Spółka z o.o. prowadząca klub sportowy z nauką pływania nabyła kampera o DMC poniżej 3,5 tony, zarejestrowanego jako pojazd specjalny o przeznaczeniu kempingowym. Kamper służy jako mobilne biuro i miejsce noclegowe dla zarządu i trenerów podczas wyjazdów na zajęcia w różnych lokalizacjach, w tym za granicą. Pojazd został zmodyfikowany, nie ma przegrody między kabiną a częścią użytkową,…
Interpretacja indywidualna - stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe
Szanowni Państwo,
stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych w zakresie:
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
29 grudnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 29 grudnia 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej który dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie skutków podatkowych uznania samochodu typu kamper jako za samochodu osobowego, tj. prawa i wysokości dokonywania odpisów amortyzacyjnych oraz możliwości zaliczenia 75% wydatków eksploatacyjnych do kosztów uzyskania przychodów Spółki.
Uzupełnili go Państwo pismem z 17 lutego 2026 r. (wpływ 17 lutego 2026 r.) - w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego
Wnioskodawcą jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej Wnioskodawca lub Spółka). Spółka została zarejestrowana w rejestrze przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego dnia (…) 2018 r. Posiada status polskiego rezydenta podatkowego w rozumieniu ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: „ustawa o CIT”) i posiada nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce.
Spółka została utworzona i funkcjonuje w celu prowadzenia działalności gospodarczej, w ramach której prowadzi klub sportowy, który w przeważającej mierze realizuje zajęcia nauki pływania. Zgodnie z informacjami ujawnionymi w KRS oraz klasyfikacją PKD, przedmiotem działalności Wnioskodawcy jest: (…)
Wnioskodawca w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, świadczy usługi prowadzenia zajęć sportowych, w tym w szczególności nauki pływania. Co do zasady, oferta Spółki kierowana jest do klienta lokalnego, niemniej jednak Wnioskodawca, przygotowuje również sportowców pół-profesjonalnych oraz profesjonalnych, za pomocą swojej kadry trenerskiej oraz prowadzi zajęcia pływania na otwartych zbiornikach wodnych zarówno w kraju jak i za granicą.
W wypadku, w którym, Wnioskodawca, przygotowuje profesjonalistów do zawodów lub prowadzi zajęcia na otwartych zbiornikach wodnych treningi oraz zajęcia odbywają się na terenie całego kraju oraz w innych państwach członkowskich UE. Jak wskazano wyżej, przygotowania, treningi oraz zajęcia, realizowane są przy pomocy kadry trenerskiej Spółki.
Zarząd Spółki kieruje pracami wszelkich działań Spółki, od zajęć dla niemowląt prowadzonych na terenie (...), po przygotowania profesjonalistów do zawodów, np. w Hiszpanii lub w innym państwie członkowskim (gdy w Polsce nie ma warunków do prowadzenia zajęć na otwartych zbiornikach wodnych). Często zdarzają się sytuacje, w których Zarząd Spółki nadzoruje cały proces przygotowawczy zawodników oraz członków klubu lub jakości zajęć pływania na otwartych zbiornikach, w miejscu, w którym się odbywają, z dala od głównego ośrodka operacji Spółki - niekiedy, musi przebywać poza siedzibą Spółki, przez nawet kilka tygodni na raz.
Z wyżej wymienionych względów Spółka zdecydowała się na nabycie pojazdu typu kamper (dalej Kamper), dzięki któremu zarząd Wnioskodawcy, będzie mógł kontynuować, koordynację działań Spółki, przebywając z dala od jej siedziby, mając dostęp do wymaganych do prowadzenia działalności Spółki urządzeń technicznych oraz jej dokumentacji - co umożliwia kierowanie klubem sportowym, z miejsca odległego od siedziby Spółki.
Kamper stanowi pojazd mechaniczny, umożliwiający Wnioskodawcy jak i jego trenerom, swobodne poruszanie się pomiędzy punktami, w których w danym momencie trenerzy przygotowują zawodników/członków klubu, lub prowadzone są zajęcia na otwartych zbiornikach. Kamper pełni funkcję mobilnego biura Wnioskodawcy, za pomocą którego, jest on w stanie realizować cały proces działalności poza siedzibą Wnioskodawcy.
Kamper przystosowany jest do podróżowania, jak i do spania, posiada również część dzienną, w której znajduje się stół, który wykorzystywany jest jako biurko wykorzystywane przez Zarząd do kierowania pracami klubu. Kamper został również wyposażony w drukarkę oraz urządzenia zezwalające na połączenie do sieci Wi-Fi. Dodatkowo, Kamper został zbudowany od podstaw w oparciu o wytyczne Wnioskodawcy, dlatego też posiada m. in. wzmocniony układ elektryczny, pozwalający na swobodną pracę.
W kamperze, poza miejscem, umożliwiającym kierowaniem działalnością Spółki, znajduje się również przestrzeń sypialniana, kuchnia oraz łazienka, która umożliwia nie tylko pracę, ale i również zakwaterowanie, w czasie, w którym przedstawiciel Wnioskodawcy, zmuszony jest do wykonywania czynności spoza siedziby.
Kamper, został zbudowany w oparciu o pojazd marki (…). Przy przystosowaniu pojazdu do spełniania funkcji Kampera, przeszedł on liczne modyfikacje, które w pełni zmieniły jego właściwości, stanowi on bowiem pojazd umożliwiający zakwaterowanie.
Masa własna pojazdu nie przekracza 3,5 tony. Kamper zarejestrowany jest jako samochód specjalny o przeznaczeniu kempingowym - co wskazane jest w jego dowodzie rejestracyjnym.
W momencie składania wniosku, zakończyła się tocząca się wobec Spółki kontrola celno-skarbowa prowadzona przez Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego (...). Powyższa kontrola toczyła się, jednakże przestrzegania przepisów ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług za okres od 1 stycznia 2021 r. do 31 grudnia 2024 r.
Uzupełnienie do doprecyzowanie opisu stanu faktycznego
Kamper stanowi środek trwały Wnioskodawcy. W wyniku przeróbek konstrukcyjnych pojazdu, nie posiada przegrody oddzielającej kabinę od części użytkowej. Dodatkowo zgodnie z dowodem rejestracyjnym pojazd przeznaczony jest do przewozu dwóch osób. Pojazd nie będzie wynajmowany na rzecz osób trzecich.
Koszty eksploatacyjne kampera, to przede wszystkim:
1) wydatki związane z okresowymi badaniami technicznymi,
2) wydatki związane z serwisami pojazdu, w tym przeglądy, naprawy techniczne i wymiany części eksploatacyjnych,
3) wydatki związane z nabyciem i zmianą opon,
4) wydatki związane z nabyciem polisy AC i OC,
5) wydatki związane z nabyciem paliwa i innych płynów,
6) wydatki związane z myciem i utrzymaniem pojazdu w czystości,
7) wydatki związane z opłatami za przejazdy i parkingowymi.
W ocenie Wnioskodawcy pomiędzy wydatkami ponoszonymi w związku z użytkowaniem Kampera a osiąganiem przychodów oraz zachowaniem i zabezpieczeniem źródła przychodów może zachodzić zarówno bezpośredni, jak i pośredni związek przyczynowo skutkowy.
Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wskazanych w art. 16 ust. 1 ustawy. Ocena istnienia takiego związku powinna być dokonywana z uwzględnieniem specyfiki prowadzonej działalności oraz całokształtu okoliczności faktycznych.
W przedstawionym stanie faktycznym Spółka prowadzi działalność polegającą na organizowaniu zajęć sportowych, w tym treningów oraz przygotowań zawodników, które odbywają się nie tylko na terenie m.st. Warszawy, lecz również w innych częściach kraju oraz poza jego granicami, w szczególności na otwartych akwenach. Realizacja tych usług stanowi istotny element działalności Spółki oraz źródła uzyskiwanych przez nią przychodów.
Zdaniem Wnioskodawcy bezpośredni związek wydatków na użytkowanie Kampera z przychodami mógłby przejawiać się w tym, że:
Jednocześnie, w ocenie Wnioskodawcy, pośredni związek mógłby polegać na tym, że:
Wnioskodawca wskazuje, że wydatki te - przy uwzględnieniu charakteru działalności polegającej na prowadzeniu zajęć w różnych lokalizacjach - mogą być postrzegane jako racjonalne i funkcjonalnie powiązane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Nie mają one charakteru wydatków oderwanych od działalności, lecz pozostają z nią w związku organizacyjnym i funkcjonalnym.
W konsekwencji, w ocenie Wnioskodawcy, wydatki ponoszone w związku z użytkowaniem Kampera mogą spełniać przesłanki określone w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, o ile zostanie uznane, że w konkretnych okolicznościach pozostają w adekwatnym związku z osiąganiem przychodów lub z zachowaniem i zabezpieczeniem ich źródła.
Co do zasady Kamper wykorzystywany będzie dla celów związanych z prowadzoną przez Wnioskodawcę działalnością gospodarczą, niemniej jednak nie jest wykluczonym wykorzystywanie go w celach prywatnych.
Zadania, wykonywane przez zarząd Wnioskodawcy, z mobilnego biura, związane są z bieżącą działalnością Wnioskodawcy, do bezpośrednich czynności należą m. in.
Poza powyższymi czynnościami, Kamper będzie również spełniał funkcję noclegową, zezwalając trenerom na przygotowanie się do prowadzonych zajęć oraz odpoczynku.
Wyjazdy Kamperem, odbywają się z różną częstotliwością, w sezonie letnim, mogą być to nawet 4 wyjazdy w miesiącu. Natomiast w sezonie zimowym, pojazd w większości wykorzystywany będzie spoza kraju, co umożliwi Zarządowi Wnioskodawcy, prowadzenie działalności Spółki spoza jej siedziby. Jednocześnie, zajęcia odbywać mogą się również w państwach o cieplejszym niż Polska klimacie.
Warto dodatkowo nadmienić, że sama ilość wyjazdów nie jest miarodajna, bowiem może wydarzyć się sytuacja, w której jeden wyjazd może trwać nawet ponad miesiąc. W czasie, w którym Kamper nie jest wykorzystywany, przechowywany jest na prywatnym strzeżonym parkingu, na wynajętym w tym celu miejscu postojowym.
Pytania
1. Czy Kamper opisany w stanie faktycznym, można uznać za pojazd wielozadaniowy w rozumieniu art. 4a pkt 9a lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych?
2. Czy w wypadku, w którym Kamper opisany w stanie faktycznym, można uznać za pojazd wielozadaniowy w rozumieniu art. 4a pkt 9a lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, Wnioskodawcy przysługuje prawo do dokonywania odpisów amortyzacyjnych do wysokości całej wartości pojazdu?
3. Czy w wypadku, w którym Kamper opisany w stanie faktycznym stanowiłby samochód osobowy w rozumieniu art. 4a pkt 9a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, Wnioskodawcy przysługuje prawo, do dokonywania odpisów amortyzacyjnych do wartości 150 000 zł zgodnie z art. 16 ust 1 pkt 4 lit. b. ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych?
4. Czy w wypadku, w którym Kamper opisany w stanie faktycznym stanowiłby pojazd wielozadaniowy w rozumieniu art. 4a pkt 9a lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, Wnioskodawcy przysługuje prawo do zaliczenia kosztów eksploatacji Kampera do kosztów uzyskania przychodu w pełnej wysokości?
5. Czy w wypadku, w którym kamper opisany w stanie faktycznym stanowiłby samochód osobowy w rozumieniu art. 4a pkt 9a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, Wnioskodawcy przysługuje prawo do zaliczenia kosztów eksploatacji Kampera do kosztów uzyskania przychodu w wysokości do 75% procent zgodnie z art. 16 ust 1 pkt 51 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych?
Państwa stanowisko w sprawie
Ad 1
Kamper opisany w stanie faktycznym, można uznać za pojazd wielozadaniowy w rozumieniu art. 4a pkt 9a lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
Uzasadnienie
Zgodnie z art. 4a pkt 9a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: ustawa o CIT) jako samochód osobowy uznaje się pojazd samochodowy w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, konstrukcyjnie przeznaczonego do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą.
Ustawa wskazuje natomiast wyjątki w przepisach art. 4a pkt 9a lit a-d, które wskazują, że samochodem osobowym nie są:
ü pojazdy samochodowe mające jeden rząd siedzeń, który oddzielony jest od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą które kwalifikowane są na podstawie przepisów o ruchu drogowym do podrodzaju: wielozadaniowy, van lub z otwartą częścią przeznaczoną do przewozu ładunków,
ü pojazdy samochodowe które posiadają kabinę kierowcy z jednym rzędem siedzeń i nadwozie przeznaczone do przewozu ładunków jako konstrukcyjnie oddzielne elementy pojazdu;
ü pojazdy specjalne, jeżeli z dokumentów wydanych zgodnie z przepisami o ruchu drogowym wynika, że dany pojazd jest pojazdem specjalnym, i jeżeli spełnione są również warunki zawarte w odrębnych przepisach, określone dla następujących przeznaczeń:
ü pojazdy samochodowe określone w przepisach wydanych na podstawie art. 86a ust 16 ustawy o podatku od towarów i usług.
W powyższym przepisie, ustawa odsyła bezpośrednio do innego aktu normatywnego, tj. ustawy Prawo o ruchu drogowym. Prawo o ruchu drogowym, w art. 2 pkt 33 określa pojazd samochodowy jako pojazd silnikowy, którego konstrukcja umożliwia jazdę z prędkością przekraczającą 25 km/h, z wyłączeniem ciągnika rolniczego.
Natomiast zgodnie z art. 2 pkt 36 ustawy prawo o ruchu drogowym, za pojazd specjalny należy rozumieć pojazd samochodowy lub przyczepę przeznaczone do wykonywania specjalnej funkcji, która powoduje konieczność dostosowania nadwozia lub posiadania specjalnego wyposażenia, w pojeździe tym mogą być przewożone osoby i rzeczy związane z wykonywaniem tej funkcji.
Z kolei zgodnie z art. 2 pkt 40 ustawy prawo o ruchu drogowym samochód osobowy, jest to pojazd samochodowy przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą oraz ich bagażu.
Odnosząc się zatem do przepisów ustawy prawo o ruchu drogowym, niemożliwym jest uznanie pojazdu typu kamper, za samochód osobowy, bowiem jego przeznaczenie konstrukcyjne nie dotyczy przewozu osób wraz z bagażem, a mobilne miejsce do pracy/zamieszkania. Konstrukcja pojazdu, została nieodwracalnie zmieniona w stopniu znacznym, w celu dostosowania pojazdu do pełnienia roli mobilnego biura z funkcją noclegową. Jak wskazuje art. 2 pkt 36 ustawy prawo o ruchu drogowym, pojazd specjalny, to pojazd przeznaczony do wykonywania specjalnej funkcji (w wypadku Kampera mobilnego biura oraz sypialnianej), która powoduje konieczność dostosowania nadwozia lub posiadania specjalnego wyposażenia. Nie można zatem uznać, że jego przeznaczenie wypełnia przesłanki wskazane w art. 2 pkt 40 ustawy prawo o ruchu drogowym oraz odpowiednio art. 4a pkt 9a ustawy o CIT, bowiem z uwagi na naturę pojazdu powinien on zostać uznany za pojazd specjalny.
Dodatkowo w dowodzie rejestracyjnym Kampera, wskazano, że jest on pojazdem specjalnym o przeznaczeniu kempingowym, skoro zatem przepisy ustawy o ruchu drogowym stanowią, że Kamper nie jest uznawany za pojazd osobowy, nie może on stanowić samochodu osobowego w rozumieniu ustawy o CIT, co wynika bezpośrednio z treści art. 4a pkt 9a lit a ustawy o CIT - bowiem jest on kwalifikowany jako pojazd wielozadaniowy.
Ad 2
Kamper opisany w stanie faktycznym, można uznać za pojazd wielozadaniowy w rozumieniu art. 4a pkt 9a lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, dlatego też Wnioskodawcy przysługuje prawo do dokonywania odpisów amortyzacyjnych do wysokości całej wartości pojazdu.
Uzasadnienie
Zgodnie z art. 15 ust 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodu są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.
Kosztami są zarówno koszty uzyskania przychodu pozostające w bezpośrednim związku z uzyskiwanymi przychodami, jak i koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami (pozostające w związku pośrednim), jeżeli zostały w sposób racjonalny poniesione w celu osiągnięcia przychodów, nawet wówczas, gdy z obiektywnych powodów przychód nie został osiągnięty.
Wobec powyższego, aby dany wydatek, mógł stanowić koszt uzyskania przychodu (dalej KUP) dla spółki, muszą zostać spełnione poniższe warunki:
a) wydatek został poniesiony przez Spółkę;
b) wydatek jest rzeczywisty;
c) pozostaje w związku z prowadzoną działalnością;
d) został poniesiony w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub ich źródła lub może mieć wpływ na wielkość osiąganych przychodów;
e) został właściwie udokumentowany;
f) nie znajduje się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. ustawy CIT nie uważa się za koszty.
Spółka wykorzystuje pojazd, w celach związanych bezpośrednio z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą. Pojazd pełni funkcję mobilnego biura oraz miejsca do spania. Zajęcia z pływania odbywają się zarówno na akwenach zamkniętych jak i akwenach otwartych. Prowadzenie zajęć w terenie, tj. na akwenach otwartych jest bardzo utrudnione bez posiadania mobilnego biura. Dlatego kamper spełnia w części funkcję mobilnego biura. Ponadto, poza mobilnym biurem oraz przewozem instruktorów i trenerów do otwartych akwenów, pełni również funkcję noclegową. Zajęcia na otwartych akwenach często wiąże się z noclegiem. Samochód posiada funkcję spania dzięki czemu łatwiej, szybciej i skuteczniej można prowadzić zajęcia na otwartych akwenach.
Jak wskazał, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej DKIS) w interpretacji z dnia 8 maja 2025 r. znak 0112-KDIL2-2.4011.248.2025.1.KP „Z przedstawionych we wniosku okoliczności wynika, że w ramach prowadzonej przez Pana działalności komorniczej zamierza Pan dokonać zakupu używanego lub nowego pojazdu typu „kamper” o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony. Pojazd zostanie w całości zarejestrowany na Pana. Przedmiotowy pojazd stanie się środkiem trwałym w działalności komorniczej. Cena zakupu używanego pojazdu będzie się zawierać w granicach kwoty 200 000 - 300 000 zł. Pojazd będzie wykorzystywany jako Pana mobilne biuro oraz także będzie spełniał funkcję noclegową. Ten pojazd będzie wykorzystywany całorocznie i będzie też wykorzystywany przez pracowników - osoby zatrudnione na stanowisku asesora komorniczego, którzy posiadają uprawnienia do dokonywania czynności egzekucyjnych. Ten pojazd także będzie wykorzystywany do celów prywatnych.”
W tak streszczonym przez DKIS stanie faktycznym wskazał on, że „może Pan zaliczać do kosztów uzyskania przychodów, na podstawie art. 22 ust. 1 w związku z art. 23 ust. 1 pkt 46a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wydatki w wysokości 75% kwoty wydatków związanych z korzystaniem z tego pojazdu, takich jak koszty paliwa, koszty przeglądów technicznych, koszty konserwacji, koszty napraw, koszty mycia pojazdu, koszty parkingu, a także koszty wymiany opon. Ponadto może Pan zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne z zastosowaniem limitu wynoszącego 150 000 zł wynikającego z art. 23 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych”.
Podobne wnioski, DKIS wskazał również w interpretacji z dnia 15 marca 2023 r. znak 0115-KDIT3.4011.124.2023.1.KP. DKIS, przedstawił następujący stan faktyczny „Z przedstawionych we wniosku okoliczności wynika, że w ramach prowadzonej przez Panią działalności komorniczej zamierza Pani dokonać zakupu używanego pojazdu typu „kamper” o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony. Pojazd zostanie w całości zarejestrowany na Panią. Przedmiotowy pojazd stanie się środkiem trwałym w działalności gospodarczej. Cena zakupu używanego pojazdu będzie się zawierać w granicach kwoty 200 000 zł. Przedmiotowy pojazd będzie wykorzystywany jako Pani mobilne biuro oraz także będzie spełniał funkcję noclegową. Przedmiotowy pojazd będzie wykorzystywany całorocznie i będzie też wykorzystywany przez pracowników - osób zatrudnionych na stanowisku asesora komorniczego, którzy posiadają uprawnienia do dokonywania czynności egzekucyjnych. Przedmiotowy pojazd także będzie wykorzystywany do celów prywatnych”.
Wobec tak przedstawionego stanu faktycznego DKIS, wskazał, że „Z uwagi na powyższe stwierdzić należy, że skoro wskazany we wniosku samochód osobowy będzie wykorzystywany przez Panią zarówno dla celów działalności gospodarczej oraz do celów prywatnych, to będzie miała Pani prawo do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych 75% ponoszonych wydatków eksploatacyjnych na: koszty paliwa, koszty przeglądów technicznych, koszty konserwacji, koszty napraw, koszty mycia pojazdu, koszty parkingu, koszty wymiany opon oraz do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów poprzez odpisy amortyzacyjne wydatki poniesione na jego zakup z zastosowaniem limitu wynoszącego 150 000 zł.”
Przenosząc cytowane interpretacje na stan faktyczny zaistniały w niniejszej sprawie, należy wskazać, że sytuacja Wnioskodawcy, jest wielce zbliżona do tych opisanych we wniosku.
Podobnie jak w cytowanych interpretacjach, Wnioskodawca będzie wykorzystywał pojazd całorocznie, w celu dojazdów oraz zakwaterowania, w trakcie świadczenia usług poza siedzibą, przy wskazanych już wyżej lekcjach oraz treningach, odbywających się w terenie. W takich sytuacjach co do zasady konieczne jest nocleg poza siedzibą, w szczególności w sytuacji, w której lekcje odbywają się poza granicami kraju. Należy zatem uznać, że zakup i eksploatacja kampera, pozostają w ścisłym związku z uzyskaniem przez Spółkę przychodu.
Zgodnie z art. 15 ust 6 ustawy o CIT, kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z art. 16a-16m, przy czym w przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.
Natomiast zgodnie z art. 16 ust 1 pkt 4 lit a i b. ustawy o CIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów z tytułu zużycia samochodu osobowego, dokonywanych według zasad określonych w art. 16a-16m, w części ustalonej od wartości samochodu przewyższającej kwotę: 225 000 zł - w przypadku samochodu osobowego będącego pojazdem elektrycznym w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 875, 1394, 1506 i 1681) oraz w przypadku samochodu osobowego będącego pojazdem napędzanym wodorem w rozumieniu art. 2 pkt 15 tej ustawy, lub 150 000 zł - w przypadku pozostałych samochodów osobowych.
Jak wykazano w uzasadnieniu do pytania 1 Kampera nie można uznać, za samochód osobowy w rozumieniu ustawy o CIT, dlatego też zdaniem spółki, limitu odpisów amortyzacyjnych o którym mowa w art. 16 ust 1 pkt 4 lit a i b. ustawy o CIT, a Spółce przysługuje prawo do dokonywania odpisów amortyzacyjnych od środka trwałego, do jego pełnej wartości początkowej środka trwałego.
Ad 3
W wypadku, w którym Kamper opisany w stanie faktycznym stanowiłby samochód osobowy w rozumieniu art. 4a pkt 9a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, Wnioskodawcy przysługuje prawo, do dokonywania odpisów amortyzacyjnych do wartości 150 000 zł zgodnie z art. 16 ust 1 pkt 4 lit. b. ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
Uzasadnienie
Z daleko idącej ostrożności, pomimo tego, że Wnioskodawca podtrzymuje stanowisko co do tego, że Kamper nie stanowi samochodu osobowego, w wypadku, w którym DKIS, stwierdzi, że jest on samochodem osobowym, Spółce będzie przysługiwało prawo do dokonania odpisów amortyzacyjnych pojazdu do wartości 150 000 zł.
Fakt tego, że wydatki na nabycie Kampera, jak i jego eksploatacją pozostają w związku z prowadzoną przez Wnioskodawcę działalnością gospodarczą, oraz to, że powinny zostać uznane za koszt uzyskania przychodu w rozumieniu art. 15 ust 1 ustawy o CIT, zostało już wyczerpująco przedstawione w uzasadnieniu Ad 2.
W związku z powyższym należy uznać, że w wypadku, w którym, wbrew stanowisku Wnioskodawcy, DKIS uzna, że pojazd stanowi samochód osobowy, Wnioskodawcy przysługiwać będzie prawo do dokonania odpisów amortyzacyjnych do wysokości 150 000 zł zgodnie z art. 16 ust 1 pkt 4 lit b ustawy o CIT. Podobnie wskazał zresztą DKIS w cytowanych powyżej interpretacjach.
Ad 4
W wypadku, w którym Kamper opisany w stanie faktycznym stanowiłby pojazd wielozadaniowy w rozumieniu art. 4a pkt 9a lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, Wnioskodawcy przysługuje prawo do zaliczenia kosztów eksploatacji Kampera do kosztów uzyskania przychodu w pełnej wysokości.
Uzasadnienie
Zgodnie z art. 15 ust 1 ustawy o CIT Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Należy zatem uznać, że w wypadku, w którym dany wydatek stanowi KUP w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT i jednocześnie nie jest wyłączony przez art. 16 ust 1 ustawy o CIT może zostać uznany przez podatnika za KUP. W tym miejscu należy ponownie przypomnieć, że zgodnie z uzasadnieniem wskazanym przez Wnioskodawcę w ramach Ad 1, Kamper nie stanowi samochodu osobowego, jest on bowiem pojazdem wielozadaniowym. Zgodnie z powyższym, treść przepisu art. 16 ust 1 ustawy o CIT, nie wskazuje żadnego ograniczenia, w kwestii kosztów związanych z eksploatacją środka trwałego jaki stanowi Kamper.
Powyższe należy zatem rozumieć w taki sposób, że całość wydatków poniesionych przez wnioskodawcę na eksploatację Kampera, w tym w szczególności wydatki związane z:
należy uznać w pełnej wysokości za KUP Spółki, z uwagi na to, że limit, o którym mowa w art. 16 ust. 1 pkt 51 ustawy o CIT, nie ma zastosowania bowiem Kamper nie stanowi samochodu osobowego w rozumieniu tej ustawy.
Ad 5
W wypadku, w którym kamper opisany w stanie faktycznym stanowiłby samochód osobowy w rozumieniu art. 4a pkt 9a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, Wnioskodawcy przysługuje prawo do zaliczenia kosztów eksploatacji Kampera do kosztów uzyskania przychodu w wysokości do 75% procent zgodnie z art. 16 ust 1 pkt 51 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
Uzasadnienie
Z daleko idącej ostrożności, pomimo tego, że Wnioskodawca podtrzymuje stanowisko co do tego, że Kamper nie stanowi samochodu osobowego, w wypadku, w którym DKIS, stwierdzi, że jest on samochodem osobowym, z uwagi na to, że Kamper wykorzystywany jest w działalności gospodarczej Wnioskodawcy, a wydatki które poniósł na jego nabycie oraz wydatki które ponosi w związku z jego eksploatacją, stanowią KUP spółki - co wykazano obszernie w ramach Ad 2 - Spółce przysługiwać będzie prawo do zaliczenia 75% wydatków poniesionych z tytułu kosztów używania Kampera na potrzeby działalności gospodarczej w KUP Spółki, zgodnie z art. 16 ust 1 pkt 51 ustawy o CIT.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku dotyczące:
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zasady kwalifikowania wydatków do kosztów uzyskania przychodów określają przepisy art. 15 oraz 16 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):
Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT:
Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. (…)
Konstrukcja przepisu dotyczącego kosztów uzyskania przychodów daje podatnikowi możliwość odliczenia dla celów podatkowych wszelkich kosztów (niewymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT), pod warunkiem, że wykaże ich bezpośredni bądź pośredni związek z prowadzoną działalnością, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu. Tak więc, kosztami uzyskania przychodów są wszelkie, racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów, z wyjątkiem wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.
Zatem, warunkiem uznania wydatku poniesionego przez podatnika za koszt uzyskania przychodów, jest łączne spełnienie następujących przesłanek:
Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu wydatków enumeratywnie wymienionych w przywołanym art. 16 ust. 1 ww. ustawy, stanowić mogą koszt uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami.
Należy przy tym zauważyć, że definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu, każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach, należy zaś zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania. Podatnik oceniając związek wydatku z prowadzoną działalnością gospodarczą winien zakładać, że dany koszt może obiektywnie przyczynić się do osiągnięcia przychodów. Ponadto, należy mieć na względzie, że podatnik uznając wydatek za koszt uzyskania przychodów odnosi ewidentne korzyści albowiem o ten koszt zmniejsza podstawę opodatkowania. Na nim więc spoczywa ciężar udowodnienia, że określony wydatek jest kosztem uzyskania przychodów.
Uznanie danego wydatku za koszt uzyskania przychodów jest możliwe tylko wtedy, gdy z prawidłowo i rzetelnie udokumentowanych zdarzeń wynika ponad wszelką wątpliwość, że jest to wydatek celowy i racjonalnie uzasadniony. Podatnik zobowiązany jest więc wykazać nie tylko fakt poniesienia danego wydatku, ale także jego celowość i racjonalność. Przy ustalaniu kosztów uzyskania przychodów, nie można uznać za koszt wydatków, których charakter budzi wątpliwości.
W tym miejscu należy zauważyć, że ustawodawca nie definiuje, co należy rozumieć pod pojęciami: „w celu” osiągnięcia przychodu, jak i „zachowanie” lub „zabezpieczenie” źródła przychodów.
Zgodnie z definicjami zawartymi w Słowniku języka polskiego PWN, pojęcie:
ü „celowość” oznacza: „przydatność do jakichś potrzeb”, „świadome zmierzanie do celu”, „taki przebieg zjawisk, zdarzeń, działań ludzkich, jakby w swym rozwoju zmierzały one do określonego celu”,
ü „zabezpieczyć” oznacza: „zapewnienie ochrony przed czymś niebezpiecznym lub szkodliwym”, „uczynienie bezpiecznym”, „zapewnienie utrzymania czegoś w dotychczasowym stanie”, „zapewnienie komuś środków do życia”, „zapewnienie zaspokojenia roszczenia lub wykonanie kary”, natomiast
ü „zachować” oznacza: „pozostać w posiadaniu czegoś”, „dochować coś w niezmienionym stanie mimo upływu czasu lub niesprzyjających okoliczności”, „uchronić przed zapomnieniem”.
Można więc przyjąć, że koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów to takie koszty, które są poniesione w trakcie dążenia do uzyskania przychodów. Określony cel musi być widoczny w momencie ponoszenia kosztu. Ponadto poniesione koszty winny omawiany cel realizować lub co najmniej zakładać jego realność. Koszty poniesione na zachowanie źródła przychodu to takie koszty, które poniesione zostały, aby przychody z danego źródła przychodów w dalszym ciągu występowały w nienaruszonym stanie oraz aby takie źródło w ogóle dalej istniało. Natomiast jako zabezpieczenie źródła przychodów powinno się przyjmować koszty poniesione na ochronienie istniejącego źródła przychodów, w taki sposób, aby to źródło funkcjonowało w bezpieczny sposób.
Podsumowując, wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy jego poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodu zaistnieje związek przyczynowy i koszt nie będzie objęty dyspozycją art. 16 ust. 1.
Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że Spółka prowadzi klub sportowy, który w przeważającej mierze realizuje zajęcia nauki pływania.
Wnioskodawca w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, świadczy usługi prowadzenia zajęć sportowych, w tym w szczególności nauka pływania. Co do zasady, oferta Spółki kierowana jest do klienta lokalnego, w m. st. Warszawa, niemniej jednak, Wnioskodawca, przygotowuje również sportowców pół-profesjonalnych oraz profesjonalnych, za pomocą swojej kadry trenerskiej oraz prowadzi zajęcia pływania na otwartych zbiornikach wodnych zarówno w kraju jak i za granicą.
Spółka zdecydowała się na nabycie pojazdu typu kamper, dzięki któremu zarząd Spółki, będzie mógł kontynuować, koordynację działań Wnioskodawcy, przebywając z dala od jej siedziby, mając dostęp do wymaganych do prowadzenia działalności Spółki urządzeń technicznych oraz jej dokumentacji - co umożliwia kierowanie klubem sportowym, z miejsca odległego od siedziby Spółki.
Kamper stanowi pojazd mechaniczny, umożliwiający swobodne poruszanie się pomiędzy punktami, w których w danym momencie trenerzy przygotowują zawodników/członków klubu, lub prowadzone są zajęcia na otwartych zbiornikach. Kamper pełni funkcję mobilnego biura Spółki, za pomocą którego, jest on w stanie realizować cały proces działalności poza siedzibą firmy.
Kamper przystosowany jest do podróżowania, jak i do spania, posiada również część dzienną, w której znajduje się stół, który wykorzystywany jest jako biurko wykorzystywane przez zarząd od kierowania pracami klubu. W kamperze, poza miejscem, umożliwiającym kierowaniem działalnością Spółki, znajduje się również przestrzeń sypialniana, kuchnia oraz łazienka, która umożliwia nie tylko pracę, ale i również zakwaterowanie, w czasie, w którym przedstawiciel Wnioskodawcy, zmuszony jest do wykonywania czynności spoza siedziby.
Kamper, został zbudowany w oparciu o pojazd marki (...). Przy przystosowaniu pojazdu do spełniania funkcji kampera, przeszedł on liczne modyfikacje, które w pełni zmieniły jego właściwości, stanowi on bowiem pojazd umożliwiający zakwaterowanie.
Masa własna pojazdu nie przekracza 3,5 tony. Kamper zarejestrowany jest jako samochód specjalny o przeznaczeniu kempingowym - co wskazane jest w jego dowodzie rejestracyjnym. Kamper stanowi środek trwały Spółki. W wyniku przeróbek konstrukcyjnych pojazdu, nie posiada on przegrody oddzielającej kabinę od części użytkowej.
Koszty eksploatacyjne kampera, to przede wszystkim:
1) wydatki związane z okresowymi badaniami technicznymi,
2) wydatki związane z serwisami pojazdu, w tym przeglądy, naprawy techniczne i wymiany części eksploatacyjnych,
3) wydatki związane z nabyciem i zmianą opon,
4) wydatki związane z nabyciem polisy AC i OC,
5) wydatki związane z nabyciem paliwa i innych płynów,
6) wydatki związane z myciem i utrzymaniem pojazdu w czystości,
7) wydatki związane z opłatami za przejazdy i parkingowymi.
W uzupełnieniu Wnioskodawca wskazał, że co do zasady kamper wykorzystywany będzie dla celów związanych z prowadzoną przez Spółkę działalnością gospodarczą, niemniej jednak nie jest wykluczonym wykorzystywanie go w celach prywatnych.
Istotą Państwa wątpliwości w zakresie pytania nr 1 jest ustalenie czy pojazd typu kamper (pojazd specjalny o przeznaczeniu kempingowym) opisany we wniosku, można uznać za pojazd wielozadaniowy w rozumieniu art. 4a pkt 9a lit. a ustawy o CIT.
Kluczowe jest w sprawie rozstrzygnięcie czy pojazd typu kamper o dopuszczalnej masie całkowitej (DCM) ≤ 3,5 tony, stanowi samochód osobowy w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, czy też dla celów tego opodatkowania należy go zakwalifikować jako samochód specjalny.
Odpowiedź na to pytanie rzutować będzie w następstwie na wysokość stawki amortyzacji, a także wpłynie na okoliczność stosowania lub braku stosowania ograniczeń (dotyczących kosztów z tytułu zużycia i eksploatacji, a także ubezpieczenia samochodu) wynikających z przepisów ustawy o CIT, co z kolei jest przedmiotem Państwa wątpliwości w zakresie pytań 3 i 5.
Zgodnie z definicją zawartą w art. 4a pkt 9a ustawy o CIT:
Ilekroć w ustawie jest mowa o samochodzie osobowym - oznacza to pojazd samochodowy w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, konstrukcyjnie przeznaczony do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, z wyjątkiem:
a) pojazdu samochodowego mającego jeden rząd siedzeń, który oddzielony jest od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą:
- klasyfikowanego na podstawie przepisów o ruchu drogowym do podrodzaju: wielozadaniowy, van lub
- z otwartą częścią przeznaczoną do przewozu ładunków,
b) pojazdu samochodowego, który posiada kabinę kierowcy z jednym rzędem siedzeń i nadwozie przeznaczone do przewozu ładunków jako konstrukcyjnie oddzielne elementy pojazdu,
c) pojazdu specjalnego, jeżeli z dokumentów wydanych zgodnie z przepisami o ruchu drogowym wynika, że dany pojazd jest pojazdem specjalnym, i jeżeli spełnione są również warunki zawarte w odrębnych przepisach, określone dla następujących przeznaczeń:
- agregat elektryczny/spawalniczy,
- do prac wiertniczych,
- koparka, koparko-spycharka,
- ładowarka,
- podnośnik do prac konserwacyjno-montażowych,
- żuraw samochodowy,
d) pojazdu samochodowego określonego w przepisach wydanych na podstawie art. 86a ust. 16 ustawy o podatku od towarów i usług.
W myśl art. 4c ustawy o CIT:
Spełnienie wymagań dla pojazdów samochodowych określonych w:
1) art. 4a pkt 9a lit. a i b stwierdza się na podstawie dodatkowego badania technicznego przeprowadzonego przez okręgową stację kontroli pojazdów, potwierdzonego zaświadczeniem wydanym przez tę stację, oraz dowodu rejestracyjnego pojazdu zawierającego odpowiednią adnotację o spełnieniu tych wymagań;
2) art. 4a pkt 9a lit. c stwierdza się na podstawie dokumentów wydanych zgodnie z przepisami o ruchu drogowym.
Ponadto na podstawie art. 86a ust. 16 ustawy o podatku od towarów i usług Minister Finansów wydał rozporządzenie w sprawie pojazdów samochodowych uznawanych za wykorzystywane wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika z dnia 27 marca 2014 r. (Dz. U. z 2014 r. poz. 407). Zgodnie z § 2 ww. rozporządzenia:
Za pojazdy samochodowe inne niż określone w art. 86a ust. 9 ustawy uznawane za wykorzystywane wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika uznaje się pojazdy samochodowe będące pojazdami specjalnymi o przeznaczeniu:
1) pogrzebowy,
2) bankowóz - wyłącznie typu A i B
- jeżeli mają jeden rząd siedzeń albo ich dopuszczalna masa całkowita jest większa niż 3 tony.
W kontekście postawionych wątpliwości na szczególną uwagę zwraca artykuł 4c ustawy o CIT, w której ustawodawca wskazuje, jakie warunki musi spełnić pojazd specjalny, aby nie zostać zakwalifikowanym jako samochód osobowy.
W świetle brzmienia art. 4a pkt 9a lit. c ustawy o CIT wymienione warunki powinny być zrealizowane jednocześnie, o czym świadczy spójnik „i”. Oznacza to, że pojazdem specjalnym w rozumieniu niniejszej regulacji będzie wyłącznie pojazd o przeznaczeniu określonym w jednym z tiret, spełniający wymagania zawarte we właściwych przepisach, a także (jednocześnie) w przypadku którego status „pojazdu specjalnego” potwierdza stosowna dokumentacja wydana zgodnie z przepisami o ruchu drogowym.
Z treści wniosku i uzupełnienia wynika, że nabyli Państwo samochód typu kamper. Kamper został zbudowany w oparciu o pojazd marki (...). Został on przystosowany do podróżowania, jak i do spania, posiada również część dzienną, w której znajduje się stół, który wykorzystywany jest jako biurko. Masa własna pojazdu nie przekracza 3,5 tony. Kamper zarejestrowany jest jako samochód specjalny o przeznaczeniu kempingowym. W wyniku przeróbek konstrukcyjnych pojazd, nie posiada przegrody oddzielającej kabinę od części użytkowej. Dodatkowo zgodnie z dowodem rejestracyjnym pojazd przeznaczony jest do przewozu dwóch osób.
Pojazd samochodowy typu kamper o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony pomimo, iż zgodnie z przepisami o ruchu drogowym może zostać uznany za pojazd specjalny to nie mieści się w katalogu wyłączeń tego rodzaju pojazdów z definicji samochodów osobowych zawartym w art. 4a pkt 9a pkt c) ustawy o CIT.
Pomocnym dla rozstrzygnięcia czy pojazd opisany we wniosku stanowi samochód osobowy będzie przyporządkowanie samochodu typu kamper do odpowiedniego symbolu Klasyfikacji Środków Trwałych zawartego w rozporządzeniu Rady Ministrów z 3 października 2016 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT) (t.j. Dz.U. z 2016 poz. 1864 ze zm.) w celu ustalenia właściwej stawki amortyzacji tego typu pojazdu.
W wykazie rocznych stawek amortyzacyjnych stanowiącym Załącznik nr 1 do ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych przewidziano dla samochodów specjalnych należących do rodzaju 743 stawkę 14%, zaś dla samochodów osobowych należących do rodzaju 741 stawkę 20%.
W części 4 Rozporządzenia Rady Ministrów z 3 października 2016 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych zawarte są objaśnienia szczegółowe do każdej grupy, podgrupy i rodzaju środków trwałych.
Zgodnie z opisem grupy 7 „Środki transportu” grupa ta obejmuje m.in.: samochody, autobusy, mikrobusy, trolejbusy, motocykle, ciągniki, naczepy, przyczepy i inne pojazdy mechaniczne.
Dalszy podział wyodrębnia m.in. podgrupę 74 „Pojazdy mechaniczne”, a wśród niej rodzaje: 741 „Samochody osobowe” oraz 743 „Samochody specjalne”.
Rodzaj 741 „Samochody osobowe” obejmuje:
Rodzaj 741 nie obejmuje:
ü samochodów osobowych przerobionych na samochody ciężarowe, sklasyfikowanych w rodzaju 742,
ü samochodów specjalnych, sklasyfikowanych w rodzaju 743,
ü pojazdów samochodowych przeznaczonych konstrukcyjnie do przewozu dziewięciu lub więcej osób (włączając kierowcę), sklasyfikowanych w rodzaju 744.
Z kolei rodzaj 743 „Samochody specjalne” obejmuje:
Ø pojazdy samowyładowcze przeznaczane do użytku poza drogami publicznymi,
Ø pojazdy-amfibie, samochodziki golfowe, pojazdy przeznaczone do poruszania się po śniegu i podobne,
Ø samochody sanitarne do transportu chorych, w tym pogotowia ratunkowego,
Ø pojazdy samochodowe, które ze względu na swą konstrukcję przeznaczone są do wykonywania innych prac niż transport towarów i przewóz osób, takie jak:
Jak wynika z opisu zawartego we wstępie do klasyfikacji grupy 7 „Środki transportu” o zaliczeniu środka transportu do odpowiedniej podgrupy środków trwałych decyduje jego przeznaczenie oraz konstrukcja i wyposażenie.
Analizując wymienione w poszczególnych rodzajach kategorie pojazdów należy uznać, że samochód typu kamper nie jest w rozumieniu KŚT samochodem specjalnym zaliczanym do rodzaju 743. Nie jest bowiem żadnym z pojazdów wymienionych w opisie tej kategorii, jak również - biorąc pod uwagę przeznaczenie wymienionych pojazdów - nie można zakwalifikować go do kategorii „pozostałe samochody specjalne, gdzie indziej niesklasyfikowane”. Są to bowiem pojazdy samochodowe, specjalnie skonstruowane albo przystosowane, wyposażone w różne urządzenia umożliwiające wykonywanie pewnych funkcji nie transportowych, co oznacza, iż głównym przeznaczeniem pojazdu w tej pozycji nie jest przewóz osób albo towarów.
Pojazd typu kamper należy zaliczyć do rodzaju 741, który obejmuje, zgodnie z opisem, samochody osobowe zasadniczo przeznaczone do przewozu osób. Główną funkcją użytkową takiego samochodu, jaką poprzez określoną konstrukcję nadał temu pojazdowi producent, jest bowiem przewóz osób. Specyficzne wyposażenie takiego pojazdu, tj. miejsce do spania, przygotowywania posiłków i toaleta służy właśnie temu celowi.
Należy podkreślić, że przy dokonywaniu klasyfikacji środka trwałego do właściwego symbolu KŚT nie jest istotna klasyfikacja dokonywana w świetle ustawy Prawo o ruchu drogowym. Klasyfikując pojazd na potrzeby podatku dochodowego od osób prawnych należy opierać się wyłącznie o uregulowania ustawy o CIT.
W świetle powyższego, nie można zaakceptować Państwa stanowiska, że kamper opisany w stanie faktycznym, można uznać za pojazd wielozadaniowy w rozumieniu art. 4a pkt 9a lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
Bowiem pojazd typu kamper o dopuszczalnej masie całkowitej (DCM) ≤ 3,5 należy zaliczyć do rodzaju pojazdów, obejmujących samochody osobowe przeznaczone do przewozu osób. Tym samym dla celów podatkowych zastosowanie znajdą ograniczenia dotyczące możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków z tytułu eksploatacji takich samochodów oraz składek na ich ubezpieczenie art. 16 ust. 1 pkt 4, pkt 51 i pkt 49 ustawy CIT.
Odpisów amortyzacyjnych należy zaś dokonywać przy zastosowaniu stawki amortyzacyjnej w wysokości 20%.
W konsekwencji Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 należało uznać za nieprawidłowe.
W związku z faktem, że Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 zostało ocenione jako nieprawidłowe, a odpowiedzi na pytanie nr 2 i 4 oczekują Państwo w sytuacji, gdy odpowiedź na pytanie nr 1 jest prawidłowa, odstępuję od udzielenia odpowiedzi na pytanie nr 2 i 4.
Państwa wątpliwości w zakresie pytań 3 i 5 dotyczą prawa do dokonywania odpisów amortyzacyjnych do wartości 150 000 zł zgodnie z art. 16 ust 1 pkt 4 lit. b, oraz możliwości zaliczenia kosztów eksploatacji kampera do kosztów uzyskania przychodu w wysokości do 75% procent zgodnie z art. 16 ust 1 pkt 51 ustawy o CIT.
Jak wskazano powyżej, aby wydatek uzyskał status kosztu uzyskania przychodów istotne znaczenie ma cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt podatkowy, jeżeli pomiędzy jego poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodu istnieje związek przyczynowy. Nie każdy wydatek ponoszony w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą stanowić może koszt uzyskania przychodów i jako taki może podlegać odliczeniu od podstawy opodatkowania. Skoro ustawodawca wyraźnie wiąże koszty uzyskania przychodów z określonym celem, to musi on być widoczny.
Zauważyć należy, że jak wynika z uzupełnienia wniosku, pojazd typu kamper stanowić będzie środek trwały w działalności gospodarczej. Kamper stanowi pojazd, umożliwiający Wnioskodawcy jak i jego trenerom, swobodne poruszanie się pomiędzy punktami, w których w danym momencie trenerzy przygotowują zawodników/członków klubu, lub prowadzone są zajęcia na otwartych zbiornikach. Kamper pełni funkcję mobilnego biura Wnioskodawcy, za pomocą którego, jest on w stanie realizować cały proces działalności poza siedzibą Spółki.
Jednocześnie, kamper zapewnia ciągłość organizacyjną działalności poza siedzibą Spółki, umożliwia sprawowanie nadzoru nad procesem szkoleniowym, pozwala na wykonywanie czynności administracyjnych i zarządczych w trakcie wyjazdów, może przyczyniać się do utrzymania jakości świadczonych usług oraz sprawności organizacyjnej Spółki.
Koszty eksploatacyjne kampera, to przede wszystkim:
1) wydatki związane z okresowymi badaniami technicznymi,
2) wydatki związane z serwisami pojazdu, w tym przeglądy, naprawy techniczne i wymiany części eksploatacyjnych,
3) wydatki związane z nabyciem i zmianą opon,
4) wydatki związane z nabyciem polisy AC i OC,
5) wydatki związane z nabyciem paliwa i innych płynów,
6) wydatki związane z myciem i utrzymaniem pojazdu w czystości,
7) wydatki związane z opłatami za przejazdy i parkingowymi.
Wydatki te - przy uwzględnieniu charakteru działalności polegającej na prowadzeniu zajęć w różnych lokalizacjach są racjonalne i funkcjonalnie powiązane z prowadzoną działalnością gospodarczą Spółki. Z opisu sprawy wynika również, że co do zasady pojazd wykorzystywany będzie dla celów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, niemniej jednak nie jest wykluczonym wykorzystywanie go w celach prywatnych.
Odnosząc się do Państwa wątpliwości wskazać należy, że podatnik ma zatem prawo do odliczenia dla celów podatkowych wszelkich poniesionych przez siebie wydatków, które nie zostały wymienione w art. 16 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych - pod warunkiem, że ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na możliwość powstania przychodu (w tym zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów).
Według art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy o CIT:
Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów z tytułu zużycia samochodu osobowego, dokonywanych według zasad określonych w art. 16a-16m, w części ustalonej od wartości samochodu przewyższającej kwotę:
a) 225 000 zł - w przypadku samochodu osobowego będącego pojazdem elektrycznym w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 875, 1394, 1506 i 1681) oraz w przypadku samochodu osobowego będącego pojazdem napędzanym wodorem w rozumieniu art. 2 pkt 15 tej ustawy,
b) 150 000 zł - w przypadku pozostałych samochodów osobowych.
Biorąc powyższe pod uwagę, należy stwierdzić, że samochód typu kamper, który nabyła Spółka, w myśl definicji zawartej w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych jest samochodem osobowym. Jak bowiem wynika z wniosku, masa całkowita tego samochodu nie przekracza 3,5 tony, samochód jest przeznaczony do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą i jednocześnie nie jest objęty zakresem przedmiotowym wynikającym z art. 4a pkt 9a lit. a)-d) ustawy o CIT.
W konsekwencji nie ulega wątpliwości, iż zastosowanie do przypadku opisanego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej będzie miał przepis w art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy o CIT. Tym samym odpisy amortyzacyjne w części ustalonej od wartości tego samochodu przewyższającej kwotę 150 000 zł nie będą stanowiły kosztów uzyskania przychodów.
Zatem, Państwa stanowisko, że Wnioskodawcy przysługuje prawo do dokonywania odpisów amortyzacyjnych do wartości 150 000 zł zgodnie z art. 16 ust 1 pkt 4 lit. b. ustawy o CIT (pytanie nr 3) należało uznać za prawidłowe.
Odnosząc się zaś do Państwa wątpliwości w zakresie możliwości zaliczenia kosztów eksploatacji kampera do kosztów uzyskania przychodu Spółki należy mieć na względzie ograniczenia zawarte w art. 16 ust. 1 pkt 49 oraz art. 16 ust. 1 pkt 51 ustawy o CIT.
W myśl art. 16 ust. 1 pkt 49 ustawy o CIT:
Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów składek na ubezpieczenie samochodu osobowego w wysokości przekraczającej ich część ustaloną w takiej proporcji, w jakiej kwota 150 000 zł pozostaje do wartości samochodu przyjętej dla celów ubezpieczenia.
Ustalone w ww. przepisie ograniczenie kosztów dotyczy wyłącznie składek na te ubezpieczenia, których wysokość jest ustalana w oparciu o wartość samochodu osobowego przyjętą dla celów ubezpieczenia.
Mając na uwadze powyższe, należy zauważyć, że ponoszone koszty z tytułu ubezpieczenia samochodu osobowego, którego wartość przekracza 150.000 zł będą objęte limitowaniem na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 49 ustawy o CIT. Dotyczy to, jak już wyżej wskazano, tych składek na ubezpieczenie, których wysokość jest zależna od wartości samochodu.
Zgodnie z art. 16 ust 1 pkt 51 ww. ustawy:
nie uważa się za koszty uzyskania przychodów 25% poniesionych wydatków, z zastrzeżeniem pkt 30, z tytułu kosztów używania samochodu osobowego na potrzeby działalności gospodarczej - jeżeli samochód osobowy jest wykorzystywany również do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą prowadzoną przez podatnika.
Stosownie do art. 16 ust. 5f ww. ustawy,
w przypadku nieprowadzenia przez podatnika ewidencji, o której mowa w art. 86a ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług, uznaje się, że samochód osobowy jest wykorzystywany również do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą podatnika.
W myśl art. 16 ust. 5g ustawy o CIT,
przepisu ust. 5f nie stosuje się, jeżeli podatnik na podstawie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług nie jest obowiązany do prowadzenia takiej ewidencji, z wyjątkiem przypadku, gdy brak tego obowiązku wynika z art. 86a ust. 5 pkt 2 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług.
Art. 16 ust. 5h ustawy o CIT stanowi natomiast, że
w przypadku ustalenia, że podatnik, niezgodnie ze stanem faktycznym, nie stosował ograniczenia wynikającego z ust. 1 pkt 51, przepis ten stosuje się od dnia rozpoczęcia używania przez podatnika danego samochodu osobowego.
Analizując wskazane powyżej przepisy stwierdzić należy, że samochody osobowe, z punktu widzenia rozliczania kosztów używania w kosztach uzyskania przychodów, podzielić można na dwie grupy.
Pierwszą grupę stanowią samochody osobowe, które są używane w sposób mieszany, tj. częściowo wykorzystywane są na potrzeby prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej, częściowo zaś do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą przez podatnika.
Z przepisów ustawy o CIT wynika, że w przypadku takich samochodów do kosztów uzyskania przychodów można będzie zaliczać 75% poniesionych wydatków z tytułu kosztów używania takich samochodów (przy czym kwota tych wydatków obejmuje także VAT, który na podstawie art. 86a ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług nie stanowi podatku naliczonego, oraz naliczony VAT, w tej części, w jakiej podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty lub zwrot różnicy VAT - art. 16 ust. 5a ustawy o CIT), gdyż 25% tych wydatków nie będzie stanowić kosztów uzyskania przychodów (co wynika z art. 16 ust. 1 pkt 51 ustawy o CIT). Przy czym, przez wykorzystywanie samochodu na cele niezwiązane z działalnością gospodarczą podatnika, należy rozumieć wykorzystywanie samochodu na cele prywatne.
Do drugiej grupy należą samochody osobowe, które są wykorzystywane wyłącznie do celów związanych z działalnością gospodarczą podatnika. Z przepisów ustawy o CIT wynika, że w przypadku takich samochodów do kosztów uzyskania przychodów zaliczać będzie można całość wydatków z tytułu kosztów używania takich samochodów.
Z ww. przepisów ustawy o CIT wynika zatem, że jeżeli samochód osobowy jest wykorzystywany również do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą prowadzoną przez podatnika, a taką sytuację przedstawili Państwo w opisie sprawy, (co do zasady pojazd wykorzystywany będzie dla celów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, niemniej jednak nie jest wykluczonym wykorzystywanie go w celach prywatnych), to nie uważa się za koszty uzyskania przychodów 25% poniesionych wydatków, z tytułu kosztów używania samochodu osobowego na potrzeby działalności gospodarczej.
Biorąc pod uwagę powyższe przepisy oraz opis sprawy stwierdzić należy, że skoro jak wynika z wniosku, samochód osobowy wykorzystywany będzie przez Państwa zarówno do celów prowadzonej działalności gospodarczej, jak i do celów prywatnych, tj. w tzw. trybie mieszanym, to 25% poniesionych przez Państwa wydatków z tytułu używania samochodu osobowego, zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 51 ustawy o CIT, nie będzie stanowiło kosztów uzyskania przychodów w myśl art. 15 ust. 1 ustawy o CIT. Jednocześnie 75% poniesionych ww. wydatków związanych z eksploatacją samochodu osobowego będą mogli zaliczyć Państwo do kosztów uzyskania przychodów. Muszą jednak mieć Państwo na względzie - w przypadku składek na ubezpieczenie AC - limit wynikający z art. 16 ust. 1 pkt 49 ustawy o CIT.
W związku z powyższym, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 5 należało uznać za prawidłowe.
Podsumowując, Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych w zakresie:
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.
Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
Odnosząc się do powołanej we wniosku interpretacji indywidualnej należy stwierdzić, iż została wydana w indywidualnej sprawie podmiotu, który o jej wydanie wystąpił, zatem nie jest ona wiążąca dla organu wydającego przedmiotową interpretację.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo