Możliwość zaliczenia wydatku z tytułu Exit Fee do kosztów uzyskania przychodów Spółki w dacie poniesienia wydatku.
Dwie spółki, A. Spółka Akcyjna i B. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, zawarły umowę o przeniesienie praw i obowiązków wynikających z kontraktu z D. S.A. na B. Sp. z o.o., za co B. Sp. z o.o. płaci wynagrodzenie (Exit Fee) w częściach w czterech okresach rozliczeniowych…
Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe
Szanowni Państwo,
stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
13 lutego 2026 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny z 12 lutego 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczący podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości zaliczenia wydatku z tytułu Exit Fee do kosztów uzyskania przychodów Spółki w dacie poniesienia wydatku.
Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
1. Zainteresowany będący stroną postępowania:
A. Spółka Akcyjna
2. Zainteresowany niebędący stroną postępowania:
B. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością
Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego
A. Spółka Akcyjna (dalej: „Wnioskodawca”) jest czynnym podatnikiem VAT posiadającym siedzibę w Polsce i zarejestrowanym w Krajowym Rejestrze Sądowym .
Przedmiotem działalności Wnioskodawcy jest dystrybucja (...) produktów spożywczych pochodzących głównie z Włoch ale również z Francji, Hiszpanii, Grecji, Anglii.
A. Spółka Akcyjna jest obecna na Polskim rynku od ponad (...) lat. W 2020 roku A. Spółka Akcyjna stała się częścią grupy C.– (...) przemysłu (...). Na rynku polskim Grupa C. obecna jest od (...) lat.
B. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: „Zainteresowana”) jest czynnym podatnikiem VAT posiadającym siedzibę w Polsce i zarejestrowanym w Krajowym Rejestrze Sądowym.
Przedmiotem działalności Zainteresowanej jest dystrybucja wyrobów (...). Zainteresowana należy do Grupy C., która posiada w Polsce kilka zakładów produkcyjnych, w których produkowane są m.in. różnego rodzaju (…).
A. Spółka Akcyjna i B. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej łącznie również jako „Zainteresowani”) zawarły porozumienie w zakresie przeniesienia ogółu praw i obowiązków wynikających z umowy zawartej wcześniej przez A. Spółka Akcyjna z D. S.A. (dalej: „D.”), zgodnie z którym A. Spółka Akcyjna sceduje realizację kontraktu dotyczącego sprzedaży (...) do sklepów D. (dalej: „Kontrakt”) na B. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością.
Wnioskodawca oraz Zainteresowana zawarli umowę (dalej: „Umowa”) określającą wynagrodzenie za przeniesienie ogółu praw i obowiązków wynikających z Kontraktu (dalej: „Exit fee”, „Wynagrodzenie”).
Umowa pomiędzy Wnioskodawcą a B. Spółką z ograniczoną odpowiedzialnością przewiduje cztery okresy rozliczeniowe:
· pierwszy okres rozliczeniowy trwający od 1 kwietnia 2025 r. (data faktycznego przejęcia realizacji Kontraktu) do 31 grudnia 2025 r.,
· drugi okres rozliczeniowy trwający od 1 stycznia 2026 r. do 31 grudnia 2026 r.,
· trzeci okres rozliczeniowy trwający od 1 stycznia 2027 r. do 31 grudnia 2027 r.,
· czwarty okres rozliczeniowy trwający od 1 stycznia 2028 r. do 31 grudnia 2028 r.
Definitywne przeniesienie praw i obowiązków wynikających z Kontraktu między A. Spółka Akcyjna a D. na B. Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością nastąpi 1 stycznia 2029 r., pod warunkiem, że Zainteresowana wcześniej nie złoży A. Spółka Akcyjna oświadczenia o braku przedłużenia obowiązywania Umowy (takie uprawnienie przysługuje Spółce przed rozpoczęciem każdego z ww. okresów rozliczeniowych poza pierwszym).
Przez powyższe przeniesienie ogółu praw i obowiązków rozumie się przeniesienie obecnych i przyszłych wierzytelności A. Spółka Akcyjna względem D. wynikających z Kontraktu na rzecz B. Sp. z o.o. w drodze przelewu wierzytelności oraz przeniesienie obecnych i przyszłych zobowiązań A. Spółka Akcyjna względem D. wynikających z Kontraktu na rzecz Spółki w drodze przejęcia długu.
Efektem zawarcia Umowy będzie realizowanie przez Zainteresowaną sprzedaży opodatkowanej VAT na rzecz D. i osiąganie z tego tytułu przychodu.
Wynagrodzenie za przeniesienie ogółu praw i obowiązków wynikających z Kontraktu w pierwszym okresie rozliczeniowym jest należne w terminie 30 dni od zawarcia Umowy.
Wynagrodzenie za przeniesienie ogółu praw i obowiązków wynikających z Kontraktu w drugim i kolejnych okresach rozliczeniowych jest należne w terminie 30 dni od rozpoczęcia okresu rozliczeniowego.
Wynagrodzenie za definitywne przeniesienie ogółu praw i obowiązków wynikających z Kontraktu jest należne w terminie 30 dni od dnia definitywnego przeniesienia tych praw i obowiązków.
Wszystkie powyższe części Exit fee będą płacone przez B. Sp. z .o.o. na podstawie faktur wystawianych przez A. Spółka Akcyjna, uwzględniających podatek VAT.
Pytania
1) Czy przeniesienie ogółu praw i obowiązków wynikających z Kontraktu na rzecz B. Sp. z .o.o. w zamian za Wynagrodzenie stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT?
2) Czy Zainteresowanej będzie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez A. Spółkę Akcyjną , po każdym okresie rozliczeniowym, jak i z faktury wystawionej po ostatecznym przeniesieniu praw i obowiązków wynikających z Kontraktu?
3) Czy wynagrodzenie wypłacane za przeniesienie praw i obowiązków wynikających z Kontraktu w czterech okresach rozliczeniowych oraz za definitywne przeniesienie Kontraktu, powinny być ujmowane dla celów CIT odrębnie, jako koszty uzyskania przychodów inne niż bezpośrednio związane z przychodami, potrącalne w dacie ich poniesienia, rozumianej jako dzień ujęcia w księgach rachunkowych B. Sp. z .o.o. na podstawie otrzymanych faktur?
Przedmiotem niniejszej interpretacji jest ocena stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 3 dotyczącego podatku dochodowego od osób prawnych. W zakresie pozostałych pytań zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.
Państwa stanowisko w sprawie
Uwagi Wspólne
Określenie, czy przeniesienie ogółu praw i obowiązków z A. Spółki Akcyjnej na B. Sp. z o.o., a wynikających z Kontraktu stanowić będzie dostawę towarów bądź świadczenie podlegające opodatkowaniu VAT z punktu widzenia Wnioskodawcy pozwala na potwierdzenie jego obowiązków w zakresie rozliczenia VAT należnego z tytułu świadczenia usług oraz potwierdzi prawidłowe zadeklarowanie Wynagrodzenia wobec organów podatkowych (w pliku JPK) oraz wystawienie faktur na rzecz Zainteresowanej.
Jednocześnie, z punktu widzenia B. Sp. z o.o., potwierdzenie czy przeniesienie ogółu praw i obowiązków z A. Spółka Akcyjna na B. Sp. z o.o., a wynikających z Kontraktu stanowić będzie świadczenie usług podlegające opodatkowaniu VAT będzie wpływać m.in. na prawo Zainteresowanej do odliczenia podatku VAT naliczonego i zapłaconego w ramach Wynagrodzenia.
Biorąc pod uwagę powyższe, każda ze stron tj. A. Spółka Akcyjna oraz B. Sp. z o.o., ma interes prawny w tym, aby wystąpić z wnioskiem wspólnym o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej tego samego stanu faktycznego.
Ad 1
Wynagrodzenie wypłacane za przeniesienie praw i obowiązków wynikających z Kontraktu w czterech okresach rozliczeniowych oraz za definitywne przeniesienie Kontraktu, powinny być ujmowane dla celów CIT odrębnie, jako koszty uzyskania przychodów inne niż bezpośrednio związane z przychodami, potrącalne w dacie ich poniesienia, rozumianej jako dzień ujęcia w księgach rachunkowych Zainteresowanej na podstawie otrzymanych faktur.
Uzasadnienie
Exit fee jako koszt uzyskania przychodów
Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm.; dalej: „ustawa o CIT” lub „updop”), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.
Na podstawie treści tego przepisu powszechnie przyjmuje się, że do uznania danego wydatku za koszt podatkowy konieczne jest łączne spełnienie poniższych warunków, zgodnie z którymi analizowany koszt:
· został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku został pokryty z zasobów majątkowych podatnika,
· był definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
· pozostawał w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
· poniesiony został w celu uzyskania przychodów, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów,
· został właściwie udokumentowany,
· nie znajdował się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o CIT nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
W analizowanej sytuacji Zainteresowana poniesie Exit fee z własnych środków pieniężnych, a Wynagrodzenie to nie będzie podlegać zwrotowi na rzecz Zainteresowanej w jakiejkolwiek formie, w tym niepieniężnej.
Należy również zauważyć, że B. Sp. z o.o. będzie wypłacała Exit fee w zamian za wstąpienie w prawa i obowiązki strony Kontraktu na dostawę (...). Nie ulega zatem wątpliwości, że jest to wydatek związany z działalnością gospodarczą Zaintresowanej (tj. produkcją i sprzedażą wyrobów (...)), poniesiony w celu uzyskania przychodów z tej działalności.
Exit fee będąca przedmiotem wniosku wynika z Umowy pomiędzy B. Sp. z o.o. a A. Spółka Akcyjna .
Ponadto, przedmiotowe Wynagrodzenie za poszczególne okresy rozliczeniowe oraz za definitywne przeniesienie ogółu praw i obowiązków wynikających z Kontraktu będzie dokumentowane fakturami VAT wystawianymi przez A. Spółka Akcyjna, stanowiącymi podstawę do rozpoznania tego wydatku w księgach rachunkowych Zainteresowanej. Koszt z tytułu Exit fee będzie więc spełniał warunek właściwego udokumentowania.
Dodatkowo, tego typu wydatki nie mieszczą się w katalogu wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.
Biorąc pod uwagę spełnienie wszystkich przesłanek wynikających z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT należy stwierdzić, że wynagrodzenie wypłacane przez Zainteresowaną w analizowanym stanie faktycznym będzie stanowiło dla niej koszt uzyskania przychodów na gruncie podatku dochodowego od osób prawnych.
Warto dodać, że takie podejście do płatności typu exit fee jest szeroko akceptowane w orzecznictwie organów podatkowych.
Przykładem może być interpretacja indywidualna z dnia 24 marca 2022 r. (sygn. 0111-KDIB1 -2.4010.34.2022.2.BD), w której Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził: „(…) wydatek na zapłatę exit-fee będzie stanowił dla Spółki koszt uzyskania przychodów ponieważ wiąże się on z osiągnięciem przychodu Spółki. Równocześnie wydatek ten nie został wyłączony z możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy o CIT. Zatem należy uznać prawo Wnioskodawcy do zaliczenia zapłaty exit-fee do kosztów uzyskania przychodów”.
Exit fee jako pośredni koszt podatkowy
Zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy o CIT, koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z zastrzeżeniem ust. 4b i 4c.
Z kolei w myśl art. 15 ust. 4d ustawy o CIT, koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.
Powyższe przepisy wprowadzają podział na tzw. bezpośrednie oraz pośrednie koszty uzyskania przychodów. Ustawa o CIT nie zwiera definicji tych rodzajów kosztów, w związku z czym ich rozumienie wynika z podejścia ugruntowanego w doktrynie oraz orzecznictwie.
Za koszty bezpośrednie uznaje się wydatki, których poniesienie przekłada się wprost (w sposób bezpośredni) na uzyskanie konkretnych przychodów. W ich przypadku możliwe jest zidentyfikowanie wpływu danego kosztu na wartość określonych przychodów podatnika. Typowym przykładem bezpośredniego związku kosztów z przychodami jest relacja, w jakiej pozostają wydatki na nabycie lub wytworzenie jednostki towaru i przychód ze zbycia tej jednostki towaru.
Natomiast do kosztów pośrednich zalicza się wydatki, które nie mają bezpośredniego odzwierciedlenia w konkretnych przychodach podatnika, jednak ich ponoszenie jest niezbędne do funkcjonowania podmiotu, a tym samym uzyskiwania przychodów w ujęciu ogólnym. Są to więc np. koszty ogólnego zarządu, koszty administracyjne, wydatki na utrzymanie obiektów, obsługę prawną. Tego rodzaju koszty, chociaż niewątpliwie związane są z osiąganymi przychodami, nie pozostają w uchwytnym związku z konkretnymi przysporzeniami.
W tym kontekście należy stwierdzić, że analizowanego Wynagrodzenia nie można powiązać bezpośrednio z konkretnymi przychodami Zainteresowanej. Zapłata wszystkich części Exit fee jest bowiem kosztem niezbędnym do przejęcia przez B. Sp. z o.o. roli dostawcy produktów w ramach Kontraktu.
Poniesienie Wynagrodzenia niewątpliwie przełoży się więc na osiągnięcie przez Zainteresowaną przychodów ze sprzedaży swoich wyrobów, jednak nie można bezpośrednio powiązać przedmiotowego kosztu z konkretnymi przychodami – chociażby ze względu na fakt, że tylko dzięki zapłacie Exit fee za wszystkie cztery okresy rozliczeniowe oraz za definitywne przeniesienie Kontraktu, Zainteresowana stanie się stroną współpracy zawartej na czas nieokreślony (zakładając, że przed definitywnym przeniesieniem Kontraktu B. Sp. z o.o. nie złoży oświadczenia o braku przedłużenia obowiązywania Umowy), a co za tym idzie nie można wiarygodnie wskazać okresu uzyskiwania przychodów ze sprzedaży w ramach Kontraktu.
Z tego powodu Exit fee nie można powiązać bezpośrednio z konkretnymi przychodami Zainteresowanej, tj. przychodami o dokładnie określonej wartości, uzyskanymi w wyznaczonym okresie.
W konsekwencji przedmiotowe Wynagrodzenie należy uznać za pośredni koszt uzyskania przychodów Zainteresowanej.
Powyższe podejście znajduje potwierdzenie w stanowiskach organów podatkowych, które w interpretacjach indywidualnych prezentują stanowisko, zgodnie z którym płatności stanowiące exit fee powinny być zaliczane do pośrednich kosztów podatkowych. Jako przykłady takich orzeczeń można przytoczyć m.in.:
Podsumowując, biorąc pod uwagę treść stosownych przepisów ustawy o CIT oraz jednolitą linię interpretacyjną organów podatkowych, wynagrodzenie Exit fee w analizowanym stanie faktycznym powinno stanowić pośredni koszt podatkowy dla Zainteresowanej.
Moment rozliczenia Exit fee dla celów podatkowych
Opisany podział na bezpośrednie i pośrednie koszty podatkowe skutkuje rozróżnieniem momentu rozpoznania wydatków jako kosztów uzyskania przychodów, w zależności od zaliczenia ich do jednej z tych kategorii.
W przypadku kosztów bezpośrednich, generalną zasadą wynikającą z regulacji art. 15 ust. 4 i 4b ustawy o CIT jest ich potrącenie w roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody.
Z kolei koszty pośrednie, zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.
Koszt pośredni powinien być więc ujęty w wyniku podatkowym jednorazowo, zgodnie z datą jego poniesienia. Wyjątkiem jest sytuacja, w której wydatek jest powiązany z okresem dłuższym niż rok podatkowy i nie ma możliwości wiarygodnego określenia jaka jego część przypada na dany rok. W takim przypadku koszt podatkowo należy rozliczyć proporcjonalnie.
W doktrynie podkreśla się przy tym, że wspomniane rozliczenie proporcjonalne należy stosować wąsko, gdyż co do zasady jest ono przewidziane dla świadczeń wykonywanych cyklicznie. Potwierdza to m.in. komentarz do ustawy o CIT (K. Gil, A. Obońska, A. Wacławczyk, A. Walter (red.), Podatek dochodowy od osób prawnych. Komentarz, 2019), w którym wskazano: „W praktyce do kosztów pośrednich, które są najczęściej rozliczane, zgodnie z dyspozycją art. 15 ust. 4d zd. 2 PDOPrU, będą należeć wydatki na polisy ubezpieczeniowe, czynsze najmu, dzierżawy, leasingowe, prenumeraty czasopism, abonamenty na usługi telekomunikacyjne czy opłaty za media, dotyczące kilku okresów sprawozdawczych. (…) Ujęta w art. 15 ust. 4d PDOPrU reguła dotycząca rozliczania w czasie kosztów uzyskania przychodu innych aniżeli koszty bezpośrednio związane z przychodami ma tym samym zastosowanie jedynie do wydatków dotyczących usług (dostaw) wykonywanych w kilku okresach i gdy nie można ustalić, w jakiej części wydatki dotyczą danego roku. Nie dotyczy zaś ona wydatków związanych ze świadczeniami wykonanymi jednorazowo, lecz wykorzystywanymi albo odnoszącymi skutek przez dłuższy czas, które powinny być rozliczane jednorazowo, jako koszty uzyskania przychodów w momencie ich poniesienia”.
Taka wykładnia art. 15 ust. 4d ustawy o CIT jest również potwierdzana przez organy podatkowe. Przykładowo, w interpretacji indywidualnej z dnia 5 sierpnia 2024 r. (sygn. 0114-KDIP2 - 2.4010.284.2024.1.AP) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej zgodził się z twierdzeniem: „(…) zwrot w cytowanym art. 15 ust. 4d ustawy o CIT: „dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy” obejmuje wydatki dotyczące usług (świadczeń) wykonywanych w kilku okresach. Nie dotyczy zaś wydatków związanych ze świadczeniami wykonywanymi jednorazowo, lecz wykorzystywanymi lub odnoszącymi skutek przez dłuższy czas. Tego rodzaju koszt nie pozostaje w uchwytnym związku z konkretnymi przychodami oraz nie obejmuje świadczeń dokonywanych w konkretnie ustalonych ramach czasowych, a jest wypłacany w związku z utratą potencjału do generowania zysków, zatem nie dotyczy on okresu przekraczającego rok podatkowy. W konsekwencji, przedmiotowy koszt nie spełnia łącznie przesłanek dotyczących rozliczenia go proporcjonalnie do długości okresu (…)”.
Zatem, w ocenie Zainteresowanych, analizowane wynagrodzenie Exit fee nie może zostać uznane za koszt pośredni dotyczący okresu dłuższego niż rok podatkowy, przede wszystkim dlatego, że stanowi zapłatę za przeniesienie ogółu praw i obowiązków wynikających z Kontraktu, a nie płatność za powtarzalne usługi rozłożone w czasie lub świadczenia o podobnym charakterze. Pomimo, że potencjalnie Kontrakt będzie wpływał na działalność Zainteresowanej przez wiele lat, to sama płatność Exit fee jest związana z pojedynczym zdarzeniem gospodarczym, tj. wstąpieniem przez B. Sp. z o.o. w prawa i obowiązki wynikające z Kontraktu. Nie zmienia tego jej zapłata w częściach, w ustalonych w Umowie z A. Spółka Akcyjna okresach rozliczeniowych, bowiem w końcowym rozrachunku całość Exit fee stanowi wydatek konieczny do poniesienia przez Zainteresowaną w celu definitywnego przejęcia roli dostawcy w ramach współpracy z D., na czas nieokreślony, po zakończeniu ostatniego okresu rozliczeniowego.
W konsekwencji, zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT, Exit fee powinna być rozpoznana dla celów podatkowych „w dacie poniesienia”.
Jak wskazano w art. 15 ust. 4e ustawy o CIT za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h, uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów.
Zgodnie z dominującą obecnie wykładnią art. 15 ust. 4e ustawy o CIT dniem poniesienia kosztu, o którym mowa w tym przepisie jest data, w której wydatek po raz pierwszy „pojawił się” w księgach rachunkowych podmiotu, ujęty na podstawie otrzymanej przez podatnika faktury, rachunku lub innego dowodu potwierdzającego jego poniesienie w określonej wysokości, wpływając na zmniejszenie wartości aktywów bądź zwiększenie pasywów (z wyjątkiem sytuacji, w której zaksięgowano daną pozycję jako rezerwę lub bierne rozliczenie międzyokresowe kosztu).
Co kluczowe, wykazanie kosztu dla celów podatkowych „w dniu ujęcia w księgach rachunkowych” jest niezależne od daty rozpoznania danego wydatku jako kosztu bilansowego.
Znajduje to potwierdzenie w interpretacjach podatkowych wydawanych w ostatnich latach, przykładowo w:
Jak wskazano w opisie stanu faktycznego, Zainteresowana otrzyma od A. Spółka Akcyjna odrębne faktury z naliczeniem Exit fee za poszczególne okresy rozliczeniowe oraz za definitywne przeniesienie praw i obowiązków. Na tej podstawie Zainteresowana będzie wprowadzała kolejne części Wynagrodzenia do swoich ksiąg rachunkowych, jako wyodrębnione pozycje przypisane do okresów otrzymania faktury z naliczeniem danej części Exit fee.
W konsekwencji, biorąc pod uwagę przytoczone rozumienie pojęcia „dnia poniesienia kosztu uzyskania przychodów” zawarte w art. 15 ust. 4e ustawy o CIT, poszczególne części Exit fee będą stanowiły dla Zainteresowanej odrębne koszty uzyskania przychodów, potrącalne w okresach, w których zostaną ujęte w księgach rachunkowych na podstawie odpowiadających im faktur otrzymanych od A. Spółka Akcyjna .
Podsumowując, zdaniem Zainteresowanych, poszczególne części Exit fee, wypłacane za przeniesienie praw i obowiązków wynikających z Kontraktu w czterech okresach rozliczeniowych oraz za definitywne przeniesienie Kontraktu, powinny być ujmowane dla celów CIT odrębnie, jako koszty uzyskania przychodów inne niż bezpośrednio związane z przychodami, potrącalne w dacie ich poniesienia, rozumianej jako dzień ujęcia Exit fee w księgach rachunkowych Zainteresowanej na podstawie otrzymanych faktur.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.
Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
W odniesieniu do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych należy stwierdzić, że zostały wydane w indywidualnych sprawach podmiotów i nie wiążą w sprawie będącej przedmiotem wniosku. Zostały wydane w określonym stanie faktycznym i w tych sprawach rozstrzygnięcia w nich zawarte są wiążące, nie mogą one zatem przesądzać o niniejszym rozstrzygnięciu. Natomiast organy mimo, że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkują się wydanymi rozstrzygnięciami organów podatkowych oraz wyrokami sądów administracyjnych, to nie mają możliwości zastosowania ich wprost z tego powodu, że nie stanowią one materialnego prawa podatkowego. Każdą sprawę organ jest zobowiązany rozpatrywać indywidualnie.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
A. Spółka Akcyjna (Zainteresowana będąca stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 146; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo