Interpretacja 0114-KDIP2-2.4010.601.2025.1.PK

Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

8 grudnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczący obowiązku prowadzenia ksiąg rachunkowych przez zakład zagranicznego przedsiębiorcy. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest spółką prawa fińskiego z siedzibą w Finlandii i fińskim rezydentem podatkowym. Spółka prowadzi działalność w zakresie dostaw (…).

W ramach prowadzonej działalności, Spółka zawarła umowę z polskim kontrahentem dotyczącą dostawy, montażu oraz uruchomienia (…) (dalej: Umowa). Na podstawie Umowy Spółka zrealizuje projekt stanowiący zintegrowaną całość o cechach technologicznych i gwarantowanych parametrach technicznych (dalej: Projekt, Inwestycja), polegający na przeprowadzeniu prac inżynieryjno-projektowych oraz instalacyjnych na terenie (…) kontrahenta w Polsce. W szczególności, w ramach realizowanej Inwestycji, Wnioskodawca odpowiedzialny będzie za zarządzanie Projektem, a także będzie zobowiązany do uzyskania wszelkich niezbędnych przewidzianych prawem pozwoleń, dostawy materiałów, montażu, nadzoru nad prowadzonymi pracami, przeprowadzenia testów oraz rozruchu próbnego ciągłego (…).

Czynności obejmujące zarządzanie Projektem takie jak prace inżynieryjno-projektowe, zarządzanie procesem zakupów, obsługa administracyjno-finansowa Inwestycji oraz negocjacje umów zawartych z kontrahentami, podwykonawcami oraz dostawcami towarów i usług w związku z realizacją Projektu, będą wykonywane w Finlandii przez centralę Spółki.

Realizacja Projektu na terytorium Polski będzie obejmowała natomiast elementy montażu sprzedawanego urządzenia, usługi nadzorcze, testowanie instalacji, odbiór techniczny, rozruch próbny oraz bieżące zarządzanie Projektem. Opisane prace wykonywane na terytorium Polski potrwają zasadniczo powyżej 12 miesięcy.

W związku z realizacją Projektu, pracownicy Spółki mogą przebywać na terytorium Polski od jednego dnia do kilku miesięcy, przy czym umowy o oddelegowanie pracowników zawierane są wyłącznie, gdy pobyt pracownika na terytorium Polski ma potrwać dłużej niż trzy miesiące. W związku z powyższym, pracownicy Spółki będą zasadniczo przebywać na terytorium Polski w ramach podróży służbowych. Spółka zapewnia przy tym dopełnienie wynikających z prawa polskiego obowiązków pracodawcy związanych z czasową obecnością pracowników na terytorium Polski. Ponadto, zgodnie z postanowieniami Umowy, Spółka będzie miała prawo korzystać z usług podwykonawców w zakresie realizacji Projektu w Polsce.

Zadania pracowników będą bezpośrednio związane z Inwestycją i będą dotyczyły montażu sprzedanego urządzenia, koordynacji oraz nadzoru nad pracami podwykonawców, testowania, odbioru technicznego, przeprowadzenia rozruchu próbnego oraz uruchomienia ciągłego kotła warzelnego, a także bieżącego zarządzania Projektem. Na czas realizacji Inwestycji Spółka zorganizuje niezbędne zaplecze biurowe oraz inne obiekty w pobliżu (…), a także zapewni zakwaterowanie dla pracowników.

Prowadzona przez Wnioskodawcę działalność spełnia definicję zakładu w rozumieniu przepisów Ustawy o CIT oraz Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Finlandii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu (Dz. U. z 2010 r. Nr 37, poz. 205, dalej: UPO). Zakład nie stanowi odrębnego podmiotu od zagranicznego przedsiębiorcy i może wykonywać działalność wyłącznie w zakresie przedmiotu działalności Spółki. W związku z powyższym, Wnioskodawca podlega ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu od dochodów uzyskanych na terytorium Polski w ramach zakładu na gruncie Ustawy o CIT, z uwzględnieniem postanowień UPO.

Jednocześnie Spółka nie posiada zarejestrowanego w Polsce oddziału ani przedstawicielstwa na podstawie Ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 89 z późn. zm., dalej: Ustawa o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych na terytorium Polski).

Pytania

1)  Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym Wnioskodawca, prowadząc działalność gospodarczą w Polsce w formie zakładu, na potrzeby kalkulacji dochodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych w Polsce, jest uprawniony do prowadzenia ewidencji, o której mowa w art. 9 ust. 1 Ustawy o CIT, na podstawie ksiąg rachunkowych Wnioskodawcy prowadzonych w Finlandii, z uwzględnieniem korekty wybranych pozycji przychodów i kosztów w sposób odpowiadający polskim przepisom podatkowym?

2)  Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym w przypadku braku obowiązku prowadzenia ksiąg rachunkowych zgodnie z Ustawą o rachunkowości, Wnioskodawca nie podlega obowiązkowi przesyłania ich do właściwego naczelnika urzędu skarbowego po zakończeniu roku podatkowego, zgodnie z art. 9 ust. 1c Ustawy o CIT?

Państwa stanowisko w sprawie

1)  Wnioskodawca, prowadząc w Polsce działalność gospodarczą w formie zakładu, na potrzeby kalkulacji dochodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych w Polsce, jest uprawniony do prowadzenia ewidencji, o której mowa w art. 9 ust. 1 Ustawy o CIT, na podstawie ksiąg rachunkowych Wnioskodawcy prowadzonych w Finlandii z uwzględnieniem korekty wybranych pozycji przychodów i kosztów w sposób odpowiadający polskim przepisom podatkowym.

2)  Wnioskodawca, w związku z brakiem obowiązku prowadzenia ksiąg rachunkowych zgodnie z Ustawą o rachunkowości, nie podlega obowiązkowi przesyłania ich do właściwego naczelnika urzędu skarbowego po zakończeniu roku podatkowego, zgodnie z art. 9 ust. 1c Ustawy o CIT.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy

Ad 1

Zgodnie z art. 4a pkt. 11 Ustawy o CIT, ilekroć w ustawie jest mowa o zagranicznym zakładzie, oznacza to:

a)  stałą placówkę, poprzez którą podmiot mający siedzibę lub zarząd na terytorium jednego państwa wykonuje całkowicie lub częściowo działalność na terytorium innego państwa, a w szczególności oddział, przedstawicielstwo, biuro, fabrykę, warsztat albo miejsce wydobywania bogactw naturalnych,

b)  plac budowy, budowę, montaż lub instalację, prowadzone na terytorium jednego państwa przez podmiot mający siedzibę lub zarząd na terytorium innego państwa,

c)  osobę, która w imieniu i na rzecz podmiotu mającego siedzibę lub zarząd na terytorium jednego państwa działa na terytorium innego państwa, jeżeli osoba ta ma pełnomocnictwo do zawierania w jego imieniu umów i pełnomocnictwo to faktycznie wykonuje

d)  chyba że umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, stanowi inaczej.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 UPO, zakład oznacza stałą placówkę, przez którą całkowicie lub częściowo prowadzona jest działalność gospodarcza przedsiębiorstwa. Zgodnie zaś z art. 5 ust. 3 UPO, plac budowy albo prace konstrukcyjne, montażowe lub instalacyjne stanowią zakład tylko wówczas, gdy trwają dłużej niż 12 miesięcy.

W związku powyższymi postanowieniami UPO, istnieje możliwość powstania na terytorium Polski zakładu w związku z prowadzonym w Polsce placem budowy, pracami konstrukcyjnymi, montażowymi lub instalacyjnymi, trwającymi dłużej niż 12 miesięcy. Zakład podlega wówczas opodatkowaniu na gruncie Ustawy o CIT, z uwzględnieniem postanowień UPO.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 Ustawy o CIT, podatnicy są zobowiązani do prowadzenia ewidencji rachunkowej, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy, a także do uwzględnienia w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych informacji niezbędnych do obliczenia wysokości odpisów amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 16a-16m. Ustawa o CIT nie ustanawia zasad prowadzenia ewidencji rachunkowej i odsyła w tym zakresie do odrębnych przepisów, tj. m.in. przepisów Ustawy o rachunkowości oraz przepisów wykonawczych do tej ustawy.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 Ustawy o rachunkowości, przepisy ustawy stosuje się do mających siedzibę lub miejsce sprawowania zarządu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej:

1)  spółek handlowych (osobowych i kapitałowych, w tym również w organizacji) oraz spółek cywilnych, z zastrzeżeniem pkt 2, a także innych osób prawnych, z wyjątkiem Skarbu Państwa i Narodowego Banku Polskiego;

2)  osób fizycznych, spółek cywilnych osób fizycznych, spółek cywilnych osób fizycznych i przedsiębiorstwa w spadku, spółek jawnych osób fizycznych, spółek partnerskich oraz przedsiębiorstw w spadku działających zgodnie z ustawą z dnia 5 lipca 2018 r. o zarządzie sukcesyjnym przedsiębiorstwem osoby fizycznej i innych ułatwieniach związanych z sukcesją przedsiębiorstw (Dz. U. z 2021 r. poz. 170), jeżeli ich przychody netto ze sprzedaży towarów i produktów za poprzedni rok obrotowy wyniosły co najmniej równowartość w walucie polskiej 2 500 000 euro;

2a) przedsiębiorstw w spadku działających zgodnie z ustawą z dnia 5 lipca 2018 r. o zarządzie sukcesyjnym przedsiębiorstwem osoby fizycznej i innych ułatwieniach związanych z sukcesją przedsiębiorstw, jeżeli na dzień poprzedzający dzień otwarcia spadku prowadzone były księgi rachunkowe;

3)  jednostek organizacyjnych działających na podstawie Prawa bankowego, przepisów o obrocie papierami wartościowymi, przepisów o świadczeniu usług finansowania społecznościowego dla przedsięwzięć gospodarczych, przepisów o funduszach inwestycyjnych i zarządzaniu alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi, przepisów o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej, przepisów o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych lub przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, bez względu na wielkość przychodów;

4)  gmin, powiatów, województw i ich związków, a także:

a)  państwowych, gminnych, powiatowych i wojewódzkich jednostek budżetowych,

b)  gminnych, powiatowych i wojewódzkich zakładów budżetowych,

5)  jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, z wyjątkiem spółek, o których mowa w pkt 1 i2;

6)  oddziałów i przedstawicielstw przedsiębiorców zagranicznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2022 r. poz. 470);

7)  jednostek niewymienionych w pkt 1-6, jeżeli otrzymują one na realizację zadań zleconych dotacje lub subwencje z budżetu państwa, budżetów jednostek samorządu terytorialnego lub funduszów celowych - od początku roku obrotowego, w którym dotacje lub subwencje zostały im przyznane.

Wyżej wymieniony przepis stanowi katalog zamknięty przez wyliczenie. Analiza przepisu jednoznacznie wskazuje, że przepisy Ustawy o rachunkowości stosuje się m.in. jedynie do oddziałów i przedstawicielstw przedsiębiorców zagranicznych w rozumieniu przepisów Ustawy o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W związku z powyższym Wnioskodawca, prowadząc działalność gospodarczą w Polsce w formie zakładu, nie podlega regulacjom Ustawy o rachunkowości, w związku z czym nie jest zobowiązany do prowadzenia ksiąg rachunkowych w Polsce.

Niniejszą tezę potwierdza również art. 9 ust. 4 Ustawy o CIT, zgodnie z którym Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia, sposób prowadzenia uproszczonej ewidencji składników majątku zakładu, przychodów i kosztów oraz warunki, jakim powinna odpowiadać ta ewidencja w celu prawidłowego określenia zobowiązania podatkowego, dla podatników niemających siedziby lub zarządu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, którzy dla wykonywania działalności nie tworzą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oddziału lub przedstawicielstwa, mając na uwadze zakres prowadzonej działalności.

Na chwilę sporządzenia przedmiotowego wniosku przepisy wykonawcze w zakresie prowadzenia uproszczonej ewidencji nie zostały wydane. Niemniej, literalna wykładnia niniejszego przepisu wraz z art. 2 ust. 1 Ustawy o rachunkowości potwierdza, że w celu prawidłowego określenia zobowiązania podatkowego zakładu, jedynie taka uproszczona ewidencja powinna być prowadzona.

Mając na uwadze powyższe, z analizy art. 9 ust. 1 Ustawy o CIT w powiązaniu z treścią art. 2 ust. 1 pkt 6 Ustawy o rachunkowości wynika, że w przypadku kiedy na terytorium Polski powstaje jedynie zakład dla celów podatkowych, bez tworzenia oddziału lub przedstawicielstwa przedsiębiorcy zagranicznego - jak ma to miejsce w przedstawionym stanie faktycznym - obowiązek prowadzenia ksiąg rachunkowych w Polsce nie wystąpi.

Tym samym, zdaniem Wnioskodawcy, Spółka jest uprawniona do dokonywania rozliczeń między centralą a zakładem w oparciu o fińskie księgi podatkowe. Prowadzona w ten sposób ewidencja zapewni prawidłowe ustalenie wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania oraz zobowiązania podatkowego, a także uwzględni korektę wybranych pozycji przychodów i kosztów w sposób odpowiadający polskim przepisom podatkowym.

Brak obowiązku prowadzenia ksiąg rachunkowych przez przedsiębiorcę zagranicznego prowadzącego działalność gospodarczą w Polsce w ramach zakładu potwierdza również orzecznictwo sądów administracyjnych:

• Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 sierpnia 2021 r., sygn.: II FSK 2369/18 oraz II FSK 2939/18:

„W art. 2 ust. 1 pkt 6 u.o.r. zawarto zamknięty krąg podmiotów »zagranicznych« do których stosuje się przepisy ustawy o rachunkowości. Są wśród nich mające siedzibę lub miejsce sprawowania zarządu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej: osoby zagraniczne, oddziały i przedstawicielstwa przedsiębiorców zagranicznych, w rozumieniu przepisów o swobodzie działalności gospodarczej. W u.s.d.g. w rozdziale 6. uregulowano zasady tworzenia i obowiązki dokumentacyjne oddziałów i przedstawicielstw przedsiębiorców zagranicznych zobowiązując przedsiębiorców zagranicznych do prowadzenia dla oddziału oraz przedstawicielstwa oddzielną rachunkowość w języku polskim zgodnie z przepisami o rachunkowości (odpowiednio art. 90 pkt 2 oraz art. 100 pkt 2 u.s.d.g.). Jeżeli zatem osoba zagraniczna nie posiada w Polsce siedziby nie stosuje się do niej przepisów ustawy o rachunkowości, chyba, że jest przedsiębiorcą zagranicznych prowadzącym działalność gospodarczą na terytorium Polski poprzez oddział lub przedstawicielstwo”.

• Wyrok WSA w Warszawie z 4 lipca 2018 r., sygn.: III SA/Wa 2626/17 (orzeczenie prawomocne):

„Skoro bowiem zakład przedsiębiorcy zagranicznego, który nie jest ani oddziałem, ani przedstawicielstwem w rozumieniu ustawy o swobodzie działalności gospodarczej nie należy do grupy podmiotów objętych obowiązkiem stosowania przepisów ustawy o rachunkowości, to nie można zobowiązywać go do prowadzenia ewidencji rachunkowej”.

• Wyrok WSA w Warszawie z 7 marca 2018 r., sygn.: III SA/Wa 1066/17 (orzeczenie prawomocne):

„Zakład przedsiębiorcy zagranicznego [...] nie należy do grupy podmiotów objętych obowiązkiem stosowania przepisów ustawy z 1994 r. o rachunkowości”.

• Wyrok WSA w Warszawie z 15 grudnia 2017 r., sygn.: III SA/Wa 3669/16 (orzeczenie prawomocne):

„Przedstawione ustalenia i rozważania prowadzą do wniosku, że skoro ustawa o rachunkowości nie przewiduje wprost, co należy ponownie podkreślić, w zamkniętym katalogu podmiotów podlegających jej regulacjom, zakładu zagranicznego przedsiębiorcy w Polsce, nie można, stosując swoistego rodzaju wykładnię "prawotwórczą", rozszerzająco interpretować przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w kontekście ustawy o rachunkowości”.

Ad 2

Zgodnie z art. 9 ust. 1c Ustawy o CIT, podatnicy prowadzący księgi rachunkowe są obowiązani prowadzić te księgi przy użyciu programów komputerowych oraz przesyłać właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego te księgi po zakończeniu roku podatkowego, w terminie do dnia upływu terminu złożenia zeznania, o którym mowa w art. 27 ust. 1, albo deklaracji, o której mowa w art. 28r ust. 1, za pomocą środków komunikacji elektronicznej, w postaci elektronicznej odpowiadającej strukturze logicznej, o której mowa w art. 193a § 2 Ordynacji podatkowej, na zasadach dotyczących przesyłania ksiąg podatkowych lub ich części określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 193a § 3 Ordynacji podatkowej.

Jednocześnie, zgodnie z art. 9 ust. 1d Ustawy o CIT, z powyższego obowiązku są zwolnieni podatnicy:

1) zwolnieni od podatku na podstawie art. 6 ust. 1, z wyjątkiem fundacji rodzinnych;

2) o których mowa w art. 27a;

3) prowadzący uproszczoną ewidencję przychodów i kosztów.

Mając na uwadze powyższe regulacje, w ocenie Wnioskodawcy podmioty, które nie są zobowiązane do prowadzenia ksiąg rachunkowych na gruncie Ustawy o rachunkowości, nie są - na gruncie art. 9 ust. 1c Ustawy o CIT - zobligowane do prowadzenia ani przekazywania naczelnikowi urzędu skarbowego tych ksiąg rachunkowych przy użyciu programów komputerowych. Struktura ksiąg rachunkowych, o której mowa w art. 9 ust. 1c Ustawy o CIT nie może zostać technicznie wygenerowana bez faktycznego prowadzenia ksiąg rachunkowych zgodnie z Ustawą o rachunkowości, w związku z czym obowiązek przekazywania ksiąg rachunkowych przy użyciu programów komputerowych doprowadziłby do sytuacji w której Wnioskodawca, mimo braku obowiązku ustawowego, musiałby prowadzić księgi rachunkowe zgodnie z przepisami Ustawy o rachunkowości.

Dodatkowy argument potwierdzający stanowisko Wnioskodawcy stanowi art. 9 ust. 1d pkt 3 Ustawy o CIT, wskazujący na zwolnienie z obowiązku, o którym mowa w art. 9 ust. 1c Ustawy o CIT, podatników prowadzących uproszczoną ewidencję przychodów i kosztów. Prowadzenie uproszczonej ewidencji reguluje natomiast powołany wcześniej art. 9 ust. 4 Ustawy o CIT, zgodnie z którym w celu prawidłowego określenia zobowiązania podatkowego zakładu, jedynie taka uproszczona ewidencja powinna być prowadzona. Prowadzenie uproszczonej ewidencji zwalnia natomiast z obowiązku sporządzania i przekazywania do naczelnika urzędu skarbowego ksiąg rachunkowych w formie przewidzianej w art. 9 ust. 1c Ustawy o CIT.

Stanowisko Wnioskodawcy pozostaje spójne z interpretacjami indywidualnymi wydawanymi przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej:

• interpretacją z 3 lipca 2025 r., sygn.: 0111-KDIB2-1.4010.245.2025.1.DD;
• interpretacją z 24 marca 2025 r., sygn.: 0114-KDIP2-2.4010.40.2025.1.PK;
• interpretacją z 21 lutego 2025 r., sygn.: 0114-KDIP2-2.4010.714.2024.1.PK;
• interpretacją z 30 grudnia 2024 r., sygn.: 0114-KDIP2-2.4010.620.2024.2.AP;
• interpretacją z 30 grudnia 2024 r., sygn.: 0114-KDIP2-2.4010.619.2024.2.AP;
• interpretacją z 23 grudnia 2024 r., sygn.: 0114-KDIP2-2.4010.598.2024.2.IN;
• interpretacją z 19 grudnia 2024 r., sygn.: 0114-KDIP2-2.4010.556.2024.2.SJ.

Wobec powyższego, stanowisko Wnioskodawcy znajduje oparcie w przepisach prawa oraz interpretacjach podatkowych. Wnioskodawca, prowadząc działalność gospodarczą w Polsce w formie zakładu, na potrzeby kalkulacji dochodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych w Polsce, jest uprawniony do prowadzenia ewidencji, o której mowa w art. 9 ust. 1 Ustawy o CIT, na podstawie ksiąg rachunkowych Wnioskodawcy prowadzonych w Finlandii, z uwzględnieniem korekty wybranych pozycji przychodów i kosztów w sposób odpowiadający polskim przepisom podatkowym (pytanie 1). W związku z powyższym, Wnioskodawca nie podlega obowiązkowi przesyłania ich do właściwego naczelnika urzędu skarbowego po zakończeniu roku podatkowego, zgodnie z art. 9 ust. 1c Ustawy o CIT (pytanie 2).

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku, jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Są Państwo Fińską Spółką, która na terenie Polki posiada zakład podatkowy na podstawie art. 5 Umowy Między Rzeczpospolitą Polską a Republiką Finlandii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania (dalej: UPO) w Polsce. Zakład podatkowy nie stanowi odrębnego podmiotu od zagranicznego przedsiębiorcy i może wykonywać działalność wyłącznie w zakresie przedmiotu działalności zagranicznego przedsiębiorcy.

Z art. 9 ust. 1c ustawy CIT wynika, że:

Z kolei z art. 9 ust. 1d ustawy CIT wskazuje, że:

Na podstawie regulacji zawartych w UPO Polska-Finlandia, istnieje możliwość, aby na terytorium RP powstał zakład nierezydenta. Artykuł 5 pkt (1) i (2) UPO stanowi:

Zgodnie z art. 4a pkt 11) ustawy o CIT ilekroć w ustawie mowa jest o zagranicznym zakładzie oznacza to:

W takim przypadku zakład powstaje dla celów opodatkowania podatkiem CIT. Zagraniczny zakład powstaje także, gdy nie jest ustanawiany ani oddział, ani przedstawicielstwo przedsiębiorcy zagranicznego w rozumieniu przepisów ustawy o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Z art. 9 ust. 1 ustawy o CIT wynika, że:

Ponadto na podstawie art. 9 ust. 4 ustawy o CIT:

Przepis art. 9 ust. 4 ustawy CIT wskazuje więc na odrębną od ksiąg rachunkowych uproszczoną ewidencję, która powinna być prowadzona, chociaż nie określono sposobu jej prowadzenia. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może bowiem określić w drodze rozporządzenia, jak należy prowadzić ewidencję m.in. dla nierezydentów nietworzących na terenie RP oddziału lub przedstawicielstwa, na których nie nałożono obowiązku prowadzenia ewidencji odrębnymi przepisami.

Należy również wskazać, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 6 ustawy z 29 września 1994 r. o rachunkowości (t. j. Dz.U. z 2023 r. poz. 120):

Ad 1

Pierwsze pytanie dotyczy ustalenia, czy prowadząc działalność gospodarczą w Polsce w formie zakładu, na potrzeby kalkulacji dochodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych w Polsce, są Państwo uprawnieni do prowadzenia ewidencji, o której mowa w art. 9 ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm.; dalej: ustawa o CIT), na podstawie ksiąg rachunkowych Wnioskodawcy prowadzonych w Finlandii, z uwzględnieniem korekty wybranych pozycji przychodów i kosztów w sposób odpowiadający polskim przepisom podatkowym.

Ustawa o rachunkowości nie nakłada wprost obowiązku prowadzenia ksiąg rachunkowych w przypadku powstania podatkowego zakładu nierezydenta na terenie Polski, kiedy nie jest tworzony odział lub przedstawicielstwo przedsiębiorcy zagranicznego. Okoliczność tę uwzględnia również powołany wyżej art. 9 ust. 4 ustawy CIT.

Podsumowując, na podstawie wyżej cytowanych przepisów, w przypadku kiedy na terytorium Polski powstaje jedynie zakład dla celów podatkowych bez tworzenia oddziału lub przedstawicielstwa przedsiębiorcy zagranicznego - jak ma to miejsce w rozpatrywanej sprawie - na potrzeby kalkulacji dochodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych w Polsce, jest uprawniony do prowadzenia ewidencji, o której mowa w art. 9 ust. 1 ustawy o CIT, na podstawie ksiąg rachunkowych Wnioskodawcy prowadzonych w Finlandii, z uwzględnieniem korekty wybranych pozycji przychodów i kosztów w sposób odpowiadający polskim przepisom podatkowym.

Tym samym, Państwa stanowisko Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 należało uznać za prawidłowe.

Ad 2

Państwa drugie pytanie dotyczy uznania, że Spółka nie podlega obowiązkowi przesyłania ksiąg rachunkowych do właściwego naczelnika urzędu skarbowego po zakończeniu roku podatkowego, zgodnie z art. 9 ust. 1c ustawy CIT.

Państwa zdaniem, w związku z brakiem obowiązku prowadzenia ksiąg rachunkowych zgodnie z ustawą o rachunkowości, nie podlega obowiązkowi przesyłania ich do właściwego naczelnika urzędu skarbowego po zakończeniu roku podatkowego, zgodnie z art. 9 ust. 1c ustawy o CIT.

Ustawa nowelizująca od 1 stycznia 2025 roku wprowadziła do ustawy CIT m.in. cytowany wyżej art. 9 ust. 1c ustawy CIT oraz art. 9 ust. 1d ustawy CIT.

Na podstawie regulacji zawartych w UPO Polska-Finlandia, istnieje możliwość, aby na terytorium RP powstał zakład nierezydenta - w związku z prowadzonym w Polsce placem budowy, pracami budowlanymi lub instalacyjnymi (trwającymi ogółem dłużej niż 12 miesięcy). W takim przypadku zakład powstaje dla celów opodatkowania podatkiem CIT. Zagraniczny zakład powstaje także, gdy nie jest ustanawiany ani oddział, ani przedstawicielstwo przedsiębiorcy zagranicznego w rozumieniu przepisów ustawy o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Ze wspomnianego wyżej art. 9 ust. 1 ustawy CIT wynika, że podatnicy są obowiązani do prowadzenia ewidencji rachunkowej, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy.

Jak wspomniano ustawa o rachunkowości (art. 2 ust. 1 pkt 6 ustawy o rachunkowości) nie nakłada wprost obowiązku prowadzenia ksiąg rachunkowych w przypadku powstania podatkowego zakładu nierezydenta na terenie Polski, kiedy nie jest tworzony odział lub przedstawicielstwo przedsiębiorcy zagranicznego. Okoliczność tę uwzględnia również powołany wyżej art. 9 ust. 4 ustawy CIT. Dodatkowo brak obowiązku prowadzenia ksiąg rachunkowych przez nierezydenta w opisanej sytuacji potwierdzają również sądy administracyjne.

Mając powyższe na uwadze, w przypadku kiedy na terytorium Polski powstaje jedynie zakład dla celów podatkowych bez tworzenia oddziału lub przedstawicielstwa przedsiębiorcy zagranicznego - jak ma to miejsce w rozpatrywanej sprawie - a co za tym idzie bez obowiązku prowadzenia ksiąg rachunkowych na podstawie ustawy o rachunkowości, to wypełnianie obowiązku określonego w art. 9 ust. 1c ustawy CIT nie znajduje uzasadnienia. Brak obowiązku prowadzenia ksiąg rachunkowych w Polsce na podstawie ustawy o rachunkowości powoduje, że nie można ich prowadzić przy użyciu programów komputerowych oraz przesyłać właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego.

Dodatkowym argumentem wydaje się być również treść art. 9 ust. 1d pkt 3 ustawy CIT, z którego wynika, że:

Z kolei o uproszczonej ewidencji jest mowa właśnie w powołanym wyżej art. 9 ust. 4 ustawy CIT. Mimo więc tego, że na podstawie art. 9 ust. 4 ustawy CIT nie określono sposobu prowadzenia takiej uproszczonej ewidencji, jest uzasadnione, że w okolicznościach przedstawionych w tym przepisie, w celu prawidłowego określenia zobowiązania podatkowego zakładu, jedynie taka uproszczona ewidencja powinna być prowadzona. Z kolei jej prowadzenie zwalnia z obowiązku składania JPK_CIT.

Biorąc powyższe pod uwagę, nie będą mieli Państwo obowiązku przekazywania naczelnikowi urzędu skarbowego ksiąg rachunkowych w formie struktury logicznej JPK_CIT.

Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy:

• stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia;
• zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Wskazać należy, że powołane we wniosku interpretacje indywidualne oraz wyroki sądowe zostały wydane w indywidualnych sprawach innych podmiotów i nie wiążą organu w sprawie będącej przedmiotem wniosku.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.