzą od podmiotu, który otrzymał odsetki (banku), lecz od Spółki przejmującej, która jedynie rekompensuje ekonomiczny skutek poniesionego wydatku.
Ekonomicznym celem płatności jest wyrównanie uszczerbku majątkowego Spółki wynikającego z poniesienia ciężaru odsetek dotyczących majątku przejętego przez Spółkę przejmującą. Taka płatność ma charakter rekompensaty, co Państwo sami wskazują w opisie sprawy.
Spółka co prawda nie zaliczyła odsetek do kosztów uzyskania przychodów, ale sam fakt, że wydatek ostatecznie nie stanowi kosztu podatkowego, nie jest wystarczający do zastosowania art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o CIT.
Przepis wymaga łącznego spełnienia dwóch warunków:
W analizowanym zdarzeniu pierwszy warunek jest spełniony, natomiast drugi nie, ponieważ świadczenie od Spółki przejmującej jest rekompensatą, a nie zwrotem wydatku w ścisłym znaczeniu.
Kwota otrzymana od Spółki przejmującej stanowi przychód podatkowy na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, ponieważ prowadzi do definitywnego przysporzenia majątkowego po stronie Spółki. Nie korzysta natomiast z wyłączenia przewidzianego w art. 12 ust. 4 pkt 6a CIT, gdyż nie jest zwrotem uprzednio poniesionego wydatku, lecz odrębnym świadczeniem kompensacyjnym (rekompensatą) wypłacanym przez inny podmiot na podstawie odrębnego stosunku prawnego.
Jednocześnie nie ma podstaw, aby w związku z otrzymaniem zwrotu rozpoznawać odsetki jako koszty podatkowe.
Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT:
Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 (…).
Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu ze źródła przychodu lub realną szansą powstania przychodu podatkowego, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła jego uzyskiwania.
Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy jego poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.
Aby zatem wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, musi spełnić następujące warunki:
Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu enumeratywnie wymienionych w stosownych przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, mogą stanowić koszt uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiągniętymi przychodami, w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła przychodów.
Właściwa i zgodna z treścią ustawowej regulacji kwalifikacja kosztów uzyskania przychodów powinna brać pod uwagę:
Podatnik oceniając związek wydatku z prowadzoną działalnością gospodarczą winien zakładać, że dany koszt może obiektywnie przyczynić się do osiągnięcia przychodu. Ponadto, należy mieć na względzie, że podatnik uznając wydatek za koszt uzyskania przychodu odnosi ewidentne korzyści, ponieważ o ten koszt zmniejsza podstawę opodatkowania. Na nim więc spoczywa ciężar udowodnienia, że określony wydatek jest kosztem uzyskania przychodu.
Przechodząc na grunt niniejszej sprawy, jeżeli wcześniej odsetki nie spełniały przesłanek kosztu podatkowego po stronie Spółki, ponieważ dotyczą majątku wydzielonego do Spółki przejmującej, to sam fakt otrzymania zwrotu tych wydatków od Spółki przejmującej nie powoduje automatycznie odzyskania prawa do rozpoznania tych samych odsetek jako kosztu uzyskania przychodów, zwrot nie zmienia bowiem charakteru tych wydatków.
Brak jest związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy poniesieniem wydatku odsetkowego a uzyskaniem przychodu z rekompensaty.
Odsetki były płacone z tytułu kredytu zaciągniętego na nabycie nieruchomości. Celem ich poniesienia było finansowanie nieruchomości, a nie uzyskanie przyszłej rekompensaty od Spółki przejmującej.
Przychód z rekompensaty pojawił się dopiero później, wskutek podziału i ustaleń pomiędzy spółkami. Nie można się zatem zgodzić, że odsetki zostały poniesione „w celu osiągnięcia” tego konkretnego przychodu.
Przychód z rekompensaty jest jedynie ekonomicznym następstwem wcześniejszego poniesienia ciężaru odsetek, ale nie oznacza to związku bezpośredniego pomiędzy poniesieniem kosztu z tytułu odsetek a uzyskaniem przychodu z tytułu otrzymanej rekompensaty od Spółki przejmującej.
Fakt, że wysokość rekompensaty została ustalona w oparciu o wartość zapłaconych odsetek, nie oznacza, że odsetki stają się kosztem uzyskania tej rekompensaty. Nie każdy wydatek stanowiący podstawę kalkulacji przychodu jest kosztem poniesionym w celu uzyskania tego przychodu. Odsetki określają jedynie wysokość należnej rekompensaty. Są elementem kalkulacyjnym świadczenia, a nie wydatkiem poniesionym dla jego uzyskania.
Jeśli w wyniku kontroli organ podatkowy uznał, że odsetki nie mają związku z przychodami osiąganymi przez Spółkę i dlatego usunięto je z kosztów uzyskania przychodów, to nie można jednocześnie twierdzić, że te same odsetki uzyskały nagle charakter kosztu podatkowego wyłącznie dlatego, że później pojawiła się rekompensata. Nie można uznać, że odsetki stają się kosztem tylko dlatego, że ktoś zwrócił ich równowartość. Takie podejście prowadzi de facto do obejścia wcześniejszej korekty kosztów.
W konsekwencji koszty związane z obsługą kredytu nie są kosztami uzyskania przychodu z tytułu otrzymanej rekompensaty, lecz kosztami historycznie związanymi z finansowaniem nieruchomości. Charakter wydatku nie zmienił się, nadal są to odsetki od kredytu dotyczącego nieruchomości wydzielonej do Spółki przejmującej, nadal nie służą działalności generującej przychody po stronie Spółki, a otrzymanie rekompensaty nie powoduje „przekształcenia” wydatku w koszt podatkowy.
Odsetki od kredytu zostały poniesione w celu finansowania nieruchomości, a nie w celu uzyskania rekompensaty. Rekompensata stanowi odrębny przychód wynikający z rozliczeń pomiędzy spółkami po podziale. W konsekwencji nie istnieje wymagany przez art. 15 ust. 1 ustawy o CIT bezpośredni ani dostatecznie ścisły związek pomiędzy zapłatą odsetek a uzyskaniem przychodu z rekompensaty. Odsetki pozostają wydatkiem dotyczącym nieruchomości wydzielonej do Spółki przejmującej i nie mogą zostać rozpoznane jako koszt uzyskania przychodów wyłącznie dlatego, że ich wartość stanowi podstawę kalkulacji rekompensaty. Zwrot wydatku jest odrębnym zdarzeniem gospodarczym od samego poniesienia odsetek.
W związku z powyższym, wartość odsetek nie pozostaje w związku z przychodami Spółki osiągniętymi z tytułu otrzymania od Spółki A należności, którymi Spółka A zostanie obciążona.
Biorąc powyższe pod uwagę, nie będą Państwo uprawnieni do rozpoznania kosztów uzyskania przychodów z tytułu wartości odsetek od kredytu, w części, w jakiej dotyczą kwoty wydatkowanej na nieruchomość przeniesioną następnie do Spółki A, w roku, w którym osiągnięty zostanie przychód z tytułu otrzymania od Spółki A należności, którymi Spółka A zostanie obciążona.
Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest nieprawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności, będących przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo