Interpretacja 0114-KDIP2-2.4010.615.2025.1.KW

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

16 grudnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 15 grudnia 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie ustalenia, że odsetki od detalicznych obligacji skarbowych COI, EDO i TOS nie stanowią przychodów z zysków kapitałowych, o których mowa w art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. b ustawy o CIT.

Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

Przedmiot wniosku

Wnioskodawca wnosi o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie klasyfikacji podatkowej przychodów z oprocentowania posiadanych detalicznych obligacji skarbowych:

• COI – czteroletnie indeksowane oszczędnościowe obligacje skarbowe. Obligacje czteroletnie są obligacjami o zmiennym oprocentowaniu uzależnionym od poziomu inflacji. Oprocentowanie obowiązujące w pierwszym okresie odsetkowym jest wskazane w Liście emisyjnym, natomiast począwszy od drugiego okresu odsetkowego jest ustalane jako suma:

-    inflacji, czyli stopy wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych, przyjmowanej dla 12 miesięcy i ogłaszanej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego miesiącu poprzedzającym pierwszy miesiąc danego okresu odsetkowego), w przypadku ujemnej stopy inflacji do ustalania oprocentowania brana jest wartość zerowa;

-     marży odsetkowej, która jest dla posiadacza obligacji gwarancją, że przyrost oszczędności będzie wyższy od inflacji (i wyższy od zera w przypadku ujemnej stopy inflacji).

Obligacje czteroletnie mają cztery okresy odsetkowe. Odsetki są wypłacane właścicielowi obligacji po każdym pełnym roku oszczędzania.

Po upływie 4 lat od dnia zakupu, kwota równa 100 zł za każdą obligację wraz z należnymi odsetkami za ostatni okres odsetkowy wpływa na konto nabywcy lub pozostaje do odebrania na rachunku rejestrowym.

• EDO – emerytalne dziesięcioletnie oszczędnościowe obligacje skarbowe. Oprocentowanie obowiązujące w pierwszym okresie odsetkowym jest wskazane w Liście emisyjnym, natomiast począwszy od drugiego okresu odsetkowego jest ustalane jako suma:

-    inflacji, czyli stopy wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych, przyjmowanej dla 12 miesięcy i ogłaszanej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w miesiącu poprzedzającym pierwszy miesiąc danego okresu odsetkowego), w przypadku ujemnej stopy inflacji do ustalania oprocentowania brana jest wartość zerowa;

-     marży odsetkowej, która jest dla posiadacza obligacji gwarancją, że przyrost oszczędności będzie wyższy od inflacji (i wyższy od zera w przypadku ujemnej stopy inflacji).

W pierwszym roku (okresie odsetkowym) oprocentowanie jest naliczane od wartości 100 zł, a w kolejnych latach (okresach odsetkowych) od wartości 100 zł powiększonej o odsetki naliczone za poprzedni rok, co znacznie zwiększa zyskowność tej obligacji. Odsetki są wypłacane właścicielowi obligacji w dniu wykupu, czyli po zakończeniu okresu oszczędzania. Po upływie 10 lat od dnia zakupu, kwota równa 100 zł wraz z należnymi odsetkami za każdą obligację wpływa na konto nabywcy lub pozostaje do odebrania na rachunku rejestrowym.

• TOS trzyletnie oszczędnościowe obligacje skarbowe o oprocentowaniu stałym. Oprocentowanie jest stałe z roczną kapitalizacją odsetek. W pierwszym roku (okresie odsetkowym) oprocentowanie jest naliczane od wartości 100 zł, a w kolejnych latach (okresach odsetkowych) od wartości 100 zł powiększonej o odsetki naliczone za poprzedni rok.

Stałe oprocentowanie sprawia, że kupujący obligacje trzyletnie już w momencie zakupu zna wysokość odsetek, jakie otrzyma po trzech latach oszczędzania. Po upływie 3 lat od dnia zakupu, kwota równa 100 zł wraz z należnymi odsetkami za każdą obligację wpływa na konto nabywcy lub pozostaje do odebrania na rachunku rejestrowym.

Wnioskodawca wnosi o potwierdzenie, że przychody z tytułu oprocentowania wskazanych obligacji stanowią przychody z działalności finansowej (inne źródła), a nie przychody z zysków kapitałowych, w rozumieniu art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. b ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tj. z dnia 5 lutego 2025 r. (Dz.U. z 2025 r. poz. 278) dalej: „ustawa o CIT”).

Stan faktyczny i opis zdarzeń przyszłych

X lub dalej: Wnioskodawca jest stowarzyszeniem posiadającym osobowość prawną, prowadzącym działalność statutową oraz gospodarczą w zakresie wspierania przewoźników drogowych.

Wnioskodawca posiada siedzibę w Polsce, jest czynnym podatnikiem VAT, a jego sprzedaż nie jest zwolniona z VAT na podstawie art. 113 ust. 1 i 9 ustawy o VAT. Wnioskodawca jest również polskim rezydentem podatkowym dla celów podatku CIT.

Zgodnie ze Statutem, celem działalności Zrzeszenia jest m.in.:

(...)

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą, w zakresie odpłatnych usług oferowanych przewoźnikom drogowym, przy czym dochód z tej działalności w całości przeznaczany jest na realizację celów statutowych.

Wnioskodawca prowadzi działalność racjonalnie i zgodnie z zasadami dobrej praktyki gospodarczej, dążąc do bezpiecznego lokowania środków finansowych.

W przeszłości Wnioskodawca lokował nadwyżki finansowe w lokatach bankowych. Obecnie, z uwagi na zmianę warunków rynkowych i obniżone oprocentowanie lokat, środki te są lokowane w detaliczne obligacje Skarbu Państwa (COI, EDO, TOS).

Zakup tych obligacji ma charakter oszczędnościowy, a nie inwestycyjny lub spekulacyjny.

Celem nabywania obligacji jest zachowanie wartości środków finansowych i uzyskanie umiarkowanego dochodu w postaci odsetek. Obligacje są, co do zasady, utrzymywane do dnia ich wykupu przez Skarb Państwa, Wnioskodawca nie dokonuje obrotu papierami wartościowymi w sposób profesjonalny.

Pytanie

1.  Czy przychody uzyskiwane przez Wnioskodawcę z tytułu oprocentowania detalicznych obligacji skarbowych COI, EDO i TOS należy klasyfikować jako:

a.  przychody z działalności finansowej (z zysków kapitałowych) w rozumieniu art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. b ustawy o CIT, czy też

b.  przychody z działalności finansowej (z innych źródeł), zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o CIT?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, odsetki od detalicznych obligacji skarbowych COI, EDO i TOS nie stanowią przychodów z zysków kapitałowych, o których mowa w art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. b ustawy o CIT.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy

1.  Charakter prawny obligacji detalicznych

Posiadane przez Wnioskodawcę detaliczne obligacje skarbowe stanowią szczególny typ instrumentu finansowego, zgodnie z art. 101 ust. 1 pkt 2 ustawy o finansach publicznych (Dz.U. 2009 Nr 157, poz. 1240 tj. Dz.U. z 2025 r. poz. 1483), który wskazuje, że skarbowe papiery oszczędnościowe mogą być oferowane między innymi stowarzyszeniom o ile warunki emitowania tak stanowią.

Cytując stanowisko doktryny, podkreślenia wymaga fakt, że wskazane w ww. art. podmioty nie są „aktywnymi uczestnikami profesjonalnego obrotu na rynku finansowym, co łącznie z przewidzianą przez ustawodawcę możliwością wyłączenia tego rodzaju papieru wartościowego z obrotu wtórnego, determinuje jego oszczędnościowy charakter”.(Tak, A. Mikos- Sitek (red.), Ustawa o finansach publicznych. Komentarz, wyd. 17, 2025), co podkreśla ich oszczędnościowy charakter.

Zgodnie z regulacjami w ustawie o finansach publicznych oraz w rozporządzeniu Ministra Finansów w sprawie emisji obligacji skarbowych oferowanych w sprzedaży detalicznej z dnia 3 grudnia 2024 r. (Dz.U. 2010 Nr 237, poz. 1573 tj. Dz.U. z 2024 r. poz. 52), obligacje detaliczne mają charakter oszczędnościowy, a ich celem jest zapewnienie obywatelom i wybranym podmiotom instytucjonalnym możliwości bezpiecznego lokowania środków pieniężnych, a nie uczestnictwa w obrocie kapitałowym czy spekulacyjnym.

2.  Cel nabycia obligacji przez Wnioskodawcę

Wnioskodawca utrzymuje przedmiotowe obligacje wyłącznie w celu ochrony wartości środków pieniężnych przeznaczonych na realizację celów statutowych, nie zaś w celu generowania zysków z różnicy wartości rynkowych. Nie prowadzi działalności inwestycyjnej, nie dokonuje obrotu instrumentami finansowymi, a nabycie obligacji nie ma charakteru spekulacyjnego. W odróżnieniu od obligacji hurtowych czy korporacyjnych, obligacje detaliczne nie są przedmiotem obrotu wtórnego, a jedyną możliwością ich wcześniejszego umorzenia jest wykup przez Skarb Państwa według wartości nominalnej pomniejszonej o określoną opłatę. Posiadanie detalicznych obligacji skarbowych nie wiąże się z uczestnictwem w rynku kapitałowym ani z inwestycją o charakterze spekulacyjnym.

Oznacza to, że przychód z tytułu odsetek od obligacji należy traktować jako wynagrodzenie za czasowe udostępnienie kapitału państwu, a nie jako efekt wzrostu wartości kapitału czy zysku z obrotu instrumentami finansowymi.

3.  Przychody z odsetek od obligacji oszczędnościowych Skarbu Państwa – klasyfikacja podatkowa i wykładnia art. 7b CIT

Art. 7b ustawy o CIT określa źródła przychodów z zysków kapitałowych w sposób zamknięty. Oznacza to, że tylko przychody wprost wymienione w tym artykule mogą być zaliczone do tego źródła. Katalog ten nie obejmuje przychodów o charakterze oszczędnościowym, takich jak odsetki od obligacji skarbowych detalicznych, czy odsetki od lokat bankowych.

Dla pełnej jasności w zakresie klasyfikacji przychodów z odsetek od obligacji oszczędnościowych Skarbu Państwa należy przytoczyć treść art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. b: „Za przychody z zysków kapitałowych uważa się: przychody z papierów wartościowych i pochodnych instrumentów finansowych, z wyłączeniem pochodnych instrumentów finansowych służących zabezpieczeniu przychodów albo kosztów.”

Stosując zasady wykładni językowej, należy wskazać, że art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. b używa sformułowania „przychody z papierów wartościowych i pochodnych instrumentów finansowych”. Przepis nie posługuje się pojęciem „przychodów z praw wynikających z papierów wartościowych”, ani nie wymienia odsetek od papierów wartościowych, obligacji detalicznych Skarbu Państwa jako przychodów z zysków kapitałowych.

Tymczasem w innych punktach art. 7b ust. 1 ustawodawca używa szerszych lub bardziej precyzyjnych sformułowań i wskazuje odsetki expressis verbis, np.:

• art. 7b ust. 1 pkt 1 lit. k – „odsetki od udziału kapitałowego, wypłacane na rzecz wspólnika przez spółkę, o której mowa w art. 1 ust. 3”,
• art. 7b ust. 1 pkt 1 lit. j – „odsetki od pożyczki udzielonej osobie prawnej lub spółce, o której mowa w art. 1 ust. 3, jeżeli wypłata odsetek od takiej pożyczki lub ich wysokość uzależnione są od osiągnięcia zysku przez tę osobę prawną lub spółkę lub od wysokości tego zysku (pożyczka partycypacyjna)”.

Róźnica ta świadczy o tym, że ustawodawca świadomie zawęził zakres regulacji art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. b wyłącznie do przychodów z obrotu papierami wartościowymi i instrumentami pochodnymi, a nie do realizacji praw ubocznych wynikających z ich posiadania, takich jak odsetki.

Skoro ustawodawca wprost wymienia odsetki w innych punktach przepisu, a w art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. b tego nie uczynił, należy uznać, że odsetki od obligacji detalicznych nie mieszczą się w zakresie „przychodów z papierów wartościowych”. Brak odniesienia do odsetek w tym przepisie należy traktować jako świadome ich wyłączenie z kategorii zysków kapitałowych.

Z przepisu tego wynika, że zyski kapitałowe obejmują przychody z papierów wartościowych oraz instrumentów pochodnych, ale jedynie w kontekście obrotu kapitałowego. W przypadku obligacji oszczędnościowych Skarbu Państwa nie zachodzi mechanizm inwestycyjny ani spekulacyjny – oprocentowanie jest z góry ustalone i niezależne od wyników finansowych emitenta.

Art. 7b ust. 1 wskazuje przy tym jedyny wyjątek – pożyczkę partycypacyjną, której oprocentowanie zależy od wyników finansowych pożyczkobiorcy.

Skoro obligacje detaliczne Skarbu Państwa nie spełniają tego warunku, odsetki z nich nie mieszczą się w katalogu przychodów z zysków kapitałowych, lecz powinny być zaliczone do przychodów z działalności finansowej z innych źródeł przychodów.

Wnioskodawca wskazuje, że przychody z oprocentowania detalicznych obligacji skarbowych nie spełniają definicyjnych przesłanek „zysku kapitałowego”, który — zgodnie z powszechnym rozumieniem, a także definicją stosowaną w języku ekonomicznym — oznacza dodatni wynik uzyskany z różnicy między ceną sprzedaży lub wykupu a ceną zakupu instrumentu finansowego (por. Business Insider, Podatek od obligacji – na jakich zasadach należy rozliczyć daninę na rzecz organu podatkowego, 2024).

W języku ekonomicznym pojęcie „zysk kapitałowy” oznacza przysporzenie wynikające ze wzrostu wartości kapitału. Oprocentowanie obligacji nie ma takiego charakteru – stanowi ono przychód odsetkowy, niezależny od zmiany wartości instrumentu.

W przypadku obligacji detalicznych utrzymywanych do dnia wykupu, dochód nie pochodzi z obrotu kapitałem ani ze zmiany wartości rynkowej papieru wartościowego, lecz z realizacji zobowiązania emitenta do zapłaty odsetek.

Z punktu widzenia celowości ustawy, przychody z tytułu odsetek od obligacji detalicznych Skarbu Państwa, które pełnią funkcję oszczędnościową nie mają charakteru inwestycyjnego ani kapitałowego.

Wnioskodawca, lokując swoje wolne środki w nabywanie oszczędnościowych obligacji Skarbu Państwa, nie dokonuje inwestycji kapitałowych. W konsekwencji przychody z tytułu odsetek od obligacji COI, EDO i TOS, które nie są przedmiotem obrotu rynkowego i mają charakter tożsamy z przychodami z tytułu odsetek z lokat bankowych czy pożyczek nie stanowią przychodów z zysków kapitałowych, lecz powinny być klasyfikowane jako przychody z działalności finansowej z innych źródeł przychodów.

Jak już zaznaczono wyżej, jest to katalog zamknięty, w którym zostały wskazane konkretne transakcje gospodarcze kreujące przychód podatkowy z zysków kapitałowych, co oznacza, że wszelkie inne przychody, niewymienione w tym przepisie nie będą zaliczane do tej kategorii przychodów, a co za tym idzie przychody osiągane przez Wnioskodawcę z tytułu z odsetek od obligacji oszczędnościowych Skarbu Państwa nie mieszczą się w katalogu przychodów, które należy zakwalifikować do przychodów z zysków kapitałowych i będą stanowić przychody finansowe z „innych źródeł”, o których mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o CIT.

4.  Praktyka interpretacyjna organów podatkowych

W dotychczasowych interpretacjach indywidualnych (np. interpretacja Dyrektora KIS z 9 października 2024 r., sygn. 0111-KDIB1-1.4010.469.2024.1.AND czy interpretacja Dyrektora KIS z 18 czerwca 2025 r., sygn. 0111-KDIB1-1.4010.224.2025.1.MF) organy podatkowe wielokrotnie wskazywały, że odsetki od instrumentów o charakterze oszczędnościowym takich jak lokaty bankowe czy pożyczki nie stanowią przychodów z zysków kapitałowych, lecz przychody z innych źródeł.

Analogiczna logika powinna mieć zastosowanie do obligacji detalicznych, które pełnią tożsamą funkcję ekonomiczną, bowiem wnioskodawca de facto pożycza swoje pieniądze innemu podmiotowi (osobie prawnej), którą jest Skarb Państwa.

Zdaniem Wnioskodawcy, przychody uzyskiwane z tytułu oprocentowania detalicznych obligacji skarbowych COI, EDO i TOS stanowią przychody z działalności finansowej z innych źródeł przychodów zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o CIT, a nie przychody z zysków kapitałowych w rozumieniu art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. b ustawy o CIT.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Ustawodawca w ustawie z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”) wydzielił odrębne źródło przychodów, tym samym zamieścił w niej katalog, w którym określił listę przychodów alokowanych do źródła przychodów z zysków kapitałowych.

W myśl art. 7 ust. 1 ww. ustawy:

W myśl art. 7 ust. 2 tej ustawy,

Ustawą z dnia 27 października 2017 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz.U. z 2017 r. poz. 2175 z późn. zm.; dalej: „ustawa nowelizująca”), od 1 stycznia 2018 r. przychody podatników tego podatku zostały rozdzielone na dwa źródła:

• z zysków kapitałowych oraz
• z innych źródeł.

Istotą wprowadzonych zmian jest wyodrębnienie źródła przychodów w postaci zysków kapitałowych i oddzielenie dochodów uzyskiwanych z tego tytułu od pozostałych dochodów uzyskiwanych przez podatników podatku dochodowego od osób prawnych.

Stosownie do art. 7b ust. 1 ustawy o CIT,

Przepis art. 7b ust. 1 ustawy o CIT, zawiera zamknięty katalog przychodów, które należy zakwalifikować do przychodów z zysków kapitałowych. Wskazane zostały w nim konkretne transakcje gospodarcze, kreujące przychód podatkowy z zysków kapitałowych, co oznacza, że wszelkie inne przychody, niewymienione w tym przepisie, nie będą zaliczane do tej kategorii przychodów.

Zatem, odmienna kwalifikacja przychodów określonych w art. 7b ust. 1 ustawy o CIT, zarezerwowana jest wyłącznie dla podmiotów wymienionych w art. 7b ust. 2 ustawy o CIT.

Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca jest stowarzyszeniem posiadającym osobowość prawną, prowadzącym działalność statutową oraz gospodarczą w zakresie wspierania przewoźników drogowych.

Wnioskodawca posiada siedzibę w Polsce, jest czynnym podatnikiem VAT, a jego sprzedaż nie jest zwolniona z VAT na podstawie art. 113 ust. 1 i 9 ustawy o VAT. Wnioskodawca jest również polskim rezydentem podatkowym dla celów podatku CIT. Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą, w zakresie odpłatnych usług oferowanych przewoźnikom drogowym, przy czym dochód z tej działalności w całości przeznaczany jest na realizację celów statutowych.

Wnioskodawca prowadzi działalność racjonalnie i zgodnie z zasadami dobrej praktyki gospodarczej, dążąc do bezpiecznego lokowania środków finansowych. Wnioskodawca lokuje nadwyżki finansowe w detaliczne obligacje Skarbu Państwa (COI, EDO, TOS). Zakup tych obligacji ma charakter oszczędnościowy, a nie inwestycyjny lub spekulacyjny.

Celem nabywania obligacji jest zachowanie wartości środków finansowych i uzyskanie umiarkowanego dochodu w postaci odsetek. Obligacje są, co do zasady, utrzymywane do dnia ich wykupu przez Skarb Państwa. Wnioskodawca nie dokonuje obrotu papierami wartościowymi w sposób profesjonalny.

Państwa wątpliwości wiążą się z ustaleniem czy przychody uzyskiwane przez Wnioskodawca z tytułu oprocentowania detalicznych obligacji skarbowych COI, EDO i TOS należy klasyfikować jako:

a.  przychody z zysków kapitałowych w rozumieniu art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. b ustawy o CIT, czy też

b.  przychody z innych źródeł, zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o CIT.

Odnosząc się do Państwa wątpliwości w zakresie klasyfikacji przychodów z odsetek od obligacji oszczędnościowych Skarbu Państwa należy ponownie przytoczyć treść art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. b ustawy o CIT:

Stosując zasady wykładni językowej, należy wskazać, że art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. b używa sformułowania „przychody z papierów wartościowych i pochodnych instrumentów finansowych”. Przepis nie posługuje się pojęciem „przychodów z praw wynikających z papierów wartościowych”, ani nie wymienia odsetek od papierów wartościowych, obligacji detalicznych Skarbu Państwa jako przychodów z zysków kapitałowych.

Ustawodawca zawęził zakres regulacji art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. b wyłącznie do przychodów z obrotu papierami wartościowymi i instrumentami pochodnymi, a nie do realizacji praw ubocznych wynikających z ich posiadania, takich jak odsetki.

Zgodnie z art. 4a pkt 22 ustawy o CIT:

W myśl art. 101 ust. 1 ustawy o finansach publicznych (t. j. Dz.U. 2025, poz. 1483 ze zm.), Skarbowy papier oszczędnościowy jest skarbowym papierem wartościowym oferowanym do sprzedaży:

Jak wskazali Państwo we wniosku Wnioskodawca utrzymuje przedmiotowe obligacje wyłącznie w celu ochrony wartości środków pieniężnych przeznaczonych na realizację celów statutowych, nie zaś w celu generowania zysków z różnicy wartości rynkowych. Nie prowadzi działalności inwestycyjnej, nie dokonuje obrotu instrumentami finansowymi, a nabycie obligacji nie ma charakteru spekulacyjnego. Obligacje detaliczne nie są przedmiotem obrotu wtórnego, a jedyną możliwością ich wcześniejszego umorzenia jest wykup przez Skarb Państwa według wartości nominalnej pomniejszonej o określoną opłatę. Posiadanie detalicznych obligacji skarbowych nie wiąże się z uczestnictwem w rynku kapitałowym ani z inwestycją o charakterze spekulacyjnym.

Państwa zdaniem, przychód z tytułu odsetek od obligacji należy traktować jako wynagrodzenie za czasowe udostępnienie kapitału państwu, a nie jako efekt wzrostu wartości kapitału czy zysku z obrotu instrumentami finansowymi.

Z regulacji art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. b ustawy o CIT wynika, że zyski kapitałowe obejmują przychody z papierów wartościowych oraz instrumentów pochodnych, ale jedynie w kontekście obrotu kapitałowego. W przypadku obligacji oszczędnościowych Skarbu Państwa nie zachodzi mechanizm inwestycyjny ani spekulacyjny – oprocentowanie jest z góry ustalone i niezależne od wyników finansowych emitenta.

Skoro obligacje detaliczne Skarbu Państwa nie spełniają tego warunku, odsetki z nich nie mieszczą się w katalogu przychodów z zysków kapitałowych, lecz powinny być zaliczone do przychodów z działalności z innych źródeł przychodów. Odsetki od obligacji detalicznych Skarbu Państwa pełnią funkcję oszczędnościową, nie mają charakteru inwestycyjnego ani kapitałowego.

Przechodząc do meritum sprawy jak już zaznaczono wyżej, art. 7b ust. 1 ustawy o CIT jest to katalog zamknięty, w którym zostały wskazane konkretne transakcje gospodarcze kreujące przychód podatkowy z zysków kapitałowych, co oznacza, że wszelkie inne przychody, niewymienione w tym przepisie nie będą zaliczane do tej kategorii przychodów, a co za tym idzie przychody osiągane przez Wnioskodawcę z tytułu z odsetek od obligacji oszczędnościowych Skarbu Państwa nie mieszczą się w katalogu przychodów, które należy zakwalifikować do przychodów z zysków kapitałowych i będą stanowić przychody z „innych źródeł”, o których mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o CIT.

W świetle powyższego, przychody uzyskiwane z tytułu oprocentowania detalicznych obligacji skarbowych COI, EDO i TOS stanowią przychody z innych źródeł przychodów zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o CIT, a nie przychody z zysków kapitałowych w rozumieniu art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. b ustawy o CIT.

Tym samym, Państwa stanowisko należało uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy:

·      stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia oraz

·      zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Odnosząc się do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych należy stwierdzić, iż zostały one wydane w indywidualnych sprawach podmiotów, które o ich wydanie wystąpiły, zatem nie są one wiążące dla organu wydającego przedmiotową interpretację.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.