Wydatki ponoszone na remonty pomieszczeń, zakup mebli, dodatków, ubrań prezes zarządu, zabiegi kosmetyczne na twarz oraz zabiegi stomatologiczne nie mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów.
Spółka z o.o. jest rezydentem podatkowym prowadzącym działalność w zakresie produkcji programów telewizyjnych i marketingu w mediach społecznościowych. Działalność opiera się na osobie prezesa zarządu A.B., który jest osobą publiczną i influencerem. Materiały reklamowe są tworzone w prywatnych wnętrzach prezesa, a spółka planuje rozwijać tę działalność.…
Interpretacja indywidualna - stanowisko nieprawidłowe
Szanowni Państwo,
stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest nieprawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
30 grudnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczący możliwości zaliczenia wydatków na aranżacje wnętrz, zabiegi kosmetyczne i zabiegi dentystyczne do kosztów uzyskania przychodów. Uzupełnili go Państwo pismem z 3 lutego 2026 r. (wpływ 3 lutego 2026 r.) - w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
Opis zdarzenia przyszłego
A. Sp. z o.o. posiada siedzibę oraz zarząd na terytorium Polski. Spółka jest rezydentem podatkowym w rozumieniu art. 3. ust. 1 uCIT. Przedmiotem działalności gospodarczej jest między innymi:
Spółka reprezentowana jest przez jednoosobowy zarząd w osobie A.B., która jest osobą publiczną, (…), prowadzącym programy telewizyjne oraz infuencerem.
Główne przychody spółki to działalność związana z produkcją programów telewizyjnych o tematyce (…), w których prowadzącym jest prezes spółki A.B.
Spółka w ramach działalności świadczy również odpłatnie usługi marketingowe/reklamowe poprzez promocję w mediach społecznościowych prezes spółki A.B. produktów różnych marek.
Obecnie w niewielkim stopniu, ale w najbliższym czasie zamierza rozwijać działalność marketingową na większa skalę. Materiały promocyjne zazwyczaj tworzone są w prywatnych przestrzeniach prezes spółki A.B., (…), a pokazywanie prywatnych nieruchomości w materiałach marketingowych bardzo dobrze wpływa na zasięgi/sprzedaż co przekłada się na wzrost przychodów w spółce. Przygotowywanie wnętrz do nagrania materiałów reklamowych wiąże się z ponoszeniem wydatków, dzięki którym materiały reklamowe są atrakcyjne dla odbiorców, a w konsekwencji wzrasta ich liczba w mediach społecznościowych, co przyczynia się do zwiększania w spółce przychodów poprzez szersze zainteresowanie kontrahentów chętnych odpłatnie nawiązać współpracę w celach reklamowych ich produktów.
Wnioskodawca powziął wątpliwość, czy może zaliczyć powyżej wskazane wydatki związane z tworzeniem odpłatnych materiałów reklamowych na media społecznościowe do kosztów uzyskania przychodów.
Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego
Na początku Prezes Zarządu wskazuje:
Na wstępie chciałam podkreślić, że wszelkie zapytania, jakie skierowała do Państwa w moim imieniu C.D., dotyczą ewentualnych działań przyszłych a do tej pory, kierowane opiniami doradców podatkowych, którzy nie umieli dać jednoznacznej odpowiedzi na zadane Państwu pytania, tego typu wydatki nie były rozliczane w spółce. Powodem mojego zapytania, jest brak wiedzy lub brak pewności wszelkiej maści specjalistów co do interpretacji przepisów w dobie działań w przestrzeni internetowej.
Najistotniejszym faktem jest to, że cała działalność Spółki A. opiera się wyłącznie na mojej osobie. Jestem osobą publiczną, (…), influencerem i jednocześnie prezesem spółki - trudno to rozdzielić. Aby spółka mogła osiągać jakikolwiek zarobek, marka osobista, czyli „A.B.” musi być mocna i dobrze zbudowana. W obecnych czasach markę osobistą buduje się właściwie wyłącznie w mediach społecznościowych. Moje media społecznościowe są (…):
· (…)
Budowanie marki i utrzymywanie obserwatorów polegają na codziennym umieszczaniu materiałów filmowych i zdjęć zrealizowanych w przestrzeniach prywatnych, które tym samym stają się przestrzeniami publicznymi. Nie da się rozdzielić, gdzie zaczyna się życie prywatne, a kończy praca. To samo dotyczy wyglądu czy strojów, a osoba publiczna może być sfotografowana w każdej sytuacji po wyjściu z domu i może to zostać opublikowane w mediach, a ma to bezpośrednie przełożenie na możliwości zarobkowe.
To dzięki marce osobistej, czyli A.B., Spółka A. ma m.in. umowę z firmą (…), czy może produkować programy, (…).
Reklamy wykupywane na mediach społecznościowych przez firmy są kręcone w moich prywatnych wnętrzach - choć (…) trudno nazwać prywatnymi.
Rozumiem, że dostosowanie przepisów do szybko zmieniającego się świata nie jest wcale proste, jednak działalność internetowa to w tej chwili ogromna gałąź pracy dająca zatrudnienie wielu ludziom, którzy, aby ją wykonywać, potrzebują móc odliczyć swoje koszty.
Następnie w odpowiedzi na zadane pytania w wezwaniu do uzupełniania wniosku Prezes Spółki pisze, że:
Prywatne wnętrza są właśnie tłem wszystkich publikacji na mediach społecznościowych, a prezes spółki, czyli A.B., jest podmiotem wszelkich działań. Zarówno treści codzienne, jak i reklamy kręcę w tym samym wnętrzu. (…) - do tej pory nic, co zostało kupione do własnych wnętrz nie zostało rozliczone w ramach spółki. Produkty, które kupuję do siebie do domu, w nim zostają.
Cała idea reklamy w mediach społecznościowych, tak jak cała idea posiadania tych mediów polega na pokazywaniu i umieszczaniu ich w prywatnym życiu. Influenserzy - czyli również ja, A.B., prezes spółki A., kręcimy je we własnych domach, które tym samym przestają być prywatne i stają się podmiotem i przedmiotem naszych działań zawodowych. Jak już pisałam rozdzielenie tego jest niemożliwe. Związek jest taki, że wnętrza te muszą być atrakcyjne, żeby przyciągnąć widzów i reklamodawców.
Część umów reklamowych zawierana jest ze spółką, część z JDG.
Rozliczenia wynagrodzenia za usługi reklamowe są na podstawie faktury, choć nie wykluczamy współprac barterowych, jeśli się pojawią.
Moim narzędziem pracy jest twarz - można powiedzieć, że jako osoba publiczna pracuję twarzą. W okrutnym świecie mediów, gdzie każdy zachowuje wieczną młodość, starzenie się nie jest dobrze widziane. W ogromnej mierze wygląd ma tu wpływ na zachowanie pracy czy przyciąganie reklamodawców.
Pytanie dotyczy o możliwość odliczenia ubrań, w których na co dzień występuję w mediach społecznościowych - często tworząc treści sponsorowane, ale również po prostu budując markę, o czym pisałam powyżej. Nie są to ubrania robocze z logo spółki.
Niestety ludzie nie oglądają kanałów, które są nieatrakcyjne wizyjnie. Tak działają media społecznościowe i media w ogóle. To okrutny świat. Jeśli następuje spadek zainteresowania, nie ma reklamodawców, ale też przestaną działać inne odnogi działalności.
Wszelkie zabiegi kosmetyczne, dentysta itp. są mi również niezbędne, aby móc prowadzić program w telewizji. W przypadku widocznych ubytków w uzębieniu nie będzie to możliwe. Również zabiegi kosmetyczne pozwalają lepiej wyglądać, w tych czasach jest to niezbędne by utrzymać swoją pozycję.
Kanały w mediach społecznościowych istnieją od lat i jest to moja marka osobista, a na tej marce osobistej zarabia spółka A. Ta zależność jest ogromna.
Profil mojej JDG pokrywa się w dużej mierze z działalnością spółki.
Jestem (…). Pokazywanie prywatnych pomieszczeń jest ważnym elementem działalności - tego wymagają dzisiejsze realia.
Zapytania dotyczą ewentualnej przyszłej działalności i oczywiście wydatki byłyby udokumentowane fakturami wystawianymi na Spółkę.
Pytanie
Czy koszty związane z aranżacją wnętrz, w których tworzone są materiały reklamowe, takie jak remonty pomieszczeń w celu przystosowania pomieszczeń do stworzenia konkretnego materiału/nagrania programu, zakup mebli, dodatków oraz koszty związane z zakupem ubrań infuencera, zabiegami kosmetycznymi na twarz oraz zabiegami stomatologicznymi można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów w podatku CIT.
Państwa stanowisko w sprawie
Zdaniem spółki za zasadne należy uznać uwzględnienie wszystkich kosztów, o których mowa w pytaniu, do kosztów uzyskania przychodu w ramach prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej.
Jak stanowi art. 15 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (CIT) kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust.
Koszty te należy więc kwalifikować jako koszt podatkowy w ramach prowadzonej działalności gospodarczej przez spółkę.
Wszystkie opisane we wniosku koszty tj. wydatki związane z aranżacją wnętrz do nagrań, czy nagrań reklamowych publikowanych w mediach społecznościowych oraz koszty związane z ubraniem, zabiegami kosmetycznymi i stomatologicznymi influencera prowadzącego program, jest wydatkiem poniesionym w celu osiągniecia przychodów i nie zawierają się w katalogu wyłączeń zawartych w art. 16 uCIT.
W ramach działalności spółki zarówno programy telewizyjne jak i materiały reklamowe tworzone są wyłącznie przez prezes spółki A.B., który „pracuje twarzą”, zatem koszty związane z zabiegami kosmetycznymi i stomatologicznymi winny być zaliczane jako koszty uzyskania przychodu spółki.
Prezes spółki A.B. odpłatne materiały reklamowe tworzy w swoich prywatnych wnętrzach. Jako (…) jest najchętniej oglądany w swoich przestrzeniach prywatnych, a odbiorcy, oglądając materiały w mediach społecznościowych, oczekują nowości oraz inspiracji (…). Ponadto by materiały te były atrakcyjne i zainteresowały do współpracy kolejnych kontrahentów niezbędne jest ponoszenie kosztów związanych z aranżacją wnętrz, w których tworzone są nagrania reklamowe co w efekcie przekłada się na przychody w spółce.
Warunkiem koniecznym prowadzenia i rozwoju działalności marketingowej w mediach społecznościowych jest stałe ponoszenie kosztów związanych z opisanymi wydatkami. Brak dokonania takich wydatków może spowodować brak zainteresowania kanałem infuencera, co spowoduje, że nie zainteresuje potencjalnych kontrahentów do podjęcia współpracy i tym samym spółka nie będzie mogła uzyskiwać przychodów.
Podsumowując powyższe, zdaniem Wnioskodawcy w opisanym we wniosku zdarzeniom przyszłym wydatki poniesione na aranżację wnętrz do nagrań reklamowych oraz koszt związany z ubraniem, zabiegami kosmetycznymi i stomatologicznymi influencera, jest wydatkiem poniesionym w celu osiągniecia przychodów i powinny stanowić koszty uzyskania przychodów w podatku CIT spółki.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku, jest nieprawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm. dalej: „ustawa CIT”):
Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. (…)
Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.
Tak więc, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:
Należy przyjąć, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie przychodów, bądź też zabezpieczenie lub zachowanie tego źródła przychodów, o ile w myśl przepisów ww. ustawy nie podlegają wyłączeniu z tych kosztów. Przy czym, związek przyczynowy pomiędzy poniesieniem wydatku a osiągnięciem przychodu bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem jego źródła należy oceniać indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodu bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów. Zauważyć przy tym należy, że konieczność poniesienia danego wydatku nie może wynikać z zaniedbań lub sprzecznych z prawem działań podatnika.
Powyższe oznacza, że wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami lub służą zachowaniu bądź zabezpieczeniu źródła przychodów.
Katalog wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, pomimo ich związku z przychodami i prowadzoną działalnością gospodarczą zawarty został w art. 16 ust. 1 ustawy CIT. Należy jednak pamiętać, że samo wyliczenie kosztów, których nie uważa się za koszty uzyskania przychodów, nie stwarza domniemania, że wszelkie pozostałe koszty, które nie są zamieszczone w art. 16 ust. 1 ustawy CIT, zostaną ex lege uznane za koszty uzyskania przychodów.
Zatem kosztami uzyskania przychodów z danego źródła przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie przychodów, zabezpieczenie i zachowanie danego źródła przychodów.
Należy mieć również na względzie, że, uznając dany wydatek za koszt uzyskania przychodu, podatnik odnosi ewidentne korzyści, bowiem koszt uzyskania przychodu zmniejsza podstawę opodatkowania. Zatem możliwość kwalifikowania konkretnego wydatku jako kosztu uzyskania przychodu, uzależniona jest od rzetelnej i całościowej oceny tego, czy w świetle wszystkich występujących w sprawie okoliczności, przy zachowaniu należytej staranności, podatnik w momencie dokonywania wydatku mógł i powinien wiedzieć, że wydatek ten przyczyni się do powstania, zachowania lub zabezpieczenia przychodu. Na nim więc spoczywa ciężar udowodnienia, że określony wydatek jest kosztem uzyskania przychodu. Uznanie danego wydatku za koszt uzyskania przychodów jest możliwe tylko wtedy, gdy z prawidłowo i rzetelnie udokumentowanych zdarzeń wynika ponad wszelką wątpliwość, że jest to wydatek celowy i racjonalnie uzasadniony. Zatem to podatnik zobowiązany jest wykazać nie tylko fakt poniesienia danego wydatku, ale także jego celowość i racjonalność.
W tym miejscu należy zauważyć, że ustawodawca nie definiuje, co należy rozumieć pod pojęciami: „w celu” osiągnięcia przychodu, jak i „zachowanie” lub „zabezpieczenie” źródła przychodów.
Zgodnie z definicjami zawartymi w Słowniku języka polskiego PWN, pojęcie:
a) „celowość” oznacza: „przydatność do jakichś potrzeb”, „świadome zmierzanie do celu”, „taki przebieg zjawisk, zdarzeń, działań ludzkich, jakby w swym rozwoju zmierzały one do określonego celu”,
b) „zabezpieczyć” oznacza: „zapewnienie ochrony przed czymś niebezpiecznym lub szkodliwym”, „uczynienie bezpiecznym”, „zapewnienie utrzymania czegoś w dotychczasowym stanie”, „zapewnienie komuś środków do życia”, „zapewnienie zaspokojenia roszczenia lub wykonanie kary”,
c) „zachować” oznacza: „pozostać w posiadaniu czegoś”, „dochować coś w niezmienionym stanie mimo upływu czasu lub niesprzyjających okoliczności”, „uchronić przed zapomnieniem”.
Można więc przyjąć, że koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów to takie koszty, które są poniesione w trakcie dążenia do uzyskania przychodów. Określony cel musi być widoczny w momencie ponoszenia kosztu. Ponadto, poniesione koszty winny omawiany cel realizować lub co najmniej zakładać jego realność. Koszty poniesione na zachowanie źródła przychodu to takie koszty, które poniesione zostały, aby przychody z danego źródła przychodów w dalszym ciągu występowały w nienaruszonym stanie oraz aby takie źródło w ogóle dalej istniało. Natomiast jako zabezpieczenie źródła przychodów powinno się przyjmować koszty poniesione na ochronienie istniejącego źródła przychodów, w taki sposób, aby to źródło funkcjonowało w bezpieczny sposób.
Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy jego poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodu zaistnieje związek przyczynowy i koszt nie będzie objęty dyspozycją art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
Z wniosku wynika, że przedmiotem działalności gospodarczej Spółki jest między innymi:
Spółka reprezentowana jest przez jednoosobowy zarząd w osobie A.B. - prezes zarządu - jest osobą publiczną, (…), prowadzącym programy telewizyjne oraz infuencerem. Główne przychody spółki to działalność związana z produkcją programów telewizyjnych o tematyce (...) oraz (...), w których prowadzącą jest prezes spółki.
Spółka w ramach działalności świadczy również odpłatnie usługi marketingowe/reklamowe poprzez promocję w mediach społecznościowych prezes spółki A.B. produktów różnych marek.
Materiały promocyjne zazwyczaj tworzone są w prywatnych przestrzeniach prezes spółki A.B., (…). Przygotowywanie wnętrz do nagrania materiałów reklamowych wiąże się z ponoszeniem wydatków. Prywatne wnętrza są tłem wszystkich publikacji na mediach społecznościowych, a prezes spółki, czyli A.B., jest podmiotem wszelkich działań. Zarówno treści codzienne, jak i reklamy kręcone są w tym samym wnętrzu.
Narzędziem pracy prezesa zarządu jest twarz - można powiedzieć, że jako osoba publiczna pracuje twarzą.
Prezes zarządu uważa, że wszelkie zabiegi kosmetyczne, dentysta itp. są niezbędne, aby móc prowadzić program w telewizji, a w przypadku widocznych ubytków w uzębieniu nie będzie to możliwe. Również zabiegi kosmetyczne pozwalają lepiej wyglądać, w tych czasach jest to niezbędne by utrzymać swoją pozycję (…).
Państwa wątpliwości dotyczą kwestii, czy może zaliczyć powyżej wskazane wydatki związane z tworzeniem odpłatnych materiałów reklamowych na media społecznościowe do kosztów uzyskania przychodów, tzn. czy wydatki ponoszone na:
- mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów.
Zdaniem Spółki za zasadne należy uznać uwzględnienie wszystkich kosztów, o których mowa w pytaniu, do kosztów uzyskania przychodu w ramach prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej.
W Państwa opinii pokazywanie prywatnych nieruchomości w materiałach marketingowych bardzo dobrze wpływa na zasięgi/sprzedaż, co przekłada się na wzrost przychodów w Spółce.
Stwierdzają Państwo, że dzięki pokazywaniu prywatnych wnętrz materiały reklamowe są atrakcyjniejsze dla odbiorców, a w konsekwencji wzrasta ich liczba w mediach społecznościowych, co przyczynia się do zwiększania w spółce przychodów poprzez szersze zainteresowanie kontrahentów chętnych odpłatnie nawiązać współprace w celach reklamowych ich produktów.
Prezes zarządu stwierdza również, że cała działalność Spółki opiera się wyłącznie na jej osobie -jako osoby publicznej, (…), influencera i jednocześnie prezes spółki trudno to rozdzielić - aby Spółka mogła osiągać jakikolwiek zarobek, marka osobista, czyli „A.B.” musi być mocna i dobrze zbudowana. W obecnych czasach markę osobistą buduje się właściwie wyłącznie w mediach społecznościowych. W świecie mediów, gdzie każdy zachowuje wieczną młodość, starzenie się nie jest dobrze widziane. W ogromnej mierze wygląd ma tu wpływ na zachowanie pracy czy przyciąganie reklamodawców. Budowanie marki i utrzymywanie obserwatorów polegają na codziennym umieszczaniu materiałów filmowych i zdjęć zrealizowanych w przestrzeniach prywatnych, które tym samym stają się przestrzeniami publicznymi. Nie da się rozdzielić, gdzie zaczyna się życie prywatne, a kończy praca. To samo dotyczy wyglądu czy strojów, a jako osoba publiczna A.B. może być sfotografowany w każdej sytuacji po wyjściu z domu i może to zostać opublikowane w mediach, a ma to bezpośrednie przełożenie na możliwości zarobkowe.
O tym, co jest celowe i potrzebne w prowadzonej działalności gospodarczej, decyduje podmiot prowadzący tę działalność. Jednak nie każdy wydatek ponoszony w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą może stanowić koszt uzyskania przychodu i jako taki podlegać odliczeniu od podstawy opodatkowania.
Tylko ten wydatek, który pozostaje w ścisłym związku przyczynowo-skutkowym, może zostać odliczony od postawy opodatkowania. Poniesienie takiego wydatku ma lub mogłoby mieć wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodów. Wydatek należy oceniać mając na uwadze racjonalność określonego działania dla osiągnięcia przychodu.
Należy mieć również na uwadze negatywny katalog kosztów zawarty w art. 16 ust. 1 ustawy CIT. Nie każdy wydatek, choćby jego poniesienie - z punktu widzenia podatnika - posiadało racjonalne i ekonomiczne uzasadnienie, może stanowić koszt uzyskania przychodów w działalności gospodarczej. Prowadząc działalność gospodarczą, podatnik ponosi szereg wydatków, zarówno takich, których poniesienie w sposób bezpośredni związane jest działaniami firmy (np. zakup towarów i usług mających na celu zabezpieczenie podstawowej działalności), jak również i takich, których cechy - po przedstawieniu odpowiedniej argumentacji - uzasadniałyby ich związek z potencjalnym uzyskaniem przychodów, utrzymaniem źródła przychodów, bądź jego zabezpieczeniem.
Aby wydatki mogły stanowić koszt uzyskania przychodu w prowadzonej działalności gospodarczej, muszą być poniesione wyłącznie na potrzeby tej wykonywanej działalności. Oznacza to, że wydatki nie mogą mieć charakteru osobistego - wydatki osobiste nie mają na celu uzyskania przychodu z działalności gospodarczej, czy też zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodu. W konsekwencji wydatki mające charakter osobisty nie mogą stanowić kosztu uzyskania przychodu prowadzonej działalności gospodarczej.
Zauważyć należy również, że istnieje grupa zakupów, które nie mogą być uznane za związane z działalnością gospodarczą, gdyż ponoszą je osoby fizyczne niezależnie od tego, czy prowadzą działalność gospodarczą, czy też takiej działalności nie prowadzą. Każdy, niezależnie od tego, jaki wykonuje zawód, dokonuje zakupu różnego typu towarów, rzeczy, czy zwierząt.
Bez wątpienia takimi wydatkami, ponoszonymi przez każdą osobę, jest zakup mebli i dodatków do zamieszkiwanego domu/mieszkania oraz koszty remontu zamieszkiwanych pomieszczeń. Do kosztów uzyskania przychodów zaliczyć można tylko te wydatki, które mają ścisły związek z prowadzoną działalnością, to znaczy, że koszt taki nie zostałby poniesiony, gdyby nie była prowadzona taka działalność. Trudno tutaj uznać, że prezes spółki nie kupowałby mebli, dodatków i nie remontował swoich prywatnych pomieszczeń, gdyby nie prowadził Spółki.
Przechodząc do kwestii zakupu ubrań, stwierdzić należy, że, aby wydatki na zakup odzieży można było uznać za koszty uzyskania przychodów prowadzonej Spółki, to ubiór ten musi utracić charakter osobisty, np. poprzez trwałe opatrzenie zakupionej odzieży cechami charakterystycznymi czy logo reprezentowanej przez Państwa firmy. Zakupy odpowiedniej odzieży pod kątem wykonywania działalności gospodarczej należy oceniać na tle przepisów prawa pracy, np. uniformy, lub innych przepisów branżowych, np. odzież ochronna o specjalnych właściwościach.
Jak wskazali Państwo w uzupełnieniu wniosku pytanie o możliwość odliczenia ubrań dotyczy tej odzieży, w której na co dzień Prezes występuje w mediach społecznościowych - często tworząc treści sponsorowane, ale również po prostu budując markę. Nie są to ubrania robocze z logo spółki.
Tak więc wskazane przez Państwa zakupy stanowią wydatki związane z faktem funkcjonowania danej jednostki w życiu społecznym: niezależnie od rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej, każda osoba musi nabywać i używać dostosowaną do własnych wymagań odzież. Dlatego też, zakupy tych rzeczy stanowią spełnienie zwykłych, normalnych potrzeb danej osoby fizycznej. Odstępstwa od tej zasady mogą wynikać z nałożonego na prowadzącego działalność gospodarczą prawnego obowiązku używania określonego rodzaju odzieży, czy też obuwia i w sytuacji, gdy rzeczy te utraciły charakter osobisty, na przykład z uwagi na dostosowanie tychże do pełnienia określonych funkcji bądź zawodów.
Kolejną kategorię wydatków, o których możliwość zaliczenia do kosztów podatkowych Państwo wnoszą są zabiegi kosmetyczne na twarz oraz zabiegi stomatologiczne.
Niewątpliwie w branży influenserskiej, w której działa A.B., dbałość o wizerunek zewnętrzny, ubiór, wygląd, czy ogólną kondycję jest bardzo istotna, jednak nie można tu mówić o sytuacji znacząco odbiegającej od ogólnie przyjętych norm społecznych.
Biorąc pod uwagę opis okoliczności i wyjaśnienia oraz przedstawioną uprzednio argumentację, tego typu wydatki noszą przede wszystkim znamiona wydatków o charakterze osobistym, a te nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów. Ich związek z możliwością uzyskania przychodów jest czysto teoretyczny.
Trudno jednoznacznie uznać, że jeśli Prezes Zarządu nie korzystałby z zabiegów na twarz, to utraciłby źródło przychodu. W mediach społecznościowych działają przeróżni twórcy, nie wszyscy korzystają z zabiegów kosmetycznych, które „zatrzymują starzenie się”, a mimo wszystko gromadzą ogromne społeczności i otrzymują propozycje reklamowe. W niektórych przypadkach jest to wręcz ich znak rozpoznawczy.
Niezależnie od rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej, każda osoba nabywa pewne usługi kosmetyczne wedle własnego poczucia estetyki i upodobania, bez względu na uprawiany zawód. W dzisiejszym świecie jest to niezależne od sytuacji zawodowej, nawet osoby, których „nie widać” w pracy korzystają z zabiegów kosmetycznych.
Z tej też przyczyny zakupy tych usług stanowi spełnienie zwykłych, normalnych potrzeb danej osoby fizycznej. Niewątpliwie dbałość o wygląd zewnętrzny jest bardzo istotna, jednakże nie można tu mówić o sytuacji znacząco odbiegającej od ogólnie przyjętych norm społecznych, raczej to znak obecnych czasów.
W przypadku zabiegów stomatologicznych to oczywistym jest, że dbałość o uzębienie jest istotna z uwagi zarówno na aspekty zdrowotne, jak i estetyczne, niezależnie od tego, czy ktoś prowadzi działalność gospodarczą, czy też działalności takiej nie prowadzi. Tego typu wydatki noszą przede wszystkim znamiona wydatków o charakterze osobistym, a te nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów. Niezależnie od rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej, każda osoba powinna korzystać z usług dentystycznych. Z tej też przyczyny zakupy tych usług stanowią spełnienie zwykłych, normalnych potrzeb danej osoby fizycznej.
Tym samym zarówno wydatki na zabiegi kosmetyczne na twarz oraz usługi stomatologiczne mają charakter wydatków osobistych związanych z poprawą wizerunku i w konsekwencji nie można ich uznać za ściśle związane z działalnością gospodarczą.
Zauważyć należy również, że, aby wydatki mogły stanowić koszt uzyskania przychodu prowadzonej przez Państwa działalności gospodarczej, muszą być poniesione wyłącznie na potrzeby wykonywanej działalności gospodarczej.
Trudno uznać, że, gdyby nie prowadzona działalność, to wymienione wyżej wydatki nie byłyby ponoszone i A.B. nie dbałby o wygląd twarzy i uzębienia, nie remontowała miejsca swojego zamieszkania, nie kupowała mebli ani dodatków.
Z tej tez przyczyny zakup tych rzeczy i usług stanowią spełnienie zwykłych, normalnych potrzeb danej osoby fizycznej. Ponadto schludny i estetyczny wygląd świadczy o kulturze osobistej, wypełnia niepisane zasady współżycia społecznego.
Dodatkowo za tym, że wskazane przez Państwa wydatki nie stanowią kosztów uzyskania przychodów przemawia również treść art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy CIT, zgodnie z którym za koszty uzyskania przychodów nie uważa się:
kosztów reprezentacji, w szczególności poniesionych na usługi gastronomiczne, zakup żywności oraz napojów, w tym alkoholowych;
Za koszty reprezentacji uważa się wszelkie działania, które zmierzają do wykreowania oraz utrwalenia pozytywnego wizerunku podatnika wobec innych podmiotów. A jak sami Państwo wskazują:
W okrutnym świecie mediów, gdzie każdy zachowuje wieczną młodość, starzenie się nie jest dobrze widziane. W ogromnej mierze wygląd ma tu wpływ na zachowanie pracy czy przyciąganie reklamodawców (…)
Również zabiegi kosmetyczne pozwalają lepiej wyglądać, w tych czasach jest to niezbędne by utrzymać swoją pozycję (…).
Ustawodawca nie zdefiniował pojęcia reprezentacji, reklamy oraz promocji, zatem przy wykładni powyższych pojęć, należy odnieść się do ich wykładni językowej.
Reprezentacja odnosi się do dobrego reprezentowania firmy. W konsekwencji o reprezentacji należy mówić w odniesieniu do całokształtu działań mających na celu stworzenie i utrwalenie jak najkorzystniejszego wizerunku firmy na zewnątrz, to jest w relacji z kontrahentami (ich przedstawicielami), gośćmi i potencjalnymi klientami.
Właściwy wizerunek to taki, który może sprawić, że kształtowany dzięki reprezentacji „obraz przedsiębiorcy” przełoży się na nabywanie jego produktów lub usług - o tym wspominają Państwo w opisie sprawy. Świadome kształtowanie więc właściwego wizerunku przez przedsiębiorcę ma na celu stworzenie o nim takiego wyobrażenia, które spowoduje pozytywne postrzeganie tegoż przedsiębiorcy przez osoby zewnętrzne, które z kolei będzie zachętą do podjęcia rozmów, współpracy, zakupów jego produktów czy usług.
W opisie sprawy wskazują Państwo, że:
(…) Aby spółka mogła osiągać jakikolwiek zarobek, marka osobista, czyli „A.B.” musi być mocna i dobrze zbudowana. (…)
Budowanie marki i utrzymywanie obserwatorów polegają na codziennym umieszczaniu materiałów filmowych i zdjęć zrealizowanych w przestrzeniach prywatnych, które tym samym stają się przestrzeniami publicznymi. Nie da się rozdzielić, gdzie zaczyna się życie prywatne, a kończy praca. To samo dotyczy wyglądu czy strojów, a jako osoba publiczna mogę być sfotografowany w każdej sytuacji po wyjściu z domu i może to zostać opublikowane w mediach, a ma to bezpośrednie przełożenie na możliwości zarobkowe.
Reprezentacja dotyczy działań zmierzających do kształtowania, rozpowszechniania wizerunku podatnika jako podmiotu gospodarczego, natomiast reklama dotyczy działań zmierzających do kształtowania, rozpowszechniania wizerunku nie samego podatnika, lecz jego produktów (towarów i usług). Ważne jest to, że reklama polega na przedstawianiu towarów i usług oraz nakłanianiu do ich nabycia w sposób bezpośredni, zaś reprezentacja pośrednio promuje podmiot gospodarczy poprzez stworzenie dobrego wizerunku firmy (J. Marciniuk, Podatek dochodowy od osób prawnych, rok 2007, Komentarz, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2007, teza 438 do art. 16, s. 568).
Wskazane przez Państwa działania wskazują na ich reprezentacyjny charakter - mają wywołać konkretne wrażenia u odbiorcy treści, zachęcić potencjalnego kontrahenta.
Podsumowując, wydatki ponoszone na remonty pomieszczeń, zakup mebli, dodatków, ubrań prezes zarządu, zabiegi kosmetyczne na twarz oraz zabiegi stomatologiczne nie mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów.
Wobec powyższego Państwa stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo