Interpretacja 0114-KDIP2-2.4010.589.2025.1.PK

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

4 grudnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczący kosztów finansowania dłużnego. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

A. spółka akcyjna [dalej: A., Wnioskodawca] jest podatnikiem CIT, podlegając na terytorium Polskiej tzw. nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Rok podatkowy A. pokrywa się z rokiem kalendarzowym.

A. jest podmiotem dominującym w polskiej grupie B., realizującej projekty na rynku nieruchomościowym, obejmujące w szczególności budowę, jak również sprzedaż i wynajem budynków biurowych czy mieszkalnych [dalej: Grupa]. Zgodnie z przyjętym modelem biznesowym zasadniczo Grupę tworzą spółki celowe, których właścicielem pozostaje pośrednio albo bezpośrednio A., a które to spółki celowe realizują poszczególne projekty albo zapewniają odpowiednią obsługę w zakresie zrealizowanych już inwestycji.

A. wraz z Grupą należy do międzynarodowej grupy kapitałowej, prowadzącej szeroko pojętą działalność inwestycyjną w branży nieruchomościowej. Jedynym udziałowcem A. jest C., posiadający siedzibę w (…) [dalej: C.]. C. jest rezydentem podatkowym (…) i nie posiada zakładu podatkowego na terytorium Polski.

A. jest stroną ramowej umowy pożyczki (jako pożyczkobiorca) udzielonych przez C. [dalej: Finansowanie]. A. dokonuje i dokonywała spłat naliczanych odsetek wynikających z Finansowania, ponosząc określone koszty finansowania dłużnego w rozumieniu art. 15c ust. 12 ustawy o CIT [dalej: KFD].

W części, w jakiej w ramach przysługującego zgodnie z art. 15c ust. 1 ustawy o CIT limitu A. miała do tego prawo, koszty KFD ujmowała jako koszty uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ustawy o CIT. W roku podatkowym 2024 A. dokonała wyłączenia wartości poniesionych KFD z kosztów uzyskania przychodów w zakresie, w jakim koszty te przekroczyły w tym roku podatkowym ustalony zgodnie z art. 15c ust. 1 ustawy o CIT limit [dalej: Wyłączone KFD]. Wartość Wyłączonych KFD nie została jeszcze w żadnym stopniu rozliczona w ramach kosztów uzyskania przychodów, zgodnie z art. 15 ust. 18 ustawy o CIT.

Ponadto A. ponosi i może ponosić w przyszłości KFD (m.in. w związku z dokonywanymi spłatami kosztów odsetek naliczonych w ramach udzielonego Finansowania), które – w zakresie w jakim ostatecznie nie zostaną wyłączone w ramach ustalonego w danym roku podatkowym limitu zgodnie z art. 15c ust. 1 ustawy o CIT – będą stanowić dla A. koszty uzyskania przychodów, a które powstawać będą na bieżąco, niezależnie od Wyłączonych KFD [dalej: Bieżące KFD].

Niezależnie, A. osiąga i może osiągać w przyszłości podlegające opodatkowaniu przychody o charakterze odsetkowym w rozumieniu art. 15c ust. 13 ustawy o CIT [dalej: Przychody Odsetkowe].

A. planuje zrealizować przysługujące jej prawo wynikające z art. 15c ust. 18 ustawy o CIT, tj. rozliczyć wartość Wyłączonych KFD i zaliczyć je do kosztów uzyskania przychodów. W każdym przypadku takie rozliczenie nastąpi najpóźniej do końca wskazanego w art. 15c ust. 18 ustawy o CIT pięcioletniego okresu.

Pytania

1.  Czy w celu oceny, czy w danym roku podatkowym po stronie A. wystąpi obowiązek limitowania kosztów finansowania dłużnego zgodnie z art. 15c ust. 1 ustawy o CIT, ustalając czy w danym roku podatkowym dojdzie do powstania nadwyżki, o której mowa w art. 15c ust. 3 ustawy o CIT, A. powinna wziąć pod uwagę zarówno Wyłączone KFD jak i Bieżące KFD, które stanowić będą w takim wypadku sumarycznie koszty finansowania dłużnego, o których mowa w art. 15c ust. 3 ustawy o CIT?

2.  Jeżeli w danym roku podatkowym dojdzie do powstania nadwyżki, o której mowa w art. 15c ust. 3 ustawy o CIT, czy ustalając wówczas wartość limitu zgodnie z art. 15c ust. 1 ustawy o CIT, A. ma prawo skorzystać z metody FIFO i rozpoznać w pierwszej kolejności w kosztach uzyskania przychodów Wyłączone KFD, jako koszty powstałe najwcześniej, w tym w szczególności przed Bieżącymi KFD?

3.  Czy w sytuacji, gdy w danym roku podatkowym A. rozliczy w kosztach uzyskania przychodów – korzystając z metody FIFO – Wyłączone KFD w wartości nieprzekraczającej Przychodów Odsetkowych, czy pozostała część Przychodów Odsetkowych powinna kolejno zostać pomniejszona o Bieżące KFD, a następnie A. powinna ustalić wartość limitu, o którym mowa w art. 15c ust. 1 ustawy o CIT w odniesieniu do tej części Bieżących KFD, która przewyższać będzie pozostałą wartość Przychodów Odsetkowych?

Państwa stanowisko w sprawie

1.  W celu oceny, czy w danym roku podatkowym po stronie A. wystąpi obowiązek limitowania kosztów finansowania dłużnego zgodnie z art. 15c ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatkowy dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm.; dalej ustawa o CIT), ustalając czy w danym roku podatkowym dojdzie do powstania nadwyżki, o której mowa w art. 15c ust. 3 ustawy o CIT, A. powinna wziąć pod uwagę zarówno Wyłączone KFD jak i Bieżące KFD, które stanowić będą w takim wypadku sumarycznie koszty finansowania dłużnego, o których mowa w art. 15c ust. 3 ustawy o CIT.

2.  Jeżeli w danym roku podatkowym dojdzie do powstania nadwyżki, o której mowa w art. 15c ust. 3 ustawy o CIT, ustalając wówczas wartość limitu zgodnie z art. 15c ust. 1 ustawy o CIT, A. ma prawo skorzystać z metody FIFO i rozpoznać w pierwszej kolejności w kosztach uzyskania przychodów Wyłączone KFD, jako koszty powstałe najwcześniej, w tym w szczególności przed Bieżącymi KFD.

3.  W sytuacji, gdy w danym roku podatkowym A. rozliczy w kosztach uzyskania przychodów – korzystając z metody FIFO – Wyłączone KFD w wartości nieprzekraczającej Przychodów Odsetkowych, pozostała część Przychodów Odsetkowych powinna kolejno zostać pomniejszona o Bieżące KFD, a następnie A. powinna ustalić wartość limitu, o którym mowa w art. 15c ust. 1 ustawy o CIT w odniesieniu do tej części Bieżących KFD, która przewyższać będzie pozostałą wartość Przychodów Odsetkowych.

UZASADNIENIE STANOWISKA

W zakresie pytania nr 1

Ramy prawne

Zgodnie z art. 15c ust. 1 ustawy o CIT, podatnicy, o których mowa w art. 3 ust. 1 ustawy o CIT, są obowiązani wyłączyć z kosztów uzyskania przychodów koszty finansowania dłużnego w części, w jakiej nadwyżka kosztów finansowania dłużnego przewyższa wyższą ze wskazanych kwot:

1)  kwotę 3 000 000 zł albo

2)  kwotę obliczoną według następującego wzoru:

[(P - Po) - (K - Am - Kfd)] × 30%

w którym poszczególne symbole oznaczają:

P – zsumowaną wartość przychodów ze wszystkich źródeł przychodów, z których dochody podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym,

Po – przychody o charakterze odsetkowym,

K – sumę kosztów uzyskania przychodów bez pomniejszeń wynikających z niniejszego ustępu,

Am – odpisy amortyzacyjne, o których mowa w art. 16a-16m ustawy o CIT, zaliczone w roku podatkowym do kosztów uzyskania przychodów,

Kfd – zaliczone w roku podatkowym do kosztów uzyskania przychodów koszty finansowania dłużnego nieuwzględnione w wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, przed dokonaniem pomniejszeń wynikających z art. 15c ust. 1 ustawy o CIT.

Art. 15c ust. 3 ustawy o CIT precyzuje jednocześnie, że przez nadwyżkę kosztów finansowania dłużnego rozumie się kwotę, o jaką poniesione przez podatnika koszty finansowania dłużnego, podlegające zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów w roku podatkowym, przewyższają uzyskane przez podatnika w tym roku podatkowym podlegające opodatkowaniu przychody o charakterze odsetkowym.

Pojęcie kosztów finansowania dłużnego zostało określone w art. 15c ust. 12 ustawy o CIT, gdzie przez koszty takie rozumie się wszelkiego rodzaju koszty związane z uzyskaniem od innych podmiotów, w tym od podmiotów niepowiązanych, środków finansowych i z korzystaniem z tych środków, w szczególności odsetki, w tym skapitalizowane lub ujęte w wartości początkowej środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, opłaty, prowizje, premie, część odsetkową raty leasingowej, kary i opłaty za opóźnienie w zapłacie zobowiązań oraz koszty zabezpieczenia zobowiązań, w tym koszty pochodnych instrumentów finansowych, niezależnie na rzecz kogo zostały one poniesione.

Zarazem, art. 15c ust. 13 ustawy o CIT określa, że za przychody o charakterze odsetkowym rozumie się przychody z tytułu odsetek, w tym odsetek skapitalizowanych, oraz inne przychody równoważne ekonomicznie odsetkom odpowiadające kosztom finansowania dłużnego.

Wartość kosztów finansowania dłużnego, wyłączonych w danym roku podatkowym z kosztów uzyskania przychodów z uwagi na limit wynikający z art. 15c ust. 1 ustawy o CIT, zgodnie z art. 15c ust. 18 ustawy o CIT, podlega zaliczeniu do takich kosztów w następnych pięciu latach podatkowych, zgodnie z zasadami określonymi w art. 15c ust. 1-17 ustawy o CIT oraz w ramach obowiązujących w danym roku podatkowym limitów wynikających z tych przepisów.

Ustalanie wystąpienia nadwyżki kosztów finansowania dłużnego, o której mowa w art. 15c ust. 3 ustawy o CIT

Zgodnie z treścią art. 15c ust. 1 ustawy o CIT, aby powstał obowiązek zastosowania limitacji kosztów finansowania dłużnego, o którym mowa w tym przepisie, w pierwszej kolejności należy ustalić, czy w danym roku podatkowym po stronie podatnika dojdzie do powstania ewentualnej nadwyżki, o której mowa w art. 15c ust. 3 ustawy o CIT. Innymi słowy to, czy w stosunku do podatnika znajdzie zastosowanie art. 15c ust. 1 ustawy o CIT, determinowane jest w pierwszej kolejności faktem, czy w danym roku dojdzie w ogóle do wystąpienia nadwyżki kosztów finansowania dłużnego.

Jednocześnie, zarówno art. 15c ust. 1, jak i art. 15c ust. 3 ustawy o CIT nie rozróżnia w żadnym miejscu kosztów finansowania dłużnego powstających na bieżąco, w danym roku podatkowym od kosztów takich wyłączonych w latach ubiegłych i zarazem nie rozliczonych jeszcze zgodnie z art. 15c ust. 18 ustawy o CIT.

Art. 15c ust. 18 ustawy o CIT wskazuje wprost na prawo do rozliczenia wyłączonych poprzednio kosztów finansowania dłużnego z kosztów podatkowych „zgodnie z zasadami określonymi w ust. 1-17 oraz w ramach obowiązujących w danym roku podatkowym limitów wynikających z tych przepisów”. Taki sposób sformułowania przepisu powoduje w ocenie Wnioskodawcy, że przepisu art. 15c ust. 18 ustawy o CIT nie można interpretować oddzielnie, a więc w oderwaniu od wskazanego w tym przepisie odniesienia do ust. 1-17 (w tym w szczególności ust. 1 i ust. 3) art. 15c ustawy o CIT.

Zestawiając powyższe z treścią art. 15c ust. 3 ustawy o CIT, należy uznać, że pod określeniem „poniesione przez podatnika koszty finansowania dłużnego, podlegające zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów w roku podatkowym”, którym posługuje się art. 15c ust. 3 ustawy o CIT, należy rozumieć zarówno bieżące koszty finansowania dłużnego z danego roku podatkowego (w badanym przypadku – Bieżące KFD) jak i te wyłączone w latach ubiegłych z kosztów podatkowych na podstawie art. 15c ust. 1 ustawy o CIT – o ile te ostatnie nie zostały wcześniej zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, tj. w stosunku do których nie wykonano przysługującego prawa wynikającego z art. 15c ust. 18 ustawy o CIT, a zarazem, w stosunku do tych kosztów nie upłynął jeszcze ustawowy 5-letni termin (odpowiednio – Wyłączone KFD).

Gdyby bowiem – czysto hipotetycznie – ustalać nadwyżkę, o której mowa w art. 15c ust. 3 ustawy o CIT w inny sposób, tj. brać pod uwagę wyłącznie bieżące koszty finansowania dłużnego z danego roku podatkowego (w badanym przypadku – Bieżące KFD), z pominięciem kosztów finansowania dłużnego wyłączonych w latach poprzednich (odpowiednio – Wyłączone KFD), w rzeczywistości prowadziłoby to do dwuetapowego procesu ustalania nadwyżki kosztów finansowania dłużnego. Przyjęcie takiego podejścia miałoby charakter sztuczny i nie znajduje ono podstaw w treści obowiązujących przepisów ustawy o CIT. Jak już wskazano, przepisy ustawy o CIT w żadnym miejscu nie różnicują bowiem kosztów finansowania dłużnego powstających na bieżąco, od tych, które wyłączono z kosztów podatkowych i co do których podatnik ma prawo rozliczyć je w kolejnych okresach stosownie do art. 15c ust. 18 ustawy o CIT. Tym bardziej przepisy te nie wskazują, by ocena co do limitu kosztów finansowania dłużnego w rozumieniu art. 15c ust. 1 ustawy o CIT, miała mieć charakter dwuetapowy.

W efekcie, w celu ustalenia kosztów finansowania dłużnego, podlegających zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów w danym roku podatkowym, o których mowa w art. 15c ust. 3 ustawy o CIT, należy wziąć pod uwagę zarówno Bieżące KFD, a więc koszty finansowania dłużnego powstałe na bieżąco w ramach rozpatrywanego roku podatkowego, jak i Wyłączone KFD, tj. koszty, które zostały wyłączone w latach poprzednich z uwagi na przekroczenie limitu, o którym mowa w art. 15c ust. 1 ustawy o CIT, a które nie zostały jeszcze rozliczone w kolejnych latach zgodnie z art. 15c ust. 18 ustawy o CIT. Tak przyjęta wartość kosztów finansowania dłużnego (tj. sumaryczna wartość Bieżących KFD i Wyłączonych KFD) powinna następnie zostać pomniejszona o wartości Przychodów Odsetkowych (podlegających opodatkowaniu w tym roku), w celu ustalenia, czy w danym roku podatkowym po stronie A. dojdzie do powstania nadwyżki, o której mowa w art. 15c ust. 3 ustawy o CIT.

Wnioskodawca pragnie podkreślić, że powyższe wnioski zostały również niezależnie potwierdzone w ramach wydawanych przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej interpretacji indywidualnych, tj.:

1)  z 15 lipca 2025 r., znak 0111-KDIB1-1.4010.297.2025.1.RH;

2)  z 26 stycznia 2024 r., znak: 0111-KDIB1-1.4010.728.2023.1.SH.

W zakresie pytania nr 2

Oprócz przywołanych na wstępie treści przepisów ustawy o CIT, brak jest innych przepisów, które regulowałyby dodatkowo bądź precyzowały zasady co do kolejności, w jakiej – w ramach ustalanego limitu, o którym mowa w art. 15c ust. 1 ustawy o CIT – należy ujmować w kosztach uzyskania przychodów koszty finansowania dłużnego wyłączone w latach poprzednich względem bieżących kosztów finansowania dłużnego z danego roku podatkowego.

Innymi słowy, w przypadku wystąpienia po stronie podatnika obowiązku limitowania kosztów finansowania dłużnego, o którym mowa w art. 15c ust. 1 ustawy o CIT (tj. powstania omawianej nadwyżki), przepisy tej ustawy nie determinują, która część kosztów (wyłączonych w przeszłości z kosztów podatkowych czy też powstałych na bieżąco) zostanie rozliczona w ramach przysługującego limitu i rozliczona jako koszty uzyskania przychodów, a która będzie musiała zostać wyłączona w danym roku z kosztów podatkowych.

Wobec tego, w ocenie Wnioskodawcy należy przyjąć, że ustawodawca pozostawił w tym zakresie dowolność podatnikowi, który w takim wypadku sam może wybrać, które koszty finansowania dłużnego chce zaliczyć w danym roku podatkowym w koszty podatkowe w pierwszej kolejności.

W praktyce, najbardziej odpowiednią, zdaniem Wnioskodawcy, metodą, którą można w takim wypadku zastosować, jest tzw. metoda FIFO - tj. „pierwsze weszło, pierwsze wyszło” (ang. first in first out), zwłaszcza, że w praktyce takie podejście jest powszechnie stosowane m.in. przy rozliczaniu strat podatkowych z lat ubiegłych. Należy ponadto zwrócić uwagę, że w przypadku zastosowania innej metody (np. tzw. metody FILO – tj. „pierwsze weszło, ostatnie wyszło”) w pewnych sytuacjach podatnik mógłby utracić prawo do pomniejszenia przychodu z danego roku podatkowego o odpowiednią część wyłączonych uprzednio kosztów (w zakresie których, co do zasady przysługuje mu takie prawo), ze względu na upływ przewidzianego dla takiego odliczenia pięcioletniego okresu.

Należy w tym miejscu podkreślić, że zarówno brzmienie art. 15c ustawy o CIT, jak również pozostałych przepisów ustawy o CIT nie stoi na przeszkodzie stosowaniu metody FIFO w rozliczeniu wyłączonych z kosztów uzyskania przychodów w poprzednich latach, kosztów finansowania dłużnego. Żadne przepisy prawa podatkowego nie wykluczają bowiem możliwości skorzystania z tej reguły dla potrzeb rozliczania w danym roku podatkowym kosztów finansowania dłużnego z lat poprzednich (w tym ujmowania kosztów finansowania dłużnego z lat poprzednich, przed bieżącymi kosztami finansowania dłużnego z danego roku podatkowego).

Za zastosowaniem metody FIFO dla rozliczeń w danym roku podatkowym kosztów finansowania dłużnego z lat poprzednich (również przed bieżącymi kosztami finansowania dłużnego danego roku podatkowego), przemawia także wykładnia celowościowa art. 15c ust. 18 ustawy o CIT. Celem wskazanego przepisu jest umożliwienie podatnikom rozliczenia wyłączonych, zgodnie z art. 15c ust. 1 ustawy o CIT, kosztów finansowania dłużnego w ustalonym horyzoncie pięciu kolejnych latach podatkowych. Metoda FIFO pozwala w najpełniejszy sposób zrealizować wskazany cel, zapobiegając sytuacji, w której podatnik straciłby możliwość rozliczenia wyłączonych uprzednio z kosztów podatkowych, kosztów finansowania dłużnego.

Wnioskodawca pragnie podkreślić, że w zakresie stosowania art. 15c ust. 18 ustawy o CIT, możliwość stosowania metody FIFO w przypadku wykazywania kosztów finansowania dłużnego, które zostały w przeszłości wyłączone z kosztów uzyskania przychodów w związku z art. 15c ust. 1 ustawy o CIT, w tym ujmowania ich w koszty podatkowe przed kosztami finansowani dłużnego powstałymi na bieżąco, była wielokrotnie potwierdzana przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w licznych interpretacjach indywidualnych, w tym m.in.:

1)  z 15 lipca 2025 r., znak 0111-KDIB1-1.4010.297.2025.1.RH;

2)  z 14 lipca 2025 r., znak 0114-KDIP2-2.4010.268.2025.1.KW;

3)  z 4 grudnia 2024 r., znak 0111-KDIB1-1.4010.594.2024.1.RH;

4)  z 10 maja 2024 r., znak 0114-KDIP2-2.4010.125.2024.1.SP.

W świetle powyższych uwag, jeżeli w danym roku podatkowym sumaryczna wartość Wyłączonych KFD i Bieżących KFD przewyższy wartość Przychodów Odsetkowych podlegających opodatkowaniu w tym roku, powodując powstanie nadwyżki, o której mowa w art. 15c ust. 3 ustawy o CIT, ustalając wówczas wartość limitu zgodnie z art. 15c ust. 1 ustawy o CIT, A. będzie miała prawo skorzystać z metody FIFO i rozpoznać w pierwszej kolejności w kosztach uzyskania przychodów Wyłączone KFD, jako koszty powstałe najwcześniej, a więc w szczególności rozpoznać je przed Bieżącymi KFD.

Powyższe powoduje przy tym, że w efekcie możliwa będzie również sytuacja, gdzie w danym roku podatkowym KFD ujęte w kosztach uzyskania przychodów w granicach limitu ustalonego zgodnie z art. 15c ust. 1 ustawy o CIT stanowić będą wyłącznie Wyłączone KFD (przykładowo w sytuacji, gdy w danym roku podatkowym, Wyłączone KFD przewyższą wartość Przychodów Odsetkowych, niezależnie od wartości Bieżących KFD). Sytuacja taka – w świetle powyższych uwag – będzie pozostała w zgodzie z art. 15c ustawy o CIT, w tym zwłaszcza z art. 15c ust. 18 ustawy o CIT.

W zakresie pytania nr 3

Podsumowując dotychczasowe uwagi, w ramach badania w danym roku podatkowym nadwyżki, o której mowa w art. 15c ust. 3 ustawy o CIT, A. powinna brać pod uwagę zarówno wartość Wyłączonych KFD jak i Bieżących KFD.

Zarazem, jeżeli w danym roku podatkowym dojdzie do powstania nadwyżki, o której mowa w art. 15c ust. 1 ustawy o CIT, a więc sumaryczna wartość Wyłączonych KFD i Bieżących KFD przewyższy wartość Przychodów Odsetkowych podlegających opodatkowaniu w tym roku, ustalając wartość limitu, o którym mowa w art. 15c ust. 1 ustawy o CIT, A. będzie miała prawo skorzystać z metody FIFO i rozpoznać w pierwszej kolejności w kosztach uzyskania przychodów Wyłączone KFD, jako koszty powstałe najwcześniej, w szczególności przed Bieżącymi KFD.

W efekcie Wnioskodawca stoi na stanowisku, że jeżeli w danym roku podatkowym A. skorzysta z metody FIFO i wartość Wyłączonych KFD ujętych jako koszty uzyskania przychody będzie niższa od wartości Przychodów Odsetkowych podlegających opodatkowaniu w tym roku, A. będzie miała wówczas prawo ustalić wartość limitu, o którym mowa w art. 15c ust. 1 ustawy o CIT wyłącznie w odniesieniu do wartości Bieżących KFD, w części w jakiej wartość ta przewyższać będzie pozostałą wartość Przychodów Odsetkowych.

Niezależnie od wcześniejszych konkluzji, powyższe zostało potwierdzone wprost przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w ramach przywoływanej już interpretacji indywidualnej z 26 stycznia 2024 r., znak: 0111-KDIB1-1.4010.728.2023.1.SH.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku, jest prawidłowe.

Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pytanie przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznacza zakres przedmiotowy tego wniosku. Wydana interpretacja dotyczy więc tylko sprawy będącej przedmiotem Państwa zapytania. Inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, nieobjęte pytaniem nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.

Wskazać należy, że powołane we wniosku interpretacje indywidualne zostały wydane w indywidualnych sprawach innych podmiotów i nie wiążą organu w sprawie będącej przedmiotem wniosku.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.

Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej.