Interpretacja 0114-KDIP2-2.4010.573.2025.2.ASK

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

18 listopada 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 18 listopada 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie przyjęcia, że:

·     w przypadku zwrócenia Spółce przez Kontrahenta kwoty odpowiadającej równowartości podatku VAT od faktur dokumentujących roboty budowlane, zawierające adnotacje „mechanizm podzielonej płatności” i dokonaniu przez Spółkę ponownej zapłaty podatku VAT na rzecz Kontrahenta – tym razem z zastosowaniem mechanizmu podzielonej płatności – nie znajdzie zastosowanie art. 15d ustawy o CIT i Spółka będzie uprawniona do zaliczenia w koszty uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od inwestycji w obcym środku trwałym;

·     w okresie rozliczeniowym, w którym Spółka dokona ponownego przelewu środków w wysokości podatku VAT na rzecz Kontrahenta z wykorzystaniem mechanizmu podzielonej płatności, będzie uprawniona do zwiększenia kosztów uzyskania przychodów o dokonane dotychczas (i nieuwzględnione w kosztach uzyskania przychodów) odpisy amortyzacyjne zgodnie z art. 15 ust. 4i ustawy o CIT, w związku z art. 15 ust. 6 ustawy o CIT oraz z art. 16h ust. 4 ustawy o CIT.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością, posiadającą siedzibę na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych (dalej: „podatek CIT”), podlegającym w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Spółka jest także zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT.

Spółka należy do międzynarodowej grupy kapitałowej A. Podstawowym przedmiotem działalności Spółki jest świadczenie usług wsparcia technologicznego i operacyjnego na rzecz innych jednostek powiązanych z grupy kapitałowej.

W związku z realizowaną inwestycją w postaci prac wykończeniowych wynajmowanego budynku, Spółka dokonała zakupu usług -robót budowlanych od podmiotu niepowiązanego (dalej: „Kontrahent”). Zakup ww. usług był każdorazowo dokumentowany fakturami wystawionych przez Kontrahenta (dalej: „Faktury”).

Cześć z ww. Faktur objęta była obowiązkowym mechanizmem podzielonej płatności zgodnie z art. 108a ust. 1a ustawy o VAT, w związku z czym na takich fakturach znajdowały się adnotacje „mechanizm podzielonej płatności”, zgodnie z art. 106e ust. 1 pkt 18a Ustawy o VAT.

Niemniej, w wyniku pomyłki organizacyjnej, Spółka błędnie nie dokonała płatności z zastosowaniem mechanizmu podzielonej płatności. Spółka rozlicza powyższe wydatki jako inwestycję w obcym środku trwałym (dalej: „Inwestycja”) i dokonuje ich rozliczenia poprzez odpisy amortyzacyjne. Przy czym, z uwagi na wykrycie braku zastosowania tzw. mechanizmu podzielonej płatności, Spółka rozpoznawała dotychczas odpisy amortyzacyjne od Inwestycji jako niestanowiące kosztów uzyskania przychodów.

Obecnie Spółka planuje podjęcie działań naprawczych, mających na celu skorygowanie nieprawidłowego rozliczenia. W tym celu Spółka zamierza zwrócić się do Kontrahenta z prośbą o dokonanie zwrotu części otrzymanych wcześniej należności w wysokości odpowiadającej kwocie podatku VAT wynikającej z faktur opatrzonych adnotacją „mechanizm podzielonej płatności”. Po otrzymaniu ww. zwrotu, Spółka ponownie ureguluje równowartość podatku VAT, tym razem realizując płatność z zastosowaniem mechanizmu podzielonej płatności na dedykowany rachunek VAT Kontrahenta.

W związku z planowaną korektą i dokonaniem płatności z uwzględnieniem mechanizmu podzielonej płatności, Spółka planuje zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne z tytułu Inwestycji w obcym środku trwałym zgodnie z art. 16a ust. 2 pkt 1 ustawy o CIT (które to odpisy do tej pory stanowiły koszty niepodatkowe, z uwagi na dokonanie płatności z pominięciem mechanizmu podzielonej płatności).

Pytania

1.  Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy zgodnie z którym, w przypadku zwrócenia Spółce przez Kontrahenta kwoty odpowiadającej równowartości podatku VAT od faktur dokumentujących roboty budowlane, zawierające adnotacje „mechanizm podzielonej płatności” i dokonaniu przez Spółkę ponownej zapłaty podatku VAT na rzecz Kontrahenta – tym razem z zastosowaniem mechanizmu podzielonej płatności – nie znajdzie zastosowanie art. 15d ustawy o CIT i Spółka będzie uprawniona do zaliczenia w koszty uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od inwestycji w obcym środku trwałym?

2.  Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, że w okresie rozliczeniowym, w którym Spółka dokona ponownego przelewu środków w wysokości podatku VAT na rzecz Kontrahenta z wykorzystaniem mechanizmu podzielonej płatności, będzie uprawniona do zwiększenia kosztów uzyskania przychodów o dokonane dotychczas (i nieuwzględnione w kosztach uzyskania przychodów) odpisy amortyzacyjne zgodnie z art. 15 ust. 4i ustawy o CIT, w związku z art. 15 ust. 6 ustawy o CIT oraz z art. 16h ust. 4 ustawy o CIT?

Państwa stanowisko w sprawie

W ocenie Wnioskodawcy, mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny i zdarzenie przyszłe:

1.  Zdaniem Spółki, w przypadku zwrócenia Spółce przez Kontrahenta kwoty odpowiadającej równowartości podatku VAT od faktur dokumentujących roboty budowlane, zawierające adnotacje „mechanizm podzielonej płatności” i dokonaniu przez Spółkę ponownej zapłaty podatku VAT na rzecz Kontrahenta – tym razem z zastosowaniem mechanizmu podzielonej płatności – nie znajdzie zastosowanie art. 15d ustawy o CIT i Spółka będzie uprawniona do zaliczenia w koszty uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od inwestycji w obcym środku trwałym.

2.  Zdaniem Spółki w okresie rozliczeniowym, w którym Spółka dokona ponownego przelewu środków w wysokości podatku VAT na rzecz Kontrahenta z wykorzystaniem mechanizmu podzielonej płatności, będzie uprawniona do zwiększenia kosztów uzyskania przychodów o dokonane dotychczas (i nieuwzględnione w kosztach uzyskania przychodów) odpisy amortyzacyjne zgodnie z art. 15 ust. 4i ustawy o CIT, w związku z art. 15 ust. 6 ustawy o CIT oraz z art. 16h ust. 4 ustawy o CIT.

Uzasadnienie

Ad 1

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy CIT kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy CIT, przy czym koszty poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień poniesienia kosztu.

Zgodnie z art. 15 ust.6 ustawy o pdop, kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z art. 16a-16m, przy czym w przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.

Decydujące dla zaliczenia danego wydatku do kosztów uzyskania przychodów jest poniesienie go w celu osiągnięcia przychodu bądź zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów, przy czym każdy wydatek, poza wyraźnie wskazanym w ustawie – wymaga indywidualnej oceny pod kątem adekwatnego związku z przychodami i racjonalności działania podmiotu.

W świetle powyższego, aby dany wydatek mógł zostać uznany za koszt uzyskania przychodu, musi spełniać następujące warunki:

·      powinien zostać poniesiony przez podatnika;

·      powinien być definitywny (rzeczywisty);

·      powinien pozostawać w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą;

·      powinien zostać poniesiony w celu uzyskania przychodów, zachowania lub zabezpieczenia ich źródła, lub mieć inny wpływ na wielkość osiągniętych przychodów;

·      powinien zostać odpowiednio udokumentowany;

·      nie może znajdować się w grupie wydatków, które zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o CIT nie są uznawane za koszty uzyskania przychodów.

Zatem, jak wynika z powyższego, co do zasady wszystkie poniesione wydatki, a więc bezpośrednio i pośrednio związane z uzyskiwaniem przychodów, po wyłączeniu wydatków wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, stanowić mogą koszty uzyskania przychodu, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami, w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła przychodów.

Niemniej, należy mieć także na uwadze brzmienie art. 15d ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT, który zawiera ograniczenia dotyczące możliwości uznania za koszt podatkowy wydatków, które nie zostały opłacone zgodnie z wymogami prawnymi.

Zgodnie bowiem z art. 15d ust.1 pkt 3 ustawy o CIT podatnicy nie zaliczają do kosztów uzyskania przychodów kosztu w tej części, w jakiej płatność dotycząca transakcji określonej w art. 19 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców pomimo zawarcia na fakturze wyrazów „mechanizm podzielonej płatności” zgodnie z art. 106e ust. 1 pkt 18a ustawy o podatku od towarów i usług, została dokonana z pominięciem mechanizmu podzielonej płatności określonego w art. 108a ust. 1a tej ustawy.

Mechanizm podzielonej płatności, o którym mowa w powyższym przepisie został wprowadzony do ustawy o VAT z dniem 1 listopada 2019 r. Zgodnie bowiem z art. 106e ust. 1 pkt 18a oraz art. 108a ust. 1a faktura powinna zawierać oznaczenie „mechanizm podzielonej płatności”. Obowiązek ten dotyczy faktur, których suma należności przekracza 15.000 zł (lub jej równowartość w walucie obcej), i obejmuje dostawę towarów lub świadczenie usług na rzecz podatnika, zgodnie z załącznikiem nr 15 do ustawy o VAT. Ponadto, zgodnie z art. 108a ust. 1a ustawy o VAT, przy dokonywaniu płatności za nabyte towary lub usługi wymienione w załączniku nr 15, udokumentowane fakturą o kwocie przekraczającej 15.000 zł, podatnicy są zobowiązani zastosować mechanizm podzielonej płatności.

Mechanizm ten polega na:

1.  zapłacie kwoty odpowiadającej całości albo części kwoty podatku wynikającej z otrzymanej faktury na rachunek VAT;

2.  zapłacie całości albo części kwoty odpowiadającej wartości sprzedaży netto wynikającej z otrzymanej faktury na rachunek bankowy albo na rachunek w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, dla których jest prowadzony rachunek VAT, albo jest rozliczana w inny sposób.

Konkludując, zgodnie z art. 15d ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT, podatnicy nie zaliczają do kosztów uzyskania przychodów wydatków w tej części, w której płatność dotycząca transakcji określonej w art. 19 Prawa przedsiębiorców, pomimo umieszczenia na fakturze wyrażenia „mechanizm podzielonej płatności” zgodnie z art. 106e ust. 1 pkt 18a ustawy o VAT, została dokonana z pominięciem mechanizmu podzielonej płatności określonego w art. 108a ust. 1a ustawy o VAT.

Zgodnie z treścią Objaśnień podatkowych Ministra Finansów z 23 grudnia 2019 r. w sprawie Mechanizmu Podzielonej Płatności, obowiązek uregulowania należności w mechanizmie podzielonej płatności dotyczy wyłącznie kwoty odpowiadającej kwocie VAT wynikającej z nabycia towarów lub usług wymienionych w załączniku nr 15. Możliwa jest zapłata w mechanizmie podzielonej płatności wyłącznie samej kwoty odpowiadającej kwocie podatku VAT wykazanej na fakturze. Wówczas wskazana w komunikacie przelewu kwota brutto będzie równa kwocie podatku.

Jak wskazano w opisie stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego, po zidentyfikowaniu błędnych rozliczeń płatności dotyczących Inwestycji, która stanowi dla Spółki inwestycje w obcym środku trwałym, Spółka podjęła decyzję o korekcie nieprawidłowo dokonanych płatności, by spełnić w tym zakresie warunki dla uznawania przedmiotowych wydatków za koszty podatkowe. W tym celu, planowany jest zwrot przez Kontrahenta kwoty odpowiadającej równowartości podatku VAT zapłaconego w przeszłości przez Spółkę bez wykorzystania mechanizmu podzielonej płatności i dokonanie przez Spółkę ponownej płatności VAT, zgodnie z wytycznymi wynikającymi z ustawy o VAT.

W ocenie Spółki, powyższe działanie w świetle zacytowanych przepisów prawa podatkowego stanowi swoistą „korektę” pierwotnej, błędnej płatności zrealizowanej z pominięciem mechanizmu podzielonej płatności i zakłada ponowny przelew kwoty podatku VAT wykazanej na otrzymanej od Kontrahenta fakturze na rachunek VAT. Dokonanie przez Wnioskodawcę przelewu kwoty podatku VAT z zastosowaniem mechanizmu podzielonej płatności doprowadzi do rozliczenia przez Kontrahenta kwoty podatku wynikającej z faktury i w konsekwencji spowoduje osiągnięcie głównego celu wprowadzenia przepisów dotyczących MPP, tj. zabezpieczenia kwoty podatku VAT na rachunku VAT-owskim Kontrahenta, celem rozliczenia przez niego należnego zobowiązania podatkowego z tytułu podatku VAT.

Mając to na uwadze, w opinii Wnioskodawcy, dokonanie przez Spółkę ponownej płatności na rzecz Kontrahenta z wykorzystaniem mechanizmu podzielonej płatności umożliwi Spółce zaliczenie do kosztów podatkowych odpisów amortyzacyjnych od inwestycji w obcym środku trwałym, bez konieczności stosowania ograniczenia wynikającego z art. 15d ust. 1 pkt 3 w związku z art. 15d ust. 3 ustawy o CIT.

Powyższe podejście zaakceptowane zostało między innymi przez Podsekretarza Stanu w Ministerstwie Finansów, Pana Jana Sarnowskiego, w jego odpowiedzi z dnia 6 marca 2020 r. (sygn. DD6.054.2.2020) na interpelację poselską nr 2109 Pana posła Tomasza Rzymkowskiego w sprawie ujmowania wydatków w kosztach podatkowych. W odpowiedzi na interpelację, w szczególności na pytanie nr 1 o treści:

„Czy jeśli po dokonaniu wpłaty bez zachowania zasad zawartych w art. 15d ust. 1 pkt 2 oraz pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, podatnik otrzyma zwrot wpłaconych kwot, a następnie ponowi wpłatę z zachowaniem wymogów określonych w wyżej przywoływanych przepisach, to czy zachowa prawo do ujęcia wydatków odpowiadających komentowanym wpłatom w kosztach podatkowych?”

udzielono odpowiedzi, iż:

„W świetle przedstawionego pytania pierwotne transakcje zapłaty zostały anulowane zarówno po stronie kupującego, jak i sprzedającego. Następnie ponownie uregulowano należności z zachowaniem zasad określonych w art. 15d ust. 1 pkt 2 oraz 3 ustawy o CIT, co powinno skutkować zachowaniem prawa do uznania wydatków z tak przeprowadzonych transakcji jako koszty uzyskania przychodu”.

Prawidłowość powyższego podejścia potwierdzona została również przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: „DKIS”) w wydanych przez niego interpretacjach indywidualnych.

Przykładowo, jak wskazał w interpretacji indywidualnej z dnia 7 lutego 2023 r., sygn. 0111-KDIB2- 1.4010.740.2022.1.KK:

„Z opisu sprawy przedstawionego we wniosku wynika m.in., że po zidentyfikowaniu błędnych rozliczeń płatności realizowanych w poprzednich latach, a związanych z budową Farmy fotowoltaicznej, tj. środków trwałych w budowie, Spółka podjęła decyzję o konieczności skorygowania błędnych płatności, tak aby zapobiec negatywnym konsekwencjom podatkowym w tym zakresie, tj. nie uznawania przedmiotowych wydatków za koszty podatkowe. W tym celu, Spółka uzgodniła z Kontrahentem zwrot wartości podatku VAT zapłaconego w przeszłości bez wykorzystania mechanizmu podzielonej płatności i dokonała ponownej płatności VAT zgodnie z wytycznymi wynikającymi z ustawy VAT. W omawianej sprawie zwrot kwot odpowiadających błędnie zrealizowanych płatności następuje na rachunek bankowy Spółki. (...) Mając powyższe na względzie wskazać należy, że dokonanie przez Spółkę ponownej płatności na rzecz Kontrahenta z wykorzystaniem mechanizmu podzielonej płatności skutkować będą możliwością zaliczenia przez Spółkę do kosztów podatkowych wydatków związanych z wytworzeniem środków trwałych bez konieczności stosowania ograniczenia wynikającego z art. 15d ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 15d ust. 3 ustawy o CIT.

Czy w interpretacji indywidualnej z dnia 17 stycznia 2023 r., sygn. 0111 -KDIB1-3.4010.881.2022.1 .JKU:

„Zatem należy zgodzić się z Państwem, że po dokonaniu opisywanej korekty płatności z zastosowaniem mechanizmu podzielonej płatności - tzn. wpłaty wartości podatku VAT na rachunek VAT Kontrahenta, Spółka będzie uprawniona do ponownego rozliczenia w kosztach podatkowych dotychczasowych odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, na których wartość początkową składały się przedmiotowo korygowane wydatki w formie jednorazowego zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów w okresie, w którym płatność jest dokonywana ponownie zgodnie z art. 15d ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.”

Podsumowując powyższe, w ocenie Wnioskodawcy, płatności dokonane przez Spółkę na rzecz Kontrahenta będą mogły zostać ponownie dokonane w świetle art. 15d ustawy o CIT z wykorzystaniem mechanizmu dokładnie opisanego we wniosku, tj. płatności dokonane pierwotnie bez obligatoryjnego zastosowania mechanizmu podzielonej płatności mogą zostać zwrócone w kwocie podatku VAT przez Kontrahenta Spółce i ponownie zapłacone w kwocie podatku VAT przez Spółkę (z wykorzystaniem środków otrzymanych od Kontrahenta) z zastosowaniem mechanizmu podzielonej płatności, co wpłynie na możliwość zaliczenia w koszty uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od Inwestycji.

Ad 2

Zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy o CIT, kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z przepisami art. 16a-16 m ustawy o CIT, z uwzględnieniem art. 16 ustawy o CIT.

Natomiast, zgodnie z art. 16a ust. 2 pkt 1 amortyzacji podlegają również, z zastrzeżeniem art. 16c, niezależnie od przewidywanego okresu używania przyjęte do używania inwestycje w obcych środkach trwałych, zwane dalej „inwestycjami w obcych środkach trwałych”.

W myśl art. 15 ust 4i ustawy o CIT, jeżeli korekta kosztu uzyskania przychodów, w tym odpisu amortyzacyjnego, nie jest spowodowana błędem rachunkowym lub inną oczywistą omyłką, korekty dokonuje się poprzez zmniejszenie lub zwiększenie kosztów uzyskania przychodów poniesionych w okresie rozliczeniowym, w którym została otrzymana faktura korygująca lub, w przypadku braku faktury, inny dokument potwierdzający przyczyny korekty.

W ocenie Wnioskodawcy niezastosowanie mechanizmu podzielonej płatności do płatności będących przedmiotem niniejszego wniosku nie stanowi błędu rachunkowego lub innej oczywistej omyłki. Tym samym w ocenie Spółki będzie ona mogła zastosować metodę korekty kosztu przewidzianą w art. 15 ust. 4i ustawy o CIT.

Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż dokumentem stanowiącym podstawę korekty kosztu uzyskania przychodu w przedmiotowej sytuacji będzie potwierdzenie dokonania powtórnego przelewu kwoty w wysokości podatku VAT, który będzie innym dokumentem potwierdzającym przyczyny korekty z przytoczonego wyżej art. 15 ust. 4i ustawy o CIT.

W związku z powyższym, Spółka będzie uprawniona do korekty kosztu uzyskania przychodów poprzez zaliczenie w koszty uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych dokonanych zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy o CIT w związku z art. 16h ust. 4 ustawy o CIT w okresie rozliczeniowym, w którym doszło do powtórnego przelewu kwoty VAT na rachunek Kontrahenta.

Stanowisko Wnioskodawcy w zakresie możliwości korekty kosztów uzyskania przychodów w momencie powtórnego przelewu znajduje potwierdzenie w interpretacja indywidualnych wydanych przez DKIS.

Przykładowo, jak wskazał DKIS w interpretacji indywidulanej z dnia 17 stycznia 2023 r., sygn. 0111-KDIB1- 3.4010.881.2022.1.JKU: „Zatem należy zgodzić się z Państwem, że po dokonaniu opisywanej korekty płatności z zastosowaniem mechanizmu podzielonej płatności – tzn . wpłaty wartości podatku VAT na rachunek VAT Kontrahenta, Spółka będzie uprawniona do ponownego rozliczenia w kosztach podatkowych dotychczasowych odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, na których wartość początkową składały się przedmiotowo korygowane wydatki w formie jednorazowego zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów w okresie, w którym płatność jest dokonywana ponownie zgodnie z art. 15d ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych”.

Biorąc pod uwagę powyższe, w opinii Wnioskodawcy, po dokonaniu ponownych przelewów z zastosowaniem obowiązkowego mechanizmu podzielonej płatności, w ocenie Wnioskodawcy, nie będzie miał zastosowania art. 15d ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT.

Podsumowując, w ocenie Wnioskodawcy, Spółka w okresie rozliczeniowym, w którym dokona ponownego przelewu środków w wysokości podatku VAT za pomocą mechanizmu podzielonej płatności, w przypadku wydatków uwzględnianych w kosztach uzyskania przychodów poprzez odpisy amortyzacyjne, będzie uprawni ona do zwiększenia kosztów uzyskania przychodów o dokonane dotychczas (i nieuwzględnione w kosztach uzyskania przychodów) odpisy amortyzacyjne zgodnie z art. 15 ust. 4i ustawy o CIT i, jednocześnie, od tego okresu rozliczeniowego będzie miała prawo do rozpoznawania dokonywanych odpisów amortyzacyjnych jako kosztów uzyskania przychodów zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy o CIT w związku z art. 16h ust. 4 ustawy o CIT.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”)

W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:

·      został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

·      jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

·      pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

·      poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

·      został właściwie udokumentowany,

·      nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 Ustawy CIT nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów. Aby zatem wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów należy oceniać jego związek z prowadzoną działalnością gospodarczą. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczyniać się do osiągnięcia przychodu, bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów – w okresie ponoszenia kosztów lub w przyszłości.

Należy jednak mieć na uwadze zamknięty katalog wydatków zawarty w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, które nie podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, pomimo, że pozostają w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością i zostały przez niego poniesione w celu uzyskania przychodu.

W myśl art. 15d ust. 1 ustawy o CIT

Stosownie do art. 15d ust. 2 ustawy o CIT

Jak wynika natomiast z art. 15d ust. 3 pkt 1 ustawy o CIT

Zgodnie z art. 19 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2025 r. poz. 1480 ze zm.)

Analiza ww. przepisów prowadzi do wniosku, że w przypadku każdej transakcji o wartości przekraczającej 15.000 zł istnieje obowiązek dokonywania płatności za pośrednictwem rachunku płatniczego, przy czym naruszenie tego obowiązku, a więc dokonanie płatności w całości lub w części z pominięciem takiego rachunku oznacza brak możliwości zaliczenia kosztu do kosztów uzyskania przychodów w tej części, w jakiej płatność dotycząca tej transakcji została dokonana z pominięciem rachunku płatniczego.

Natomiast zgodnie z art. 106e ust. 1 pkt 18a ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 775 ze zm., dalej „ustawa o VAT”)

Z kolei, jak wynika z art. 108a ust. 1a ustawy o VAT

Zgodnie z art. 108a ust. 2 ustawy o VAT

Zgodnie z wyżej cyt. przepisem art. 15d ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT, podatnicy nie zaliczają do kosztów uzyskania przychodów kosztu w tej części, w jakiej płatność dotycząca transakcji określonej w art. 19 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców, pomimo zawarcia na fakturze wyrazów „mechanizm podzielonej płatności” zgodnie z art. 106e ust. 1 pkt 18a ustawy o podatku od towarów i usług, została dokonana z pominięciem mechanizmu podzielonej płatności określonego w art. 108a ust. 1a tej ustawy. Wskazana zasada na mocy art. 15d ust. 3 pkt 1 ustawy o CIT, ma również odpowiednio zastosowanie w przypadku nabycia lub wytworzenia środków trwałych albo nabycia wartości niematerialnych i prawnych.

Jednym z celów wprowadzenia obowiązku stosowania mechanizmu podzielonej płatności jako skuteczniejszego środka rozliczania VAT była walka z oszustwami podatkowymi poprzez ograniczenie celów, na jakie podatnicy mogą przeznaczyć kwotę VAT. Środki stanowiące równowartość kwoty VAT wynikającej z faktury mają trafiać na specjalne konto VAT dostawcy, który nie ma pełnej swobody co do rozporządzania tymi środkami – dysponuje nimi w ograniczonym i ściśle określonym zakresie, choć pozostają one własnością podatnika.

Zgodnie z treścią Objaśnień podatkowych MF z 23 grudnia 2019 r. w sprawie Mechanizmu Podzielonej Płatności, obowiązek uregulowania należności w mechanizmie podzielonej płatności dotyczy wyłącznie kwoty odpowiadającej kwocie VAT wynikającej z nabycia towarów lub usług wymienionych w załączniku nr 15. Możliwa jest zapłata w mechanizmie podzielonej płatności wyłącznie samej kwoty odpowiadającej kwocie podatku VAT wykazanej na fakturze. Wówczas wskazana w komunikacie przelewu kwota brutto będzie równa kwocie podatku.

Z opisu sprawy przedstawionego we wniosku wynika, że w związku z realizowaną inwestycją w postaci prac wykończeniowych wynajmowanego budynku, Spółka dokonała zakupu usług – robót budowlanych od podmiotu niepowiązanego (dalej: „Kontrahent”). Zakup ww. usług był każdorazowo dokumentowany fakturami wystawionych przez Kontrahenta (dalej: „Faktury”).

Część z ww. Faktur objęta była obowiązkowym mechanizmem podzielonej płatności zgodnie z art. 108a ust. 1a ustawy o VAT, w związku z czym na takich fakturach znajdowały się adnotacje „mechanizm podzielonej płatności”, zgodnie z art. 106e ust. 1 pkt 18a Ustawy o VAT.

W wyniku pomyłki organizacyjnej, Spółka błędnie nie dokonała płatności z zastosowaniem mechanizmu podzielonej płatności. Spółka rozlicza powyższe wydatki jako inwestycję w obcym środku trwałym (dalej: „Inwestycja”) i dokonuje ich rozliczenia poprzez odpisy amortyzacyjne. Przy czym, z uwagi na wykrycie braku zastosowania tzw. mechanizmu podzielonej płatności, Spółka rozpoznawała dotychczas odpisy amortyzacyjne od Inwestycji jako niestanowiące kosztów uzyskania przychodów.

Obecnie Spółka planuje podjęcie działań naprawczych, mających na celu skorygowanie nieprawidłowego rozliczenia. W tym celu Spółka zamierza zwrócić się do Kontrahenta z prośbą o dokonanie zwrotu części otrzymanych wcześniej należności w wysokości odpowiadającej kwocie podatku VAT wynikającej z faktur opatrzonych adnotacją „mechanizm podzielonej płatności”. Po otrzymaniu ww. zwrotu, Spółka ponownie ureguluje równowartość podatku VAT, tym razem realizując płatność z zastosowaniem mechanizmu podzielonej płatności na dedykowany rachunek VAT Kontrahenta.

W związku z planowaną korektą i dokonaniem płatności z uwzględnieniem mechanizmu podzielonej płatności, Spółka planuje zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne z tytułu Inwestycji w obcym środku trwałym zgodnie z art. 16a ust. 2 pkt 1 ustawy o CIT (które to odpisy do tej pory stanowiły koszty niepodatkowe, z uwagi na dokonanie płatności z pominięciem mechanizmu podzielonej płatności).

Państwa wątpliwości budzi kwestia, czy w przypadku zwrócenia Spółce przez Kontrahenta kwoty odpowiadającej równowartości podatku VAT od faktur dokumentujących roboty budowlane, zawierające adnotacje „mechanizm podzielonej płatności” i dokonaniu przez Spółkę ponownej zapłaty podatku VAT na rzecz Kontrahenta – tym razem z zastosowaniem mechanizmu podzielonej płatności – nie znajdzie zastosowanie art. 15d ustawy o CIT i Spółka będzie uprawniona do zaliczenia w koszty uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od inwestycji w obcym środku trwałym.

Odnosząc wyżej cytowane przepisy prawa podatkowego do opisu sprawy przedstawionego we wniosku stwierdzić należy, że powyższy opis działania Spółki wobec Kontrahenta stanowi swoistą „korektę” pierwotnej, błędnej płatności zrealizowanej z pominięciem MPP i zakłada ponowny przelew kwoty podatku VAT wykazanej na otrzymanej od kontrahenta fakturze na rachunek VAT. Ponowny przelew przez Spółkę zapłaty należności z zastosowaniem mechanizmu podzielonej płatności doprowadzi do rozliczenia przez kontrahenta całej kwoty podatku wynikającej z faktury i w konsekwencji spowoduje osiągnięcie głównego celu wprowadzenia przepisów dotyczących MPP, tj. zapobieganie próbom wyłudzenia VAT.

Mając powyższe na względzie wskazać należy, że dokonanie przez Spółkę ponownej płatności na rzecz Kontrahenta z wykorzystaniem mechanizmu podzielonej płatności skutkować będą możliwością zaliczenia przez Spółkę do kosztów podatkowych wydatków związanych z wytworzeniem środków trwałych bez konieczności stosowania ograniczenia wynikającego z art. 15d ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 15d ust. 3 ustawy o CIT.

Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.

Kolejna Państwa wątpliwość dotyczy ustalenia, czy w okresie rozliczeniowym, w którym Spółka dokona ponownego przelewu środków w wysokości podatku VAT na rzecz Kontrahenta z wykorzystaniem mechanizmu podzielonej płatności, będzie uprawniona do zwiększenia kosztów uzyskania przychodów o dokonane dotychczas (i nieuwzględnione w kosztach uzyskania przychodów) odpisy amortyzacyjne zgodnie z art. 15 ust. 4i ustawy o CIT, w związku z art. 15 ust. 6 ustawy o CIT oraz z art. 16h ust. 4 ustawy o CIT.

W myśl art. 15 ust. 4i ustawy o CIT

Jak wynika z art. 15 ust. 6 ustawy o CIT

Zgodnie z art. 16a ust. 2 pkt 1 ustawy o CIT

Stosownie do art. 16h ust. 4 ustawy o CIT

Jak wcześniej wykazano ponownie uregulowane należności z zachowaniem zasad określonych w art. 15d ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT, skutkuje zachowaniem prawa do uznania wydatków z tak przeprowadzonych transakcji jako kosztu uzyskania przychodu.

Zaliczenie do kosztów możliwe będzie w dacie dokonania prawidłowych płatności z zachowaniem mechanizmu podzielonej płatności. Bowiem z przepisu art. 15d ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT wynika, że opłacenie faktur zawierających informację o mechanizmie podzielonej płatności z pominięciem tego mechanizmu uniemożliwia zaliczenie do kosztów wydatków z takich faktur. Z kolei w przypadku ich wcześniejszego zaliczenia do kosztów, na podstawie art. 15d ust. 2 ustawy o CIT, koszty powinny zostać zmniejszone (albo zwiększone przychody), w miesiącu dokonania płatności z pominięciem mechanizmu podzielonej płatności.

Mając na uwadze powyższe, Spółka ma prawo zaliczyć wydatki do kosztów uzyskania przychodów z tytułu faktur, które początkowo zostały błędnie opłacone, a w następnej kolejności, błąd został naprawiony, w momencie w którym ponowna płatność podatku VAT na rachunek VAT została przelana.

W opisywanej sprawie nie można uznać pomyłki organizacyjnej, w wyniku której Spółka błędnie nie dokonała płatności z zastosowaniem mechanizmu podzielonej płatności za błąd rachunkowy lub inną oczywistą omyłkę. W przypadku będącym przedmiotem niniejszego wniosku, podstawą do dokonania korekty kosztów uzyskania przychodów, w myśl art. 15 ust. 4i ustawy o CIT, będzie potwierdzenie dokonania ponownego przelewu z zastosowaniem mechanizmu podzielonej płatności.

Spółka będzie uprawniona do korekty kosztu uzyskania przychodów poprzez zaliczenie w koszty uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych dokonanych zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy o CIT w związku z art. 16h ust. 4 ustawy o CIT w okresie rozliczeniowym, w którym doszło do powtórnego przelewu kwoty VAT na rachunek Kontrahenta.

Biorąc pod uwagę powyższe, Spółka w okresie rozliczeniowym, w którym dokona ponownego przelewu środków w wysokości podatku VAT za pomocą mechanizmu podzielonej płatności, w przypadku wydatków uwzględnianych w kosztach uzyskania przychodów poprzez odpisy amortyzacyjne, będzie uprawni ona do zwiększenia kosztów uzyskania przychodów o dokonane dotychczas (i nieuwzględnione w kosztach uzyskania przychodów) odpisy amortyzacyjne zgodnie z art. 15 ust. 4i ustawy o CIT i, jednocześnie, od tego okresu rozliczeniowego będzie miała prawo do rozpoznawania dokonywanych odpisów amortyzacyjnych jako kosztów uzyskania przychodów zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy o CIT w związku z art. 16h ust. 4 ustawy o CIT.

Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy:

·      stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz

·      zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·     Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·     Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·     Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·     w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·     w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.