Powstanie przychodu z nieodpłatnych świadczeń w przypadku zawarcia umowy ramowej o współpracy w zakresie kompleksowej likwidacji szkód bez wynagrodzenia oraz obowiązek rozliczania przychodu z tytułu wypłaty na rzecz kontrahenta lub serwisu naprawczego w związku z dokonaną cesją praw z polisy do odszkodowania.
Spółka z o.o. prowadząca działalność farmaceutyczną posiada flotę samochodów osobowych (własność Spółki oraz planowane leasingowane) wykorzystywaną w działalności gospodarczej. W celu ograniczenia nakładów pracy związanych z rozliczaniem szkód komunikacyjnych, Spółka zamierza zawrzeć z Kontrahentem umowę ramową o współpracy w zakresie kompleksowej likwidacji szkód (Wariant II). W tym wariancie Spółka nie płaci wynagrodzenia Kontrahentowi; Kontrahent pobiera prowizję od serwisów naprawczych, a odszkodowania z ubezpieczeń (AC) wypłacane są bezgotówkowo przez ubezpieczyciela…
Interpretacja indywidualna - stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe
Szanowni Państwo,
stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych w zakresie:
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
14 sierpnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 14 sierpnia 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 17 października 2025 r. (data wpływu 17 października 2025 r.).
Treść wniosku jest następująca:
Opis zdarzenia przyszłego
Działalność Wnioskodawcy
(...) Sp. z o.o. („Spółka”, „Wnioskodawca”) prowadzi działalność w branży farmaceutycznej. Jej działalność obejmuje w szczególności (…) grupy (...).
Spółka jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług na terytorium Polski. Spółka jest polskim rezydentem podatkowym.
W ramach działalności gospodarczej Spółka posiada flotę (…) samochodów osobowych wykorzystywanych zarówno na cele służbowe, jak i prywatne pracowników, a także wyłącznie na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej. Samochody te stanowią własność Spółki. Spółka zamierza również użytkować samochody osobowe na podstawie umów leasingu zawartych z firmami leasingowymi. Spółka odlicza 50% podatku VAT od wydatków związanych z eksploatacją tych pojazdów.
W celu ograniczenia nakładów pracy związanych z rozliczaniem szkód komunikacyjnych, Spółka zamierza zawrzeć z Kontrahentem umowę ramową o współpracy w zakresie kompleksowej likwidacji częściowych szkód komunikacyjnych.
Na usługę likwidacji szkód komunikacyjnych będą składały sięm.in. poniższe czynności.
1. Świadczenia usługi Call Center (dalej: CCS). (…).
2. Realizowanie napraw blacharsko-lakierniczych - (…).
3. Likwidacja szkód częściowych - (…).
4. Holowanie pojazdu - (…).
5. Dostarczenie pojazdu zastępczego - (…).
Samochody, do których będą się odnosić usługi zarządzania likwidacją szkód powypadkowych i zarządzania naprawami, nie zawsze będą własnością Spółki, tj. mogą stanowić własność firmy leasingowej, zaś Spółka będzie mogła z nich korzystać jako użytkownik (leasingobiorca) na podstawie zawartej przez wskazane podmioty umowy leasingu operacyjnego.
Samochody, do których będą się odnosić przedmiotowe usługi, będą co do zasady objęte pełnym ubezpieczeniem komunikacyjnym (OC, AC, NNW oraz Assistance) od wartości netto albo od wartości netto + 50% VAT, zawartym w ramach umowy generalnej ubezpieczenia własnej polisy albo firmy leasingowej, zaś ubezpieczonym z tego tytułu będzie Spółka albo leasingodawca. Koszty składek ubezpieczeniowych samochodów w oferowanym wariancie usług będzie ponosiła Spółka.
Spółka dokona cesji swoich roszczeń o otrzymanie odszkodowania, dysponowanie pojazdem na czas naprawy i innych niezbędnych w procesie likwidacji szkody i wykonania Umowy, a także wystawi stosowne upoważnienie na rzecz Kontrahenta z prawem cesji na podmioty (serwisy) współpracujące z Kontrahentem.
Strony opracowały dwa warianty przedmiotowej umowy o świadczenie usług zarządzania likwidacją szkód powypadkowych i zarządzania naprawami.
Niniejszy wniosek o interpretację dotyczy jednego z przedstawionych przez Kontrahenta wariantów (dalej: „Wariant II”).
Wariant II
Spółka nie będzie zobowiązana do zapłaty wynagrodzenia na rzecz Kontrahenta. Kontrahent będzie pobierał wynagrodzenie prowizyjne od serwisów naprawczych, którym zleca czynności związane z wykonywaniem Umowy. Stawkę oraz formę płatności ww. wynagrodzenia określi odrębna umowa zawarta z serwisem naprawczym.
Wszelkie naprawy finansowane z polis AC będą realizowane w systemie bezgotówkowym. Kontrahent będzie rozliczał się bezpośrednio z zakładem ubezpieczeń na podstawie upoważnienia udzielonego przez Spółkę do odbioru odszkodowania. Wynagrodzenie za wykonane czynności naprawcze będzie wypłacane Kontrahentowi przez zakład ubezpieczeń likwidujący szkodę w pojeździe.
Spółka nie będzie ponosić odpowiedzialności za nieterminową wypłatę odszkodowania na rzecz Kontrahenta, w szczególności nie będzie zobowiązana do zapłaty odsetek za opóźnienie w wypłacie wynagrodzenia Kontrahenta przez zakład ubezpieczeń.
Po stronie Spółki nie powstaną żadne wydatki związane z naprawą samochodów.
W przedstawionym wariancie Kontrahent działa jako pośrednik w oparciu o umowę zawartą z serwisami naprawczymi. Z tytułu pozyskania klientów i likwidacji szkód Kontrahent otrzymuje wynagrodzenie prowizyjne od serwisów naprawczych. Jednym ze sposobów działalności gospodarczej Kontrahenta jest świadczenie usług pośrednictwa na rzecz serwisów naprawczych.
Oferta Kontrahenta kierowana jest również do innych podmiotów działających na rynku. Oferta obsługi przedstawiana przez Kontrahenta jest ukształtowana w ten sam sposób względem różnych podmiotów i opiera się na współpracy Kontrahenta z serwisami naprawczymi. W związku z tym przyjęty przez Kontrahenta model działania nie prowadzi do uprzywilejowania Spółki. Model oparty na świadczeniu usługi pośrednictwa na rzecz serwisów naprawczych jest bowiem standardowym sposobem działania Kontrahenta skierowanym do wielu podmiotów. Wskutek stosowania tego modelu korzyści odnosi Kontrahent otrzymujący wynagrodzenie prowizyjne od serwisów naprawczych z tytułu świadczenia usługi pośrednictwa.
W omawianym wariancie procesowaniem szkody (dostarczeniem wymaganych dokumentów: kosztorysów i faktur) zajmuje się warsztat samochodowy. Kontrahent natomiast monitoruje szkodę, np. sprawdza kosztorys przed jego przesłaniem do ubezpieczyciela. Wynagrodzenie otrzymywane przez Kontrahenta od warsztatu samochodowego kalkulowane jest jako % od zrealizowanych przez warsztaty usług naprawczych. Podkreślić należy, że z umowy zawartej między Kontrahentem a serwisami naprawczymi wynika, że wynagrodzenie obejmuje zarówno pozyskanie klienta na rzecz serwisów naprawczych, jak i obsługę dalszej współpracy między serwisami a klientem. W związku z tym to serwisy naprawcze zainteresowane są zapewnieniem przez Kontrahenta odpowiedniego poziomu obsługi klientów. Realizacja kompleksowej usługi począwszy od pozyskania klienta aż po koordynowanie przez Kontrahenta współpracy między klientem a serwisami naprawczymi wpływa na poziom przychodów serwisów naprawczych. W przedmiotowej sytuacji Kontrahent świadczy kompletną usługę na rzecz serwisów naprawczych.
Uzupełnienie i doprecyzowanie opisanego zdarzenia przyszłego
Czynności likwidacji szkód komunikacyjnych będą wykorzystywane wyłącznie do czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług.
Czynności są związane z flotą samochodową wykorzystywaną w dzienności gospodarczej Spółki (będącą w całości działalnością opodatkowaną podatkiem od towarów i usług). Likwidacja szkód pozwala na korzystanie z tej floty samochodowej.
Spółka nie będzie otrzymywać faktur od Kontrahenta dokumentujących czynności wykonywane na rzecz Spółki w ramach umowy ramowego współpracy w zakresie kompleksowej likwidacji częściowych szkód komunikacyjnych w ramach Wariantu II.
Pytania
1) Czy w przypadku, gdy Spółka nie ponosi żadnego wynagrodzenia na rzecz Kontrahenta (likwidatora szkody), pomiędzy Spółką a Kontrahentem występuje usługa podlegająca opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (VAT)?
2) Czy w związku z opisanym stanem faktycznym (powinno być: zdarzeniem przyszłym - dop. organu) po stronie Spółki powstanie przychód z tytułu nieodpłatnych świadczeń?
3) Czy Spółka będzie obowiązana do rozliczenia przychodu, w związku z wypłatą przez ubezpieczyciela odszkodowania z polisy bezpośrednio Kontrahentowi lub do serwisu (w związku z dokonaną przez Spółkę cesją praw z polisy)?
Niniejsza interpretacja dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych i stanowi rozstrzygnięcie w zakresie pytań nr 2 i 3. W zakresie podatku od towarów i usług (pytanie nr 1) zostało wydane odrębne rozstrzygnięcie.
Państwa stanowisko
Ad pytanie 2.
W ocenie Wnioskodawcy, po stronie Spółki nie powstanie przychód podatkowy z tytułu nieodpłatnych świadczeń.
Ad pytanie 3.
Spółka nie będzie zobowiązana do rozliczenia przychodu z tytułu wypłaty przez ubezpieczyciela odszkodowania z polisy - na rzecz Kontrahenta lub serwisu naprawczego w związku z dokonaną przez Spółkę cesją praw z tej polisy.
UZASADNIENIE STANOWISKA WNIOSKODAWCY:
Ad 2.
Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej jako ustawa o PDOP), przychodami, (...) są w szczególności wartość otrzymanych rzeczy lub praw, a także wartość innych świadczeń w naturze, w tym wartość rzeczy i praw otrzymanych nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie, a także wartość innych nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych świadczeń, z wyjątkiem świadczeń związanych z używaniem środków trwałych otrzymanych przez samorządowe zakłady budżetowe i instytucje gospodarki budżetowej (...).
Wykładnia powołanego przepisu prowadzi do wniosku, że przychodem jest każda wartość wchodząca do majątku podatnika, powiększająca jego aktywa, o ile nie została wyłączona z przychodów podatkowych, na podstawie art. 12 ust. 4 ustawy o PDOP.
Zgodnie ze Słownikiem języka polskiego, „otrzymać” oznacza stać się odbiorcą, dostać coś w darze lub w zamian za coś, zaś „nieodpłatny” to taki, za którego się nie płaci. „Świadczenie” natomiast to rzeczownik od „świadczyć”, czyli wykonywać coś na czyjąś rzecz. Tym samym warunkiem otrzymania przez podatnika nieodpłatnego świadczenia jest istnienie po stronie wierzyciela woli przekazania świadczenia. Musi zatem istnieć przekazanie czegoś, wykonanie czegoś - i to w sposób nieodpłatny - na rzecz drugiego podmiotu.
Przez świadczenia nieodpłatne dla celów podatkowych należy rozumieć wszelkie zjawiska gospodarcze oraz zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne, zdarzenia gospodarcze w działalności osób prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu przysporzenie majątku tej osobie mające konkretny wymiar finansowy (tak np. interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 10 marca 2021 r., znak: 0114-KDIP2-1.4010.18.2021.2.JF).
Zakwalifikowanie danego świadczenia jako nieodpłatnego wymaga szczegółowej analizy stanu faktycznego konkretnej sprawy. Dla uznania, że dane świadczenie stanowi otrzymane przez podatnika nieodpłatne świadczenie w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie jest wystarczające jedynie stwierdzenie, że świadczący nie uzyskuje wynagrodzenia od podatnika z tytułu wykonanego świadczenia.
Wskazać należy, że w przedmiotowym zdarzeniu przyszłym, czynnością podlegającą opodatkowaniu jest świadczenie usługi pośrednictwa przez Kontrahenta na rzecz serwisu realizującego naprawę. Między tymi podmiotami występuje bezpośredni związek pomiędzy świadczeniem i przekazanym za nie wynagrodzeniem.
Wynagrodzenie należne Kontrahentowi jest wypłacane przez serwis naprawczy z tytułu świadczonych usług pośrednictwa. Działania Kontrahenta są zatem odpłatne i nie wiążą się z żadnym przysporzeniem majątkowym po stronie Wnioskodawcy.
W sytuacji, gdy Wnioskodawca jakkolwiek nie ponosi wydatków z tytułu działalności Kontrahenta, ale też nie otrzymuje żadnych korzyści majątkowych, nie zachodzą przesłanki do uznania tych czynności za nieodpłatne świadczenie.
Wynagrodzenie otrzymywane przez Kontrahenta jest efektem działań Kontrahenta realizowanych w ramach jego działalności gospodarczej, a konkretnie w ramach umowy pośrednictwa zawartej między Kontrahentem a serwisem naprawczym. Kontrahent działa bowiem jako pośrednik w oparciu o umowę zawartą z serwisami naprawczymi. Z tytułu pozyskania klientów i likwidacji szkód Kontrahent otrzymuje wynagrodzenie prowizyjne od serwisów naprawczych. Jednym ze sposobów działalności gospodarczej Kontrahenta jest zatem świadczenie usług pośrednictwa na rzecz serwisów naprawczych.
Oferta Kontrahenta kierowana jest do wielu podmiotów działających na rynku. Oferta obsługi przedstawiana przez Kontrahenta jest ukształtowana w ten sam sposób względem różnych podmiotów i opiera się na współpracy Kontrahenta z serwisami naprawczymi. W związku z tym przyjęty przez Kontrahenta model działania nie prowadzi do uprzywilejowania Spółki. Model oparty na świadczeniu usługi pośrednictwa na rzecz serwisów naprawczych jest bowiem standardowym sposobem działania Kontrahenta skierowanym do wielu podmiotów. Wskutek stosowania tego modelu, korzyści odnosi Kontrahent otrzymujący wynagrodzenie prowizyjne od serwisów naprawczych. Co istotne, Kontrahent działając w oparciu o przedstawiony model biznesowy, wypracował swoją pozycję na rynku i cieszy się renomą w swojej branży.
Naprawa samochodów, choć stanowi skutek uboczny działalności Kontrahenta, nie jest głównym celem transakcji między Kontrahentem a serwisami naprawczymi. Celem współpracy Kontrahenta z serwisem jest uzyskanie wynagrodzenia, a nie naprawa pojazdów. Kontrahent działa na własny rachunek, a naprawy są realizowane w ramach odpłatnej działalności gospodarczej, a nie w charakterze usługi wykonywanej na rzecz Wnioskodawcy bez wynagrodzenia.
Celem działania Kontrahenta jest pozyskanie przezeń klienta dla zakładu naprawczego, wraz z pełną obsługą tego klienta, za co otrzymuje wynagrodzenie od zakładu naprawczego. Kontrahent działa w celach zarobkowych, wykonując świadczenie na rzecz innego podmiotu (serwisów naprawczych).
Zgodnie z wyrokiem wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 8 grudnia 2016 r. sygn. akt II FSK 3424/14, pojęcie nieodpłatnych świadczeń obejmuje wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy.
Mając na uwadze przebieg i cel transakcji, świadczenia wzajemne występują pomiędzy Kontrahentem a serwisami naprawczymi. To w interesie serwisu naprawczego leży pozyskanie przez Kontrahenta jak największej liczby zleceń w postaci naprawy samochodów, które następnie będą realizowane przez zakład naprawczy. Również w interesie zakładu naprawczego leży odpowiednia obsługa klienta pozyskanego przez Kontrahenta, bo to z polisy tego klienta usuwana jest szkoda i wypłacane jest wynagrodzenie na rzecz serwisu naprawczego. Zatem beneficjentem korzyści z tytułu tak ukształtowanej współpracy są: Kontrahent, który uzyskuje wynagrodzenie prowizyjne od zakładu naprawczego oraz zakład naprawczy, który uzyskuje wynagrodzenie za swoją usługę, finansowane z polisy ubezpieczeniowej klienta (tu: Spółki). Spółka ponosi koszt ubezpieczenia, z którego finansowana jest usługa naprawy samochodu. Gdyby Spółka, jak również inni klienci zakładów naprawczych i Kontrahenta nie opłacili polisy ubezpieczeniowej, współpraca między zakładami naprawczymi i Kontrahentem nie doszłaby do skutku. W efekcie, Kontrahent nie podjąłby się działań związanych z pozyskaniem klientów. Nie można wiec mówić o osiąganiu przez Wnioskodawcę korzyści kosztem innego podmiotu, skoro w tak ukształtowanej współpracy jedynymi podmiotami, które osiągają korzyści są: Kontrahent oraz zakłady naprawcze. Tak jak zostało to już wskazane, gdyby Spółka i inni klienci Kontrahenta i zakładów naprawczych nie zawarli umowy ubezpieczenia, to do opisywanej współpracy nie doszłoby. Podobnych wniosków nie można wyprowadzić w drugą stronę. Brak współpracy z Kontrahentem nie uniemożliwiłby Wnioskodawcy skutecznego dochodzenia swoich roszczeń, zarówno w kontekście naprawy w zakładzie naprawczym, jak i w kontekście wypłaty odszkodowania przez ubezpieczyciela.
Nie bez znaczenia jest również fakt, że we wskazanym wariancie współpracy wszyscy pozyskani przez Kontrahenta klienci są w takiej samej sytuacji, na takiej samej pozycji, nikt nie jest w żaden sposób uprzywilejowany, co wzmaga twierdzenie o braku przychodu z nieodpłatnych świadczeń po stronie Wnioskodawcy.
Podsumowując, w ocenie Wnioskodawcy, w przedstawionym stanie faktycznym, po jego stronie nie powstaje przysporzenie majątkowe mające konkretny wymiar finansowy, a w konsekwencji nie powstaje przychód z tytułu nieodpłatnych świadczeń.
Ad 3
Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o PDOP, przychodami, (...) są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Za przychody związane z działalnością gospodarczą osiągniętymi w roku podatkowym, uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont (art. 12 ust. 3 ustawy o PDOP).
Wykładnia powołanego przepisu prowadzi do wniosku, że przychodem jest każda wartość wchodząca do majątku podatnika, powiększająca jego aktywa, o ile nie została wyłączona z przychodów podatkowych, na podstawie art. 12 ust. 4 ustawy o PDOP (brak wyłączenia przychodu pochodzącego z odszkodowania).
Podkreślić należy, że Spółka dokona cesji swoich roszczeń z komunikacyjnych polis ubezpieczeniowych o otrzymanie odszkodowania, dysponowanie pojazdem na czas naprawy i innych niezbędnych w procesie likwidacji szkody i wykonania umowy wraz z upoważnieniem dla Kontrahenta do dokonania cesji na podmioty (serwisy) współpracujące z Kontrahentem. Dokonanie przez Spółkę cesji praw z polisy spowoduje, że Spółka utraci prawo do jakichkolwiek roszczeń z tej polisy, w tym także prawo do odszkodowania. Brak wypłaty odszkodowania na rzecz Spółki przez ubezpieczyciela i dokonanie jej na rzecz Kontrahenta (albo zakładu naprawczego) będzie zatem nie tylko działaniem technicznym, ale również znajdującym uzasadnienie prawne. Po dokonaniu przez Spółkę cesji praw z polisy kto inny będzie bowiem uprawnionym do otrzymania odszkodowania.
W ocenie Wnioskodawcy, w sytuacji gdy Spółka sceduje na Kontrahenta uprawnienia z komunikacyjnych polis ubezpieczeniowych - przychód z tytułu odszkodowania wypłacanego przez ubezpieczyciela (czy to bezpośrednio na konto serwisu naprawczego, czy za pośrednictwem Kontrahenta) będzie stanowić przychód podatkowy Kontrahenta (pośrednika) i nie będzie stanowić przychodu podatkowego po stronie Spółki.
W interpretacji indywidualnej z 12 lipca 2024 r., znak 0114-KDIP2-2.4010.230.2024.2.SP, Organ podatkowy podzielił stanowisko Wnioskodawcy, i wskazał: „Zatem należy uznać, że odszkodowanie za szkodę komunikacyjną jest wykonaniem świadczenia z umowy ubezpieczenia, a nie zwrotem wydatków. Oznacza to, że kwota wypłaconego Wnioskodawcy (tu: Kontrahenta) przez TU odszkodowania stanowi dla niego przychód podatkowy”.
Biorąc pod uwagę powyższe, skoro przychód z tytułu odszkodowań za szkody komunikacyjne stanowi przychód podatkowy Kontrahenta, na który scedowane zostały uprawnienia z polis ubezpieczeniowych, to po stronie Spółki nie wystąpi obowiązek rozpoznania ww. przychodu.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie:
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Na wstępie wskazać należy, że przedmiotem niniejszej interpretacji indywidualnej, stosownie do zadanych pytań jest wyłącznie kwestia ustalenia, czy w okolicznościach przedstawionych we wniosku (Wariant II) Spółka będzie obowiązana do rozliczenia przychodu, w związku z wypłatą przez ubezpieczyciela odszkodowania z polisy ubezpieczeniowej bezpośrednio Kontrahentowi lub do serwisu (w związku z dokonaną przez Spółkę cesją praw z polisy) oraz czy w związku z opisanym stanem faktycznym po stronie Spółki powstanie przychód z tytułu nieodpłatnych świadczeń. Nie są tym samym przedmiotem interpretacji inne kwestie poruszone w Państwa własnym stanowisku w sprawie, w tym w szczególności dotyczące skutków podatkowych jakie zaistniałe okoliczności wywierać będą dla Kontrahenta.
Odnosząc się do Państwa wątpliwości wskazać należy, że skutki podatkowe opisanego we wniosku Wariantu II umowy zawartej z Kontrahentem uzależnione są od tego, kto jest właścicielem pojazdów (Wnioskodawca, czy leasingodawca) i czyj interes zabezpiecza przyznane odszkodowanie (Wnioskodawcy, leasingodawcy, Kontrahenta), niezależnie od tego kto poniósł koszty ubezpieczenia.
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawiera definicji przychodu, precyzując - poprzez przykładowe wyliczenie zawarte w art. 12 ust. 1-3 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”) - rodzaje przychodów, a także enumeratywnie wyliczając, jakiego rodzaju wpływy pieniężne podmiotu gospodarczego nie są zaliczane do przychodów (ust. 4).
Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:
Przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności: otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe.
Przy czym, jak wynika z art. 12 ust. 3 ustawy o CIT:
Za przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, a także za przychody uzyskane z zysków kapitałowych, z wyłączeniem przychodów, o których mowa w art. 7b ust. 1 pkt 1, uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont.
W art. 12 ust. 4 ustawy o CIT określono rodzaje przychodów, których nie zalicza się do przychodów podatkowych. Wśród nich nie wymieniono odszkodowań.
Na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy o CIT, można zatem stwierdzić, że co do zasady przychodem jest każda wartość wchodząca do majątku podatnika, powiększająca jego aktywa, mająca definitywny charakter, którą może on rozporządzać jak własną - przychód powstaje zatem z momentem jego faktycznego uzyskania przez podatnika, czyli wpływu, bezpośrednio do majątku podatnika względnie na jego rachunek wymienionych środków, czy też ogólnie, skutkującego powstaniem po stronie podatnika możliwości dysponowania tymi środkami.
Literalna wykładnia art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT prowadzi do wniosku, że do przychodów podatkowych zalicza się takie przychody, które w danym momencie są trwałe, definitywne i bezwarunkowe. Do przychodów podatkowych podatnik winien zaliczyć tylko takie przychody, które są mu należne, chociażby nie zostały przez niego otrzymane. Nie będą to zatem jakiekolwiek przychody, lecz przychody, w stosunku do których podatnikowi przysługiwać będzie prawo (wierzytelność) do ich otrzymania i które stanowić będą jego trwałe przysporzenie majątkowe.
W piśmiennictwie i judykaturze przychód podatkowy identyfikowany jest z trwałym przysporzeniem majątkowym zwiększającym wartość aktywów (zob. P. Małecki, M. Mazurkiewicz, CIT. Podatki i rachunkowość - Komentarz do art. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. LEX 2014). Podobny pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 12 lutego 2013 r., sygn. akt II FSK 1248/11 stwierdzając, że z istoty podatku dochodowego wynika, że jest on ciężarem publicznoprawnym od przyrostu majątkowego (dochodu), a zatem przychodem jest ta wartość, która wchodząc do majątku podatnika może powiększyć jego aktywa. Przychodem jest zatem takie przysporzenie majątkowe o charakterze trwałym, które definitywnie powiększa aktywa osoby prawnej.
Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że w ramach działalności gospodarczej Spółka posiada flotę (…) samochodów osobowych wykorzystywanych zarówno na cele służbowe, jak i prywatne pracowników, a także wyłącznie na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej. Samochody te stanowią własność Spółki. Spółka zamierza również użytkować samochody osobowe na podstawie umów leasingu zawartych z firmami leasingowymi. Spółka odlicza 50% podatku VAT od wydatków związanych z eksploatacją tych pojazdów. Wnioskodawca zamierza zawrzeć z Kontrahentem ramową o współpracy w zakresie kompleksowej likwidacji częściowych szkód komunikacyjnych. Spółka dokona cesji swoich roszczeń o otrzymanie odszkodowania, dysponowanie pojazdem na czas naprawy i innych niezbędnych w procesie likwidacji szkody i wykonania Umowy, a także wystawi stosowne upoważnienie na rzecz Kontrahenta z prawem cesji na podmioty (serwisy) współpracujące z Kontrahentem. Spółka nie będzie zobowiązana do zapłaty wynagrodzenia na rzecz Kontrahenta. Kontrahent będzie pobierał wynagrodzenie prowizyjne od serwisów naprawczych, którym zleca czynności związane z wykonywaniem Umowy. Stawkę oraz formę płatności ww. wynagrodzenia określi odrębna umowa zawarta z serwisem naprawczym. Wszelkie naprawy finansowane z polis AC będą realizowane w systemie bezgotówkowym. Kontrahent będzie rozliczał się bezpośrednio z zakładem ubezpieczeń na podstawie upoważnienia udzielonego przez Spółkę do odbioru odszkodowania. Wynagrodzenie za wykonane czynności naprawcze będzie wypłacane Kontrahentowi przez zakład ubezpieczeń likwidujący szkodę w pojeździe.
Odnosząc powyższe okoliczności do przywołanych przepisów prawa zauważyć należy, że w przypadku gdy przedmiotem ubezpieczenia dobrowolnego objęte są/będą samochody stanowiące własność Spółki wypłacona przez Ubezpieczyciela kwota odszkodowania rozliczna w sposób bezgotówkowy za pośrednictwem Kontrahenta bądź wypłacana bezpośrednio osobie trzeciej jest następstwem zawartej umowy ubezpieczenia pomiędzy Państwa Spółką, a Ubezpieczycielem i wynikającej z tej umowy odpowiedzialności Ubezpieczyciela wobec Państwa (jako właściciela ubezpieczanego pojazdu) w przypadku zaistnienia m.in. sytuacji takich jak opisane we wniosku.
Należy podkreślić, że szkoda występuje w majątku ubezpieczonego jako właściciela danej rzeczy, zatem zapłata przez Ubezpieczyciela za naprawę pojazdu stanowi wypłatę środków z tytułu umowy ubezpieczenia (odszkodowanie będące wykonaniem świadczenia z umowy ubezpieczenia). Stąd wypłacona wartość odszkodowania jest przychodem podatkowym Ubezpieczonego (Wnioskodawcy) zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT.
W powyższej sytuacji zawarta umowa ubezpieczenia dobrowolnego i następcze przyznanie Spółce odszkodowania za powstałą szkodę zabezpiecza interes Spółki, jako ubezpieczonego, a nie interes jej Kontrahenta, zobowiązanego jedynie do zarządzania procesem likwidacji szkody. Nie należy bowiem utożsamiać uprawnienia do odszkodowania wynikającego z zawartej umowy ubezpieczenia przysługującego właścicielowi pojazdu, z uprawnieniem do dysponowania tym odszkodowaniem wynikającym z zawartej umowy cesji.
W wyniku zawartej umowy cesji na Kontrahenta scedowane będą jedynie uprawnienia z komunikacyjnych polis ubezpieczeniowych zobowiązujące towarzystwo ubezpieczeniowe do wypłaty odszkodowania (lub jego ustalonej części) na rzecz określonej osoby trzeciej lub podmiotu, na który ustanowiono tę cesję. Będzie to zatem jedynie przekazanie środków (fizyczne lub bezgotówkowe), które zgodnie z Państwa dyspozycją nie będą przekazane bezpośrednio na rzecz Państwa. Kontrahent występować będzie w tej sytuacji jako podmiot pośredniczący w rozliczeniu pomiędzy Państwem, ubezpieczycielem a serwisem dokonującym naprawy.
Cesja nie zmieniła natomiast samego uprawnionego/ubezpieczonego, którym nadal są Państwo - co wprost wynika z opisu sprawy - bowiem, jak Państwo wskazali: „Samochody, do których będą się odnosić przedmiotowe usługi, będą co do zasady objęte pełnym ubezpieczeniem komunikacyjnym (OC, AC, NNW oraz Assistance) od wartości netto albo od wartości netto + 50% VAT, zawartym w ramach umowy generalnej ubezpieczenia własnej polisy albo firmy leasingowej, zaś ubezpieczonym z tego tytułu będzie Spółka albo leasingodawca”.
W związku z powyższym, nie sposób zgodzić się z Państwa stanowiskiem, że w sytuacji, gdy Spółka będzie właścicielem pojazdu, którego ubezpieczenie dotyczy: „Spółka nie będzie zobowiązana do rozliczenia przychodu z tytułu wypłaty przez ubezpieczyciela odszkodowania z polisy - na rzecz Kontrahenta lub serwisu naprawczego w związku z dokonaną przez Spółkę cesją praw z tej polisy”.
Zatem w przypadku, gdy przedmiotem ubezpieczenia dobrowolnego objęte są/będą samochody stanowiące własność Spółki Państwa stanowisko w zakresie braku obowiązku rozliczania przychodu z tytułu wypłaty na rzecz kontrahenta lub serwisu naprawczego w związku z dokonaną cesją praw z polisy odszkodowania z polisy (pytanie nr 3) - w tej części należało uznać za nieprawidłowe.
Natomiast w sytuacji, gdy przedmiotem umowy ubezpieczenia i wypłaty odszkodowania z polis będą samochody leasingowane, zgodzić się należy ze stanowiskiem Spółki że: „(…) nie będzie zobowiązana do rozliczenia przychodu z tytułu wypłaty przez ubezpieczyciela odszkodowania z polisy - na rzecz Kontrahenta lub serwisu naprawczego” - jednak z innych przyczyn, niż Państwo wskazali we własnym stanowisku w sprawie.
Zgodnie z 7091 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.):
przez umowę leasingu finansujący zobowiązuje się, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, nabyć rzecz od oznaczonego zbywcy na warunkach określonych w tej umowie i oddać tę rzecz korzystającemu do używania albo używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony, a korzystający zobowiązuje się zapłacić finansującemu w uzgodnionych ratach wynagrodzenie pieniężne, równe co najmniej cenie lub wynagrodzeniu z tytułu nabycia rzeczy przez finansującego.
W myśl art. 7095 Kodeksu cywilnego:
§ 1. Jeżeli po wydaniu korzystającemu rzecz została utracona z powodu okoliczności, za które finansujący nie ponosi odpowiedzialności, umowa leasingu wygasa.
§ 2. Korzystający powinien niezwłocznie zawiadomić finansującego o utracie rzeczy.
§ 3. Jeżeli umowa leasingu wygasła z przyczyn określonych w § 1, finansujący może żądać od korzystającego natychmiastowego zapłacenia wszystkich przewidzianych w umowie a niezapłaconych rat, pomniejszonych o korzyści, jakie finansujący uzyskał wskutek ich zapłaty przed umówionym terminem i wygaśnięcia umowy leasingu oraz z tytułu ubezpieczenia rzeczy, a także naprawienia szkody.
Ponadto, należy mieć na względzie, że otrzymane kwoty odszkodowania wypłacane są na podstawie umowy ubezpieczenia (uregulowanej w art. 805-834 Kodeksu cywilnego), w której wskazywany jest zarówno ubezpieczyciel, jak i ubezpieczający. W sytuacji, w której ubezpieczający nie jest równocześnie ubezpieczonym - na podstawie dodatkowych umownych regulacji - wypłata świadczenia z tytułu ubezpieczenia w sytuacji spełnienia ustalonych warunków następuje na rzecz ubezpieczonego. Ubezpieczony, którym w opisywanej sytuacji jest leasingodawca jest zatem uprawniony na podstawie szczegółowych uzgodnień między stronami do otrzymania kwoty ubezpieczenia do wyłącznej dyspozycji, pomimo tego, że koszty ubezpieczenia ponosi inny podmiot - leasingobiorca.
Zatem, wypłata ubezpieczenia w sytuacji szkody w przedmiocie leasingu stanowi zabezpieczenie interesów leasingodawcy, które ma zrównoważyć utratę korzyści finansowych uzyskiwanych dzięki własności danej rzeczy i pobieraniu z tego tytułu pożytków.
W odniesieniu do samochodów osobowych, które Spółka planuje użytkować w ramach leasingu operacyjnego i będą one objęte pełnym ubezpieczeniem komunikacyjnym (OC, AC, NNW oraz Assistance), w którym ubezpieczonym będzie leasingodawca oraz szkoda powstała w majątku będącym jego własnością, a środki pieniężne związane z wypłatą przez ubezpieczyciela odszkodowania z polisy wypłacane będą bezpośrednio Kontrahentowi lub do serwisu (w związku z dokonaną przez Spółkę cesją praw z polisy) stwierdzić należy, że po Państwa stronie nie powstanie przychód podatkowy, bowiem nie są/nie będą Państwo właścicielem przedmiotu leasingu, a zatem wypłacone odszkodowanie nie jest/nie będzie dla Państwa trwałym i definitywnym przysporzeniem, którym mogą Państwo rozporządzać jak własnym.
Zatem w przypadku, gdy przedmiotem ubezpieczenia i wypłaty odszkodowania z polisy będą samochody leasingowane w zakresie braku obowiązku rozliczania przychodu z tytułu wypłaty na rzecz kontrahenta lub serwisu naprawczego w związku z dokonaną cesją praw z polisy odszkodowania z polisy (pytanie nr 3) - w tej części należało uznać za prawidłowe.
Podsumowując, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 3 wskazujące, że Spółka nie będzie zobowiązana do rozliczenia przychodu z tytułu wypłaty przez ubezpieczyciela odszkodowania z polisy - na rzecz Kontrahenta lub serwisu naprawczego w związku z dokonaną przez Spółkę cesją praw z tej polisy:
Odnosząc się z kolei do Państwa wątpliwości z pytania nr 2 związanych z powstaniem po stronie Państwa Spółki przychodów z tytułu nieodpłatnych świadczeń w przypadku zawarcia umowy ramowej o współpracy w zakresie kompleksowej likwidacji szkód bez wynagrodzenia - wskazuję, że zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o CIT:
Przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód stanowiący sumę dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych oraz dochodu osiągniętego z innych źródeł przychodów. W przypadkach, o których mowa w art. 21, art. 22 i art. 24b, przedmiotem opodatkowania jest przychód.
Stosownie z art. 7 ust. 2 ustawy o CIT:
Dochodem ze źródła przychodów, z zastrzeżeniem art. 11c, art. 11i, art. 24a, art. 24b, art. 24ca, art. 24d i art. 24f, jest nadwyżka sumy przychodów uzyskanych z tego źródła przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.
Jak wskazuje art. 12 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o CIT:
Przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności:
1) otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe,
2) wartość otrzymanych rzeczy lub praw, a także wartość innych świadczeń w naturze, w tym wartość rzeczy i praw otrzymanych nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie, a także wartość innych nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych świadczeń, z wyjątkiem świadczeń związanych z używaniem środków trwałych otrzymanych przez samorządowe zakłady budżetowe i instytucje gospodarki budżetowej w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych oraz spółki użyteczności publicznej z wyłącznym udziałem jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków od Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków w nieodpłatny zarząd lub używanie.
Zatem, przychodem są wszelkie przysporzenia majątkowe o charakterze trwałym, których rzeczywiste otrzymanie, a w niektórych przypadkach już sam fakt, że są należne, powoduje obowiązek zapłaty podatku dochodowego. Co do zasady, o zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do przychodów decyduje definitywny charakter tego przysporzenia w tym sensie, że w sposób ostateczny faktycznie powiększa ono aktywa podatnika.
Pojęcie „nieodpłatnych świadczeń” nie zostało zdefiniowane w ustawie o CIT, jednakże z art. 12 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy wynika, że nieodpłatne świadczenia są źródłem przychodów.
Jeżeli zatem podmiot prowadzący działalność gospodarczą otrzyma nieodpłatne świadczenie (lub świadczenie częściowo odpłatne) obowiązany jest wykazać z tego tytułu przychód podatkowy. Istotne jest przy tym to, iż przysporzenie majątkowe musi być powiązane z uzyskaniem przez podatnika korzyści niezwiązanej z jakimkolwiek świadczeniem ekwiwalentnym.
W celu zdefiniowania tego pojęcia pomocne jest odwołanie do wykładni gramatycznej, a także poglądów orzecznictwa i doktryny. Zgodnie z pojęciem słownikowym, odpłacać to „oddawać komuś coś w zamian”, odpłatny natomiast to „taki, za który się płaci, wymagający zapłacenia, zwrot kosztów” (Nowy Słownik Języka Polskiego PWN, Warszawa 2002). W orzecznictwie natomiast ugruntował się pogląd, że przez nieodpłatne świadczenie rozumieć należy takie zdarzenia prawne i gospodarcze, dotyczące działalności gospodarczej, których skutkiem jest świadczenie nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku osoby prawnej, mające konkretny wymiar finansowy.
Tym samym, podstawową cechą świadczenia nieodpłatnego jest brak zobowiązania otrzymującego takie świadczenie do wykonania jakiegokolwiek świadczenia wzajemnego. Innymi słowy, świadczenie uzyskiwane przez podatnika w sytuacji, gdy spełniający świadczenie uzyskuje albo ma uzyskać od podatnika w przyszłości wzajemnie jakieś inne przysporzenie majątkowe, nie ma charakteru nieodpłatnego. Przychód ze świadczeń nieodpłatnych powstanie natomiast zawsze wtedy, gdy podatnik otrzyma rzeczy lub prawa, bądź inne świadczenia lub też możliwość korzystania z rzeczy lub praw, bez obowiązku świadczenia wzajemnego.
Zatem, w świetle art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, aby można było określone świadczenie zaliczyć do kategorii świadczeń nieodpłatnych, stanowiących źródło przychodu podlegającego opodatkowaniu, musi dojść do stosunku prawnego, w wyniku którego jeden podmiot dokonuje określonego świadczenia, drugi natomiast to świadczenie otrzymuje nieodpłatnie, zwiększając w ten sposób swoje przychody podatkowe.
Natomiast, w uzasadnieniu uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 listopada 2002 r. sygn. akt FPS 9/02 wyrażono pogląd, że pojęcie nieodpłatnego świadczenia ma na gruncie art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT szerszy zakres niż w prawie cywilnym. Obejmuje ono nie tylko świadczenia w cywilistycznym znaczeniu, ale w jego zakres wchodzą wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest nie związane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy.
Również Sąd Najwyższy w wyroku z 2 kwietnia 2003 r. sygn. akt III RN 49/02 stwierdził, że nieodpłatne świadczenie, o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, nie musi wynikać ze zobowiązania cywilnoprawnego. Polega ono jedynie na uzyskaniu przez podatnika przychodu bez ekwiwalentnego świadczenia wzajemnego.
Ustalenie, czy określone świadczenie uzyskane przez podatnika nieodpłatnie stanowi dla niego przychód, o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, wymaga oceny charakteru dokonanego rodzaju czynności przysparzających, w przypadku których strona dokonująca przysporzenia otrzymuje korzyść majątkową.
O nieodpłatnym świadczeniu, mającym cechy przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym można więc mówić tylko w sytuacji, gdy:
Ustalenie, czy określone świadczenie uzyskane przez podatnika nieodpłatnie stanowi dla niego przychód, o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt 2 updop, wymaga oceny charakteru dokonanego rodzaju czynności przysparzających, w przypadku których strona dokonująca przysporzenia otrzymuje korzyść majątkową.
Analiza przedstawionego zdarzenia przyszłego prowadzi do wniosku, że po stronie Państwa Spółki powstanie przychód z tytułu nieodpłatnego świadczenia w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT.
Jak sami Państwo wskazali w opisie sprawy, celem zawarcia z Kontrahentem umowy ramowej o współpracy w zakresie kompleksowej likwidacji częściowych szkód komunikacyjnych jest ograniczenie nakładów pracy związanych z rozliczaniem szkód komunikacyjnych. Na usługę likwidacji szkód komunikacyjnych będą składały się m.in. poniższe czynności:
1. Świadczenia usługi Call Center (dalej: „CCS”). (…).
2. Realizowanie napraw blacharsko-lakierniczych - (…).
3. Likwidacja szkód częściowych - (…).
4. Holowanie pojazdu - (…).
5. Dostarczenie pojazdu zastępczego - (…).
Ustalili Państwo, że w związku z cesją ubezpieczenia na Kontrahenta Państwa Spółka nie będzie zobowiązana do zapłaty wynagrodzenia na rzecz Kontrahenta. Kontrahent nie otrzymuje zapłaty w żadnej formie od Państwa Spółki, a zatem brak jest świadczenia wzajemnego. Mamy tutaj więc do czynienia z konkretną, wymierną i jednostronną korzyścią majątkową, którą uzyskuje Państwa Spółka kosztem innego podmiotu, tj. Kontrahenta, który świadczy na Państwa rzecz usługę kompleksowej likwidacji szkód komunikacyjnych. Takie działanie przynosi Państwa Spółce wymierne korzyści ekonomiczne. Jak sami Państwo wskazali, zawarcie takiej umowy z Kontrahentem ogranicza nakłady pracy związane z rozliczaniem szkód komunikacyjnych, a zatem koszty jakie Państwo musieliby ponieść gdyby we własnym zakresie dokonywali rozliczenia powstałych szkód.
W świetle powyższego, nie zgadzam się z Państwa stanowiskiem, że beneficjentem korzyści z tytułu przedstawionej współpracy jest wyłącznie Kontrahent oraz zakłady naprawcze. Korzyści z zawarcia z Kontrahentem umowy o współpracy w zakresie kompleksowej likwidacji częściowych szkód komunikacyjnych odnosi również Państwa Spółka, która jednocześnie nie wykonuje na rzecz Kontrahenta żadnego świadczenia wzajemnego.
Zatem, otrzymanie przez Państwa Spółkę usługi kompleksowej likwidacji szkód komunikacyjnych będzie powodowało powstanie przychodu z nieodpłatnego świadczenia po stronie Państwa Spółki.
Tym samym Państwa stanowisko w zakresie braku powstania przychodu z nieodpłatnych świadczeń w przypadku zawarcia umowy ramowej o współpracy w zakresie kompleksowej likwidacji szkód bez wynagrodzenia (pytanie nr 2), należało uznać za nieprawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo