Moment poniesienia kosztów pośrednich przy opóźnionym wystawieniu faktury na przełomie roku podatkowego.
Spółka A. sp. z o.o. jest polskim rezydentem podatkowym podlegającym CIT, prowadzącym działalność budowlaną i zarządzanie nieruchomościami. Rok podatkowy pokrywa się z kalendarzowym. Spółka ponosi koszty bezpośrednie i pośrednie, przy czym w przypadku kosztów pośrednich może wystąpić sytuacja, gdzie faktura za usługi wykonane w roku…
Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe
Szanowni Państwo,
stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
30 stycznia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczący momentu powstania kosztów uzyskania przychodów. Treść wniosku jest następująca:
Opis zdarzenia przyszłego
A. sp. z o.o. (dalej: Wnioskodawca lub Spółka) jest spółką z siedzibą (…).
Spółka jest czynnym, zarejestrowanym podatnikiem VAT oraz polskim rezydentem podatkowym, podlegającym opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych (dalej: „CIT”) w Polsce od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania.
Głównym przedmiotem działalności Spółki jest realizacja projektów budowlanych związanych ze wznoszeniem budynków, wykonywanie robót budowlanych związanych z budową pozostałych obiektów inżynierii lądowej i wodnej, wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi i dzierżawionymi oraz kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek.
Rok podatkowy Spółki pokrywa się z rokiem kalendarzowym.
W ramach prowadzonej działalności, Spółka będzie ponosić w przyszłości:
W ramach Kosztów Pośrednich, mogą zdarzać się sytuacje, w których faktura dotycząca okresu zakończonego w jednym roku (roku N, np. z tytułu usług wyświadczonych w tym roku) zostanie otrzymana przez Spółkę w kolejnym roku podatkowym (w roku N+1).
W takiej sytuacji, w roku N zostanie utworzona rezerwa na zobowiązanie dotyczące takich Kosztów Pośrednich. Natomiast zaksięgowanie faktury (rozumiane jako techniczne wprowadzenie dokumentu do systemu) nastąpi w N+1, nawet jeśli rachunkowo koszt zostanie przyporządkowany retrospektywnie do roku N.
Koszty Pośrednie nie będą dotyczyć okresu przekraczającego rok podatkowy.
Spółka co do zasady rozpoznaje dochód do opodatkowania. W ostatnich latach nie rozpoznawała straty podatkowej i zgodnie z przewidywaniami powinna osiągać dochód również w kolejnych latach. Moment rozpoznawania Kosztów Pośrednich przez Spółkę nie będzie zatem wpływał na rozliczenie straty.
Spółka podkreśla ponadto, że przedmiotem jej zapytania są jedynie przepisy prawa podatkowego, tj. przepisy ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 z późn. zm., dalej: “Ustawa o CIT”), a nie ujęcie rachunkowe opisanej operacji gospodarczej.
Kwalifikacja Kosztów Pośrednich jako kosztów uzyskania przychodów nie stanowi przedmiotu zapytania. Wnioskodawca jest zainteresowany jedynie potwierdzeniem momentu potrącenia przedmiotowych kosztów.
Pytanie
Czy w przedstawionym opisie zdarzenia przyszłego Koszty Pośrednie powinny być potrącalne (tj. pomniejszać podstawę opodatkowania CIT) jako koszty uzyskania przychodów w momencie zaksięgowania kosztu (w rozumieniu technicznego wprowadzenia dokumentu do systemu) po otrzymaniu faktury (tj. w roku N+1)?
Państwa stanowisko w sprawie
Zdaniem Wnioskodawcy, w przedstawionym opisie zdarzenia przyszłego Koszty Pośrednie powinny być potrącalne (tj. pomniejszać podstawę opodatkowania CIT) jako koszty uzyskania przychodów w momencie zaksięgowania kosztu (w rozumieniu technicznego wprowadzenia dokumentu do systemu) po otrzymaniu faktury (tj. w roku N+1).
UZASADNIENIE STANOWISKA SPÓŁKI
Przepisy regulujące zasady potrącania kosztów uzyskania przychodów
Zgodnie z art. 15 ust. 1 Ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.
Zgodnie z art. 15 ust. 4d Ustawy o CIT, koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia.
Zgodnie natomiast z art. 15 ust. 4e Ustawy o CIT, za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, uważa się co do zasady dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku).
Powyższa reguła nie dotyczy kosztów ujętych jako rezerwy albo bierne rozliczenia międzyokresowe.
Bazując zatem na powyższych przepisach, aby dany koszt mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów musi spełniać przesłankę „poniesienia”. W przypadku kosztów innych niż bezpośrednio związanych z przychodami, data ich potrącalności (czyli data, w której mogą one pomniejszyć podstawę opodatkowania CIT) jest zrównana z datą ich poniesienia.
Tym samym, odpowiedź na pytanie, w którym momencie Koszty Pośrednie będą mogły zostać rozpoznane jako koszt uzyskania przychodów zależy w istocie od tego, w którym momencie następuje ich poniesienie.
Moment poniesienia kosztów
Dla ustalenia momentu poniesienia kosztów kluczowa jest prawidłowa wykładnia art. 15 ust. 4e Ustawy o CIT.
Przepis ten wskazuje, że dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów to dzień, „na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku)”.
Przepis ten wiąże zatem dzień poniesienia z dniem ujęcia kosztu w księgach (zaksięgowania) na podstawie otrzymanej faktury. Jednocześnie, skoro zaksięgowanie w rozumieniu powyższego przepisu musi się zasadniczo odbywać na podstawie otrzymanej faktury, datą graniczną od której możliwe jest uwzględnienie kosztu w kosztach uzyskania przychodów jest moment otrzymania faktury.
Co prawda przepis stanowi również, że w przypadku braku faktury możliwe jest przyjęcie jako dnia poniesienia ujęcie kosztu na podstawie innego dowodu, niemniej dotyczy to tylko sytuacji, w których brak faktury ma charakter definitywny (innymi słowy nigdy nie dojdzie do wystawienia faktury w ramach transakcji).
Nie jest natomiast możliwe ujęcie kosztu na podstawie innego dowodu w przypadku jedynie czasowego braku faktury (np. z uwagi na opóźnienia w jej dostarczeniu / wystawieniu) [wyrok NSA z 15.05.2018 r., sygn.. II FSK 1034/16].
Znaczenie pojęcia „zaksięgowania”
Dla określenia momentu poniesienia kosztu konieczne jest zatem ustalenie, kiedy dochodzi do jego zaksięgowania (ujęcia go w księgach rachunkowych).
Wnioskodawca wskazuje, że ani ustawa o rachunkowości, ani Ustawa o CIT nie definiują pojęcia „zaksięgowania”. Z uwagi zatem na brak ustawowej definicji należy jako właściwe przyjąć znaczenie tego pojęcia w języku potocznym
W języku potocznym „zaksięgować” oznacza wpisać wydatki lub wpływy do księgi rachunkowej [Słownik Języka polskiego PWN].
Zatem zaksięgowanie kosztu w rozumieniu art. 15 ust. 4e Ustawy o CIT to faktyczna, techniczna operacja wpisania dokumentu (faktury) do ksiąg. W konsekwencji dzień poniesienia kosztu to dzień technicznego ujęcia kosztu w księgach (tj. dzień, w którym nastąpiła czynność wpisania kosztu do ksiąg) na podstawie faktury.
Pogląd ten prezentowany znajduje potwierdzenie w szeregu wyroków sądów administracyjnych [Wyrok WSA w Poznaniu z 25.08.2020 r. I SA/Po 255/20; Wyrok NSA z 25.04.2018 r., II FSK 1042/16, Wyrok NSA z 13.02.2018 r., II FSK 219/16].
Tytułem przykładu Wnioskodawca wskazuje fragmenty uzasadnienia z przykładowych wyroków:
„Za dzień poniesienia kosztu należy uznać, dzień wpisania do ksiąg rachunkowych wydatku na podstawie faktury (lub innego dowodu dokumentującego fakt jego poniesienia.). Art. 15 ust. 4e u.p.d.o.p. nie zawiera odesłania do zasad ustalania dnia poniesienia kosztu na podstawie przepisów prawa bilansowego, lecz odwołuje się do momentu ściśle określonej czynności związanej z prowadzeniem ksiąg rachunkowych” [Wyrok z 13.02.2018 r., II FSK 219/16].
„(…) za dzień poniesienia kosztu należy uznać dzień wpisania do ksiąg rachunkowych wydatku na podstawie faktury lub innych dowodów księgowych dokumentujących te wydatki. Skoro w księgach rachunkowych winny być wpisane chronologicznie wszystkie zdarzenia, które nastąpiły w okresie sprawozdawczym (art. 20 ust. 1 u.r.), to dzień wpisania faktury (dzień wpisania wydatku) jest dniem poniesienia kosztu” [Wyrok WSA w Poznaniu z 25.08.2020 r., I SA/Po 255/20].
Autonomia prawa podatkowego i ustawy o rachunkowości
Wnioskodawca podkreśla, że moment poniesienia kosztów uzyskania przychodów w CIT jest niezależny od ujęcia kosztu w wyniku finansowym (ujęcia rachunkowego). W orzecznictwie sądów administracyjnych jednoznacznie stwierdza się, że przepisy prawa podatkowego zachowują w tym zakresie swoją odrębność i przewidują autonomiczne rozwiązania [Wyrok NSA z 9.12.2011 r., II FSK 1091/10, Wyrok NSA z 26.11.2014 r., II FSK 2596/12]:
„(…) ustawodawca podatkowy, gdyby chciał przyjąć rozwiązanie polegające na tożsamości momentu poniesienia kosztu podatkowego i kosztu w rozumieniu rachunkowości, powinien sformułować przepis art. 15 ust. 4e u.p.d.o.p. następująco: za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodu uważa się dzień poniesienia kosztu obciążającego wynik finansowy w rozumieniu przepisów o rachunkowości, czyli przepisów u.r., przepisów wykonawczych do niej lub MSR.”
Z powyższego wynika, że dla celów podatkowych liczy się data technicznego ujęcia w księgach (faktycznej operacji wpisania kosztu do ksiąg rachunkowych), a nie dzień rachunkowego rozpoznania kosztu w wyniku finansowym.
Moment poniesienia Kosztów Pośrednich
W świetle powyższego zdaniem Wnioskodawcy Koszty Pośrednie (stanowiące koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami w rozumieniu art. 15 ust. 4d ustawy o CIT) powinny być potrącalne (tj. pomniejszać podstawę opodatkowania CIT) jako koszty uzyskania przychodów w momencie zaksięgowania kosztu (w rozumieniu technicznego wprowadzenia dokumentu do systemu).
Powyższe oznacza w praktyce, że niezależnie od tego, czy rachunkowo koszt zostanie rozpoznany na bieżąco w roku N+1, czy też retrospektywnie - w roku N, Koszty Pośrednie będą potrącalne dla celów CIT w roku N+1, gdyż dopiero wtedy nastąpi zaksięgowanie faktury (rozumiane jako operacja księgowania - techniczne wprowadzenie dokumentu do systemu).
Dzień otrzymania faktury (który nastąpi w roku N+1) jest bowiem datą graniczną umożliwiającą jej zaksięgowanie (rozumiane jako techniczne wprowadzenie dokumentu do ksiąg). Tym samym, jest to najwcześniejszy moment, w którym dany koszt może zostać uznany za poniesiony (a tym samym potrącony) w rozumieniu art. 15 ust. 4d oraz ust. 4e Ustawy o CIT.
W podanym przez Spółkę przykładzie w roku N Spółka nie posiadała faktury. Dopuszczenie w takiej sytuacji do potrącenia kosztu w roku N (przy otrzymaniu faktury dopiero w roku N+1) niwelowałoby znaczenie przesłanki „na podstawie otrzymanej faktury”, o której mowa w art. 15 ust. 4e Ustawy o CIT, prowadząc do niedopuszczalnego pominięcia części normy prawnej.
Jednocześnie w świetle wskazanego wcześniej orzecznictwa nie jest istotne w jaki sposób faktura została ujęta dla celów rachunkowych. Ujęcie bilansowe nie ma bowiem znaczenia dla ujęcia kosztów dla celów podatkowych.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku, jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zasady kwalifikowania wydatków do kosztów uzyskania przychodów określają przepisy art. 15 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz.U. z 2025 r., poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa CIT”).
Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy CIT:
Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień poniesienia kosztu.
Powyższe oznacza, że podatnik ma prawo do odliczenia dla celów podatkowych wszelkich wydatków, pod warunkiem, iż nie zostały one wymienione w art. 16 ust. 1 ustawy CIT, oraz że wykaże ich związek z prowadzoną działalnością, a ich poczynienie ma lub może mieć wpływ na możliwość powstania przychodu (w tym zachowania lub zabezpieczenia przychodów). Przepis ten konstytuuje więc zasadę, stosownie do której pomiędzy kosztem podatkowym oraz przychodami podatnika musi wystąpić związek przyczynowo-skutkowy.
Kosztem uzyskania przychodów będzie zatem taki koszt, który spełnia łącznie następujące warunki:
Należy przy tym zauważyć, że definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu, każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach, należy zaś zbadać istnienie związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy poniesieniem kosztu, a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.
Koszty ponoszone przez podatnika należy ocenić pod kątem ich celowości, a więc dążenia do uzyskania przychodów. Aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu, między tym wydatkiem, a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek przyczynowy tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie jego przychodu.
Do ustalenia momentu zaliczenia wydatków w ciężar kosztów uzyskania przychodów, podatnik powinien rozpoznać rodzaj powiązania kosztów z przychodami. W oparciu o kryterium stopnia tego powiązania koszty podatkowe można podzielić na:
1. bezpośrednio związane z przychodami, których poniesienie przekłada się wprost na uzyskanie konkretnych przychodów (możliwe jest ustalenie, w jakim okresie i w jakiej wysokości powstał związany z nimi przychód),
2. inne niż bezpośrednio związane z przychodami, których nie można w taki sposób przypisać do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako prowadzące do ich osiągnięcia (tzw. koszty pośrednie).
Za koszty bezpośrednie związane z uzyskaniem przychodu uznaje się te koszty, których poniesienie można wprost powiązać z konkretnym przychodem uzyskanym przez podatnika (koszty najczęściej stanowiące element kalkulacji ceny konkretnego produktu).
Natomiast, pośrednie koszty uzyskania przychodów to takie wydatki, których nie da się przypisać wprost do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako prowadzące do ich osiągnięcia. Nie pozostają one w uchwytnym związku z konkretnymi przysporzeniami podatnika - brak jest możliwości ustalenia, w jakim okresie i w jakiej wysokości powstał związany z nimi przychód. Do tego rodzaju kosztów zalicza się m.in. koszty ogólnego zarządu, koszty administracyjne, wydatki na utrzymanie obiektów, obsługę prawną, ubezpieczenia, świadczenia na rzecz pracowników. Każdy z ww. wydatków jest związany z działalnością prowadzoną przez podatnika i przyczynia się w sposób ogólny do osiągania przez niego przychodów. Nie można jednak ustalić, uzyskaniu jakiego konkretnego przychodu dany wydatek służy.
Mając na uwadze zróżnicowany charakter ww. kategorii kosztów ustawodawca zróżnicował zasady ich potrącalności.
Z wniosku wynika, że głównym przedmiotem działalności Spółki jest realizacja projektów budowlanych związanych ze wznoszeniem budynków, wykonywanie robót budowlanych związanych z budową pozostałych obiektów inżynierii lądowej i wodnej, wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi i dzierżawionymi oraz kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek. Rok podatkowy Spółki pokrywa się z rokiem kalendarzowym.
W ramach prowadzonej działalności, Spółka będzie ponosić w przyszłości:
W ramach Kosztów Pośrednich, mogą zdarzać się sytuacje, w których faktura dotycząca okresu zakończonego w jednym roku (roku N, np. z tytułu usług wyświadczonych w tym roku) zostanie otrzymana przez Spółkę w kolejnym roku podatkowym (w roku N+1).
W takiej sytuacji, w roku N zostanie utworzona rezerwa na zobowiązanie dotyczące takich Kosztów Pośrednich. Natomiast zaksięgowanie faktury (rozumiane jako techniczne wprowadzenie dokumentu do systemu) nastąpi w N+1, nawet jeśli rachunkowo koszt zostanie przyporządkowany retrospektywnie do roku N. Koszty Pośrednie nie będą dotyczyć okresu przekraczającego rok podatkowy.
Spółka co do zasady rozpoznaje dochód do opodatkowania. W ostatnich latach nie rozpoznawała straty podatkowej i zgodnie z przewidywaniami powinna osiągać dochód również w kolejnych latach. Moment rozpoznawania Kosztów Pośrednich przez Spółkę nie będzie zatem wpływał na rozliczenie straty.
Spółka podkreśla ponadto, że przedmiotem jej zapytania są jedynie przepisy prawa podatkowego, tj. przepisy ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 z późn. zm., dalej: “Ustawa o CIT”), a nie ujęcie rachunkowe opisanej operacji gospodarczej.
Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy w przedstawionym opisie sprawy Koszty Pośrednie powinny być potrącalne jako koszty uzyskania przychodów w momencie zaksięgowania kosztu (w rozumieniu technicznego wprowadzenia dokumentu do systemu) po otrzymaniu faktury (tj. w roku N+1).
Stosownie do art. 15 ust. 4 ustawy CIT:
Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z zastrzeżeniem ust. 4b i 4c.
W myśl art. 15 ust. 4d ustawy CIT:
Koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.
Jak stanowi art. 15 ust. 4e ustawy CIT:
Za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h, uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów.
Koszty pośrednie jak wskazano powyżej potrąca się, co do zasady, w roku poniesienia. W takim przypadku rozliczenie przedmiotowych kosztów powinno następować, na podstawie odpowiednio udokumentowanych wydatków, w dacie poniesienia kosztu, tj. w dacie na który ujęto koszt na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo w dniu, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku) w księgach rachunkowych.
W zakresie wszelkich wydatków stanowiących na gruncie ustawy o CIT pośrednie koszty uzyskania przychodów, które w momencie poniesienia, dla celów księgowych, są ujmowane na innych kontach niż kosztowe (tj. nie są księgowane jako koszt), podatnik jest uprawniony do rozpoznania ich w kosztach podatkowych w dacie, pod którą dany wydatek zostanie ujęty w księgach rachunkowych bez względu na rodzaj konta, na jakim zostanie dokonany zapis księgowy, z wyjątkiem sytuacji, gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów.
Należy bowiem zauważyć, że istnieje taka grupa wydatków (kosztów) poniesionych przez podatnika, które stanowią koszt poniesiony w rozumieniu art. 15 ust. 4e ustawy o CIT, a rachunkowo nie będą ujęte na koncie kosztowym wcale albo będą ujęte z opóźnieniem. W związku z powyższym, jeżeli podatnik poniósł dany wydatek (koszt), który ujęty został w księgach rachunkowych i zgodnie z ustawą o CIT można go uznać za koszt pośredni, to data ujęcia w księgach rachunkowych tego wydatku będzie momentem poniesienia kosztu podatkowego.
W świetle powyższego należy uznać, że faktyczna data dokonania zapisu w księgach rachunkowych (tj. ujęcie danego wydatku „jako koszt” w księgach rachunkowych - ujęcie wydatku na koncie kosztowym) nie może zmieniać kwalifikacji danego wydatku i wpływać na moment zaliczenia go jako kosztu uzyskania przychodu w rozumieniu art. 15 ust. 4e ustawy o CIT.
Podkreślić należy, że zapisy dokonywane w księgach nie mogą tworzyć, ani też modyfikować materialnego prawa podatkowego. Przepisy ustawy o rachunkowości określają jedynie sposób prowadzenia ksiąg i jako takie nie mogą rozstrzygać o tym, co jest, a co nie jest kosztem uzyskania przychodów, a także służą one ustaleniu wysokości dochodu (straty) podatkowego, nie mają zaś charakteru podatkotwórczego (wyrok TK z dnia 4 lutego 1994 r., sygn. akt U 2/90).
Podsumowując, w przedstawionym opisie zdarzenia przyszłego Koszty Pośrednie powinny być potrącalne jako koszty uzyskania przychodów w momencie ich zaksięgowania, tzn. technicznego wprowadzenia dokumentu do systemu, po otrzymaniu faktury (tj. w roku N+1).
Wobec powyższego Państwa stanowisko należało uznać za prawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
Pytanie przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznacza zakres przedmiotowy tego wniosku. Wydana interpretacja dotyczy więc tylko sprawy będącej przedmiotem Państwa zapytania. Inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, nieobjęte pytaniem nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.
Wskazać należy, że powołane we wniosku wyroki sądowe zostały wydane w indywidualnych sprawach innych podmiotów i nie wiążą organu w sprawie będącej przedmiotem wniosku.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo