Spółka komandytowa prowadząca hurtowy handel wyrobami tytoniowymi nabyła w latach 2023-2024 jednorazowe papierosy elektroniczne w celu odsprzedaży. Po zmianie przepisów akcyzowych w 2025 roku, które nałożyły obowiązek oznaczenia towarów znakami akcyzy, sprzedaż stała się ekonomicznie nieopłacalna. W związku z tym spółka podjęła decyzję o fizycznej…
Interpretacja indywidualna - stanowisko nieprawidłowe
Szanowni Państwo,
stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest nieprawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
9 stycznia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 9 stycznia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT wartości zutylizowanych towarów handlowych w postaci jednorazowych papierosów elektronicznych wskazanych w protokole likwidacyjnym. Uzupełnili go państwo - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z dnia 11 lutego 2026 r. (data wpływu 11 lutego 2026 r.) Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego
Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie handlu wyrobami tytoniowymi. W ramach prowadzonej działalności Wnioskodawca nabył towary handlowe w postaci urządzeń do waporyzacji (dalej: "Towary"). Zakup został dokonany w celu ich dalszej odsprzedaży i osiągnięcia przychodu, a wydatki na ich nabycie zostały prawidłowo udokumentowane. Obecnie Towary znajdują się na stanie magazynowym Wnioskodawcy. Z powodu zmiany uwarunkowań prawnych, (Ustawa z 20 lutego 2025 r. - nowelizacja ustawy o podatku akcyzowym, która weszła w życie od 1 kwietnia 2025) Towary te nie mogą zostać wprowadzone do obrotu handlowego, ze wzglądu, że wartość akcyzy którą trzeba opłacić przekracza wartość towaru i możliwości jego sprzedaży co w przypadku zakupienia akcyzy narazi Wnioskodawcę na wydatkowanie środków których nie będzie mógł w żaden sposób odzyskać. W związku z powyższym Wnioskodawca podjął decyzję o fizycznej likwidacji (utylizacji) przedmiotowych Towarów. Proces ten zostanie przeprowadzony przez wyspecjalizowany podmiot i udokumentowany protokołem likwidacji, zawierającym szczegółowy wykaz niszczonych składników majątku.
Uzupełnienie opisu stanu faktycznego
Towary handlowe o których mowa we wniosku Spółka nabyła na przełomie 2023 - 2024 roku. Poniżej wskazuje poszczególne daty zakończenia dostaw figurujące na fakturach VAT dotyczących towarów handlowych objętych niniejszym wnioskiem:
Odnosząc się do drugiej części pytania tj. jakie konkretnie są to towary poniżej wskazuje listę nabytych towarów handlowych:
Wyżej wymienione towary handlowe mieszczą się w definicji legalnej zawartej w art. 2 ust. 1 pkt. 34a ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 126 z późn. zm.), zatem są to jednorazowe papierosy elektroniczne, czyli urządzenia umożliwiające wytworzenie i spożycie aerozolu z płynu do papierosów elektronicznych zawartego w tych urządzeniach, które nie są przeznaczone do ponownego napełniania płynem do papierosów elektronicznych lub wymiany zbiornika z płynem do papierosów elektronicznych, również te, które wymagają zewnętrznego zasilania lub sterowania.
Nabyte przez Spółkę towary handlowe (o których mowa szczegółowo w pkt. 1 powyżej) były zakupione w celu sprzedaży hurtowej. Przeważającym przedmiotem działalności Spółki jest bowiem sprzedaż hurtowa wyrobów tytoniowych (PKD 46.35.Z).
Przedmiotowe towary handlowe są pełnowartościowe i zdatne do użytku.
Uzasadniając, przedmiotowe wyroby w postaci jednorazowych e-papierosów ((…)) stanowią wyroby konsumenckie przeznaczone do użycia zgodnie z ich właściwościami i funkcją, tj. do inhalacji aerozolu powstającego w wyniku podgrzewania płynu (e-liquidu) w urządzeniu. Są to urządzenia kompletne, fabrycznie zmontowane i przygotowane do natychmiastowego użycia, wyposażone w zintegrowaną baterię, element grzewczy oraz fabrycznie napełniony zasobnik z płynem; uruchomienie następuje automatycznie poprzez zaciągnięcie, bez konieczności wykonywania przez użytkownika jakichkolwiek czynności serwisowych (np. ładowania, dolewania płynu czy wymiany podzespołów).
Jednorazowy charakter wskazanych wyrobów stanowi cechę konstrukcyjną i funkcjonalną, a nie wadę. Zdatność do użytku należy oceniać przez pryzmat zgodności z przeznaczeniem oraz możliwości korzystania z rzeczy w sposób typowy dla danego rodzaju produktu. W tym zakresie przedmiotowe e-papierosy, jako wyroby przeznaczone do wykorzystania do momentu wyczerpania płynu lub energii baterii, spełniają swoją funkcję użytkową w pełnym zakresie, tj. umożliwiają korzystanie zgodnie z deklarowanym przeznaczeniem do chwili ich naturalnego zużycia.
W konsekwencji, mając na uwadze fakt, że zakupione towary handlowe były oryginalne, w fabrycznych opakowaniach, bez śladów naruszenia zabezpieczeń oraz bez uszkodzeń mechanicznych, nie wystąpiły przesłanki pozwalające uznać je za niezdatne do użytku albo niepełnowartościowe. Brak jest cech wskazujących na wadę fizyczną w rozumieniu niezgodności rzeczy z umową/przeznaczeniem, a produkty te - jako kompletne i gotowe do użycia - posiadają właściwości typowe dla rzeczy tego rodzaju.
Towar handlowy (o którym mowa szczegółowo w pkt. 1 powyżej) jest objęty obowiązkiem opłaty akcyzowej. Odnosząc się do pytania dotyczącego momentu uiszczenia należnej akcyzy od przedmiotowych towarów handlowych wyjaśniam, co następuje - obowiązek zapłaty podatku akcyzowego od jednorazowych papierosów elektronicznych był realizowany na wcześniejszym etapie obrotu przez podmioty uprawnione, tj. producentów krajowych albo podmioty dokonujące wewnątrzwspólnotowego nabycia bądź importu wyrobów akcyzowych. Akcyza była zatem regulowana przez dostawców towaru lub przez podmioty wprowadzające wyroby do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy o podatku akcyzowym.
Podkreślenia wymaga, że prowadzona przez Wnioskodawcę działalność polega wyłącznie na dalszym obrocie jednorazowymi papierosami elektronicznymi już wprowadzonymi do obrotu, a nie na ich produkcji, imporcie ani wewnątrzwspólnotowym nabyciu, co oznacza, że co do zasady nie ciążył na Spółce obowiązek samodzielnego obliczania i uiszczania podatku akcyzowego od tych wyrobów. Jednocześnie należy wskazać, iż jednokrotnie Wnioskodawca dokonał zakupu znaków akcyzy (banderol), które były ważne w okresie od lutego 2025 r. do dnia 30 września 2025 r.
Mając na uwadze powyższe, wskazuję, że obowiązek zapłaty podatku akcyzowego został zrealizowany zgodnie z przepisami prawa, a wyroby będące przedmiotem obrotu pochodziły z legalnego źródła i były oznaczone znakami akcyzy w wymaganym zakresie.
Ponadto, w uzupełnieniu wniosku wskazali Państwo, że:
(…) spółka komandytowa (dalej: „Wnioskodawca”, „Spółka”) jest polskim rezydentem podatkowym podlegającym nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w myśl art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: „ustawa o CIT”). Wnioskodawca jest zarejestrowany jako podatnik VAT czynny. Rok podatkowy Wnioskodawcy pokrywa się z rokiem kalendarzowym.
Przeważającym przedmiotem działalności Spółki jest sprzedaż hurtowa wyrobów tytoniowych (PKD 46.35.Z). W ramach prowadzonej działalności Wnioskodawca nabył towary handlowe w postaci jednorazowych papierosów elektronicznych o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 34a ustawy o podatku akcyzowym (dalej jako: „Towar”). Zgodnie z definicją legalną są to urządzenia umożliwiające wytworzenie i spożycie aerozolu z płynu do papierosów elektronicznych, które są przeznaczone do ponownego napełniania płynem do papierosów elektronicznych lub wymiany zbiornika z płynem do papierosów elektronicznych, również te, które wymagają zewnętrznego zasilania lub sterowania.
Towar został nabyty przez Spółkę w celu jego dalszej odsprzedaży. Nabycie towaru miało na celu osiągnięcie przychodu, a wydatki poniesione na jego zakup zostały prawidłowo udokumentowane dowodami księgowymi i ujęte w ewidencjach rachunkowych prowadzonych dla celów podatkowych. Na dzień sporządzenia niniejszego wniosku Towar pozostaje w posiadaniu Wnioskodawcy i znajduje się w jego stanie magazynowym; nie został on bowiem wprowadzony do obrotu handlowego ani sprzedany. Wnioskodawca ponosi stałe koszty utrzymywania Towaru na stanie magazynowym.
Po dokonaniu przez Spółkę zakupu Towaru doszło do zmiany stanu prawnego w zakresie opodatkowania wyrobów akcyzowych. Ustawą z dnia 20 lutego 2025 r. o zmianie ustawy o podatku akcyzowym, ustawy o zdrowiu publicznym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2025 poz. 340), która weszła w życie z dniem 1 kwietnia 2025 r., ustawodawca rozszerzył katalog wyrobów podlegających opodatkowaniu podatkiem akcyzowym o waporyzatory i inne podobne urządzenia w tym o jednorazowe papierosy elektroniczne o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 34a, który został dodany przez art. 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 20 lutego 2025 r. (Dz.U. 2025 poz. 340).
Zgodnie z art. 6 ust. 1 ww. ustawy nowelizującej: Przepisy ustaw zmienianych w art. 1 i art. 5, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, w zakresie urządzeń do waporyzacji, zestawów części do urządzeń do waporyzacji i płynu do papierosów elektronicznych zawartego w jednorazowych papierosach elektronicznych stosuje się od dnia 1 lipca 2025 r.
Natomiast zgodnie z art. 6 ust. 6 ustawy nowelizującej: Posiadacz urządzeń do waporyzacji wyprodukowanych na terytorium kraju, nabytych wewnątrzwspólnotowo lub importowanych przed dniem 1 lipca 2025 r., nieoznaczonych znakami akcyzy, przeznaczonych do dalszej sprzedaży na terytorium kraju po dniu 31 sierpnia 2025 r., jest obowiązany oznaczyć je legalizacyjnymi znakami akcyzy.
W konsekwencji tej nowelizacji zgodnie z przepisami przejściowymi sprzedaż towarów nieoznaczonych legalizacyjnymi znakami akcyzy (wyprodukowanych na terytorium kraju, nabytych wewnątrzwspólnotowo lub importowanych) przed dniem 1 lipca 2025 r. była możliwa jedynie do dnia 31 sierpnia 2025 r., natomiast od dnia 1 września 2025 r. wszystkie jednorazowe papierosy elektroniczne zostały objęte obowiązkiem oznaczenia ich legalizacyjnymi znakami akcyzy, co wiąże się z dodatkowymi kosztami, których wcześniej - na etapie zakupu towaru - Spółka nie była w stanie obiektywnie przewidzieć.
W ocenie Wnioskodawcy uiszczenie opłat za legalizacyjne znaki akcyzy od towarów prowadziłoby do poniesienia wydatku, który nie mógłby zostać w żaden sposób odzyskany w drodze dalszej sprzedaży Towaru, co skutkowałoby powstaniem straty ekonomicznej ze względu na ujemną marżę (biorąc pod uwagę cenę zakupionego Towaru). Innymi słowy wprowadzenie przez Spółkę przedmiotowych towarów do obrotu handlowego po dniu 1 września 2025 r. wiązałoby się z koniecznością uiszczenia podatku akcyzowego w wysokości przekraczającej wartość ekonomiczną towarów oraz realne możliwości ich sprzedaży. Z uwagi na dążenie Spółki do nieponoszenia strat, towary nie mogą zostać racjonalnie wykorzystane w działalności gospodarczej Wnioskodawcy.
W związku z zaistniałą sytuacją Wnioskodawca podjął decyzję o fizycznej likwidacji (utylizacji) Towaru. Proces likwidacji zostanie przeprowadzony przez wyspecjalizowany podmiot zewnętrzny, uprawniony do wykonywania tego rodzaju czynności. Likwidacja Towaru zostanie należycie udokumentowana protokołem likwidacji, zawierającym szczegółowy wykaz utylizowanych Towaru, ich ilość oraz datę i sposób przeprowadzenia likwidacji, a także fakturą i innymi dokumentami otrzymanymi od zewnętrznego podmiotu zajmującego się procesem utylizacji towarów.
Pytanie
1. Czy Wnioskodawca ma prawo zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT wartość zlikwidowanych (zutylizowanych) towarów handlowych w postaci jednorazowych papierosów elektronicznych, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 34a ustawy o podatku akcyzowym, jako stratę w towarach handlowych Wnioskodawcy, wskazaną w protokole likwidacyjnym?
Państwa stanowisko w sprawie
Zdaniem Wnioskodawcy, strata powstała w wyniku likwidacji przedmiotowych towarów może zostać zaliczona do kosztów uzyskania przychodów. Zgodnie z ogólną definicją kosztów podatkowych, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów. Warunkiem uznania wydatku za koszt jest istnienie związku przyczynowo-skutkowego między momentem poniesienia wydatku a planowanym przychodem. W momencie zakupu Towarów, Wnioskodawca działał racjonalnie i z zamiarem ich sprzedaży. Brak możliwości wprowadzenia towaru do obrotu wynika z przesłanek formalno-prawnych. Likwidacja towarów jest działaniem racjonalnym gospodarczo, mającym na celu uniknięcie dalszych kosztów magazynowania niesprzedawalnych zasobów. W orzecznictwie organów podatkowych przyjmuje się, że strata w środkach obrotowych, o ile jest rzeczywista i właściwie udokumentowana (protokół likwidacji), stanowi koszt uzyskania przychodu. W związku z powyższym, wartość zakupu likwidowanych towarów powinna pozostać w kosztach uzyskania przychodu.
Uzasadnienie
W uzupełnieniu wniosku ponadto doprecyzowali Państwo, że:
Zdaniem Wnioskodawcy, strata powstała w wyniku fizycznej likwidacji (utylizacji) towarów handlowych (Towar), które nie mogą zostać odsprzedane z przyczyn formalno-prawnych oraz ekonomicznych, spełnia przesłanki uznania jej za koszt uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: „ustawa o CIT”). W przypadku przeprowadzenia likwidacji (utylizacji) zalegających na stanie magazynowym towarów, Spółka będzie mogła zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów straty w wysokości stanowiącej wartość likwidowanego Towaru, biorąc pod uwagę, że towary te utraciły swą pierwotną wartość ekonomiczną oraz przydatność gospodarczą.
Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 Ustawy o CIT.
Artykuł 16 ustawy o CIT zawiera zamknięty katalog kosztów (wydatków, odpisów, rezerw) nieuznawanych za koszt uzyskania przychodów. Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawiera definicji straty jako kosztu uzyskania przychodu, a literalnie rozumiana strata jako uszczerbek, szkoda, ubytek, nie jest wydatkiem "poniesionym w celu osiągnięcia przychodu", gdyż nie wiąże się z jakiegokolwiek rodzaju korzyścią podatnika. Wręcz przeciwnie, uszczupla spodziewane korzyści. Straty są jednak wpisane w ryzyko prowadzonej działalności gospodarczej i czasami bywają nie do uniknięcia.
Niemniej jednak, Wnioskodawca wskazuje, iż likwidacja towarów nie zawiera się w katalogu z art. 16 ustawy o CIT.
Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 lutego 2008 r., sygn. akt II FSK 23/07, podkreślił, iż strata w środkach obrotowych będzie stanowiła koszt podatkowy, "o ile będzie ona normalnym następstwem prowadzonej działalności w danej branży, a podatnikowi nie będzie można przypisać winy przy jej powstaniu, tj. wtedy, gdy podatnik nie mógł przewidzieć powstania szkody, ani też jej zapobiec". Podobne stanowisko Naczelny Sąd Administracyjny wyraził również w wyroku z dnia 7 sierpnia 2001 r., sygn. akt III SA 2041/00, w którym stwierdzono, że: "kosztem uzyskania przychodów są tylko takie straty, których występowanie w toku działalności danego rodzaju jest nieuniknione. Innymi słowy chodzi o straty, które są normalnym następstwem działania w danej branży".
W ocenie Wnioskodawcy poczyniony przez niego zakup Towaru był biznesowo racjonalny i miał na celu osiągnięcie przychodu. Potwierdza to przedstawiony stan faktyczny. Dzięki nabyciu towarów dążył on do osiągnięcia przychodów z ich dalszej odsprzedaży jako element głównego przedmiotu prowadzonej działalności gospodarczej. Zakupy Towaru były starannie udokumentowane i ujęte w ewidencjach księgowych Spółki zgodnie z wymogami przepisów ustawy o rachunkowości. Celem prowadzenia działalności handlowej jest bowiem osiąganie zysków z obrotu Towarem. Likwidowane towary nie wpływają na osiągnięcie przychodu z prowadzonej działalności gospodarczej, a ich dalsze przechowywanie, przyczynia się do powstania kolejnych kosztów związanych z ich magazynowaniem. Straty związane z likwidacją towarów można zatem odnieść do zachowania źródła przychodów, będącej przesłanką uznania danego wydatku za koszt uzyskania przychodów w prowadzonej działalności gospodarczej.
Związek przyczynowo - skutkowy między wydatkiem na Towar, a profilem prowadzonej działalnością gospodarczej oraz potencjalnym przychodem z dalszej odsprzedaży towarów był realny i bezsporny w momencie ich nabycia, co odpowiada podstawowym warunkom ujęcia ich w kosztach w świetle art. 15 ust. 1 ustawy o CIT. Wnioskodawca dołożył wszelkich starań, aby zrealizować planowaną sprzedaż Towaru. Mimo aktywnych działań i wystąpienia nieprzewidzianych zdarzeń w postaci zmiany przepisów ustawy o podatku akcyzowym planowane działania nie mogły zostać zrealizowane.
Zmiana stanu prawnego tj. nowelizacja przepisów ustawy o podatku akcyzowym uniemożliwiła Spółce realizację celu gospodarczego w postaci uzyskania jakichkolwiek przychodów ze sprzedaży Towaru, co spowodowało, że towary te nie mogą zostać sprzedane bez poniesienia straty. W związku z powyższym dalsze ich przechowywanie w stanach magazynowych nie prowadzi do osiągnięcia przychodów ani zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów, a przeciwnie - generuje dodatkowe obciążenia kosztowe. W tej sytuacji podjęcie decyzji o likwidacji Towaru jest działaniem racjonalnym i uzasadnionym ekonomicznie, mającym na celu ograniczenie narastających kosztów związanych z magazynowaniem towarów, które nie mogą zostać sprzedane.
Likwidacja Towaru zostanie podjęta każdorazowo w drodze pisemnego postanowienia Zarządu Spółki, do którego zostanie dołączone faktyczne uzasadnienie takiej decyzji, szczegółowy wykaz towarów przeznaczonych do likwidacji, stosowny protokół likwidacji (utylizacji) zawierający szczegółowy wykaz niszczonych składników majątku, ich ilość oraz datę i sposób przeprowadzenia likwidacji, jak również faktura i inne dokumenty otrzymane od zewnętrznego podmiotu zajmującego się procesem utylizacji towarów.
Koszty ponoszone przez podatnika każdorazowo należy ocenić pod kątem ich celowości, a więc dążenia do osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów (art. 15 ust. 1 ustawy o CIT). Kosztami będą zarówno koszty pozostające w bezpośrednim związku z uzyskiwanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie wykazane, że były poniesione w celu osiągnięcia przychodów, nawet wówczas, gdy z obiektywnych powodów przychód nie został osiągnięty.
Tak więc strata w środkach obrotowych spowodowana likwidacją Towaru będzie stanowić koszt uzyskania przychodów, ponieważ powstała poza wolą podatnika, w sposób od niego niezależny, mimo zachowania należytej staranności w prowadzeniu przedsiębiorstwa. Skoro zatem w opisanym przypadku konieczność likwidacji zapasów stanowiła normalne następstwo prowadzonej przez Spółkę działalności i w żaden sposób nie była spowodowana niedochowaniem przez nią należytej staranności, Wnioskodawca ma prawo zaliczyć wynikającą z niej stratę do kosztów uzyskania przychodów. Wysokość takiej straty zaliczonej do kosztów uzyskania przychodów zostanie ustalona w cenie nabycia likwidowanych zapasów.
Powyższe potwierdzają również liczne stanowiska organów podatkowych zaprezentowane m.in. w:
Podsumowując, w ocenie Wnioskodawcy nie ulega wątpliwości, że strata powstała w związku z likwidacją (utylizacją) niesprzedanego Towaru będzie normalnym następstwem prowadzonej działalności w danej branży, a podatnikowi nie można przypisać winy przy jej powstaniu. W szczególności przedstawione okoliczności potwierdzają, iż sytuacja nie wynika z celowego działania Spółki lub z jej zaniechania. Spółka zakupiła Towar, ostrożnie i racjonalnie szacowała ryzyko i korzyści z tego przedsięwzięcia biznesowego, jednak zmiana przepisów prawa na etapie zakupu towaru przeznaczonego do utylizacji nie była okolicznością którą dało się obiektywnie przewidzieć. Zaistniała sytuacja jest konsekwencją zewnętrznej, obiektywnej i niezależnej od Spółki zmiany przepisów, a Spółka dochowała należytej staranności zarówno na etapie nabycia towarów (cel gospodarczy, dokumentacja), jak i po zmianie regulacji (działania minimalizujące stratę, profesjonalna utylizacja i protokolarne udokumentowanie). Mając powyższe na względzie Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż strata w wysokości wynikającej z przeprowadzenia likwidacji (utylizacji) towarów może zostać uznana za koszt uzyskania przychodów.
Mając na uwadze powyższe, wnoszę o dalsze niezwłoczne procedowanie złożonego wniosku.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zasady kwalifikowania wydatków do kosztów uzyskania przychodów określają przepisy art. 15 i art. 16 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 278, ze zm., dalej „ustawa o CIT”).
Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT,
kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień poniesienia kosztu.
Powyższe oznacza, że podatnik ma prawo do odliczenia dla celów podatkowych wszelkich wydatków, pod warunkiem, że nie zostały one wymienione w art. 16 ust. 1 ww. ustawy oraz że wykaże ich związek z prowadzoną działalnością, a ich poczynienie ma lub może mieć wpływ na możliwość powstania przychodu (w tym zachowania lub zabezpieczenia). Przepis ten konstytuuje więc zasadę, stosownie do której pomiędzy kosztem podatkowym oraz przychodami podatnika musi wystąpić związek przyczynowo-skutkowy.
Kosztem uzyskania przychodów będzie zatem taki koszt, który spełnia łącznie następujące warunki:
Należy przy tym zauważyć, że definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu, każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach, należy zaś zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.
Z powołanego na wstępie art. 15 ust. 1 ww. ustawy wynika zatem, że aby wydatki poczynione przez podatnika można było uznać za koszt uzyskania przychodu, muszą być poniesione w sposób celowy. Podatnik więc podejmując decyzję o dokonaniu wydatku, musi być przeświadczony o racjonalności, z punktu widzenia prowadzonej przez niego działalności, wydatkowania środków finansowych. Podatnik oceniając związek wydatku z prowadzoną działalnością gospodarczą winien zakładać, że dany koszt może obiektywnie przyczynić się do osiągnięcia przychodu. Ponadto, należy mieć na względzie, że podatnik uznając wydatek za koszt uzyskania przychodu odnosi ewidentne korzyści, albowiem o ten koszt zmniejsza podstawę opodatkowania. Na nim więc spoczywa ciężar udowodnienia, że określony wydatek jest kosztem uzyskania przychodu.
Należy zaznaczyć, że działalność gospodarcza podlega określonym regułom ekonomicznym i musi opierać się o zasadę racjonalności działań w dążeniu do realizacji postawionego celu. Zauważyć należy, że podatnik nie może kwalifikować do kosztów uzyskania przychodów wydatków, będących następstwem jego niewłaściwego lub nieracjonalnego działania. Ryzyko prowadzonej działalności gospodarczej ponosi podatnik i nie ma możliwości przenoszenia tego ryzyka na budżet państwa. Wyjątkiem mogą być jedynie nieprzewidywalne sytuacje, których uniknięcie było niemożliwe, pomimo podjęcia przez podatnika wszelkich koniecznych działań w celu ich zapobieżenia.
Z przedstawionego przez Wnioskodawcę stanu faktycznego wynika, że przeważającym przedmiotem Spółki jest hurtowa sprzedaż wyrobów tytoniowych. W ramach prowadzonej działalności na przełomie 2023 i 2024 roku Wnioskodawca nabył towary handlowe w postaci jednorazowych papierosów elektronicznych (dalej: Towar) w celu dalszej odsprzedaży. W trakcie magazynowania Towaru zaszła zmiana stanu prawnego w zakresie opodatkowania wyrobów akcyzowych. Zgodnie z ustawą z dnia 20 lutego 2025 r. o zmianie ustawy o podatku akcyzowym, ustawy o zdrowiu publicznym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2025 r. poz 340) ustawodawca rozszerzył katalog wyrobów podlegających opodatkowaniu podatkiem akcyzowym o waporyzatory i inne podobne urządzenia w tym o jednorazowe papierosy elektroniczne. W następstwie Wnioskodawca podjął decyzję o fizycznej likwidacji (utylizacji) magazynowanych Towarów. Proces ma zostać przeprowadzony przez wyspecjalizowany podmiot i udokumentowany protokołem likwidacji, zawierający szczegółowy wykaz niszczonych składników majątku. Jednak na dzień sporządzenia wniosku Towar nadal pozostaje w stanie magazynowym oraz jest pełnowartościowy i zdatny do użytku.
Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT wartości zutylizowanych towarów handlowych w postaci jednorazowych papierosów elektronicznych wskazanych w protokole likwidacyjnym.
Zgodnie z Ustawą z dnia 20 lutego 2025 r. o zmianie ustawy o podatku akcyzowym, ustawy o zdrowiu publicznym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2025 r. poz. 340), która weszła w życie 1 kwietnia 2025 r. art. 6 ust. 1 ma brzmienie:
Przepisy ustaw zmienianych w art. 1 i art. 5, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, w zakresie urządzeń do waporyzacji, zestawów części do urządzeń do waporyzacji i płynu do papierosów elektronicznych zawartego w jednorazowych papierosach elektronicznych stosuje się od dnia 1 lipca 2025 r.
Natomiast art. 6 ust. 6 ww. ustawy brzmi:
Posiadacz urządzeń do waporyzacji wyprodukowanych na terytorium kraju, nabytych wewnątrzwspólnotowo lub importowanych przed dniem 1 lipca 2025 r., nieoznaczonych znakami akcyzy, przeznaczonych do dalszej sprzedaży na terytorium kraju po dniu 31 sierpnia 2025 r., jest obowiązany oznaczyć je legalizacyjnymi znakami akcyzy.
Wnioskodawca w uzupełnieniu opisu stanu faktycznego wskazał, że akcyza była regulowana przez dostawców lub przez podmioty wprowadzające Towar do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy o podatku akcyzowym. Wnioskodawca również wskazał, że dokonał jednokrotnie zakupu znaków akcyzy (banderol), które były ważne od lutego 2025 r. Zgodnie z powyższym, sprzedaż pełnowartościowego i zdatnego do użytku towaru w związku z przejściowymi przepisami była możliwa do 30 września 2025 r.
Na ogół stratą jest zniszczenie, uszkodzenie, utracenie towarów lub maszyn i urządzeń w wyniku pożaru, powodzi lub kradzieży (m.in. przywłaszczenia środków pieniężnych). Strata jest więc następstwem zdarzeń losowych i nie wynika z celowego działania danego podmiotu. Dla celów podatkowych natomiast uznaje się za stratę tylko taką , która dodatkowo powstała na wskutek zdarzeń nieprzewidywalnych i będących nie do uniknięcia przez racjonalnie działającego podatnika. Tylko takie okoliczności mogą być uzasadnione do zaliczenia powstałej straty w ciężar kosztów uzyskania przychodów. Należy podkreślić, że w trakcie prowadzenia działalności gospodarczej jedynie straty w środkach obrotowych powstałe w trakcie działania podatnika, ze szczególnym uwzględnieniem dochowania przez niego należytej staranności, mogą być uznane za koszt uzyskania przychodów. Natomiast każdy przypadek straty w środkach obrotowych należy rozpatrywać indywidualnie, z uwzględnieniem okoliczności faktycznych towarzyszących sprawie oraz oceniać pod kątem całokształtu działalności prowadzonej przez podatnika. Co do zasady za stratę w środkach obrotowych można uznać wyłącznie skutki takiego nagłego i nieprzewidywalnego zdarzenia, które spowodowało uszczerbek w majątku podatnika, tj. utratę (bądź zmniejszenie wartości) składników majątku (środków obrotowych) będących w jego posiadaniu lub stanowiących jego własność.
Ponadto, aby można było zaliczyć poniesioną przez podatnika stratę do kosztów uzyskania przychodów, niezbędne jest spełnienie także warunku formalnego, jakim jest właściwe udokumentowanie poniesionego kosztu. Właściwym dokumentem na okoliczność powstałej straty jest posiadanie, np. protokołu szkód, który powinien określać rodzaj szkody, jej ilość, wartość, przyczynę powstania straty, podpis osób uprawnionych oraz datę.
Należy także podkreślić, że to na podatniku spoczywa szczególny obowiązek zachowania należytej staranności, aby strata w ogóle nie powstała. Nie może być też ona skutkiem działań lub zaniedbań podatnika.
Należy przyjąć, że dla celów podatkowych tylko wydatek powstały na skutek zdarzeń nieprzewidywalnych, nie do uniknięcia przez racjonalnie działający podmiot gospodarczy można uznać za zdarzenie losowe, które uzasadnia zaliczenie tego wydatku do kosztów uzyskania przychodów.
Istotnym warunkiem jest, aby wydatek nie powstał z winy podatnika, jako wynik jego niedbalstwa lub naruszenia przepisów czy braku nadzoru nad pracownikami. Jakiekolwiek zawinienie ze strony podatnika przez niezachowanie staranności wymaganej w danych warunkach, niedopełnienie obowiązków ciążących na podatniku w celu uniknięcia szkody, uniemożliwia przyjęcie, że powstała szkoda stanowi wydatek o charakterze losowym.
W określeniu należytej staranności, należy mieć na uwadze staranność ogólnie wymaganą w stosunkach danego rodzaju, chodzi tu o pewien wzorzec zachowania w zakresie zaangażowania i dbałości w wykonaniu pewnych czynności. Ocena należytej staranności w zakresie prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej musi tym bardziej uwzględniać zawodowy charakter tej działalności. W tym przypadku zawodowy charakter działalności określa obiektywny wzorzec wymaganej staranności.
W sytuacji gdy wydatek powstał na skutek zdarzeń nieprzewidywalnych, nie do uniknięcia dla starannie działającego przedsiębiorcy, niezawiniona przez niego może stanowić koszt uzyskania przychodów. Koniecznym jest jednak, aby był to wydatek rzeczywisty, który musi być również prawidłowo udokumentowany.
Mając na uwadze powyższe oraz całokształt przedstawionych okoliczności należy stwierdzić, że opisana sytuacja nie może być uznana za zdarzenie losowe. Działalność gospodarcza musi opierać się o zasadę racjonalności działań i realizacji postawionego celu. Nie można zakwalifikować do kosztów uzyskania przychodów wydatków, będących wynikiem nieracjonalnego działania. Ryzyko gospodarcze niewątpliwie rzutuje na wyniki realizacji planowanych poszczególnych projektów, jak i całej działalności przedsiębiorstwa. Wystąpienie negatywnych czynników zazwyczaj prowadzi do odchyleń od założonego planu a także zwiększenia kosztów.
Zauważyć należy, że nałożenie akcyzy nie jest nieprzewidywalnym, nagłym zdarzeniem, które uzasadniałoby podjęcie decyzji o likwidacji towarów handlowych w postaci jednorazowych papierosów elektronicznych. Z wniosku jednoznacznie wynika, że przeznaczony do likwidacji towar nie był nabyty tuż przed nowelizacją przepisów o podatku akcyzowym. Ponadto, każdy podatnik niewątpliwie powinien na bieżąco oceniać swoją sytuację prawnopodatkową i równocześnie podejmować odpowiednie decyzje gospodarcze.
W ocenie organu likwidacja towarów jest wyłącznie indywidualną decyzją biznesową podjętą przez Wnioskodawcę. Trudno przyjąć działanie Wnioskodawcy za racjonalne biorąc pod uwagę, że akcyza jako danina publicznoprawna ma charakter cenotwórczy, którego ostateczny koszt ponosi konsument. Ryzyko prowadzonej działalności gospodarczej ponosi podatnik i nie ma możliwości przenoszenia tego ryzyka na Budżet Państwa.
W związku z tym Wnioskodawca nie może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT wartości zlikwidowanych (zutylizowanych) towarów w postaci jednorazowych papierosów elektronicznych, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 34a ustawy o podatku akcyzowym, jako stratę w towarach handlowych wskazaną w protokole likwidacyjnym.
Zatem, stanowisko Wnioskodawcy w powyższym zakresie należało uznać za nieprawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.
Interpretacja indywidualne wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
Wskazać należy, że powołane we wniosku interpretacje indywidualne oraz wyroki sądów administracyjnych zostały wydane w indywidualnych sprawach innych podmiotów i nie wiążą organu w sprawie będącej przedmiotem wniosku. Natomiast Organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i innych organów, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…), ul. (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia tej interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo