Spółka będąca polskim rezydentem podatkowym i podatnikiem CIT oraz VAT, ponosząca koszty finansowania dłużnego podlegające limitom z art. 15c ust. 1 ustawy o CIT, może w danym roku podatkowym (zgodnym z rokiem kalendarzowym) wyłączyć z kosztów uzyskania przychodów nadwyżkę tych kosztów przekraczającą ustalony limit. Spółka nie podlega wyłączeniom z art. 15c ust. 19 ustawy o CIT (tj. nie powstała w wyniku przekształceń,…
Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe
Szanowni Państwo,
stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
14 maja 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 14 maja 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy koszty finansowania dłużnego wyłączone przez Spółkę w danym roku podatkowym z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15c ust. 1 ustawy o CIT mogą podlegać zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów zgodnie z art. 15c ust. 18 ustawy o CIT, w następnych kolejno po sobie następujących pięciu latach podatkowych na zasadach wynikających z reguły FIFO, tj. przed kosztami finansowania dłużnego bieżącego roku, w kolejności od poniesionych najwcześniej.
Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
Wnioskodawca lub dalej Spółka jest spółką zarejestrowaną w Polsce, polskim rezydentem podatkowym i podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w podatku dochodowym od osób prawnych. Jednocześnie Spółka jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług.
W ramach prowadzonej działalności Spółka ponosi koszty finansowania dłużnego, które wchodzą do limitu z art. 15c ustawy o CIT. W związku z ponoszeniem kosztów finansowania dłużnego może wystąpić sytuacja, że ramach danego roku podatkowego, który pokrywa się z rokiem kalendarzowym, wystąpi nadwyżka kosztów finansowania dłużnego wynikająca z przekroczenia limitu, o którym mowa w art. 15c ust. 1 ustawy o CIT.
Jednocześnie Spółka nie jest podmiotem, który w związku z przekształceniem, łączeniem lub podziałem podmiotów wstąpił w prawa podatników przekształconych, łączonych lub dzielonych, oraz nie jest podmiotem, który uprzednio wchodził w skład podatkowej grupy kapitałowe).
Pytanie
Czy koszty finansowania dłużnego wyłączone przez Spółkę w danym roku podatkowym z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15c ust. 1 ustawy o CIT mogą podlegać zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów zgodnie z art. 15c ust. 18 ustawy o CIT, w następnych kolejno po sobie następujących pięciu latach podatkowych na zasadach wynikających z reguły FIFO, tj. przed kosztami finansowania dłużnego bieżącego roku, w kolejności od poniesionych najwcześniej?
Państwa stanowisko w sprawie
Zdaniem Wnioskodawcy, koszty finansowania dłużnego wyłączone przez Spółkę w danym roku podatkowym z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15c ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 278 ze zm; dalej: „Ustawa o CIT”) mogą podlegać zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów zgodnie z art. 15c ust. 18 ustawy o CIT, w następnych kolejno po sobie następujących pięciu latach podatkowych na zasadach wynikających z reguły FIFO, tj. przed kosztami finansowania dłużnego bieżącego roku, w kolejności od poniesionych najwcześniej.
Wnioskodawca swoje twierdzenie opiera na poniższej argumentacji.
Zgodnie z art. 15C ust. 1 ustawy o CIT:
Podatnicy, o których mowa w art. 3 ust. 1, są obowiązani wyłączyć z kosztów uzyskania przychodów koszty finansowania dłużnego w części, w jakiej nadwyżka kosztów finansowania dłużnego przekracza wyższą ze wskazanych kwot:
1) kwotę 3 000 000 zł albo
2) kwotę obliczoną według następującego wzoru:
[(P - Po) - (K - Am - Kfd)] x 30%
w którym poszczególne symbole oznaczają:
P - zsumowaną wartość przychodów ze wszystkich źródeł przychodów, z których dochody podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym,
Po - przychody o charakterze odsetkowym,
K - sumę kosztów uzyskania przychodów bez pomniejszeń wynikających z niniejszego ustępu,
Am - odpisy amortyzacyjne, o których mowa w art. i6a-i6m, zaliczone w roku podatkowym do kosztów uzyskania przychodów,
Kfd - zaliczone w roku podatkowym do kosztów uzyskania przychodów koszty finansowania dłużnego nieuwzględnione w wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, przed dokonaniem pomniejszeń wynikających z niniejszego ustępu.
Zgodnie z art. 15C ust 3 ustawy o CIT przez nadwyżkę kosztów finansowania dłużnego rozumie się kwotę, o jaką poniesione przez podatnika koszty finansowania dłużnego, podlegające zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów w roku podatkowym, przewyższają uzyskane przez podatnika w tym roku podatkowym podlegające opodatkowaniu przychody o Charakterze odsetkowym.
Art. 15C ust. 18 ustawy o CIT stanowi, że:
Koszty finansowania dłużnego wyłączone w roku podatkowym z kosztów uzyskania przychodów zgodnie z ust. 1 podlegają zaliczeniu do takich kosztów w następnych 5 latach podatkowych, zgodnie z zasadami określonymi w ust. 1-17 oraz w ramach obowiązujących w danym roku limitów wynikających z tych przepisów.
Natomiast zgodnie z art. 15C ust. 19 ustawy o CIT:
Przepisu ust. 18 nie stosuje się do:
1) podmiotów, które w związku z przekształceniem, łączeniem lub podziałem podmiotów wstępują w prawa podatników przekształconych, łączonych lub dzielonych, z wyjątkiem spółek powstałych z przekształcenia spółek;
2) spółek wchodzących uprzednio w skład podatkowej grupy kapitałowej - w odniesieniu do kosztów finansowania dłużnego wyłączonych z kosztów uzyskania przychodów w czasie funkcjonowania tej podatkowej grupy.
Biorąc pod uwagę powyższe należy wskazać, że przepisy ustawy o CIT nie precyzują, w jakiej kolejności należy w ww. następnych latach podatkowych ujmować w kosztach podatkowych wyłączone w okresach wcześniejszych koszty finansowania dłużnego, w przypadku, w którym limit ustalony zgodnie z art. 15c ust. 1 ustawy o CIT nie pozwala na równoczesne ujęcie w kosztach podatkowych wyłączonych kosztów finansowania dłużnego z lat poprzednich oraz kosztów finansowania dłużnego bieżącego roku.
W ocenie Wnioskodawcy, do ww. kwestii, tj. metody rozliczania kosztów finansowania dłużnego nieodliczonych od przychodów w roku podatkowym, w którym koszty te, zgodnie z zasadami ogólnymi, mogłyby stanowić koszt uzyskania przychodu, zastosowanie powinna znaleźć tzw. zasada FIFO („pierwsze weszło, pierwsze wyszło”).
Za zasadnością zastosowania zasady w FIFO w takim przypadku przemawia również literalna wykładnia art. 15C ust. 18 ustawy o CIT, która nie stoi na przeszkodzie zastosowaniu zasady FIFO dla potrzeb rozliczania w danym roku kosztów finansowania dłużnego z lat poprzednich. Należy podkreślić, że gdyby zamiarem ustawodawcy było, aby koszty finansowania dłużnego z roku bieżącego były ujmowane w kosztach uzyskania przychodów zawsze w pierwszej kolejności, to zostałoby to wprost wskazane w ustawie o CIT.
Jednocześnie, należy również podkreślić, że za zastosowaniem zasady FIFO jako metody rozliczania kosztów finansowania dłużnego przekraczających limit w kolejnych latach podatkowych przemawia także wykładnia celowościowa art. 15c ust. 18 ustawy o CIT. Celem wskazanego ustępu jest umożliwienie podatnikowi rozliczenia tych kosztów w kolejnych latach podatkowych. Metoda FIFO pozwala w najpełniejszy sposób zrealizować wskazany cel, gdyż zapobiega sytuacji, w której podatnik straciłby możliwość rozliczenia uprzednio wyłączonych kosztów finansowania dłużnego ze względu na upływ pięcioletniego okresu.
Przyjęcie odmiennego stanowiska, tj. iż to koszty finansowania dłużnego z roku bieżącego powinny być ujmowane w kosztach uzyskania przychodów w pierwszej kolejności, prowadziłoby do tego, że zakres zastosowania art. 15c ust. 18 ustawy o CIT byłby istotnie ograniczony - w szczególności w tych przypadkach, gdy koszty finansowania dłużnego, podlegające ograniczeniom w zaliczaniu do kosztów uzyskania przychodów, utrzymywałyby się powyżej limitu, o którym mowa w art. 15c ust. 1 ustawy o CIT przez kilka lat z rzędu. rzędu [tak też: K. Gil, A. Obońska, A. Wacławczyk, A. Wolter (red.), Podatek dochodowy od osób prawnych. Komentarz. Wyd. 3, Warszawa 2019].
W konsekwencji, może się również zdarzyć (i jest do sytuacja prawidłowa), że w danym roku w kosztach uzyskania przychodów zostaną ujęte wyłącznie koszty finansowania dłużnego z lat poprzednich, nieuwzględnione przy kalkulacji podstawy opodatkowania za te lata ze względu na ograniczenia przewidziane w art. 15c ust. 1 ustawy o CIT, a kwota kosztów bieżących zostanie w całości wyłączona z kosztów podatkowych z możliwością rozliczenia ich w latach kolejnych na zasadach wynikających z art. 15c ust. 18 ustawy o CIT. Możliwa i prawidłowa jest również sytuacja, że ustalony w danym roku limit zostanie w części „wypełniony” kosztami finansowania dłużnego z lat poprzednich, a w części bieżącymi kosztami finansowania dłużnego danego roku podatkowego.
W związku z powyższym Wnioskodawca stoi na stanowisku, że brzmienie art. 15c ustawy o CIT nie stoi na przeszkodzie stosowaniu metody FIFO w rozliczeniu wyłączonych z kosztów uzyskania przychodów w poprzednich latach kosztów finansowania dłużnego. Żadne przepisy prawa podatkowego nie wykluczają bowiem możliwości skorzystania z tej reguły dla potrzeb rozliczania w danym roku kosztów finansowania dłużnego z lat poprzednich (w tym ujmowania kosztów finansowania dłużnego z lat poprzednich, przed bieżącymi kosztami finansowania dłużnego danego roku podatkowego).
Powyższe stanowisko, zgodnie z którym w ramach limitu, o którym mowa w art. 15C ust. 1 ustawy o CIT, podatnik ma prawo do rozliczenia w pierwszej kolejności kosztów wyłączonych uprzednio z kosztów uzyskania przychodów znajduje potwierdzenie również w interpretacjach indywidualnych wydawanych przez organy podatkowe, przykładowo interpretacji indywidualnej DKIS:
Wnioskodawca zwraca również uwagę, że zagadnienie o zbliżonej treści było przedmiotem wielu interpretacji indywidualnych, które zostały wydane na gruncie przepisów ustawy o CIT dotyczących kosztów finansowania dłużnego w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2017 r. w odniesieniu do obowiązującej wtedy tzw. alternatywnej metody ustalania „cienkiej kapitalizacji”, w przypadku wyboru której podatnicy również mieli prawo do przenoszenia kosztów niezaliczonych do kosztów uzyskania przychodów na następne lata podatkowe.
Zgodnie bowiem z obowiązującym do 31 grudnia 2017 r. artykułem 15c ust. 7 ustawy o CIT, odsetki od pożyczek niezaliczone na podstawie ust. 2-5 w danym roku podatkowym do kosztów uzyskania przychodów podlegają zaliczeniu do kosztów w następnych, kolejno po sobie następujących pięciu latach podatkowych, zgodnie z zasadami i w ramach limitów określonych w tych przepisach.
Analogicznie, jak w przypadku obecnie obowiązującego art. 15c ustawy o CIT, w stanie prawnym do końca 31 grudnia 2017 r., przepisy nie regulowały kwestii, w jakiej kolejności koszty przekraczające określony w przepisach limit kosztów finansowania dłużnego w poprzednim roku podatkowym powinny zostać zaliczane do kosztów podatkowych w kolejnych latach podatkowych.
Organy podatkowe wielokrotnie w interpretacjach podatkowych potwierdzały, iż w takim przypadku, należy stosować metodę FIFO, np. interpretacje indywidualne: z dnia 26 lutego 2016 r., znak: IPPB6/4510-460/15-3/AZ, oraz z dnia 6 maja 2015 r., znak: IPPB3/4510-104/15-2/JBB).
Podsumowując, Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż w przypadku, w którym w danym roku podatkowym koszty finansowania dłużnego przekroczą limit, o którym mowa w art. 15c ust. 1 ustawy o CIT, Spółka będzie uprawniona do rozliczenia w kosztach podatkowych kolejnego roku podatkowego w pierwszej kolejności tych kosztów finansowania dłużnego uprzednio wyłączonych z kosztów uzyskania przychodów.
Natomiast bieżące koszty finansowania dłużnego odnoszące się do tego kolejnego roku podatkowego, będą mogły zostać przez Spółkę rozliczone w ramach pozostającego limitu tego roku (o ile limit ten nie będzie w całości wyczerpany przez koszty finansowania dłużnego wyłączone uprzednio koszty z lat ubiegłych), a w części go przekraczającej pozostaną do rozliczenia w kolejnych latach podatkowych, jednak nie dłużej niż przez 5 kolejnych lat.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy:
W odniesieniu do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych należy stwierdzić, że zostały wydane w indywidualnych sprawach innych podmiotów i nie wiążą w sprawie będącej przedmiotem wniosku. Zostały wydane w określonym stanie faktycznym i w tych sprawach rozstrzygnięcia w nich zawarte są wiążące, nie mogą one zatem przesądzać o niniejszym rozstrzygnięciu. Natomiast organy podatkowe mimo, że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkują się wydanymi rozstrzygnięciami organów podatkowych oraz wyrokami sądów administracyjnych, to nie mają możliwości zastosowania ich wprost z tego powodu, że nie stanowią one materialnego prawa podatkowego. Każdą sprawę organ jest zobowiązany rozpatrywać indywidualnie.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo