Ustalenie czy opłaty ponoszone przez Państwa za użytkowanie składników majątkowych na podstawie umów kwalifikowanych jako leasing operacyjny bądź innych umów, stanowią koszty finansowania dłużnego w rozumieniu art. 15c ust. 12 ustawy o CIT, a co za tym idzie podlegają ograniczeniom wynikającym z art. 15c ust. 1 ustawy o CIT.
Wnioskodawca jest spółką będącą polskim rezydentem podatkowym i podatnikiem CIT, która prowadzi działalność gospodarczą w branży związanej z produktami tradycyjnymi i cyfrowymi oraz platformami edukacyjnymi. Spółka zawiera długoterminowe umowy na używanie składników majątkowych, takich jak samochody osobowe, sprzęt komputerowy, drukarki i biura, kwalifikowane jako leasing operacyjny lub inne umowy najmu, które…
Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe
Szanowni Państwo,
stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
18 grudnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 18 grudnia 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej który dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia czy opłaty ponoszone przez Państwa za użytkowanie składników majątkowych na podstawie umów kwalifikowanych jako leasing operacyjny bądź innych umów, stanowią koszty finansowania dłużnego w rozumieniu art. 15c ust. 12 ustawy o CIT, a co za tym idzie podlegają ograniczeniom wynikającym z art. 15c ust. 1 ustawy o CIT.
Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
Wnioskodawca (dalej również: „Spółka”) jest polskim rezydentem podatkowym, podatnikiem CIT. Spółka prowadzi działalność w branży (...): na rynku (...) w Polsce. Podstawę oferty stanowią tradycyjne i cyfrowe produkty dla wszystkich poziomów (...). Rozwija również platformę (...) oraz prowadzi niepubliczny ośrodek (...), w którym wspiera (...) w rozwoju zawodowym.
Spółka w ramach prowadzonej działalności gospodarczej zawiera umowy na długoterminowe używanie różnych składników majątkowych wykorzystywanych przez Spółkę (dalej: „Składniki majątkowe”), w tym samochodów osobowych (również udostępnianym pracownikom /współpracownikom w celach służbowych i prywatnych), sprzętu komputerowego, drukarek, biura.
Umowy stanową umowy leasingu, umowy najmu długoterminowego (dalej „Umowy”). Składnikami, z których Spółka korzysta na podstawie zawartych Umów (dalej: „Składniki majątkowe”) są m.in. sprzęt komputerowy, drukarki, biuro, samochody osobowe. Celem takiego działania jest m.in. zapewnienie dostępu Spółki do szerokiej gamy floty samochodowej, która jest wykorzystywana w podstawowej działalności gospodarczej Spółki (w tym również udostępniana pracownikom /współpracownikom do realizacji celów służbowych, jak i prywatnych)
Opisane Umowy zawarte przez Spółkę będą kontynuowane w kolejnych latach podatkowych. Ponadto nie jest wykluczone, że Spółka będzie zawierać kolejne Umowy po złożeniu niniejszego wniosku o wydanie interpretacji.
W związku z powyższymi Umowami, Wnioskodawca ponosi i będzie ponosić opłaty z tytułu używania Składników.
W ramach Umów można wyróżnić umowy leasingu, które w świetle ustawy o CIT są i będą kwalifikowane jako leasing operacyjny (umowy te spełniają i będą spełniać przesłanki wynikające z art. 17b ustawy o CIT). Poza powyższymi umowami, w ramach Umów mogą wystąpić również inne umowy obejmujące używanie Składników/umowy najmu Składników, które nie są i nie będą kwalifikowane jako leasing operacyjny na podstawie art. 17b ustawy o CIT, przy czym jednocześnie nie są i nie będą one kwalifikowane jako leasing finansowy w rozumieniu art. 17f ustawy o CIT.
Pytanie
Czy opłaty z tytułu używania Składników majątkowych ponoszone na podstawie Umów kwalifikowanych jako leasing operacyjny na podstawie art. 17b ustawy o CIT lub jako inne umowy obejmujące używanie Składników/umowy najmu Składników niebędące umowami leasingu finansowego w rozumieniu art. 17f ustawy o CIT, w całości lub w jakiejkolwiek części stanowią/będą stanowić koszty finansowania dłużnego w rozumieniu art. 15c ust. 12 ustawy o CIT i w związku z tym podlegają/będą podlegać ograniczeniom wynikającym z art. 15c ustawy o CIT?
Państwa stanowisko w sprawie
Opłaty z tytułu używania Składników majątkowych ponoszone na podstawie Umów kwalifikowanych jako leasing operacyjny na podstawie art. 17b ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 278 ze zm., dalej, „PDOP” lub „ustawa CIT”) lub jako inne umowy obejmujące używanie Składników/umowy najmu Składników niebędące umowami leasingu finansowego w rozumieniu art. 17f ustawy o CIT, nie stanowią/nie będą stanowić w całości lub w jakiejkolwiek części kosztów finansowania dłużnego w rozumieniu art. 15c ust. 12 ustawy o CIT i w związku z tym nie podlegają/nie będą podlegać ograniczeniom wynikającym z art. 15c ustawy o CIT.
Uzasadnienie
Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień poniesienia kosztu.
Regulacje dotyczące kosztów finansowania dłużnego zawiera art. 15c ustawy o CIT, który wprowadza limity w zaliczaniu do kosztów uzyskania przychodów kosztów finansowania dłużnego.
Zgodnie z art. 15c ust. 1 ustawy o CIT, podatnicy, o których mowa w art. 3 ust. 1, są obowiązani wyłączyć z kosztów uzyskania przychodów koszty finansowania dłużnego w części, w jakiej nadwyżka kosztów finansowania dłużnego przekracza wyższą ze wskazanych kwot:
1) kwotę 3 000 000 zł albo
2) kwotę obliczoną według następującego wzoru:
[(P - Po) - (K - Am - Kfd)] × 30%
w którym poszczególne symbole oznaczają:
P - zsumowaną wartość przychodów ze wszystkich źródeł przychodów, z których dochody podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym,
Po - przychody o charakterze odsetkowym,
K - sumę kosztów uzyskania przychodów bez pomniejszeń wynikających z niniejszego ustępu,
Am - odpisy amortyzacyjne, o których mowa w art. 16a-16m, zaliczone w roku podatkowym do kosztów uzyskania przychodów,
Kfd - zaliczone w roku podatkowym do kosztów uzyskania przychodów koszty finansowania dłużnego nieuwzględnione w wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, przed dokonaniem pomniejszeń wynikających z niniejszego ustępu.
W okolicznościach objętych niniejszym wnioskiem o wydanie interpretacji, kluczem do rozstrzygnięcia czy opłaty z tytułu umów leasingu operacyjnego lub umów obejmujących używanie składników majątkowych/umów najmu składników majątkowych niebędących umowami leasingu finansowego w rozumieniu art. 17f ustawy o CIT, podlegają limitowaniu w zaliczeniu ich do kosztów podatkowych jest precyzyjna interpretacja definicji kosztów finansowania dłużnego.
Przez koszty finansowania dłużnego (w świetle art. 15c ust. 12 ustawy o CIT) rozumie się wszelkiego rodzaju koszty związane z uzyskaniem od innych podmiotów, w tym od podmiotów niepowiązanych, środków finansowych i z korzystaniem z tych środków, w szczególności odsetki, w tym skapitalizowane lub ujęte w wartości początkowej środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, opłaty, prowizje, premie, część odsetkową raty leasingowej, kary i opłaty za opóźnienie w zapłacie zobowiązań oraz koszty zabezpieczenia zobowiązań, w tym koszty pochodnych instrumentów finansowych, niezależnie na rzecz kogo zostały one poniesione.
Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie podkreślał, że granice przedmiotowe tej normy prawnej są ściśle uregulowane przez jej pierwszą część. Skoro w treści przepisu mowa jest o korzystaniu ze środków finansowych, a nie o korzystaniu z rzeczy, to opłaty z tytułu leasingu operacyjnego, które są wynagrodzeniem za używanie składnika majątkowego, nie mogą być uznane za koszty finansowania dłużnego, co potwierdza wykładnia literalna przywołanego przepisu.
Takie stanowisko potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 kwietnia 2022 r. (sygn. akt II FSK 2197/19), w którym podkreślił, że „(…) ustawodawca jednoznacznie uregulował granice przedmiotowe normy prawnej wynikającej z treści art. 15c ust. 12 u.p.d.o.p. w pierwszej części tego przepisu. Wprost wskazał bowiem, że pod pojęciem kosztów finansowania dłużnego należy rozumieć wszelkiego rodzaju koszty związane z uzyskaniem środków finansowych i z korzystaniem z tych środków. Skoro w treści wykładanego przepisu mowa jest o korzystaniu ze środków finansowych, a nie o korzystaniu z rzeczy, to znaczy, że pod pojęciem kosztów finansowania dłużnego mieści się tylko leasing finansowy. Otwarty katalog należności przewidziany w art. 15c ust. 12 u.p.d.o.p. dotyczy zatem wyłącznie odsetek i wszelkich innych tytułów prawnych związanych z należnościami za uzyskanie środków finansowych (od wszelkich innych podmiotów) i za korzystanie z tych środków. Część odsetkowa raty leasingowej wymieniona w treści art. 15c ust. 12 u.p.d.o.p. dotyczy w konsekwencji wyłącznie stosownych należności związanych z korzystaniem ze środków finansowych, a nie za korzystanie z rzeczy, bez względu na to, w jaki sposób należności za korzystanie z rzeczy zostały nazwane (udokumentowane) dla potrzeb prawa bilansowego stosowanego przy prowadzeniu ksiąg rachunkowych.”
Należy przy tym zauważyć, że w treści ww. art. 15c ust. 12 ustawy o CIT, jako koszt finansowania dłużnego wymieniona jest m.in. część odsetkowa raty leasingowej. Jednakże wobec braku definicji legalnej tego terminu, zwrot ten należy interpretować z uwzględnieniem pozostałych przepisów ustawy o CIT dotyczących opodatkowania stron umowy leasingu.
Zgodnie z art. 17a pkt 1 ustawy o CIT, przez umowę leasingu rozumie się umowę nazwaną w kodeksie cywilnym, a także każdą inną umowę, na mocy której jedna ze stron, zwana dalej „finansującym”, oddaje do odpłatnego używania albo używania i pobierania pożytków na warunkach określonych w ustawie drugiej stronie, zwanej dalej „korzystającym”, podlegające amortyzacji środki trwałe lub wartości niematerialne i prawne, a także grunty oraz prawo wieczystego użytkowania gruntów. Zgodnie natomiast z art. 7091 Kodeksu cywilnego, przez umowę leasingu finansujący zobowiązuje się, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, nabyć rzecz od oznaczonego zbywcy na warunkach określonych w tej umowie i oddać tę rzecz korzystającemu do używania albo używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony, a korzystający zobowiązuje się zapłacić finansującemu w uzgodnionych ratach wynagrodzenie pieniężne, równe co najmniej cenie lub wynagrodzeniu z tytułu nabycia rzeczy przez finansującego.
W odniesieniu do powyższego należy wskazać, że ustawa o CIT wprowadza dwa odrębne modele rozliczania umów leasingu, powszechnie określane jako leasing operacyjny i leasing finansowy.
Stosownie do art. 17b ust. 1 ustawy o CIT, który reguluje opodatkowanie umów leasingu operacyjnego, opłaty ustalone w umowie leasingu, ponoszone przez korzystającego w podstawowym okresie umowy z tytułu używania środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych stanowią przychód finansującego i odpowiednio w przypadku, o którym mowa w pkt 1, koszt uzyskania przychodów korzystającego, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, jeżeli:
1) umowa leasingu, w przypadku gdy korzystającym nie jest osoba wymieniona w pkt 2, została zawarta na czas oznaczony, stanowiący co najmniej 40% normatywnego okresu amortyzacji, jeżeli przedmiotem umowy leasingu są podlegające odpisom amortyzacyjnym rzeczy ruchome lub wartości niematerialne i prawne, albo została zawarta na okres co najmniej 5 lat, jeżeli jej przedmiotem są podlegające odpisom amortyzacyjnym nieruchomości;
2) umowa leasingu, w przypadku gdy korzystającym jest osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej, została zawarta na czas oznaczony;
3) suma ustalonych opłat w umowie leasingu, o której mowa w pkt 1 lub 2, pomniejszona o należny podatek od towarów i usług, odpowiada co najmniej wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, a w przypadku zawarcia przez finansującego następnej umowy leasingu środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej będących uprzednio przedmiotem takiej umowy odpowiada co najmniej jego wartości rynkowej z dnia zawarcia następnej umowy leasingu; przepis art. 14 stosuje się odpowiednio (ust. 1 omawianego artykułu).
Jak stanowi natomiast art. 17f ust. 1 ustawy o CIT, który odnosi się do opodatkowania leasingu finansowego, do przychodów finansującego, z zastrzeżeniem ust. 3, i odpowiednio do kosztów uzyskania przychodów korzystającego nie zalicza się opłat, o których mowa w art. 17b ust. 1, w części stanowiącej spłatę wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, jeżeli są spełnione łącznie następujące warunki:
1. umowa leasingu została zawarta na czas oznaczony;
2. suma ustalonych w umowie leasingu opłat, pomniejszona o należny podatek od towarów i usług, odpowiada co najmniej wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, a w przypadku zawarcia przez finansującego następnej umowy leasingu środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej będących uprzednio przedmiotem takiej umowy odpowiada co najmniej jego wartości rynkowej z dnia zawarcia następnej umowy leasingu; przepis art. 14 stosuje się odpowiednio;
3. umowa zawiera postanowienie, że w podstawowym okresie umowy leasingu:
a) odpisów amortyzacyjnych dokonuje korzystający, w przypadku gdy nie jest osobą wymienioną w lit. b, albo
b) finansujący rezygnuje z dokonywania odpisów amortyzacyjnych, w przypadku gdy korzystającym jest osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej.
Uwzględniając powyższe regulacje, istota leasingu operacyjnego na gruncie ustawy o CIT polega na odpłatnym korzystaniu z rzeczy stanowiącej własność leasingodawcy, przy czym całość opłat uiszczanych przez korzystającego stanowi wynagrodzenie za korzystanie z przedmiotu leasingu. Na gruncie przywołanych regulacji, w kontekście leasingu operacyjnego, „ponoszenie opłat” nie jest zatem związane z uzyskaniem od leasingodawcy jakichkolwiek środków finansowych, co jest warunkiem koniecznym dla objęcia ich regulacją z art. 15c ust. 12 ustawy o CIT. Konstrukcja ta jest zatem zbliżona do umowy najmu lub umowy dzierżawy.
Ponadto z powyższych regulacji wynika, że w przypadku leasingu finansowego, rata leasingowa jest rozdzielana na dwie części: kwotę odpowiadającą spłacie wartości początkowej przedmiotu leasingu, która pozostaje neutralna podatkowo, oraz część przewyższającą tę wartość, traktowaną jako przychód po stronie finansującego oraz koszt uzyskania przychodu po stronie korzystającego. Natomiast przy leasingu operacyjnym taki podział nie występuje - cała rata leasingowa stanowi odpowiednio przychód finansującego oraz koszt podatkowy korzystającego.
W przypadku zatem leasingu operacyjnego, regulacje podatkowe identyfikują jedynie opłatę za korzystanie z rzeczy (wynagrodzenie za używanie), bez jej rozbicia na część kapitałową i odsetkową. W konsekwencji, przy kwalifikacji umowy jako leasing operacyjny dla celów podatkowych, wyodrębnianie wówczas tzw. „części odsetkowej raty leasingowej” (wprost wymienionej w art. 15c ust. 12 ustawy o CIT) nie znajduje oparcia w przepisach.
Zwrot „część odsetkowa raty leasingowej” należy interpretować zatem z uwzględnieniem wyraźnego rozróżnienia leasingu finansowego i leasingu operacyjnego przewidzianego w ustawie o CIT. Mając natomiast na względzie zasady opodatkowania leasingu wynikające z obowiązujących przepisów, należy przyjąć, że określenie to odnosi się do tej części raty leasingowej, która przewyższa wartość początkową środka trwałego lub wartości niematerialnych i prawnych w przypadku leasingu finansowego, o którym mowa w art. 17f ustawy o CIT.
Powyższe stanowisko potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 marca 2023 r., sygn. akt II FSK 1956/20 wskazując, że „(…) w przypadku leasingu kwalifikowanego na gruncie przepisów podatkowych do tzw. leasingu operacyjnego (…) próba wyodrębnienia z opłat „części odsetkowej raty leasingowej” stanowiłaby zabieg sztuczny, niewynikający z przepisów, gdyż regulacje podatkowe w tzw. leasingu operacyjnym identyfikują jedynie opłatę za korzystanie z rzeczy, bez określania poszczególnych elementów kalkulacyjnych tej opłaty. Opłat tych nie można w części uznać za koszty finansowania dłużnego, gdyż ich ponoszenie nie jest związane z uzyskaniem od leasingodawcy jakichkolwiek środków finansowych, a przez to również owe opłaty nie dotyczą korzystania ze środków finansowych. (…) Tym samym wyłączenie z kosztów uzyskania przychodów przewidziane w art. 15c ust. 1 u.p.d.o.p. w zakresie kosztów finansowania dłużnego dotyczy uzyskania od innych podmiotów, w tym od podmiotów niepowiązanych, środków finansowych oraz korzystania z tych środków finansowych. Brak jest natomiast podstaw do wniosku, że art. 15c ust. 1 i ust. 12 u.p.d.o.p. dotyczą należności za korzystanie z rzeczy.” Podobnie uznał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 października 2023 r., sygn. akt II FSK 396/21.
Zatem w ocenie Wnioskodawcy opłat z tytułu umów leasingu operacyjnego określonego w art. 17b ustawy o CIT lub innych umów długoterminowego używania składników majątkowych niebędących umowami leasingu finansowego w rozumieniu art. 17f ustawy o CIT, nie można traktować jako kosztów finansowania dłużnego. W szczególności bowiem umowy te nie wiążą się z pozyskaniem środków pieniężnych od leasingodawcy, co stanowi warunek objęcia danego wydatku reżimem art. 15c ust. 12 ustawy o CIT.
Wnioskodawca pragnie również podkreślić, że wykładnia literalna, wyłączająca leasing operacyjny spod reżimu art. 15c ustawy o CIT, znajduje pełne potwierdzenie w wykładni celowościowej, związanej z implementacją prawa unijnego do polskiego porządku prawnego.
Należy bowiem podkreślić, że znowelizowane przepisy art. 15c ustawy o CIT, zostały wprowadzone ustawą z dnia 27 października 2017 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz.U. z 2017 r. poz. 2175), z mocą obowiązującą od 1 stycznia 2018 r.
W uzasadnieniu projektu tej nowelizacji wskazano jednoznacznie, że zmiana polegająca na ograniczeniu wysokości odliczanych odsetek (kosztów finansowania dłużnego) stanowi implementację Dyrektywy Rady (UE) 2016/1164 z dnia 12 lipca 2016 r. ustanawiającej przepisy mające na celu przeciwdziałanie praktykom unikania opodatkowania, które mają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego (dalej jako: „Dyrektywa ATAD”).
Z kolei Dyrektywa ATAD wyjaśniając pojęcie „koszty finansowania zewnętrznego” posługuje się zwrotem „element odsetkowy finansowania w przypadku płatności z tytułu leasingu finansowego” (art. 2 pkt 1 tej dyrektywy).
Zatem uwzględniając racjonalność ustawodawcy, cel nowelizacji art. 15c ustawy o CIT oraz bezpośrednie odwołanie w tym zakresie do regulacji unijnych w uzasadnieniu do ww. ustawy zmieniającej, należy uznać, że określenie „część odsetkowa raty leasingowej”, o którym mowa w art. 15c ust. 12 ustawy o CIT, odnosi się wyłącznie do leasingu finansowego w rozumieniu art. 17f ustawy o CIT.
Skoro zmiana art. 15c ustawy o CIT miała na celu dostosowanie prawa krajowego do przepisów unijnych oraz realizację obowiązku implementacji Dyrektywy ATAD, zasadne jest również przyjęcie w tym zakresie interpretacji spójnej z regulacjami prawa Unii Europejskiej i w konsekwencji uznanie, że opłaty ponoszone z tytułu używania składników majątkowych na podstawie umów leasingu operacyjnego nie mieszczą się w zakresie art. 15c ust. 12 ustawy o CIT.
W tym kontekście istotne pozostaje stanowisko wyrażone w orzecznictwie, w szczególności w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 17 grudnia 2020 r., sygn. akt I SA/Łd 496/20, w którym wskazano, że „Wykładnia tych przepisów wymagała ich konfrontacji z zapisami Dyrektywy Rady (UE) 2016/1164 (ATAD), której stanowiły implementację. Istotne rozbieżności w odczytaniu ich treści przez podatnika i organ wskazują na ich niejednoznaczność. W takiej sytuacji, należało dać pierwszeństwo zapisom Dyrektywy, jako stanowiącym źródło kontrowersyjnych uregulowań krajowych. Ujawniona niespójność interpretowanych przepisów wskazuje na ich wadliwą implementację lub co najmniej niewłaściwą wykładnię organu. Wobec budzących wątpliwości zapisów ustawy, należało - zgodnie z art. 2a Ordynacji podatkowej - uwzględnić wykładnię przepisów kierując się zasadą "in dubio pro tributario".”
Niezależnie od powyższej argumentacji odnoszącej się do rozumienia pojęcia „kosztów finansowania dłużnego” na gruncie wykładni literalnej analizowanych przepisów oraz wykładni celowościowej odnoszącej się do podstaw ich wprowadzenia należy również wskazać, że na prawidłowość stanowiska Wnioskodawcy nie może mieć wpływu ewentualna klasyfikacja umowy leasingu dla potrzeb prawa bilansowego, tj. czy jest ona kwalifikowana jako leasing finansowy.
Należy bowiem zauważyć, że zasadniczo regulacje bilansowe nie przesądzają o kwalifikacji podatkowej zdarzeń gospodarczych (w tym zakresie prawo podatkowe pozostaje autonomiczne). Pomiędzy prawem bilansowym a podatkowym występuje jedynie związek o charakterze techniczno -formalnym, ograniczający się do korzystania z tej samej ewidencji księgowej. Przepisy regulujące zasady rachunkowości określają sposób prowadzenia ksiąg rachunkowych, jednak nie mogą rozstrzygać, które wydatki stanowią koszty uzyskania przychodów dla celów podatkowych. Odwołanie do przepisów bilansowych może mieć zastosowanie tylko wtedy, gdy ustawodawca podatkowy wprost posługuje się takim zabiegiem. W przypadku pojęcia „części odsetkowej raty leasingowej” (którym posłużono się w art. 15c ust. 12 ustawy o CIT) takiego odesłania nie przewidziano, co oznacza, że posługiwanie się regulacjami bilansowymi dla potrzeb interpretacji tego pojęcia nie znajduje uzasadnienia.
Zatem w ocenie Wnioskodawcy, przedstawione argumenty prowadzą do wniosku, że opłaty z tytułu używania Składników majątkowych ponoszone na podstawie Umów kwalifikowanych jako leasing operacyjny na podstawie art. 17b ustawy o CIT lub jako inne umowy obejmujące używanie Składników/umowy najmu Składników niebędące umowami leasingu finansowego w rozumieniu art. 17f ustawy o CIT, nie stanowią/nie będą stanowić w całości lub w jakiejkolwiek części kosztów finansowania dłużnego w rozumieniu art. 15c ust. 12 ustawy o CIT i w związku z tym nie podlegają /nie będą podlegać ograniczeniom wynikającym z art. 15c ustawy o CIT.
Powyższe potwierdzają ponadto interpretacje indywidualne Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej:
a) z dnia 15 października 2025 r., sygn. 0111-KDIB1-1.4010.440.2025.1.SG: „W treści art. 15c ust. 12 ustawy o CIT, ustawodawca wskazał, że pod pojęciem kosztów finansowania dłużnego należy rozumieć wszelkiego rodzaju koszty związane z uzyskaniem środków finansowych i z korzystaniem z tych środków. Część odsetkowa raty leasingowej wymieniona w tym przepisie dotyczy wyłącznie opłat związanych z korzystaniem ze środków finansowych, a nie z korzystaniem z rzeczy. Ograniczeniom wynikającym z art. 15c ust. 1 ustawy o CIT powinny zatem podlegać jedynie płatności części odsetkowej z tytułu leasingu finansowego (jako formy finansowania), a nie leasingu operacyjnego (jako formy odpłatnego udostępnienia przedmiotu leasingu), przy czym bez znaczenia pozostaje sposób w jaki należności za korzystanie z rzeczy zostały nazwane (udokumentowane) dla potrzeb prawa bilansowego stosowanego przy prowadzeniu ksiąg rachunkowych. Skoro więc w treści interpretowanego przepisu nie ma mowy o korzystaniu z rzeczy, to opłaty te (ani części tych opłat) - które na gruncie przepisów ustawy o CIT kwalifikowane są jako leasing operacyjny - nie stanowią kosztów finansowania dłużnego w rozumieniu art. 15c ust. 12 ustawy o CIT, a co za tym idzie nie podlegają ograniczeniom wynikającym z art. 15c ust. 1 tej ustawy. Kwota tych opłat nie wpłynie w żaden sposób na wykorzystanie, czy wyznaczenie limitów zawartych w tych regulacjach.”
b) z dnia 28 października 2024 r., sygn. 0111-KDIB2-1.4010.491.2024.2.AG.
c) z dnia 24 października 2024 r., sygn. 0114-KDIP2-2.4010.452.2024.1.SP.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy:
W odniesieniu do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych i wyroków sądów należy stwierdzić, że zostały wydane w indywidualnych sprawach podmiotów i nie wiążą w sprawie będącej przedmiotem wniosku. Zostały wydane w określonym stanie faktycznym i w tych sprawach rozstrzygnięcia w nich zawarte są wiążące, nie mogą one zatem przesądzać o niniejszym rozstrzygnięciu. Natomiast organy mimo, że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkują się wydanymi rozstrzygnięciami organów podatkowych oraz wyrokami sądów administracyjnych, to nie mają możliwości zastosowania ich wprost z tego powodu, że nie stanowią one materialnego prawa podatkowego. Każdą sprawę organ jest zobowiązany rozpatrywać indywidualnie.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo