Możliwość zaliczenia nadpłaty na poczet zaliczek uproszczonych w CIT.
Spółka X S.A., będąca polskim rezydentem podatkowym i podlegająca opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych, planuje w 2026 roku stosować uproszczoną formę wpłacania zaliczek na podatek CIT zgodnie z art. 25 ust. 6 ustawy o CIT. Przewiduje, że w zeznaniu za 2025 rok powstanie nadpłata podatku, którą zamierza zaliczyć na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych, w szczególności na zaliczki należne w 2026 roku. Zaliczki…
Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe
Szanowni Państwo,
stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych i ustawie - Ordynacja podatkowa, jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
8 grudnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 27 listopada 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych i ustawy - Ordynacja podatkowa w zakresie możliwości zaliczenia nadpłaty na poczet zaliczek uproszczonych w CIT.
Treść wniosku jest następująca:
Opis zdarzenia przyszłego
Spółka działająca pod firmą: X S.A. [dalej: „Wnioskodawca” lub „Spółka”] jest czynnym, zarejestrowanym podatnikiem VAT, będącym polskim rezydentem podatkowym, podlegającym opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych w Polsce od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania.
W ramach swojej działalności, Grupa Kapitałowa, której częścią jest Wnioskodawca [dalej: „Grupa Kapitałowa”], wypracowała szereg rozwiązań w postaci (...) służących do rozwoju strategii marketingowych w Internecie [dalej: „Technologia”]. Spółka prowadzi działalność gospodarczą w zakresie (…). Ponadto w skład Grupy Kapitałowej wchodzą spółki, skupiające się na tworzeniu i udostępnianiu (...). Wnioskodawca świadczy ponadto usługi m.in. w zakresie korzystania z Technologii oraz usługi wsparcia dla spółek z Grupy Kapitałowej [dalej: „Usługi”]. Ponadto, Grupa Kapitałowa oferuje usługi polegające na (...).
Wnioskodawca w przyszłym rozliczeniu podatku dochodowego od osób prawnych za 2025 r. osiągnie dochód z prowadzenia działalności operacyjnej, który zostanie wykazany w zeznaniu podatkowym CIT-8 złożonym w ustawowym terminie w 2026 r. Na tej podstawie Spółka w 2026 r. zamierza stosować uproszczoną formę wpłacania zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych, zgodnie z art. 25 ust. 6 ustawy o CIT. Informacja o wyborze tej metody zostanie wskazana przez Wnioskodawcę w zeznaniu podatkowym CIT-8 za 2025 r., zgodnie z art. 25 ust. 7a ustawy o CIT.
Jednocześnie Spółka przewiduje, że w zeznaniu CIT-8 za 2025 r. powstanie nadpłata w podatku dochodowym od osób prawnych. Po ustaleniu przez Organ podatkowy kwoty powstałej nadpłaty, Spółka złoży wniosek o jej zaliczenie na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych, w tym – w pierwszej kolejności − na poczet zaliczek należnych w podatku dochodowym od osób prawnych w 2026 r.
W 2026 r. zaliczki uproszczone za styczeń i luty zostaną wpłacone przez Wnioskodawcę w terminach określonych w art. 25 ust. 1a ustawy o CIT, tj. odpowiednio do 20 lutego 2026 r. oraz do 20 marca 2026 r. Następnie Spółka zamierza zaliczkę za marzec 2026 r. oraz kolejne, następujące po niej zaliczki (w ilości zależnej od wysokości nadpłaty oraz wysokości ustalonej zaliczki uproszczonej) uregulować poprzez zaliczenie powstałej nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2025 r., na podstawie art. 76 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej.
Pytanie
Czy wpłata zaliczek uproszczonych, innych niż za styczeń i luty, poprzez zaliczenie nadpłaty na rzecz tych zaliczek spełnia przesłankę przewidzianą w art. 25 ust. 7 pkt 3 ustawy o CIT?
Państwa stanowisko w sprawie
Zdaniem Wnioskodawcy wpłata zaliczek uproszczonych, innych niż za styczeń i luty, poprzez zaliczenie nadpłaty na rzecz tych zaliczek spełnia przesłankę przewidzianą w art. 25 ust. 7 pkt 3 ustawy o CIT.
Uzasadnienie:
Zgodnie z art. 25 ust. 6 ustawy o CIT podatnicy mogą wpłacać zaliczki miesięczne w danym roku podatkowym w formie uproszczonej, w wysokości 1/12 podatku należnego wykazanego w zeznaniu złożonym w roku poprzedzającym dany rok podatkowy (ewentualnie sprzed dwóch lat). Po wyborze tej metody podatnik, zgodnie z art. 25 ust. 7 oraz 7a ustawy o CIT, zobowiązany jest:
Powyższe oznacza, że spełnienie warunków materialnych oraz formalnych uregulowanych w ww. przepisach umożliwia podatnikowi rozliczać podatek dochodowy w sposób uproszczony.
Wątpliwość, która pojawiła się po stronie Wnioskodawcy odnosi się do interpretacji przesłanki przewidzianej w art. 25 ust. 7 pkt 3 ustawy o CIT, tj. „wpłaty zaliczek”. Termin ten nie może być interpretowany w oderwaniu od jego funkcji oraz wykładni systemowej uwzględniającej regulacje zawarte w Ordynacji Podatkowej. W ocenie Wnioskodawcy, kluczowe jest, aby normę z art. 25 ust. 7 pkt 3 ustawy o CIT dekodować mając na względzie, że jej głównym celem jest ograniczenie prawa do stosowania zaliczek uproszczonych, przez podmioty, które nie regulują zaliczek na podatek w terminie (tj. popadają w zaległość podatkową).
W ocenie Wnioskodawcy „wpłata zaliczki” obejmuje każdy sposób skutecznego uregulowania zaliczki, przewidziany w przepisach prawa podatkowego, w tym w szczególności zaliczenie nadpłaty podatku na poczet tej zaliczki. W momencie dokonania takiego zaliczenia dochodzi bowiem do wygaśnięcia zobowiązania z tytułu zaliczki, a ekonomiczny skutek jest tożsamy z dokonaniem odrębnej wpłaty.
Na gruncie art. 59 § 1 Ordynacji podatkowej „wygaśnięcie zobowiązania podatkowego”, obejmuje nie tylko klasyczną zapłatę, lecz także m.in. zaliczenie nadpłaty, które skutecznie reguluje zobowiązanie, w tym zobowiązanie z tytułu zaliczki na podatek dochodowy. Ordynacja podatkowa w art. 76 § 1 i 2 przewiduje, że nadpłata podlega na wniosek podatnika, zaliczeniu na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych. Skutek zaliczenia jest tożsamy ze spełnieniem świadczenia pieniężnego w zakresie objętym zaliczeniem i prowadzi do wygaśnięcia zobowiązania w odpowiedniej części. Wobec tego zaliczenie nadpłaty na poczet uproszczonych zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych jest prawnie dopuszczalne i neutralne z perspektywy art. 25 ustawy o CIT.
Co istotne, zaliczenie nadpłaty na poczet zaliczki następuje z zachowaniem terminów płatności, bowiem nadpłata istnieje już w dacie przypadającego terminu wpłaty zaliczki, a odpowiednie jej zaliczenie powoduje, że zaliczka zostaje uregulowana w terminie. Tym samym spełniony zostaje cel regulacji art. 25 ust. 7 pkt 3 ustawy o CIT, jakim jest zapewnienie, że podatnik na bieżąco i terminowo wykonuje swoje obowiązki w zakresie wpłacania zaliczek na podatek. Wymóg dokonania dodatkowego przelewu pieniężnego przy jednoczesnym istnieniu nadpłaty prowadziłby do nieracjonalnego obciążenia podatnika, korzystającego z modelu regulowania zaliczek na podatek dochodowy w sposób uproszczony.
Zawężająca interpretacja pojęcia „wpłaty zaliczek” prowadziłaby ponadto do nieuzasadnionego zróżnicowania sytuacji podatników, tj. podmiot, który posiada nadpłatę i reguluje zaliczki poprzez jej zaliczenie, byłby w gorszej sytuacji niż podatnik, który dokonuje każdorazowego przelewu środków, mimo że w obu przypadkach zaliczki są faktycznie i terminowo regulowane. Z punktu widzenia celowości art. 25 ust. 7 pkt 3 ustawy o CIT, nie ma żadnego uzasadnienia, aby dyskryminować podatników korzystających z mechanizmu zaliczenia nadpłaty.
Podsumowując, w ocenie Spółki, tak długo jak podatnik w sposób terminowy (niezależnie od formy) reguluje swoje zobowiązanie podatkowe z tytułu zapłaty zaliczki na podatek dochodowy to przesłankę z art. 25 ust. 7 pkt 3 ustawy o CIT należy uznać za spełnioną.
Odnosząc powyższe do przedstawionego zdarzenia przyszłego należy wyjaśnić, że Wnioskodawca zamierza wybrać uproszczoną formę wpłacania zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych zgodnie z art. 25 ust. 6 ustawy o CIT. Zaliczki za styczeń i luty 2026 r. zostaną uregulowane poprzez przelewy bankowe na rachunek właściwego urzędu skarbowego, w terminach wynikających z art. 25 ust. 1a i 2a ustawy o CIT. Począwszy od zaliczek za kolejne miesiące 2026 roku, Wnioskodawca zamierza uregulować swoje zobowiązania zaliczkowe poprzez zaliczenie powstałej nadpłaty w podatku CIT na poczet tych zaliczek. Nadpłata ta będzie istniała oraz będzie możliwa do zaliczenia w dacie upływu terminu płatności poszczególnych zaliczek, zgodnie z art. 76 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej.
W opisanej sytuacji każda z zaliczek uproszczonych, poza styczniem i lutym 2026 r., zostanie skutecznie uregulowana poprzez zaliczenie nadpłaty powstałej w przyszłości (istniejącej w 2026 r.), a nie poprzez odrębny przelew. Z punktu widzenia skutków prawnych i ekonomicznych zobowiązanie z tytułu zaliczki wygaśnie w sposób przewidziany w Ordynacji podatkowej, przy czym Skarb Państwa otrzyma należne środki w prawidłowej wysokości i terminie.
W ocenie Wnioskodawcy taki sposób regulowania zaliczek spełnia przesłankę „wpłaty zaliczek” z art. 25 ust. 7 pkt 3 CIT, interpretowaną jako każde skuteczne uregulowanie zobowiązania, w tym poprzez zaliczenie nadpłaty. W konsekwencji taki sposób uregulowania zaliczek nie pozbawia Wnioskodawcy prawa do stosowania uproszczonej formy wpłacania zaliczek na podatek dochodowy.
Mając powyższe na uwadze, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że wpłata zaliczek uproszczonych innych niż za styczeń i luty dokonana w drodze zaliczenia nadpłaty na poczet tych zaliczek spełnia przesłankę „wpłaty zaliczek” przewidzianą w art. 25 ust. 7 pkt 3 ustawy o CIT, a w konsekwencji, sposób uregulowania zaliczek opisany we wniosku nie pozbawia Wnioskodawcy prawa do stosowania uproszczonych zaliczek na podatek dochodowy.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm. dalej: „ustawa o CIT”),
Podatnicy, z wyjątkiem zwolnionych od podatku na podstawie art. 6 ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 1d i 1da, art. 17 ust. 1 pkt 4a lit. a oraz przepisów ustawy wymienionej w art. 40 ust. 2 pkt 8, są obowiązani, z zastrzeżeniem ust. 2a, składać urzędom skarbowym zeznanie, według ustalonego wzoru, o wysokości dochodu osiągniętego (straty poniesionej) w roku podatkowym - do końca trzeciego miesiąca roku następnego i w tym terminie wpłacić podatek należny albo różnicę między podatkiem należnym od dochodu wykazanego w zeznaniu a sumą zapłaconych zaliczek za okres od początku roku.
Zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy o CIT:
Podatnicy, z zastrzeżeniem ust. 1b, 2a, 3-6a, art. 21, art. 22, art. 24a, art. 24d i art. 24f, są obowiązani wpłacać na rachunek urzędu skarbowego zaliczki miesięczne w wysokości różnicy pomiędzy podatkiem należnym od dochodu osiągniętego od początku roku podatkowego a sumą zaliczek należnych za poprzednie miesiące.
Powyższe oznacza, że podatnik ma obowiązek rozliczania należnego podatku dochodowego od osób prawnych w ciągu roku podatkowego za poszczególne okresy podatkowe.
W myśl art. 25 ust. 1a ustawy o CIT:
Zaliczki miesięczne, o których mowa w ust. 1, podatnik wpłaca w terminie do 20 dnia każdego miesiąca za miesiąc poprzedni, z zastrzeżeniem ust. 2a. Zaliczkę za ostatni miesiąc roku podatkowego podatnik wpłaca w terminie do 20 dnia pierwszego miesiąca następnego roku podatkowego. Podatnik nie wpłaca zaliczki za ostatni miesiąc, jeżeli przed upływem terminu do jej wpłaty złoży zeznanie i dokona zapłaty podatku na zasadach określonych w art. 27 ust. 1.
Warunki i zasady dotyczące możliwości stosowania przez podatników uproszczonej formy wpłaty zaliczek miesięcznych regulują przepisy art. 25 ust. 6-10 ustawy o CIT.
Stosownie do art. 25 ust. 6 ustawy o CIT:
Podatnicy mogą wpłacać zaliczki miesięczne w danym roku podatkowym w uproszczonej formie w wysokości 1/12 podatku należnego wykazanego w zeznaniu, o którym mowa w art. 27 ust. 1, złożonym w roku poprzedzającym dany rok podatkowy. Jeżeli w tym zeznaniu podatnicy nie wykazali podatku należnego, mogą wpłacać zaliczki miesięczne w wysokości 1/12 podatku należnego wynikającego z zeznania złożonego w roku poprzedzającym dany rok podatkowy o dwa lata. Jeżeli również w tym roku podatnicy nie wykazali podatku należnego, nie są możliwe wpłaty zaliczek w uproszczonej formie.
Z powyższego wynika zatem, że zaliczka ustalona w sposób uproszczony jest pochodną uprzednio wykazanego przychodu należnego za poprzedni rok podatkowy (ewentualnie dwa lata wstecz – jeżeli w zeznaniu złożonym za poprzedni rok podatkowy nie wykazano podatku należnego). Wysokość ta jest stała i stanowi 1/12 podatku należnego wykazanego w zeznaniu podatkowym złożonym za poprzedni rok podatkowy i nie zależy od wysokości dochodu ustalonego (narastająco) od początku roku podatkowego, którego uproszczona forma wpłacania zaliczek ma dotyczyć i nie zależy od wysokości zaliczki na podatek dochodowy obliczonej za dany miesiąc.
Na podstawie art. 25 ust. 7 ustawy o CIT:
Podatnicy, którzy wybrali formę wpłacania zaliczek na zasadach określonych w ust. 6-6b, są obowiązani:
1) (uchylony)
2) stosować tę formę wpłacania zaliczek w całym roku podatkowym;
3) wpłacać zaliczki w terminach określonych w ust. 1a i 2a, uwzględniając zasady wyrażone w tych przepisach;
4) (uchylony)
5) dokonać rozliczenia podatku za rok podatkowy zgodnie z art. 27.
Zgodnie z art. 25 ust. 7a ww. ustawy:
O wyborze formy wpłacania zaliczek według zasad, o których mowa w ust. 6-6b, podatnicy informują w zeznaniu, o którym mowa w art. 27 ust. 1, składanym za rok podatkowy, w którym wpłacali zaliczki w uproszczonej formie.
Kwestie związane z możliwością zaliczania nadpłat na poczet zaległości podatkowych oraz bieżących i przyszłych zobowiązań podatkowych regulują przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
Zgodnie z art. 5 Ordynacji podatkowej:
Zobowiązaniem podatkowym jest wynikające z obowiązku podatkowego zobowiązanie podatnika do zapłacenia na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu albo gminy podatku w wysokości, w terminie oraz w miejscu określonych w przepisach prawa podatkowego.
W myśl art. 6 Ordynacji podatkowej:
Podatkiem jest publicznoprawne, nieodpłatne, przymusowe oraz bezzwrotne świadczenie pieniężne na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu lub gminy, wynikające z ustawy podatkowej.
Jak stanowi natomiast art. 3 pkt 3 Ordynacji podatkowej:
Ilekroć w ustawie jest mowa o podatkach - rozumie się przez to również:
a) zaliczki na podatki,
b) raty podatków, jeżeli przepisy prawa podatkowego przewidują płatność podatku w ratach,
c) opłaty oraz niepodatkowe należności budżetowe.
Pojęcie nadpłaty zostało wyjaśnione w art. 72 § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym:
Za nadpłatę uważa się kwotę:
1) nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku;
2) podatku pobraną przez płatnika nienależnie lub w wysokości większej od należnej;
3) zobowiązania zapłaconego przez płatnika lub inkasenta, jeżeli w decyzji, o której mowa w art. 30 § 4, określono je nienależnie lub w wysokości większej od należnej;
4) zobowiązania zapłaconego przez osobę trzecią lub spadkobiercę, jeżeli w decyzji o ich odpowiedzialności podatkowej lub decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego spadkodawcy określono je nienależnie lub w wysokości większej od należnej.
Według art. 76 § 1 Ordynacji podatkowej,
Nadpłaty wraz z ich oprocentowaniem podlegają zaliczeniu z urzędu na poczet zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę, odsetek za zwłokę od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek, kosztów upomnienia oraz bieżących zobowiązań podatkowych, a w razie ich braku podlegają zwrotowi z urzędu, chyba że podatnik złoży wniosek o zaliczenie nadpłaty w całości lub w części na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych.
Podkreślić należy, że ww. przepis dotyczy nadpłat, które w razie braku zaległości podatkowych i bieżących zobowiązań, podlegają zwrotowi z urzędu, chyba że podatnik złoży wniosek o zaliczenie przysługującej kwoty zwrotu na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych.
Dlatego też, w przypadku, gdy z prośbą o zaliczenie zwróci się podatnik i przedstawi wszelkie dane niezbędne do dokonania zaliczenia, tj. sprecyzuje zobowiązania na poczet których zaliczenie ma nastąpić oraz dane organu podatkowego, wówczas zaistnieją wszelkie przesłanki do dokonania zaliczenia, z zastrzeżeniem że w przypadku zaliczenia zwrotu podatku na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych zaliczenie to nie nastąpi wcześniej niż powstanie tych zobowiązań.
Należy przy tym podkreślić, że samo zaliczenie zwrotu podatku na zobowiązania podatkowe podatnika jest czynnością materialnotechniczną. Warunkiem formalnym tego zaliczenia jest natomiast wydanie stosownego postanowienia.
Zgodnie bowiem z art. 76a § 1 w zw. z art. 76b Ordynacji podatkowej:
W sprawach zaliczenia zwrotu podatku na poczet zaległych oraz bieżących zobowiązań podatkowych wydaje się postanowienie, na które służy zażalenie.
Wydając ww. postanowienie organ podatkowy stwierdza, że na dzień dokonania zaliczenia kwoty zwrotu przestaje istnieć określona zaległość lub bieżące zobowiązanie podatkowe.
Z opisanego zdarzenia przyszłego wynika, że przewidują Państwo, że w Państwa zeznaniu CIT-8 za 2025 r. powstanie nadpłata w podatku dochodowym od osób prawnych. Po ustaleniu przez organ podatkowy kwoty powstałej nadpłaty, złożą Państwo wniosek o jej zaliczenie na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych, w tym − w pierwszej kolejności − na poczet zaliczek należnych w podatku dochodowym od osób prawnych w 2026 r.
Państwa wątpliwości dotyczą możliwości zachowania prawa do stosowania uproszczonych zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych w sytuacji uregulowania zaliczek za marzec 2026 r. i kolejne miesiące nadpłatą w podatku CIT za 2025 r. powstałą na podstawie art. 76 § 1 Ordynacji podatkowej.
Jak wynika z powołanych na wstępie przepisów ustawy o CIT, podatek dochodowy od osób prawnych odprowadzany jest zaliczkowo. Oznacza to, że w trakcie roku podatkowego podatnik w każdym miesiącu obowiązany jest do zapłaty zaliczek na podatek. Ostateczne rozliczenie podatku następuje po zakończeniu roku podatkowego przy jednoczesnym zaliczeniu uiszczonych zaliczek na poczet zobowiązania podatkowego.
Zauważyć przy tym należy, że jak wynika z art. 25 ust. 7 ustawy o CIT decyzję o wyborze zaliczek, o których mowa w art. 25 ust. 6 ustawy o CIT, podejmuje podatnik i jeśli zdecyduje się na odprowadzenie zaliczek w sposób uproszczony, jest obowiązany stosować te formę wpłacania zaliczek w całym roku podatkowym, a także wpłacać zaliczki w terminach określonych w ust. 1a i 2a, uwzględniając zasady wyrażone w tych przepisach. Raz dokonany wybór wiąże podatnika do końca danego roku podatkowego. Zatem w trakcie roku podatkowego nie ma możliwości zmiany formy opłacania zaliczek.
Z powyższego wynika, że aby można było uznać, że podatnik wybrał odprowadzanie zaliczek w sposób uproszczony, jego wybór powinien być potwierdzony wpłatami w terminie określonym w art. 25 ust. 1a ustawy o CIT, czyli do 20 dnia każdego miesiąca za miesiąc poprzedni.
Jak wynika z opisanej sprawy, w 2026 r. zaliczki uproszczone za styczeń i luty zostaną wpłacone przez Państwa w terminach określonych w art. 25 ust. 1a ustawy o CIT, tj. odpowiednio do 20 lutego 2026 r. oraz do 20 marca 2026 r. Będą zatem Państwo kontynuowali opłacanie zaliczek na CIT w formie uproszczonej. Faktu tego nie zmieni planowane opłacanie kolejnych zaliczek począwszy od miesiąca marca 2026 r. nadpłatą w podatku CIT za 2025 r., jaka zostanie stwierdzona na podstawie art. 76 § 1 Ordynacji podatkowej. Jak wynika bowiem z art. 3 pkt 3 lit. a Ordynacji podatkowej:
Ilekroć w ustawie jest mowa o podatkach - rozumie się przez to również:
a) zaliczki na podatki.
Z tego względu zaliczki na podatek traktowane są jako podatki. Jest to forma przedpłaty na poczet przyszłego rozliczenia podatkowego, która ma za zadanie rozłożyć ciężar finansowy podatku w czasie. Podatnik ma zatem obowiązek rozliczania należnego podatku dochodowego od osób prawnych w ciągu roku podatkowego za poszczególne okresy podatkowe poprzez zaliczki na podatek. Terminowe wpłacanie zaliczek jest kluczowe, aby uniknąć konsekwencji prawnych, takich jak odsetki za zwłokę czy kary pieniężne.
W sytuacji nadpłaty w podatku, istnieje możliwość jej zwrotu (gdy nie ma zaległości podatkowych i bieżących zobowiązań), chyba że podatnik złoży wniosek o zaliczenie przysługującej kwoty zwrotu na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych.
Zauważyć jednak należy, że zaliczenie takie jest możliwe wyłącznie na wniosek podatnika, stosownie do treści art. 76 § 1 Ordynacji podatkowej. Organ podatkowy jest bowiem zobowiązany na podstawie art. 76 Ordynacji podatkowej, do zbadania z urzędu wyłącznie zobowiązań podatnika w tym urzędzie, w którym powstał zwrot podatku bądź nadpłata podatku. Jednocześnie zwrócić należy uwagę, że art. 76 § 1 ww. ustawy dotyczy nadpłat, które w razie braku zaległości podatkowych i bieżących zobowiązań, podlegają zwrotowi z urzędu, chyba że podatnik złoży wniosek o zaliczenie przysługującej kwoty zwrotu na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych. Zauważyć przy tym należy, że zobowiązania przyszłe to te, które jeszcze nie powstały. Podatnik zobowiązany jest w takim przypadku wskazać we wniosku, na jakie zobowiązania ma być zaliczona nadpłata, poprzez określenie rodzaju zobowiązania i terminu jego powstaną. Dlatego też, w przypadku, gdy z prośbą o zaliczenie zwróci się podatnik i przedstawi wszelkie dane niezbędne do dokonania zaliczenia, tj. sprecyzuje zobowiązania, na poczet których zaliczenie ma nastąpić − wówczas zaistnieją wszelkie przesłanki do dokonania zaliczenia, z zastrzeżeniem jednak, że w przypadku zaliczenia zwrotu podatku na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych zaliczenie to nie nastąpi wcześniej, niż powstanie tych zobowiązań.
Podsumowując, wpłata zaliczek uproszczonych innych niż za styczeń i luty dokonana w drodze zaliczenia nadpłaty na poczet tych zaliczek, spełnia przesłankę „wpłaty zaliczek” przewidzianą w art. 25 ust. 7 pkt 3 ustawy o CIT. W konsekwencji, uregulowanie zaliczek w sposób opisany we wniosku nie pozbawi Państwa prawa do stosowania uproszczonych zaliczek na podatek dochodowy.
Tym samym Państwa stanowisko w zakresie możliwości zaliczenia nadpłaty na poczet zaliczek uproszczonych w CIT, należało uznać za prawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
Nadmienić należ, że przywoływany przez Państwa art. 76 § 2 Ordynacji podatkowej został uchylony z dniem 1 stycznia 2016 r. przez ustawę o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw z dnia 10 września 2015 r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 1649), co nie miało jednak wpływu na zajęte rozstrzygnięcie w sprawie.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo