Spółka z o.o., podatnik CIT, zawarła umowę leasingu operacyjnego na samochód osobowy. W trakcie trwania umowy nastąpiła szkoda całkowita samochodu. Finansujący, będący właścicielem i ubezpieczonym, otrzymał odszkodowanie ubezpieczeniowe oraz sprzedał wrak, a uzyskane kwoty zaliczył na poczet…
Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe
Szanowni Państwo,
stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
5 grudnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 28 listopada 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie rozpoznania przychodów oraz kosztów uzyskania przychodów w związku całkowitą szkodą przedmiotu umowy leasingu operacyjnego. Uzupełnili go Państwo pismem z 29 stycznia 2026 r. (wpływ 6 lutego 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.
Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego
Wnioskodawca (dalej: „Wnioskodawca”, „Spółka”) jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością, czynnym podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych z rezydencją podatkową w Polsce.
Spółka zawarła umowę leasingu operacyjnego, której przedmiotem jest samochód osobowy o wartości powyżej 150.000,00 zł, wykorzystywany do celów mieszanych (do celów działalności gospodarczej jak i do celów prywatnych). W ramach wspomnianych umów Spółka zobowiązana jest zapłacić firmie leasingowej (dalej jako: „Finansujący”) wynagrodzenie oraz inne świadczenia pieniężne (opłata wstępna i raty leasingowe) wynikające z umów a Finansujący zobowiązał się oddać samochód Wnioskodawcy do używania przez czas oznaczony. Umowa została zawarta na czas oznaczony, płatność ostatniej raty powinna nastąpić do 8 listopada 2029 r., a suma ustalonych w niej opłat, pomniejszona o należny podatek od towarów i usług, odpowiada co najmniej wartości początkowej przedmiotu leasingu. Umowy te w świetle art. 17b ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: „ustawa o CIT”) spełniają więc podatkową definicję leasingu operacyjnego z ustawy o CIT.
Wnioskodawca rozlicza opłaty związane z zawartym leasingiem operacyjnym w czasie, poprzez miesięczne ujmowanie rat leasingowych w kosztach podatkowych w okresie trwania umowy leasingowej. Raty zawartej umowy leasingu operacyjnego dzielą się na część kapitałową oraz część odsetkową. Odpisów amortyzacyjnych przedmiotu leasingu dokonuje Finansujący.
W polisie ubezpieczeniowej dotyczącej przedmiotu leasingu jako ubezpieczony wskazany jest Finansujący (tj. właściciel przedmiotu leasingu).
W trakcie trwania umowy leasingowej nastąpiła szkoda całkowita przedmiotu umowy.
Finansujący otrzymał od ubezpieczyciela odszkodowanie oraz dokonał sprzedaży uszkodzonego samochodu i otrzymał z tego tytułu dodatkowe środki, które zostały zaliczone na poczet rozliczenia zobowiązań leasingowych Spółki wobec Finansującego.
Po rozliczeniu wartości kapitału pozostałego do spłaty z odszkodowaniem i kwotą ze sprzedaży samochodu, powstała nadwyżka na rzecz Korzystającego. Nadwyżka została zwrócona na konto bankowe Korzystającego.
Uzupełnienie opisu stanu faktycznego
Nota obciążeniowa obejmuje kwotę zdyskontowaną w związku z wygaśnięciem umowy leasingu – a więc sumę pozostałych do końca umowy rat oraz wartość wykupu (suma Wartości Końcowej oraz zdyskontowanych Okresowych Opłat Leasingowych netto).
W niniejszej sprawie kwota wynikająca z noty obciążeniowej była niższa niż suma kwoty odszkodowania otrzymanego z towarzystwa ubezpieczeniowego i kwoty ze sprzedaży wraku samochodu (na które zostały wystawione noty uznaniowe), w związku z czym – z uwagi na powstałą nadwyżkę, Korzystający nie musiał zapłacić leasingodawcy żadnej kwoty, gdyż uległy one potrąceniu (kompensacie), a wskazana wyżej nadwyżka została wypłacona Wnioskodawcy na jego rachunek bankowy.
Pytania
1. Czy Spółka powinna rozpoznać jako przychód podatkowy na gruncie art. 12 ust. 1 ustawy o CIT jedynie nadwyżkę, która została zwrócona na konto, czy również kwoty wynikające z not uznaniowych, tj. kwot wynikających z odszkodowania wypłaconego Finansującemu, jak również kwoty zagospodarowania pozostałościami (sprzedaży wraku samochodu)?
2. Czy kwoty wynikające z not obciążeniowych powinny zostać ujęte w kosztach uzyskania przychodów Spółki, według współczynnika stosowanego do rat leasingowych do limitu 150.000,00 zł?
Państwa stanowisko w sprawie
1. Spółka powinna rozpoznać jako przychód jedynie środki pieniężne, które wpłynęły na jej rachunek bankowy z tytułu nadpłaty, gdyż pozostałe środki stanowią przychód Leasingodawcy (Finansującego) i zostały mu wypłacone z tytułu Umowy ubezpieczenia, której był stroną, a późniejsze przekazanie ich Spółce (Leasingobiorcy) nie stanowi odszkodowania, a stanowi wykonywanie umowy leasingu.
2. Kwoty wynikające z not obciążeniowych nie powinny zostać ujęte w kosztach uzyskania przychodu Spółki, gdyż stanowią one koszty uzyskania przychodu Leasingodawcy (Finansującego).
Tak również: Pismo z dnia 24.10.2025 r., wydane przez: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, 0111-KDIB1-1.4010.487.2025.2.BS, Rozliczenie odszkodowania i sprzedaży przedmiotu leasingu w podatku dochodowym od osób prawnych, http://sip.mf.gov.pl.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z 7091 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.):
Przez umowę leasingu finansujący zobowiązuje się, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, nabyć rzecz od oznaczonego zbywcy na warunkach określonych w tej umowie i oddać tę rzecz korzystającemu do używania albo używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony, a korzystający zobowiązuje się zapłacić finansującemu w uzgodnionych ratach wynagrodzenie pieniężne, równe co najmniej cenie lub wynagrodzeniu z tytułu nabycia rzeczy przez finansującego.
W myśl art. 7094 tej ustawy:
§ 1. Finansujący powinien wydać korzystającemu rzecz w takim stanie, w jakim znajdowała się ona w chwili wydania finansującemu przez zbywcę.
§ 2. Finansujący nie odpowiada wobec korzystającego za przydatność rzeczy do umówionego użytku.
§ 3. Finansujący obowiązany jest wydać korzystającemu razem z rzeczą odpis umowy ze zbywcą lub odpisy innych posiadanych dokumentów dotyczących tej umowy, w szczególności odpis dokumentu gwarancyjnego co do jakości rzeczy, otrzymanego od zbywcy lub producenta.
W myśl art. 7095 tej ustawy:
§ 1. Jeżeli po wydaniu korzystającemu rzecz została utracona z powodu okoliczności, za które finansujący nie ponosi odpowiedzialności, umowa leasingu wygasa.
§ 2. Korzystający powinien niezwłocznie zawiadomić finansującego o utracie rzeczy.
§ 3. Jeżeli umowa leasingu wygasła z przyczyn określonych w § 1, finansujący może żądać od korzystającego natychmiastowego zapłacenia wszystkich przewidzianych w umowie a niezapłaconych rat, pomniejszonych o korzyści, jakie finansujący uzyskał wskutek ich zapłaty przed umówionym terminem i wygaśnięcia umowy leasingu oraz z tytułu ubezpieczenia rzeczy, a także naprawienia szkody.
Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 287 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”) nie zawiera definicji przychodu podatkowego. Ustawodawca ograniczył się w tym zakresie do wskazania w art. 12 ust. 1 przykładowych przysporzeń, zaliczanych do tej kategorii.
W myśl art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:
Przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe.
Literalna wykładnia powołanego przepisu prowadzi do wniosku, że do przychodów podatkowych zalicza się takie przychody, które w danym momencie są trwałe, definitywne i bezwarunkowe. Do przychodów podatkowych podatnik winien zaliczyć tylko takie przychody, które są mu należne. Nie będą to zatem jakiekolwiek przychody, lecz przychody, w stosunku do których podatnikowi przysługiwać będzie prawo do ich otrzymania i które stanowić będą jego trwałe przysporzenie majątkowe.
Co do zasady więc, o zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do przychodów danej osoby prawnej decyduje definitywny charakter tego przysporzenia w tym sensie, że w sposób ostateczny faktycznie powiększa ono aktywa podatnika lub zmniejsza jego zobowiązania w sposób trwały, a nie tymczasowy. Owa definitywność w zakresie środków pieniężnych definiowana powinna być przez pryzmat możliwości swobodnego nimi dysponowania. W ocenie organu przysporzenie w postaci otrzymania przez podatnika środków pieniężnych zostać może uznane za przychód w podatku dochodowym od osób prawnych, o ile łącznie zostaną spełnione poniższe warunki:
• przysporzenie to ma charakter definitywny, powodujący w sposób trwały zwiększenie wartości aktywów podatnika lub też zmniejszenie wysokości jego zobowiązań oraz
• podatnik może rozporządzać otrzymanymi środkami jak własnymi.
Przychodem jest każda wartość wchodząca do majątku podatnika, powiększająca jego aktywa, o ile nie została wyłączona z przychodów podatkowych, na podstawie art. 12 ust. 4 ustawy o CIT.
Zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o CIT:
Do przychodów nie zalicza się zwróconych innych wydatków niezaliczonych do kosztów uzyskania przychodów.
Należy przy tym podkreślić, że cytowany przepis odnosi się wyłącznie do poniesionych i zwróconych podatnikowi wydatków niezaliczonych z mocy art. 16 tej ustawy do kosztów uzyskania przychodów. Aby dany wydatek mógł być zaliczony do kategorii „innych wydatków”, o których mowa w art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o CIT, konieczne jest, by „wydatek ten nie został zaliczony do kosztów uzyskania przychodów” w rozumieniu przepisu art. 16 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz by wydatek został wcześniej przez podatnika poniesiony, a następnie zwrócony podatnikowi. Przy czym wydatek poniesiony powinien być odpowiednikiem wydatku zwróconego. Tak więc „wydatek zwrócony” to ten sam, a nie taki sam wydatek, który został poniesiony.
Natomiast zasady kwalifikowania wydatków do kosztów uzyskania przychodów określają przepisy art. 15 i 16 ustawy o CIT.
Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT:
Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.
Kosztami uzyskania przychodów są zatem wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami lub służą zachowaniu bądź zabezpieczeniu źródła przychodów.
Kosztami będą zarówno koszty uzyskania przychodu pozostające w bezpośrednim związku z uzyskiwanymi przychodami, jak i koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami (pozostające w związku pośrednim) – jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu osiągnięcia przychodów, nawet wówczas, gdy z obiektywnych powodów przychód nie został osiągnięty.
Zatem, do kosztów uzyskania przychodów podatnik ma prawo zaliczyć wszystkie koszty, zarówno te bezpośrednio, jak i pośrednio związane z przychodami, o ile zostały prawidłowo udokumentowane, za wyjątkiem kosztów ustawowo uznanych za niestanowiące kosztów uzyskania przychodów. Podatnik, zaliczając dany wydatek do kosztów uzyskania przychodów, winien wykazać jego związek z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz to, że poniesienie wydatku ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu lub że wydatek ten jest związany z konkretnym przedsięwzięciem gospodarczym.
W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:
• został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),
• jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
• pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
• poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
• został właściwie udokumentowany,
• nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o CIT nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu wydatków enumeratywnie wymienionych w przywołanym art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, mogą stanowić koszt uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiągniętymi przychodami, w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła przychodów.
Państwa wątpliwości w pierwszej kolejności budzi kwestia, czy Spółka powinna rozpoznać jako przychód podatkowy na gruncie art. 12 ust. 1 ustawy o CIT jedynie nadwyżkę, która została zwrócona na konto, czy również kwoty wynikające z not uznaniowych, tj. kwot wynikających z odszkodowania wypłaconego Finansującemu, jak również kwoty zagospodarowania pozostałościami (sprzedaży wraku samochodu). Następnie wątpliwości Państwa dotyczą ujęcia w kosztach uzyskania przychodów kwot wynikających z not obciążeniowych, tj. kwot zdyskontowanych w związku wygaśnięciem umowy leasingu.
Z opisu sprawy wynika, że zawarli Państwo z Finansującym umowę leasingu operacyjnego, której przedmiotem jest samochód osobowy. W polisie ubezpieczeniowej dotyczącej przedmiotu leasingu jako ubezpieczony wskazany jest Finansujący (tj. właściciel przedmiotu leasingu). W trakcie trwania umowy leasingowej nastąpiła szkoda całkowita przedmiotu umowy. Finansujący otrzymał od ubezpieczyciela odszkodowanie oraz dokonał sprzedaży uszkodzonego samochodu i otrzymał z tego tytułu dodatkowe środki, które zostały zaliczone na poczet rozliczenia zobowiązań leasingowych Spółki wobec Finansującego. Po rozliczeniu wartości kapitału pozostałego do spłaty z odszkodowaniem i kwotą ze sprzedaży samochodu, powstała nadwyżka na rzecz Korzystającego. Nadwyżka została zwrócona na konto bankowe Korzystającego.
Z powyższego wynika że zarówno właścicielem przedmiotu leasingu jak i ubezpieczonym przez cały okres trwania umowy jest Finansujący, tym samym środki pieniężne otrzymane przez Finansującego jako odszkodowanie jak również kwota uzyskana ze sprzedaży uszkodzonego samochodu, które zostały przeznaczone na poczet rozliczenia pozostałych zobowiązań leasingowych Korzystającego wobec Finansującego należne były Finansującemu. Wypłata ubezpieczenia w sytuacji utraty przedmiotu leasingu (np. zniszczenia) stanowi zabezpieczenie interesów Finansującego, które ma zrównoważyć utratę korzyści finansowych uzyskiwanych dzięki własności danej rzeczy i pobieraniu z tego tytułu pożytków.
Zatem środki pieniężne otrzymane przez Finansującego jako odszkodowanie jak również kwota uzyskana ze sprzedaży uszkodzonego samochodu, które zostały przeznaczone na poczet rozliczenia pozostałych zobowiązań leasingowych nie stanowią dla Państwa przychodu. Natomiast przychód po Państwa stronie stanowi nadwyżka, która została Państwu zwrócona. Jest bowiem dla Państwa definitywnym przysporzeniem.
W analizowanej sprawie nie ponieśli Państwo wydatków na zapłatę pozostałych zobowiązań wynikających z umowy leasingu, zobowiązania te zostały rozliczone przez Finansującego z przysługującą mu kwotą z odszkodowania oraz kwotą ze sprzedaży pojazdu, zatem wydatek ten nie został przez Państwa poniesiony, czyli pokryty z zasobów majątkowych Spółki.
Kwoty zdyskontowane w związku z wygaśnięciem umowy leasingu nie stanowią zatem u Państwa kosztów uzyskania przychodów, bowiem jak wskazano powyżej nie ponieśli Państwo ekonomicznego ciężaru zapłaty pozostałych zobowiązań leasingowych, gdyż kwota ubezpieczenia oraz wartość kwoty ze sprzedaży przedmiotu leasingu pokryła całość wymagalnych należności.
Nie można również mówić, że są to wydatki zwrócone, o których mowa w art. 12 ust. 4 pkt 6a, bowiem w przypadku pozostałych zobowiązań leasingowych, które zostały rozliczone kwotą pochodzącą z odszkodowania wypłaconego Finansującemu lub ze sprzedaży samochodu, którego właścicielem jest Finansujący, nie stanowią zwrotu wydatku poniesionego przez Państwa. Zauważyć należy, że otrzymane odszkodowanie z tytułu ubezpieczenia jest realizacją świadczenia wynikającego z postanowień umowy ubezpieczenia, której beneficjentem był Finansujący.
Mając na uwadze powyższe nie mogą Państwo zaliczyć do przychodów wartości odszkodowania i wartości kwoty ze sprzedaży przedmiotu leasingu otrzymanych przez Finansującego i rozliczonych przez niego z pozostałymi zobowiązaniami Państwa Spółki, jak również nie mogą Państwo zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów kwot wynikających z not obciążeniowych. Jako przychód powinni Państwo natomiast rozpoznać nadwyżkę, która została Państwu zwrócona.
Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytań nr 1 i 2 jest prawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności, będących przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo