Zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów poniesionych wydatków na objęcie/nabycie Obligacji korporacyjnych/PFR/BGK w myśl art. 16 ust. 1 pkt 8 ustawy o CIT.
Dwie spółki ubezpieczeniowe, będące podmiotami powiązanymi, obejmują i nabywają różne rodzaje obligacji (korporacyjne, emitowane przez Polski Fundusz Rozwoju oraz Bank Gospodarstwa Krajowego) jako część swojej działalności inwestycyjnej. W praktyce dochodzi do sytuacji, w których decydują się one na sprzedaż tych obligacji po cenie niższej niż pierwotna cena nabycia lub objęcia, co wynika z działań zarządzania ryzykiem, takich jak dostosowywanie portfela…
Interpretacja indywidualna - stanowisko nieprawidłowe
Szanowni Państwo,
stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy w sytuacji sprzedaży:
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
19 grudnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie przyjęcia, że Zainteresowani w związku ze sprzedażą Obligacji korporacyjnych/PFR/BGK będą uprawnieni do rozpoznania wydatków na objęcie/nabycie ww. Obligacji jako kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 8 ustawy o CIT.
Treść wniosku jest następująca:
Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
1. Zainteresowany będący stroną postępowania
A. S.A.
2. Zainteresowany niebędący stroną postępowania
B. S.A.
Oddział w Polsce
Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
Charakterystyka Zainteresowanych
Zainteresowany 1 jest spółką akcyjną i polskim rezydentem podatkowym. Spółka na podstawie stosownego zezwolenia prowadzi działalność ubezpieczeniową na terytorium Polski, o której mowa w art. 4 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Dz.U.2024.1526 t.j. z dnia 2025.11.06, dalej: „ustawa o działalności ubezpieczeniowej). Spółka w ramach prowadzonej działalności oferuje szeroki wachlarz życiowych produktów ubezpieczeniowych oferowanych przede wszystkim w kanale (…) przeznaczonych zarówno dla klientów indywidualnych, jak i grupowych. Rok podatkowy Zainteresowanego 1 pokrywa się z rokiem kalendarzowym.
Zainteresowany 2 jest oddziałem zagranicznego przedsiębiorcy - C. S.A. z siedzibą w (...). Oddział prowadzi działalność ubezpieczeniową na terytorium Polski. C. S.A. jest francuskim zakładem ubezpieczeń uprawnionym do prowadzenia działalności w zakresie ubezpieczeń majątkowych, obejmujących ryzyka związane z wypadkami, chorobą, uszkodzeniami pojazdów lądowych, pożarem i żywiołami, innymi szkodami rzeczowymi, odpowiedzialnością cywilną ogólną, ubezpieczeniem kredytu, różnymi stratami finansowymi, ochroną prawną oraz pomocą assistance. Rok podatkowy Zainteresowanego 2 pokrywa się z rokiem kalendarzowym.
Zainteresowani są podmiotami powiązanymi w rozumieniu przepisów ustawy o CIT. Zainteresowani wchodzą w skład jednej z największych międzynarodowych instytucji finansowych na świecie - Grupy X.
W ramach prowadzonej działalności inwestycyjnej (lokacyjnej) przez Zainteresowanych mają miejsce przypadki, gdy Zainteresowani obejmują lub nabywają obligacje emitowane przez różne podmioty. Jednocześnie, obejmowane/nabywane Obligacje stanowią papiery wartościowe w rozumieniu art. 3 pkt 1 na podstawie ustawy z 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi, Dz.U.2024.722 z dnia 2024.05.14 ze zm. (dalej: „ustawa o obrocie instrumentami finansowymi”).
Przez obejmowanie dłużnych papierów wartościowych należy rozumieć ich nabywanie przez Zainteresowanych od emitenta, gdzie Zainteresowani zobowiązują się zapłacić emitentowi cenę emisyjną dłużnych papierów wartościowych (nabycie w ramach tzw. rynku pierwotnego). Dłużne papiery wartościowe mogą być obejmowane przez Zainteresowanych:
Poprzez nabywanie dłużnych papierów wartościowych należy rozumieć ich nabywanie przez Spółkę od ich posiadacza - osoby uprawnionej z dłużnych papierów wartościowych np. obligatariusza (nabycie w ramach tzw. rynku wtórnego). Wskutek nabycia dłużnych papierów wartościowych, Spółka (jako nabywca) staje się właścicielem tych papierów, w zamian za co zobowiązuje się do zapłaty wynagrodzenia (ceny nabycia) na rzecz zbywcy tych dłużnych papierów wartościowych.
Wśród obligacji nabywanych/obejmowanych przez Zainteresowanych występują:
1) Obligacje korporacyjne emitowane przez podmioty do tego upoważnione na podstawie ustawy z dnia 15 stycznia 2015 r. o obligacjach (Dz.U.2025.1667 t.j. z dnia 2025.12.01 ze zm., dalej: „ustawa o obligacjach”). (dalej: „Obligacje korporacyjne”);
2) Obligacje emitowane przez Polski Fundusz Rozwoju S.A. (dalej: „PFR” i „Obligacje PFR”) na podstawie ustawy z dnia 4 lipca 2019 r. o systemie instytucji rozwoju (Dz.U.2024.923 t.j. z dnia 2024.06.24 ze zm., dalej: „ustawa o SIR"), w związku z art. 39p-39w ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz Krajowym Funduszu Drogowym (Dz.U.2025.561 t.j. z dnia 2025.04.28 ze zm., dalej: „ustawa o autostradach płatnych i KFD");
3) Obligacje emitowane przez Bank Gospodarstwa Krajowego (dalej: „BGK”) na podstawie ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o Banku Gospodarstwa Krajowego (Dz.U.2025.503 t.j. z dnia 2025.04.17 ze zm., dalej: „ustawa o BGK”). oraz innych ustaw szczegółowych, na przykład wspomnianej już ustawy o autostradach płatnych oraz KFD (dalej: „Obligacje BGK”).
Obejmując lub nabywając powyższe obligacje, Zainteresowani ponoszą wydatki na objęcie przedmiotowych papierów wartościowych i jako obligatariusze spodziewają się osiągnąć zysk z tytułu wykupu lub sprzedaży obligacji w cenie wyższej niż cena objęcia lub nabycia obligacji. W praktyce gospodarczej zdarzają się jednak przypadki, w których Zainteresowani decydują się na wcześniejszą sprzedaż obligacji. W takich sytuacjach cena uzyskana ze sprzedaży tych obligacji jest niższa od wydatków poniesionych na ich objęcie lub nabycie.
Transakcje sprzedaży po cenie poniżej ceny nabycia są najczęściej elementem zarządzania ryzkiem Zainteresowanych. W szczególności celem tej sprzedaży może być chęć dostosowywania struktury portfela aktywów finansowych do struktury zobowiązań ubezpieczeniowych, co ma ograniczyć ryzyko płynności i ryzyko stopy procentowej. Wystąpienie tych ryzyk może narazić Zainteresowanych na straty finansowe, a podjęcie decyzji o ich wcześniejszej sprzedaży ma te straty ograniczyć. Ponadto Zainteresowani mogą dokonywać takich transakcji w celu zrównoważenia portfela inwestycyjnego, czyli przywrócenia mu struktury zgodnej ze strategią alokacji aktywów, na przykład poprzez zachowanie relacji instrumentów o oprocentowaniu zmiennym do instrumentów stałokuponowych, zachowania duracji portfela zgodnego z założeniami strategii inwestycyjnej lub dopasowania do ustanowionego w polityce inwestycyjnej benchmarku.
Zainteresowani przy nabyciu obligacji nie rozpoznają kosztu uzyskana przychodu z tytułu ich nabycia.
W związku z powyższym Zainteresowani powzięli wątpliwość czy wydatki na nabycie/objęcie Obligacji mogą stanowić dla Zainteresowanych koszty uzyskania przychodów w pełnej wysokości na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 8 ustawy o CIT (Dz.U.2025.278 t.j. z dnia 2025.03.07, dalej: „ustawa o CIT”).
Pytania
1) Czy w sytuacji sprzedaży Obligacji korporacyjnych za cenę sprzedaży niższą niż cena ich objęcia lub nabycia wydatki na objęcie/nabycie tych Obligacji mogą stanowić dla Zainteresowanych koszty uzyskania przychodów na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 8 ustawy o CIT (jako koszty uzyskania przychodów z odpłatnego zbycia papierów wartościowych)?
2) Czy w sytuacji sprzedaży Obligacji PFR za cenę sprzedaży niższą niż cena ich objęcia lub nabycia wydatki na objęcie/nabycie tych Obligacji mogą stanowić dla Zainteresowanych koszty uzyskania przychodów na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 8 ustawy o CIT (jako koszty uzyskania przychodów z odpłatnego zbycia papierów wartościowych)?
3) Czy w sytuacji sprzedaży Obligacji BGK za cenę niższą niż cena ich objęcia lub nabycia wydatki na objęcie/nabycie tych Obligacji mogą stanowić dla Zainteresowanych koszty uzyskania przychodów na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 8 ustawy o CIT (jako koszty uzyskania przychodów z odpłatnego zbycia papierów wartościowych)?
Stanowisko Zainteresowanych
1) Zdaniem Zainteresowanych, Zainteresowani w związku ze sprzedażą Obligacji korporacyjnych będą uprawnieni do rozpoznania wydatków na objęcie/nabycie tychże Obligacji jako kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 8 ustawy o CIT.
2) Zdaniem Zainteresowanych, Zainteresowani w związku ze sprzedażą Obligacji PFR będą uprawnieni do rozpoznania wydatków na objęcie/nabycie tychże Obligacji jako kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 8 ustawy o CIT.
3) Zdaniem Zainteresowanych, Zainteresowani w związku ze sprzedażą Obligacji BGK będą uprawnieni do rozpoznania wydatków na objęcie/nabycie tychże Obligacji jako kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 8 ustawy o CIT.
Stanowisko Zainteresowanych w sprawie
Ad 1 (Obligacje korporacyjne)
Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia przychodów, w wyjątkiem kosztów, które zostały wymienione w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.
Do jednego z takich wydatków wyłączonych z kosztów uzyskania przychodów odnosi się art. 16 ust. 1 pkt 8 ustawy o CIT, które przewiduje, że kosztem uzyskania przychodu nie są wydatki na objęcie lub nabycie udziałów albo wkładów w spółdzielni, udziałów (akcji) oraz papierów wartościowych, a także wydatki na nabycie tytułów uczestnictwa w funduszach kapitałowych, jednak wydatki takie są kosztem uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia tych udziałów w spółdzielni, udziałów (akcji) oraz papierów wartościowych, w tym z tytułu wykupu przez emitenta papierów wartościowych, a także z odkupienia albo umorzenia tytułów uczestnictwa w funduszach kapitałowych, z zastrzeżeniem ust. 7e ustawy o CIT.
Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o obligacjach obligacja jest papierem wartościowym emitowanym w serii, w którym emitent stwierdza, że jest dłużnikiem właściciela obligacji i zobowiązuje się wobec niego do spełnienia określonego świadczenia.
Zważywszy na fakt, że obligacje są papierami wartościowymi, w ocenie Zainteresowanych, zastosowanie do nich znajduje art. 16 ust. 1 pkt 8 ustawy o CIT. Mogą one być więc kwalifikowane jako koszty uzyskania przychodu w momencie ich odpłatnego zbycia. Należy zauważyć, że przepis ten nie przewiduje ograniczeń dotyczących wysokości, w jakiej wydatki na objęcie lub nabycie papierów wartościowych mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodu. W konsekwencji, po stronie Zainteresowanych, prawo to powinno przysługiwać w pełnej wysokości, tj. w wysokości, po której doszło do nabycia/objęcia Obligacji.
Zainteresowani stoją na stanowisku, że prawo do rozpoznania kosztu uzyskania przychodów wynika wprost z literalnego brzmienia powyższego przepisu. Wyraźnie jest w nim mowa o tym, że „wydatki takie są jednak kosztem uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia tych (...) papierów wartościowych". Przepis nie wprowadza żadnych dodatkowych warunków pozwalających uznać poniesione wcześniej koszty za koszty uzyskania przychodów.
Dodatkowym argumentem za stanowiskiem wyrażonym przez Zainteresowanych jest ogólna interpretacja Ministra Finansów Funduszy i Polityki Regionalnej z 26 kwietnia 2021 r. w zakresie ustalenia kosztów uzyskania przychodów z odpłatnego zbycia skarbowych papierów wartościowych na gruncie podatku dochodowego od osób prawnych (sygn. SP4.8203.2.2020; dalej: „Interpretacja Ogólna”). W przywołanej Interpretacji Ogólnej organ interpretacyjny wprost wskazał, że właściwym przepisem dla rozpoznania kosztów podatkowych w związku ze sprzedażą obligacji Skarbu Państwa (które to obligacje są papierami wartościowymi) jest regulacja art. 16 ust. 1 pkt 8 ustawy o CIT. Wprawdzie Interpretacja Ogólna odnosi się do skarbowych papierów wartościowych, jednakże mając na uwadze fakt, iż pod względem konstrukcyjnym obligacje korporacyjne są tożsame z obligacjami skarbowymi, wnioski płynące z tej interpretacji należy odnosić również do obligacji korporacyjnych, w tym również Obligacji będących przedmiotem niniejszego wniosku.
Jednocześnie, w ocenie Zainteresowanych, stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym, nie powinien znaleźć zastosowania art. 16 ust. 1 pkt 39 ustawy o CIT - w myśl którego za koszty uzyskania przychodu nie mogą zostać uznane straty z tytułu odpłatnego zbycia wierzytelności, w tym w sposób określony w art. 12 ust. 1 pkt 7, z wyjątkiem wierzytelności lub jej części, które uprzednio zostały zarachowane jako przychód należny - do wysokości uprzednio zarachowanej jako przychód należny. Przepis ten dotyczy strat z tytułu odpłatnego zbycia wierzytelności, na podstawie wykładni językowej nie może zatem zostać zastosowany do wskazanego w art. 16 ust. 1 pkt 8 ustawy o CIT odpłatnego zbycia papierów wartościowych.
Zainteresowani pragną wskazać, że pojęcia „wierzytelność” oraz „papiery wartościowe” nie są pojęciami tożsamymi. Świadczy o tym fakt, że w ustawie o CIT ustawodawca dokonał rozróżnienia pojęć „wierzytelność” oraz „papiery wartościowe” zarówno w art. 16 dotyczącym kosztów uzyskania przychodu, jak i w art. 7b dotyczącym przychodów.
Art. 7b ustawy o CIT określa zamknięty katalog przychodów kwalifikowanych jako przychód z zysków kapitałowych. Odrębnie zostały uregulowane w nim trzy rodzaje przychodów:
Odrębnie wskazane zostały więc przychody uzyskiwane z tytułu zbycia wierzytelności, a przychodu uzyskiwane z samych papierów wartościowych oraz ich zbycia. Tym samym nie można uznać, że pojęcia „wierzytelności” oraz „papiery wartościowe” są pojęciami tożsamymi na gruncie ustawy o CIT, skoro z założenia racjonalny ustawodawca używa ich w różnym kontekście w przepisach dotyczących tych samych podstawowych pojęć podatkowych (przychodu i kosztów uzyskania przychodów).
W konsekwencji art. 16 ust. 1 pkt 39 ustawy o CIT nie obejmuje swoim zakresem odpłatnego zbycia papierów wartościowych, którymi również są obligacje inne niż obligacje skarbowe.
Dodatkowo należy wskazać, że w ustawie o CIT pojęcie obligacji jest traktowane oddzielnie także od innych instytucji o charakterze dłużnym. Rozróżnienia te występują w następujących artykułach:
Z tych przepisów wynika zatem, że sam ustawodawca zdaje sobie sprawę z odmienności obligacji od pozostałych instytucji prawnych.
Podobnego zdania w kontekście obligacji skarbowych jest Minister Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej w Interpretacji Ogólnej. Organ interpretacyjny stwierdził, że nie jest akceptowalna wykładnia przepisów ustawy o CIT, która prowadziłaby do różnej kwalifikacji tego samego zjawiska gospodarczego lub tej samej instytucji prawnej na gruncie różnych przepisów. Nie jest możliwe, aby skarbowe papiery wartościowe, w tym również obligacje skarbowe, były rozumiane jako jednocześnie obligacja, papier wartościowy, pożyczka i wierzytelność, ponieważ taka kwalifikacja może doprowadzić do niespójnych lub odmiennych skutków podatkowych. Nieuzasadnione byłoby więc twierdzenie, że pojęcie skarbowych papierów wartościowych jest tożsame z pojęciem wierzytelności.
Ponadto relację między art. 16 ust. 1 pkt 8 i art. 16 ust. 1 pkt 39 ustawy o CIT wyraża następujący fragment Interpretacji Ogólne: „Nie ulega wątpliwości, że SPW są papierami wartościowymi w rozumieniu normatywnym (art. 95 ust. 1 ustawy o finansach publicznych). Z tej perspektywy jest oczywiste, że przepis art. 16 ust. 1 pkt 8 obejmuje swoim zakresem przedmiotowym SPW. Nie jest natomiast w pełni przesądzone czy zawarte w przepisie art. 16 ust. 1 pkt 39 pojęcie wierzytelności obejmuje SPW. Pierwszy z przywołanych przepisów dotyczy "wydatków na nabycie papierów wartościowych" i "odpłatnego zbycia tych papierów wartościowych, w tym z tytułu wykupu przez emitenta papierów wartościowych", natomiast drugi przepis odnosi się do "odpłatnego zbycia wierzytelności". Na tym tle nieuzasadnionym byłoby twierdzenie, że pojęcie SPW jest tożsame z pojęciem wierzytelności. Owszem, sądy administracyjne w niektórych wyrokach utożsamiają pojęcia obligacji i wierzytelności na gruncie art. 16 ust. 1 pkt 39, argumentując, iż obligacja inkorporuje (zawiera w sobie) wierzytelność, jednak tutaj - abstrahując od ograniczoności czy specyfiki stanów faktycznych w sprawach rozstrzyganych przez sądy - powstaje uzasadniona wątpliwość, czy nazwany wprost w przepisie prawa podatkowego przedmiot zbycia (tutaj: SPW) można utożsamiać ze składnikiem innej instytucji prawnej (tutaj: wierzytelności inkorporowane w SPW czy z tytułu SPW), nawet jeżeli ów składnik jest kluczowy czy konstytutywny dla tego przedmiotu. Jest to tym bardziej zasadna wątpliwość, że pojęcie wierzytelności w rozumieniu cywilistycznym jest składnikiem każdej umowy cywilno-prawnej, nazwanej i nienazwanej".
Wprawdzie Interpretacja ogólna dotyczy skarbowych papierów wartościowych (co było już podkreślane powyżej), lecz charakter obligacji skarbowych oraz obligacji innych niż obligacje skarbowe jest tożsamy i nie istnieją żadne racjonalne argumenty, które uzasadniałby różnicowanie sytuacji podatkowej nabywcy obligacji skarbowych oraz nabywcy obligacji innych niż obligacje skarbowe, dokonujących odpłatnego zbycia danych obligacji. Każdy rodzaj obligacji inkorporuje w sobie pewne zobowiązania, jednak nie sposób uznać, że tylko z tego tytułu obligacja stanowi wierzytelność, co zresztą potwierdza cytowany powyżej fragment Interpretacji Ogólne. Co prawda, regulacje dotyczące emisji obligacji skarbowych oraz obligacji innych niż obligacje skarbowe znajdują się w różnych ustawach (emisja obligacji skarbowych uregulowana jest w ustawie o finansach publicznych, a emisja obligacji innych niż obligacje skarbowe w ustawie o obligacjach), to jednak regulacje dotyczące obrotu tymi instrumentami uregulowane są już we wspólnej ustawie o obrocie instrumentami finansowymi. Na gruncie przepisów tej ustawy ustawodawca nie dokonuje rozróżnienia obligacji na skarbowe oraz inne niż skarbowe, zbiorczo posługując się pojęciem obligacji, co potwierdza, że konstrukcja obu rodzajów obligacji jest tożsama. Konkludując, różnice w podstawie prawnej dla emisji obligacji oraz przepisów dotyczących emitenta nie powinny zatem wpływać na powstanie odmiennych skutków podatkowych względem instrumentu finansowego, który jest konstrukcyjnie tożsamy. Podobna kwalifikacja powodowałaby, że naruszona zostałaby konstytucyjna zasada równości wobec prawa i równego traktowania przez władze publiczne.
Zastosowanie w tym przypadku art. 16 ust. 1 pkt 39 ustawy o CIT spowodowałoby również brak zachowania równości w traktowaniu podatników będących rezydentami oraz nierezydentami.
Ustawa o CIT przewiduje w art. 17 ust. 1 pkt 50c, że wolne od podatku są dochody osiągnięte przez podatnika, o którym mowa w art. 3 ust. 2, z odsetek lub dyskonta od obligacji:
a) o terminie wykupu nie krótszym niż rok,
b) dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym lub wprowadzonych do alternatywnego systemu obrotu w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub na terytorium państwa będącego stroną zawartej z Rzecząpospolitą Polską umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, której przepisy określają zasady opodatkowania dochodów z dywidend, odsetek oraz należności licencyjnych
- chyba że na moment osiągnięcia dochodu podatnik jest podmiotem powiązanym w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 4 lub w rozumieniu art. 23m ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych z emitentem tych obligacji oraz posiada, bezpośrednio lub pośrednio, łącznie z innymi podmiotami powiązanymi w rozumieniu tych przepisów więcej niż 10% wartości nominalnej tych obligacji.
Zwolnienie to powoduje, że nierezydenci nie są zobowiązani do ustalania kosztów uzyskania przychodu. W sytuacji zatem, w której cena zbycia jest niższa niż historyczna cena nabycia obligacji, strata z tego tytułu, na podstawie art. 7 ust. 3 pkt 1 i 2a ustawy o CIT, nie jest uwzględniana przy ustalaniu faktycznego dochodu do opodatkowania. Inna sytuacja zachodzi w przypadku rezydenta podatkowego, którego dochód ze zbycia obligacji nie podlega analogicznemu zwolnieniu z opodatkowania, i tym samym musi ustalić prawidłowy przychód i koszty podatkowe związane ze sprzedażą obligacji.
Różnicowanie sytuacji podatkowej rezydenta i nierezydenta jest dopuszczalne, ale powinno wiązać się z zachowaniem symetrii między zwolnieniem z opodatkowania nierezydenta oraz opodatkowaniem rezydenta. Jest to możliwe jedynie w sytuacji, gdy rezydent będzie mógł w całości odliczyć koszty uzyskania przychodu z tytułu zbycia obligacji innych niż obligacje skarbowe. W przeciwnym wypadku po raz kolejny naruszona zostanie konstytucyjna zasada równości wobec prawa.
Na tę kwestię zwrócił również uwagę Minister Finansów we wspominanej już Interpretacji Ogólnej w kontekście zwolnienia zawartego w art. 17 ust. 1 pkt 50 ustawy o CIT, który przewiduje zwolnienie dla nierezydentów w wypadku odpłatnego zbycia obligacji skarbowych. Oba zwolnienia, zarówno z punktu 50, jak i z punktu 50c, są do siebie podobne, różnią się przede wszystkim podmiotem emitującym obligacje. Minister zaznaczył, że odejście od systemowej symetrii między opodatkowaniem rezydentów i nierezydentów jest dopuszczalne na podstawie jasno i wyraźnie wyrażonej woli ustawodawcy w treści konkretnego przepisu, do której ustalenia wystarczy wykładnia językowa. W przypadku zastosowania art. 16 ust. 1 pkt 39 ustawy o CIT taka sytuacja nie zajdzie, ponieważ konieczne będzie zastosowanie pozajęzykowej wykładni, aby wykazać, że pojęcie „wierzytelności” i „papierów wartościowych” są pojęciami identycznymi. Ponadto, skorzystanie z wykładni pozajęzykowej wobec przepisu, który jest wyjątkiem od zasady ogólnej, a takim przepisem jest art. 16 względem art. 15 ustawy o CIT, również nie powinno miejsca.
Reasumując, analizując skutki podatkowe sprzedaży wcześniej nabytych lub objętych obligacji innych niż obligacje skarbowe należy odrzucić stanowisko o jednoczesnym stosowaniu art. 16 ust. 1 pkt 8 wraz z art. 16 ust. 1 pkt 39 ustawy o CIT. Analizy skutków podatkowych należy dokonać wyłącznie na gruncie art. 16 ust. 1 pkt 8 ustawy o CIT, z którego treści wynika, że wydatek poniesiony na objęcie lub nabycie obligacji innych niż obligacje skarbowe stanowi koszt uzyskana przychodu w momencie sprzedaży obligacji na rzecz podmiotu trzeciego. Należy wskazać, że w opinii Zainteresowanych wnioski dotyczące skutków podatkowych sprzedaży skarbowych papierów wartościowych przyjęte przez Ministra Finansów w Interpretacji Ogólnej należy rozciągnąć również na obligacje inne niż obligacje skarbowe zważywszy na ich tożsamy charakter.
Z tego względu, w opinii Zainteresowanych, wydatki poniesione na objęcie lub nabycie Obligacji korporacyjnych będą stanowiły koszt uzyskania przychodu w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 8 ustawy o CIT, możliwy do potrącenia z chwilą sprzedaży tych Obligacji na rzecz podmiotu trzeciego w pełnej wysokości.
Ad 2 (Obligacje PFR)
Argumentacja zawarta w punkcie 1 znajduje również zastosowanie w stosunku do Obligacji PFR.
Ponadto, zdaniem Zainteresowanych konieczne jest wskazanie szczególnej relacji, która łączy emitenta Obligacji PFR - PFR oraz emitenta obligacji skarbowych - Skarb Państwa. Z uwagi na relację łączącą te podmioty, podkreślającą tożsamy charakter obligacji skarbowych oraz Obligacji PFR, zdaniem Wnioskodawcy te papiery wartościowe nie powinny w szczególności być odmiennie traktowane na gruncie przepisów ustawy o CIT. PFR jest spółką akcyjną, której akcjonariuszami jest Skarb Państwa (99,87%) oraz Bank Gospodarstwa Krajowego (0,13%). Jej misją jest wspieranie zrównoważonego rozwoju gospodarczego Polski. PFR wykonuje działalność we własnym imieniu i na własny rachunek, jednocześnie realizując zadania powierzone przez organy administracji rządowej, inne jednostki wykonujące zadania publiczne lub jednostki samorządu terytorialnego w związku z sytuacjami kryzysowymi, czy podejmując działania związane z udzielaniem przedsiębiorcom finansowania, stanowiącego pomoc państwa (art. 11 i 12 ustawy o SIR).
Zgodnie ustawą o systemie instytucji rozwoju PFR finansuje inwestycje i przedsięwzięcia w ramach planu rozwoju, o którym mowa w art. 5 pkt 7aa ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz.U.2025.198 t.j. z dnia 2025.02.14) oraz w ramach realizacji rządowego programu udzielania przedsiębiorcom wsparcia finansowego. Plan rozwojowy to dokument, który stanowi podstawę reform i inwestycji publicznych objętych wsparciem ze środków Instrumentu na rzecz Odbudowy i Zwiększania Odporności Unii Europejskiej, do którego stworzenia zobowiązane jest każde państwo członkowskie. Plan odnosi się do takich obszarów jak zielona i cyfrowa transformacja. Rządowy program udzielania wsparcia finansowego wiąże się ze wsparciem przedsiębiorców m.in. w związku ze skutkami COVID-19 (art. 16a i 21aa ustawy o SIR). W każdym przypadku finansowania te są przejawem wsparcia przedsiębiorców przez państwo, które działa przez swoją spółkę - PFR.
PFR w celu zapewnienia finansowanie może m.in. emitować obligację na rynku krajowym i na rynkach zagranicznych. Do emisji obligacji PFR odpowiednio stosuje się art.39p-39w ustawy o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym. Są to przepisy, które tworzą ramy emisji obligacji Banku Gospodarstwa Krajowego na rzecz jego poszczególnych funduszy, na przykład Krajowego Funduszu Drogowego, czy Funduszu Przeciwdziałania COVID-19. W związku z powyższym obligacje emitowane przez PFR są papierami wartościowymi, w których PFR stwierdza, że jest dłużnikiem właściciela takiego papieru i zobowiązuje się wobec niego do spełnienia określonego świadczenia pieniężnego. Oprocentowane są one w postaci dyskonta lub odsetek (art. 39p ust. 1 i 2 ustawy o autostradach płatnych i KFD). Definicja Obligacji PFR jest zatem w znacznym stopniu tożsama z definicją obligacji skarbowych z ustawy o finansach publicznych (art. 100 ustawy), z tą różnicą, że w przypadku w przypadku obligacji skarbowych emitentem obligacji jest bezpośrednio Skarb Państwa, zaś obligacje PFR są de facto emitowane pośrednio przez Skarb Państwa poprzez wykorzystanie spółki państwowej. Należy również podkreślić, że funkcja obu tych rodzajów obligacji jest tożsama - zarówno obligacje PFR, jak i skarbowe papiery wartościowe finansują działalność i inwestycje Rzeczpospolitej Polskiej.
Podobny jest również sposób emisji. Zarówno obligacje skarbowe, jak i Obligacje PFR mogą być sprzedawane przez agenta emisji, którym jest D. S.A. Dealerami obligacji w obu przypadkach są przede wszystkim banki krajowe i państwowe. Podobne są również zasady emisji obligacji. Warunki emisji obligacji PFR wymagają uprzedniej akceptacji ministra właściwego ds. budżetu (art. 39p ust. 2 ustawy o autostradach płatnych i KFD). Zasady emisji obligacji skarbowych są zaś określane w liście emisyjnym przez Ministra Finansów. W rezultacie najczęściej ten sam piastun organu - Minister Finansów, któremu zazwyczaj powierzany jest również dział administracji rządowej dotyczący budżetu - ma wpływ na emisję obu rodzajów obligacji.
Spłata obu rodzajów obligacji jest także zabezpieczana przez Skarb Państwa. W przypadku obligacji skarbowych Skarb Państwa występuje jednocześnie jako dłużnik oraz jako gwarant wykupu obligacji od nabywców i wypłacenia należnych odsetek. Natomiast Obligacje PFR są objęte gwarancją Skarbu Państwa, który jest reprezentowany przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych. Gwarancja jest udzielana przez Skarb Państwa do wysokości 100% pozostających do wypłaty świadczeń pieniężnych wynikających z emitowanych obligacji wraz z odsetkami od tej kwoty i innych kosztów bezpośrednio związanych z obligacjami. Zobowiązanie gwaranta jest bezpośrednie, niezbywalne i niezabezpieczone oraz stoi na równi z wszelkimi innymi, obecnymi lub przyszłymi, istniejącymi zobowiązaniami gwaranta. Zobowiązanie Skarbu Państwa pozostaje w mocy również, gdy dojdzie do upadłości lub otwarcia likwidacji, zaprzestania lub wstrzymania prowadzenia działalności przez PFR, zmiany formy prawnej, podziału lub połączenia PFR czy stwierdzenia nieważności lub bezskuteczności zobowiązań lub brak możliwości egzekucji tych zobowiązań (za: Listem emisyjnym nr 1/2020 PFR S.A. z dnia 27.04.2020 r. w sprawie emisji obligacji Polskiego Funduszu Rozwoju S.A. na realizację „Programu rządowego - tarcza finansowa Polskiego Funduszu Rozwoju dla małych i średnich firm” o terminie wykupu w dniu 29 marca 2024 r. zabezpieczonych gwarancją Skarbu Państwa Rzeczpospolitej Polskiej, https://pfr.pl/document/161 (dostęp: 19.12.2025 r.) . Co prawda, do przedmiotowych gwarancji Ministra Finansów nie stosuje przepisów ustawy z dnia 8 maja 1997 r. o poręczeniach i gwarancjach udzielonych przez Skarb Państwa oraz niektóre osoby prawne, z wyjątkiem stosowanych odpowiednio przepisów dotyczących m.in. egzekucji należności, nie zmienia to jednak faktu, że obligacja PFR jest zabezpieczona przez Skarb Państwa na podstawie ustawy o SIR.
W związku z powyższym, zdaniem Zainteresowanych Obligacje PFR są obligacjami o tym samym charakterze i cechach, co obligacje Skarbu Państwa. W obu przypadkach obligacje te finansują różne aspekty działalność państwa oraz są gwarantowane przez Skarb Państwa. Z tego powodu opinii Zainteresowanych, w przypadku zbycia Obligacji PFR ze stratą art. 16 ust. 1 pkt 39 ustawy o CIT nie będzie miał zastosowania.
Reasumując, analizując skutki podatkowe sprzedaży wcześniej nabytych lub objętych Obligacji PFR należy odrzucić stanowisko o jednoczesnym stosowaniu art. 16 ust. 1 pkt 8 wraz z art. 16 ust. 1 pkt 39 ustawy o CIT. Analizy skutków podatkowych należy dokonać wyłącznie na gruncie art. 16 ust. 1 pkt 8 ustawy o CIT, z którego wynika, że wydatek poniesiony na objęcie lub nabycie Obligacji PFR stanowi koszt uzyskana przychodu w momencie sprzedaży Obligacji PFR na rzecz podmiotu trzeciego. Zdaniem Zainteresowanych wnioski dotyczące skutków podatkowych sprzedaży skarbowych papierów wartościowych przyjęte przez Ministra Finansów w Interpretacji Ogólnej należy zastosować również w odniesieniu do obligacji innych niż obligacje skarbowe z uwagi na ich tożsamy charakter.
Z tego względu, w opinii Zainteresowanych, wydatki poniesione na objęcie lub nabycie Obligacji PFR będą stanowiły koszt uzyskania przychodu w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 8 ustawy o CIT, możliwy do potrącenia z chwilą sprzedaży Obligacji PFR na rzecz podmiotu trzeciego w pełnej wysokości.
Ad 3 (Obligacje BGK)
Argumentacja zawarta w punkcie 1 znajduje również zastosowanie w stosunku do Obligacji BGK.
Dodatkowo, zdaniem Zainteresowanych, jako dodatkowy argument konieczne jest wskazanie szczególnej relacji, która łączy emitenta Obligacji BGK - BGK oraz emitenta obligacji skarbowych - Skarb Państwa. Z uwagi na relację łączącą te podmioty, podkreślającą tożsamy charakter obligacji skarbowych oraz Obligacji BGK, zdaniem Zainteresowanych te papiery wartościowe nie powinny w szczególności być odmiennie traktowane na gruncie przepisów ustawy o CIT.
BGK jest bankiem państwowym w rozumieniu ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe (Dz.U.2024.1646 t.j. z dnia 2024.11.12 ze zm.), utworzonym rozporządzeniem Prezydenta Rzeczpospolitej z dnia 30 maja 1924 r. o połączeniu (fuzji) państwowych instytucji kredytowych w BGK. Jego zadania, zakres działalności oraz organizację określa ustawa o BGK. Jest jedynym tego typu podmiotem w Polsce, należącym w całości do Skarbu Państwa. Głównym celem BGK jest prowadzenie obsługi bankowej aparatu państwowego poprzez m.in. obsługę funduszu utworzonych, powierzonych lub przekazanych BGK przez organy centralne na podstawie odrębnych ustaw, czy też prowadzenie działalności gwarancyjnej lub poręczeniowej w ramach realizacji rządowych programów poręczeniowo-gwarancyjnych lub w imieniu i na rachunek Skarbu Państwa na podstawie ustawy z dnia 8 maja 1997 r. o poręczeniach i gwarancjach udzielonych przez Skarb Państwa oraz niektóre osoby prawne (Dz.U.2024.291 t.j. z dnia 2024.03.01, dalej: „ustawa o poręczeniach SP”), w szczególności dla sektora mikroprzedsiębiorców, małych i średnich przedsiębiorstw. BGK realizuje zatem działania powierzone przez organy centralne albo realizuje działania w imieniu i na rzecz Skarbu Państwa.
Zgodnie z ustawą o BGK, w celu realizacji wybranych programów rządowych BGK może emitować obligacje w kraju i za granicą. W ramach swojej działalności BGK emituje obligacje własne oraz na rzecz funduszy Krajowego Funduszu Drogowego (dalej: „KFD”), Funduszu Przeciwdziałania
COVID-19, Funduszu Pomocy czy Funduszu Wsparcia Sił Zbrojnych. Obligacje własne są papierami dłużnymi emitowanymi przez BGK na własny rachunek w celu realizacji swoich zadań statutowych. Emisja obligacji na rzecz funduszy określona jest w odrębnych ustawach, przykładowo w ustawie o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym. BGK jest uprawniony do zaciągania kredytów, pożyczek lub emitowania obligacji z przeznaczeniem na finansowanie inwestycji realizowanych w ramach programów wieloletnich Rady Ministrów czy spłatę dotychczasowych zobowiązań.
Obligacje emitowane przez BGK na rzecz KFD są papierami wartościowymi, w których BGK stwierdza, że jest dłużnikiem właściciela takiego papieru i zobowiązuje się wobec niego do spełnienia określonego świadczenia pieniężnego. Oprocentowane są one w postaci dyskonta lub odsetek (art. 39p ust. 1 i 2 ustawy o autostradach płatnych i KFD). Przepisy te odpowiednio stosuje się także wobec obligacji emitowanych na rzecz pozostałych funduszy. Definicja Obligacji BGK jest zatem w znacznym stopniu tożsama z definicją obligacji skarbowych z ustawy o finansach publicznych (art. 100 ustawy), z tą różnicą, że w przypadku w przypadku obligacji skarbowych emitentem obligacji jest bezpośrednio Skarb Państwa, zaś obligacje BGK są de facto emitowane pośrednio przez Skarb Państwa poprzez wykorzystanie banku państwowego. Należy również podkreślić, że funkcja obu tych rodzajów obligacji jest tożsama - zarówno obligacje BGK, jak i skarbowe papiery wartościowe finansują działalność i inwestycje Rzeczpospolitej Polskiej.
Spłata obu rodzajów obligacji jest także zabezpieczana przez Skarb Państwa. W przypadku obligacji skarbowych Skarb Państwa występuje jednocześnie jako dłużnik oraz jako gwarant wykupu obligacji od nabywców i wypłacenia należnych odsetek. Natomiast wobec obligacji BGK (zarówno własnych, jak i na rzecz funduszy) Skarb Państwo może udzielać gwarancji i poręczeń, zgodnie z przepisami ustawy o poręczeniach SP. Zobowiązania z tytułu gwarancji stanowią bezpośrednie, niezbywalne i niezabezpieczone zobowiązania gwaranta oraz stoją na równi z wszelkimi innymi istniejącymi, niezabezpieczonymi i niepodporządkowanymi zobowiązaniami gwaranta, obecnymi lub przyszłymi (za: Oświadczenie o udzieleniu gwarancji przez Skarb Państwa Rzeczpospolitej Polskiej do emisji serii IWS0645, https://www.bgk.pl/files/public/Pliki/informacie/Emisje obligacji BGK/Obligacje na rzecz KFD/oswiadczenie IWS0645.pdf (dostęp: 19.12.2025 r.).
Ponadto utrzymanie samych funduszy własnych BGK jest zabezpieczone poprzez przekazywanie przez ministra właściwego ds. finansów publicznych odpowiednich środków. Gwarancja ta ma ten sam status co gwarancja zapewniana przez Skarb Państwa. W związku z tym ekspozycjom wobec BGK przypisuje się wagę ryzyka na zasadach określonych w art. 114 ust. 3 rozporządzenia nr 575/2013 (art. 3 ust. 3 pkt 1 i ust. 3b ustawy o BGK). Zgodnie z tym rozporządzeniem ekspozycjom wobec rządów centralnych i banków centralnych państw członkowskich, denominowanych i finansowanych w walucie krajowej tego rządu centralnego i banku centralnego, przypisuje się zerową wagę ryzyka. Oznacza to zatem, że wszelkim ekspozycjom BGK należy przypisywać analogiczną wagę co skarbowym papierom wartościowym, czyli ekspozycja będąca obligacją BGK na mocy prawa unijnego i polskiego mam nadane dokładnie to samo ryzyko, co skarbowa obligacja emitowana bezpośrednio przez Skarb Państwa, wynoszące 0%.
Zobowiązania oraz uprawnienia nabywców obligacji BGK pozostają również w mocy w przypadku likwidacji BGK lub wstrzymania prowadzenia przez niego działalność, zmiany formy prawnej BGK, podziału lub połączenia BGK z innym podmiotem, zmian w strukturze kapitałowej czy też stwierdzenia nieważności lub bezskuteczności zobowiązań (art. 3 ust. 4 ustawy o BGK).
W tym kontekście obligacji emitowanych przez BGK na rzecz funduszy warto również wskazać na uzasadnienie ustawy z dnia 25 czerwca 2025 r. o zmianie ustawy o obronie Ojczyzny i niektórych ustaw (Dz.U.2025.1014 z dnia 2025.07.28). Ustawa ta wprowadza zmiany do ustawy o obrocie instrumentami finansowymi, które mają umożliwić rejestrowanie nabywców Obligacji BGK emitowanych na rzecz funduszy gwarantowanych przez Skarb Państwa w specjalnie stworzonym do tego celu rejestrze prowadzonym przez agenta. Zapisy w rejestrze będą identyfikować nabywców w obrocie pierwotnym i wtórnym, podobnie jak ma to miejsce w przypadku obligacji skarbowych. Celem zmiany ustawy było dalsze zbliżanie zasad emisji obligacji BGK dokonywanych na rzecz funduszy do zasad emisji obligacji skarbowych, co ma zapewnić jednolitość zasad obrotu odnoszących się do tych papierów wartościowych. Zdaniem autorów uzasadnienia obligacje BGK oraz obligacje skarbowe mają podobną charakterystykę w zakresie poziomu ryzyka dla obligatariuszy jako obligacje skarbowe m.in. z powodu podobnych zasad emisji. Przykładowo warunki emisji obligacji na rzecz funduszy, które są zawarte w liście emisyjnym, wymagają uprzedniej akceptacji ministra właściwego ds. budżetu (art. 39p ust. 2 ustawy o autostradach płatnych i KFD). Podobnie jest w przypadku obligacji skarbowych - z tym wyjątkiem, że to Minister Finansów zobowiązany jest do określenia szczegółowych warunków emisji skarbowych papierów wartościowych poprzez wydanie listu emisyjnego (art. 98 ustawy o finansach publicznych). Podejście autorów uzasadnienia potwierdza, że obligacje BGK są uznawane także przez ustawodawcę za obligacje podobne do obligacji skarbowych.
W związku z powyższym, zdaniem Zainteresowanych Obligacje BGK są obligacjami o tym samym charakterze oraz poziomie ryzyka, co obligacje Skarbu Państwa. W obu przypadkach obligacje te finansują różne aspekty działalność państwa, są gwarantowane przez Skarb Państwa oraz mają zerowy poziom ryzyka nadany na poziomie ustawy. Z tego powodu w opinii Zainteresowanych, w przypadku zbycia Obligacji BGK ze stratą art. 16 ust. 1 pkt 39 ustawy o CIT nie będzie miał zastosowania.
Reasumując, analizując skutki podatkowe sprzedaży wcześniej nabytych lub objętych Obligacji BGK należy odrzucić stanowisko o jednoczesnym stosowaniu art. 16 ust. 1 pkt 8 wraz z art. 16 ust. 1 pkt 39 ustawy o CIT. Analizy skutków podatkowych należy dokonać wyłącznie na gruncie art. 16 ust. 1 pkt 8 ustawy o CIT, z którego wynika, że wydatek poniesiony na objęcie lub nabycie Obligacji BGK stanowi koszt uzyskana przychodu w momencie sprzedaży Obligacji BGK na rzecz podmiotu trzeciego. Zdaniem Zainteresowanych wnioski dotyczące skutków podatkowych sprzedaży skarbowych papierów wartościowych przyjęte przez Ministra Finansów w Interpretacji Ogólnej należy zastosować również w odniesieniu do obligacji innych niż obligacje skarbowe z uwagi na ich tożsamy charakter.
Z tego względu, w opinii Zainteresowanych, wydatki poniesione na objęcie lub nabycie Obligacji BGK będą stanowiły koszt uzyskania przychodu w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 8 ustawy o CIT, możliwy do potrącenia z chwilą sprzedaży tych Obligacji BGK na rzecz podmiotu trzeciego w pełnej wysokości.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie ustalenia, czy w sytuacji sprzedaży:
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”),
przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności:
1) otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe;
2) wartość otrzymanych rzeczy lub praw, a także wartość innych świadczeń w naturze, w tym wartość rzeczy i praw otrzymanych nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie, a także wartość innych nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych świadczeń, z wyjątkiem świadczeń związanych z używaniem środków trwałych otrzymanych przez samorządowe zakłady budżetowe w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych oraz spółki użyteczności publicznej z wyłącznym udziałem jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków od Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków w nieodpłatny zarząd lub używanie.
W myśl art. 12 ust. 3 ustawy o CIT,
za przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, a także za przychody uzyskane z zysków kapitałowych, z wyłączeniem przychodów, o których mowa w art. 7b ust. 1 pkt 1, uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont.
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie definiuje ściśle pojęcia przychodu podatkowego. Ustawodawca ograniczył się w tym zakresie do wskazania w art. 12 ust. 1 ustawy o CIT przykładowych przysporzeń, zaliczanych do tej kategorii. Jednakże z treści art. 12 ustawy o CIT wynika, że pojęcie „przychodu” jest bardzo szerokie i obejmuje m.in. wszystkie otrzymane pieniądze z zastrzeżeniem wyjątków wskazanych w przepisach.
Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy o CIT,
przychodem z odpłatnego zbycia rzeczy, praw majątkowych lub świadczenia usług jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie. Jeżeli jednak cena bez uzasadnionych przyczyn ekonomicznych znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy, praw lub usług, organ podatkowy określa ten przychód w wysokości wartości rynkowej.
Jak stanowi natomiast art. 14 ust. 2 ustawy o CIT,
wartość rynkową, o której mowa w ust. 1, rzeczy, praw majątkowych lub usług określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami, prawami lub usługami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca zbycia albo świadczenia.
W myśl art. 14 ust. 3 ustawy o CIT,
jeżeli wartość wyrażona w cenie określonej w umowie znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy, praw lub usług, organ podatkowy wzywa strony umowy do zmiany tej wartości lub wskazania przyczyn uzasadniających podanie ceny znacznie odbiegającej od wartości rynkowej. W razie nieudzielenia odpowiedzi, niedokonania zmiany wartości lub niewskazania przyczyn, które uzasadniają podanie ceny znacznie odbiegającej od wartości rynkowej, organ podatkowy określa wartość z uwzględnieniem opinii biegłego. Jeżeli wartość określona w ten sposób odbiega co najmniej o 33% od wartości wyrażonej w cenie, koszty opinii biegłego ponosi zbywający albo świadczący usługi.
Odnosząc się do kosztów uzyskania przychodu, wskazać należy na art. 15 ust. 1 ustawy o CIT,
kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.
Definicja kosztów uzyskania przychodów sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu ze źródła przychodu lub realną szansą powstania przychodu podatkowego, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła jego uzyskiwania.
Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy jego poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.
W myśl art. 16 ust. 1 pkt 8 ustawy o CIT,
nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na objęcie lub nabycie udziałów albo wkładów w spółdzielni, udziałów (akcji) oraz papierów wartościowych, a także wydatków na nabycie tytułów uczestnictwa w funduszach kapitałowych; wydatki takie są jednak kosztem uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia tych udziałów w spółdzielni, udziałów (akcji) oraz papierów wartościowych, w tym z tytułu wykupu przez emitenta papierów wartościowych, a także z odkupienia albo umorzenia tytułów uczestnictwa w funduszach kapitałowych, z zastrzeżeniem ust. 7e, w części niezaliczonej w jakiejkolwiek formie do kosztów uzyskania przychodów.
Z kolei zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 39 ustawy o CIT,
nie uważa się za koszty uzyskania przychodów strat z tytułu odpłatnego zbycia wierzytelności, w tym w sposób określony w art. 12 ust. 1 pkt 7, z wyjątkiem wierzytelności lub jej części, które uprzednio zostały zarachowane jako przychód należny - do wysokości uprzednio zarachowanej jako przychód należny.
Jak stanowi art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 15 stycznia 2015 r. o obligacjach (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 708 ze zm.),
obligacja jest papierem wartościowym emitowanym w serii, w którym emitent stwierdza, że jest dłużnikiem właściciela obligacji, zwanego dalej „obligatariuszem”, i zobowiązuje się wobec niego do spełnienia określonego świadczenia.
Powyższe również znajduje potwierdzenie w art. 3 pkt 1 lit. a ww. ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 722 ze zm.),
ilekroć w ustawie jest mowa o papierach wartościowych - rozumie się akcje, prawa poboru w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych (Dz.U. z 2024 r. poz. 18 i 96), prawa do akcji, warranty subskrypcyjne, kwity depozytowe, obligacje, listy zastawne, certyfikaty inwestycyjne, bankowe prawa pochodne w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe (Dz.U. z 2023 r. poz. 2488) i inne zbywalne papiery wartościowe, w tym inkorporujące prawa majątkowe odpowiadające prawom wynikającym z akcji lub z zaciągnięcia długu, wyemitowane na podstawie właściwych przepisów prawa polskiego lub obcego.
Z opisu sprawy wynika, że prowadzą Państwo działalność ubezpieczeniową na terytorium Polski. W ramach prowadzonej działalności inwestycyjnej (lokacyjnej), mają miejsce przypadki, gdy obejmują Państwo lub nabywają obligacje emitowane. Obligacje te stanowią papiery wartościowe.
Przez obejmowanie dłużnych papierów wartościowych należy rozumieć ich nabywanie przez Zainteresowanych od emitenta, gdzie Zainteresowani zobowiązują się zapłacić emitentowi cenę emisyjną dłużnych papierów wartościowych (nabycie w ramach tzw. rynku pierwotnego). Dłużne papiery wartościowe mogą być obejmowane przez Zainteresowanych:
Poprzez nabywanie dłużnych papierów wartościowych należy rozumieć ich nabywanie przez Spółkę od ich posiadacza - osoby uprawnionej z dłużnych papierów wartościowych np. obligatariusza (nabycie w ramach tzw. rynku wtórnego). Wskutek nabycia dłużnych papierów wartościowych, Spółka (jako nabywca) staje się właścicielem tych papierów, w zamian za co zobowiązuje się do zapłaty wynagrodzenia (ceny nabycia) na rzecz zbywcy tych dłużnych papierów wartościowych.
Wśród obligacji nabywanych/obejmowanych przez Zainteresowanych występują:
4) Obligacje korporacyjne emitowane przez podmioty do tego upoważnione na podstawie ustawy z dnia 15 stycznia 2015 r. o obligacjach (Dz.U.2025.1667 t.j. z dnia 2025.12.01 ze zm., dalej: „ustawa o obligacjach”). (dalej: „Obligacje korporacyjne”);
5) Obligacje emitowane przez Polski Fundusz Rozwoju S.A. (dalej: „PFR” i „Obligacje PFR”) na podstawie ustawy z dnia 4 lipca 2019 r. o systemie instytucji rozwoju (Dz.U.2024.923 t.j. z dnia 2024.06.24 ze zm., dalej: „ustawa o SIR") w związku z art. 39p-39w ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz Krajowym Funduszu Drogowym (Dz.U.2025.561 t.j. z dnia 2025.04.28 ze zm., dalej: „ustawa o autostradach płatnych i KFD");
6) Obligacje emitowane przez Bank Gospodarstwa Krajowego (dalej: „BGK”) na podstawie ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o Banku Gospodarstwa Krajowego (Dz.U.2025.503 t.j. z dnia 2025.04.17 ze zm., dalej: „ustawa o BGK”) oraz innych ustaw szczegółowych, na przykład wspomnianej już ustawy o autostradach płatnych oraz KFD (dalej: „Obligacje BGK”).
Obejmując lub nabywając powyższe obligacje, Zainteresowani ponoszą wydatki na objęcie przedmiotowych papierów wartościowych i jako obligatariusze spodziewają się osiągnąć zysk z tytułu wykupu lub sprzedaży obligacji w cenie wyższej niż cena objęcia lub nabycia obligacji. W praktyce gospodarczej zdarzają się jednak przypadki, w których Zainteresowani decydują się na wcześniejszą sprzedaż obligacji. W takich sytuacjach cena uzyskana ze sprzedaży tych obligacji jest niższa od wydatków poniesionych na ich objęcie lub nabycie.
Państwa wątpliwości zgłoszone w pytaniach nr 1-3 dotyczą ustalenia, czy Zainteresowani w związku ze sprzedażą Obligacji korporacyjnych/Obligacji PFR/Obligacji BGK będą uprawnieni do rozpoznania wydatków na objęcie/nabycie tych Obligacji jako koszty uzyskania przychodów w pełnej wysokości na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 8 ustawy o CIT.
Przechodząc na grunt analizowanej sprawy wskazać należy, że treść art. 16 ust. 1 pkt 8 ustawy o CIT, wyraźnie stanowi, że nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na objęcie lub nabycie papierów wartościowych; wydatki takie są jednak kosztem uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia papierów wartościowych, w tym z tytułu wykupu przez emitenta papierów wartościowych.
Zatem wydatki poniesione na nabycie obligacji będą stanowić koszty uzyskania przychodów w momencie sprzedaży lub wykupu przez emitenta na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 8 ustawy o CIT, jednakże nie w pełnej wysokości. Prawo do tego kosztu aktywizuje się dopiero w momencie odpłatnego zbycia papierów wartościowych
Nie można się jednak z Państwem zgodzić, że w przypadku sprzedaży obligacji czy też wykupu obligacji przez emitenta za cenę niższą niż cena ich nabycia będziecie Państwo mieli prawo do zaliczenia do kosztów podatkowych całej kwoty, za którą nabyli Państwo obligacje. Na przeszkodzie temu stoi bowiem przepis art. 16 ust. 1 pkt 39 ustawy o CIT, zgodnie z którym nie uważa się za koszty uzyskania przychodów strat z tytułu odpłatnego zbycia wierzytelności, w tym w sposób określony w art. 12 ust. 1 pkt 7, z wyjątkiem wierzytelności lub jej części, które uprzednio zostały zarachowane jako przychód należny do wysokości uprzednio zarachowanej jako przychód należny.
Zasadność zastosowania w niniejszej sprawie art. 16 ust. 1 pkt 39 ustawy o CIT, wynika przede wszystkim z poniższych okoliczności. Obligacje zaliczają się do papierów wartościowych o charakterze dłużnym.
Przywołany powyżej przepis art. 16 ust. 1 pkt 39 wyraża zasadę, zgodnie z którą strat z tytułu odpłatnego zbycia wierzytelności nie uważa się za koszty uzyskania przychodów. W dalszej części przepisu zawarty jest wyjątek, zgodnie z którym kosztem uzyskania przychodów może być strata z tytułu odpłatnego zbycia wierzytelności, jeżeli wierzytelność ta uprzednio, została zarachowana jako przychód należny do wysokości uprzednio zarachowanej jako przychód należny. Wolą ustawodawcy, który dokonał w tym przepisie swoistego podziału na zbycie wierzytelności uprzednio zarachowanych jako przychód należny i zbycie pozostałych wierzytelności, tylko w tym pierwszym przypadku strata powstała przy zbyciu wierzytelności może stanowić koszt uzyskania przychodów.
W tym miejscu należy wskazać, że główną funkcją wprowadzania do obrotu papierów dłużnych jest pozyskanie kapitału przez emitenta i odpowiednie ulokowanie nadwyżek finansowych przez nabywającego. Innymi słowy, emisja dłużnych papierów wartościowych stanowi jedną z metod pozyskiwania zewnętrznych źródeł finansowania działalności emitenta. Mogą mieć one różne podstawy prawne, a w związku z tym można wśród nich wyróżnić: weksle inwestycyjne, obligacje, bony komercyjne, bony handlowe, itd.
W wyniku emisji obligacji emitent uzyskuje, często długoterminowe źródło finansowania swojej działalności, nabywca zaś lokuje środki pieniężne w celu uzyskania korzyści o charakterze pieniężnym lub niepieniężnym. Istota tych papierów polega bowiem na tym, że emitent poprzez sprzedaż uzyskuje od nabywców określoną kwotę pieniężną, którą jest zobowiązany zwrócić w terminie oznaczonym na danym papierze wartościowym (w sposób i w terminach określonych w warunkach emisji) oraz zapłacić nabywcy papieru wartościowego, określoną kwotę dyskonta lub procent za korzystanie z pieniędzy.
Nie ulega wątpliwości, że obligacje zaliczają się do papierów wartościowych (art. 4 ust. 1 ustawy o obligacjach). Ustawodawca jednoznacznie wskazuje, że jedną z form zbycia papierów wartościowych, a więc także obligacji, jest ich wykup przez emitenta.
Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o obligacjach, obligacja jest papierem wartościowym emitowanym w serii, w którym emitent stwierdza, że jest dłużnikiem właściciela obligacji, zwanego dalej „obligatariuszem”, i zobowiązuje się wobec niego do spełnienia określonego świadczenia. W wyniku emisji obligacji emitent uzyskuje, często długoterminowe, źródło finansowania swojej działalności, nabywca zaś lokuje środki pieniężne w celu uzyskania korzyści o charakterze pieniężnym lub niepieniężnym. Istota tych papierów polega bowiem na tym, że emitent poprzez sprzedaż uzyskuje od nabywców określoną kwotę pieniężną (pewnego rodzaju pożyczkę), którą jest zobowiązany zwrócić w terminie oznaczonym na danym papierze wartościowym (w sposób i w terminach określonych w warunkach emisji) oraz zapłacić nabywcy papieru wartościowego, określoną kwotę dyskonta lub procent za korzystanie z pieniędzy.
Obligacja jest więc nierozerwalnie związana z długiem. Jest to papier wartościowy, który poświadcza istnienie długu. To właśnie szczególna forma - papieru wartościowego - odróżnia ją od pożyczki, która jest również zaciągnięciem długu. Wierzycielem emitenta staje się każdy kolejny posiadacz (nabywca) obligacji.
W wyroku WSA w Warszawie z 24 maja 2017 r. sygn. akt III SA/Wa 1240/16 Sąd stwierdził:
Zdaniem Sądu, obligacja ma charakter pożyczkowy, tym samym wierzytelność inkorporowana w obligacji jest wierzytelnością pożyczkową, którą ta obligacja potwierdza (inkorporuje) i mieści się w pojęciu wierzytelności o jakiej mowa w art. 16 ust. 1 pkt 39 u.p.d.o.p.
Tożsame stanowisko zawarto w wyroku tego samego Sądu z 18 stycznia 2013 r. sygn. akt III SA/Wa 1564/12, w którym czytamy:
(…) nie może budzić wątpliwości, że obligacja jest papierem wartościowym, w którym emitent stwierdza, że jest dłużnikiem wobec właściciela obligacji, zobowiązującym się do spełnienia określonego w obligacji świadczenia. Obligacje zalicza się do kategorii papierów wartościowych dłużnych (papierów wartościowych wierzycielskich). Pomiędzy emitentem obligacji a obligatariuszem zawiązuje się stosunek zobowiązaniowy, do którego należy stosować odpowiednio m.in. przepisy Kodeksu cywilnego o zobowiązaniach (art. 353-534 KC). Obligatariusz jako wierzyciel może żądać od emitenta jako dłużnika, świadczenia określonego w treści obligacji, a emitent powinien to świadczenie spełnić. Innymi słowy, wierzytelności ucieleśnionej w obligacji przysługującej obligatariuszowi odpowiada dług ciążący na emitencie (por. Michał Romanowski, Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck str. 77).
Prawidłowe jest więc stanowisko Ministra Finansów, że obligacja jest nierozerwalnie związana z długiem. Rozumiana natomiast jako papier wartościowy stanowi potwierdzenie istnienia długu. Obligacja stanowi więc potwierdzenie wierzytelności nabywcy obligacji (w stosunku do emitenta) z tytułu zwrotu przekazanej emitentowi od nabywcy obligacji, określonej kwoty pieniężnej.
(…) Skoro więc w przypadku zbycia obligacji mamy do czynienia ze zbyciem wierzytelności pożyczkowej, to zgodzić się należy z Ministrem Finansów, iż ewentualna strata powstała w wyniku zbycia obligacji stanowi stratę, o której mowa w art. 16 ust. 1 pkt 39 u.p.d.o.p. Warto przy tym podkreślić, iż przepis ten nie różnicuje wierzytelności, co wskazuje, że zakres regulacji art. 16 ust. 1 pkt 39 u.p.d.o.p. dotyczy odpłatnego zbycia wszelkich wierzytelności. Jedynie dla celu określenia kosztów uzyskania przychodu, ustawodawca różnicuje wierzytelności stanowiące przedmiot odpłatnego zbycia na wierzytelności zarachowane uprzednio do przychodów należnych na podstawie art. 12 ust. 3 ustawy oraz wierzytelności pozostałe.
Stanowisko zawarte w powyższym orzeczeniu uzyskało także aprobatę Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z 27 maja 2015 r. sygn. akt II FSK 1143/13 stwierdził m.in.:
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można podzielić wywodów skargi kasacyjnej, że obligacje nie mają charakteru pożyczkowego. Jakkolwiek z literalnego brzmienia art. 729 K.c. wynika, że do essentialia negotii umowy pożyczki należy zobowiązanie biorącego pożyczkę do zwrotu tej samej kwoty pieniędzy, to prawo cywilne dopuszcza możliwość zawarcia takiej umowy pod tytułem odpłatnym, a odpłatność może być wyrażana w dowolny sposób (por. W. Popiołek w: K. Pietrzykowski red., Kodeks cywilny, Komentarz, Tom II, Warszawa 1998, str. 306). Rację ma więc sąd pierwszej instancji, że na umowę pożyczki należy patrzeć w szerszym zakresie. Ponadto, co najistotniejsze, umowa emisji obligacji spełnia cechy kredytu, co już przez ten fakt, czyni ją umową zbliżoną do umowy pożyczki pieniężnej (W. Popiołek, op.cit. str. 308; P. Kochański, Polskie prawo o obligacjach, Samorząd Terytorialny 1995, nr 3, str. 37 i nast.) (…).
Nie znajduje uzasadnienia pogląd strony skarżącej, że skoro obligacje jak i papier wartościowy są kategoriami prawnymi, zdefiniowanymi w odrębnych ustawach, a art. 16 ust. 1 pkt 39 u.p.d.o.p. się do nich nie odwołuje, to nie ma podstaw do zastosowania tego przepisu do straty ze zbycia obligacji (…).
Analogiczny pogląd został wyrażony w wyroku WSA w Warszawie z 6 grudnia 2019 r. sygn. akt III SA/Wa 849/19, gdzie dodatkowo stwierdzono:
W odniesieniu do podnoszonej przez skarżącego kwestii, że w obydwu ustawach podatkowych ustawodawca rozróżnia wyraźnie i precyzyjnie skutki podatkowe, które są związane z wierzytelnościami wynikającymi z różnych stosunków zobowiązaniowych od skutków związanych z papierami wartościowymi, należy wskazać, że w treści art. 16 ust. 1 pkt 39 updop, takiego rozróżnienia nie ma. Oznacza to - w ocenie sądu - że dyspozycji tego przepisu podlegają wszelkiego rodzaju wierzytelności, niezależnie od tego czy są powiązane, czy też nie z papierami wartościowymi”. Powyższe orzeczenie uzyskało aprobatę NSA, który w wyroku z dnia 26 stycznia 2023 r. sygn. akt II FSK 1460/20 stwierdził: „Sąd administracyjny pierwszej instancji zasadnie przyjął, że analizowany przepis dotyczy również straty z tytułu zbycia wierzytelności (inkorporowanej w formie obligacji). Nie znajdują, więc uzasadnienia wątpliwości strony wskazującej na przesłanki wynikające z zastosowania art. 16 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.p w sytuacji przyjęcia, iż obligacja jest papierem wartościowym o charakterze dłużnym (skoro właśnie taki charakter dokumentu odpowiada wierzytelności w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 39 tej ustawy).
Tym samym, stwierdzić należy, że obligacja ma charakter pożyczkowy, zatem wierzytelność inkorporowana w obligacji jest wierzytelnością pożyczkową i mieści się w pojęciu wierzytelności wymienionej w art. 16 ust. 1 pkt 39 ustawy o CIT.
Należy odnieść się do art. 720 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1071), zgodnie z którym:
Przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości.
Jakkolwiek z literalnego brzmienia ww. przepisu wynika, że do essentialia negotii umowy pożyczki należy zobowiązanie biorącego pożyczkę do zwrotu tej samej kwoty pieniędzy, to prawo cywilne dopuszcza możliwość zawarcia takiej umowy pod tytułem odpłatnym, a odpłatność może być wyrażana w dowolny sposób (por. W. Popiołek w: K. Pietrzykowski red., Kodeks cywilny, Komentarz, Tom II, Warszawa 1998, str. 306). W związku z powyższym, na umowę pożyczki należy patrzeć w szerszym zakresie. Ponadto, co najistotniejsze, umowa emisji obligacji spełnia cechy kredytu, co już przez ten fakt, czyni ją umową zbliżoną do umowy pożyczki pieniężnej (W. Popiołek, op.cit. str. 308; P. Kochański, Polskie prawo o obligacjach, Samorząd Terytorialny 1995, nr 3, str. 37 i nast.).
W świetle powyższego, nie można zgodzić się z Państwa stanowiskiem dotyczącym pytań 1-3, że „(…) analizując skutki podatkowe sprzedaży wcześniej nabytych lub objętych Obligacji innych niż obligacje skarbowe/Obligacji PFR/Obligacji BGK należy odrzucić stanowisko o jednoczesnym stosowaniu art. 16 ust. 1 pkt 8 wraz z art. 16 ust. 1 pkt 39 ustawy o CIT. Analizy skutków podatkowych należy dokonać wyłącznie na gruncie art. 16 ust. 1 pkt 8 ustawy o CIT, z którego wynika, że wydatek poniesiony na objęcie lub nabycie Obligacji innych niż obligacje skarbowe/Obligacji PFR/Obligacji BGK stanowi koszt uzyskana przychodu w momencie sprzedaży Obligacji innych niż obligacje skarbowe/Obligacji PFR/Obligacji BGK na rzecz podmiotu trzeciego. Wnioski dotyczące skutków podatkowych sprzedaży skarbowych papierów wartościowych przyjęte przez Ministra Finansów w Interpretacji Ogólnej należy zastosować również w odniesieniu do obligacji innych niż obligacje skarbowe z uwagi na ich tożsamy charakter”.
Wskazać należy, że przy ustalaniu wysokości kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 8 ustawy o CIT, muszą Państwo mieć na względzie także przepis art. 16 ust. 1 pkt 39 ww. ustawy, co oznacza, że strata powstała w wyniku sprzedaży obligacji czy wykupu przez emitenta obligacji nie będzie stanowiła kosztu uzyskania przychodów. Kosztem może być tylko ta część wydatku na nabycie obligacji, która odpowiada wysokości przychodu uzyskanego z ich zbycia. Ustawodawca nie przewidział w tym zakresie żadnego wyjątku, który mógłby wyłączać zastosowanie przepisu art. 16 ust. 1 pkt 39 ustawy o CIT w zależności od przyczyn powstania straty.
W tym miejscu wyjaśnić należy, że w interpretacji ogólnej Nr: SP4.8203.2.2020 z 26 kwietnia 2021 r., Minister Finansów, działając na podstawie art. 14a § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, w celu zapewnienia jednolitego stosowania przepisów prawa podatkowego, dokonał ich interpretacji z urzędu w zakresie odpłatnego zbycia bonów i obligacji emitowanych przez Skarb Państwa. Zatem, tematyka objęta wnioskiem w zakresie pytań nr 1-3 przedstawionych we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej nie pokrywa się z zagadnieniem ww. interpretacji ogólnej.
Podkreślić należy, że interpretacje ogólne nie odnoszą się do konkretnych stanów faktycznych (zdarzeń przyszłych) - nie obejmują tym samym sytuacji faktycznej lub prawnej konkretnego podatnika - lecz cechują się abstrakcyjnym i ogólnym odniesieniem do określonych rodzajów sytuacji faktycznych lub prawnych oraz pewnych kategorii adresatów. Z uwagi na ogólnoabstrakcyjny charakter interpretacji ogólnej nie odnosi się ona wprost do indywidualnej/konkretnej sprawy i nie może ona zawierać wszystkich możliwych przypadków, w których będzie miała zastosowanie, a jedynie wyznacza kierunek interpretacji przepisów prawa podatkowego i wskazuje sposób prawidłowego zachowania się podatnika w sytuacji w niej opisanej.
Wobec wyżej wymienionych przepisów prawa podatkowego oraz przedstawionego opisu sprawy stwierdzić należy, że Państwa stanowisko w zakresie pytań nr 1-3 dotyczące ustalenia, czy w sytuacji sprzedaży:
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy
Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanego przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację przez Zainteresowanego, który jest stroną postępowania
A. S.A. (Zainteresowany będący stroną postępowania - art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm. dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 i 14r ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo