Brak możliwości zastosowania ulgi rehabilitacyjnej w związku z leczeniem powikłań w postaci zakażenia pooperacyjnej rany poborowej.
Podatniczka uległa wypadkowi komunikacyjnemu w październiku 2024 r., w wyniku którego doznała złamania kości udowej i uzyskała znaczny stopień niepełnosprawności. Po operacji przeszczepu skóry doszło do zakażenia rany poborowej bakteriami szpitalnymi. Konieczne było prywatne leczenie w specjalistycznej klinice leczenia ran, które obejmowało diagnostykę mikrobiologiczną,…
Interpretacja indywidualna - stanowisko nieprawidłowe
Szanowna Pani,
stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
19 lutego 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczący możliwości odliczenia poniesionych wydatków w ramach ulgi rehabilitacyjnej. Uzupełniła go Pani pismem z 19 marca 2026 r. (wpływ 19 marca 2026 r.) - w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego
W dniu 30 października 2024 r. uległa Pani poważnemu wypadkowi komunikacyjnemu, w wyniku którego doznała otwartego, wieloodłamowego złamania podkrętarzowego prawej kości udowej.
W następstwie urazu nabyła Pani niepełnosprawność w stopniu znacznym, co zostało potwierdzone orzeczeniem wydanym przez Miejski Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w (…) (orzeczenie w załączeniu).
W związku z leczeniem operacyjnym wykonano u Pani przeszczep skóry pośredniej celem pokrycia otwartej rany uda prawego. W tym celu pobrano skórę z miejsca dawczego (rana poborowa).
Niestety rana w miejscu pobrania nie goiła się prawidłowo. Przez okres około czterech miesięcy pozostawała Pani pod opieką szpitala; jednak pomimo licznych wizyt kontrolnych nie odnotowano postępu w procesie gojenia, a zgodnie ze stanowiskiem placówki medycznej przyczyną był najprawdopodobniej indywidualny, atypowy przebieg reakcji organizmu.
W związku z brakiem poprawy została Pani skierowana do prywatnej kliniki specjalizującej się w leczeniu ran - (…).
W toku diagnostyki w ranie poborowej wykryto szpitalny szczep bakterii Escherichia coli (dodatni wynik badania w załączeniu) oraz Staphylococcus pseudintermedius MLSB, bardzo groźnych dla życia oraz zdrowia (nie wykrytych i nie leczonych w placówce państwowej). W związku z tym była Pani zmuszona poddać się intensywnemu, specjalistycznemu leczeniu prywatnemu w celu eliminacji zakażenia oraz umożliwienia prawidłowego zagojenia miejsca pobrania skóry.
Leczenie to było niezbędne z medycznego punktu widzenia i pozostawało w bezpośrednim związku z następstwami wypadku oraz Pani niepełnosprawnością.
W załączeniu przedkłada Pani:
Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu stanu faktycznego
informacje dotyczące posiadanego przez Panią orzeczenia o niepełnosprawności:
Ustalony stopień niepełnosprawności datuje się w orzeczeniu od 12.12.2024 r.
Orzeczenie zostało wydane do 10.03.2027 r.
Pani niepełnosprawność polega na znacznym ograniczeniu sprawności ruchowej prawej kończyny dolnej, w szczególności ograniczeniu możliwości poruszania się, długotrwałego stania oraz wykonywania podstawowych czynności życia codziennego.
Orzeczenie obowiązywało przez cały 2025 r., ponieważ w orzeczeniu wskazano, że ustalony stopień niepełnosprawności datuje się na 12.12.2024 r., a jednocześnie orzeczenie jest ważne do 10.03.2027 r.
Wydatki, które chce Pani odliczyć:
W roku podatkowym 2025 uzyskała Pani dochody podlegające opodatkowaniu w Polsce z tytułu umowy o pracę oraz świadczenia rehabilitacyjnego z ZUS, opodatkowane na zasadach ogólnych.
Specjalistyczne leczenie, któremu została Pani poddana, miało charakter medyczny i było związane z leczeniem powikłań pooperacyjnych w postaci zakażenia rany poborowej. Nie posiada Pani odrębnego zaświadczenia lekarza, w którym leczenie to zostało wprost zakwalifikowane jako zabieg rehabilitacyjny lub leczniczo-rehabilitacyjny.
W ramach leczenia w prywatnej klinice została Pani poddana specjalistycznym zabiegom leczenia rany, w szczególności:
Została Pani poddana leczeniu i zabiegom w Klinice Leczenia Ran (…).
Specjalistyczne leczenie miało kluczowy wpływ na Pani stan zdrowia, ponieważ umożliwiło opanowanie groźnego zakażenia rany oraz przywrócenie prawidłowego procesu gojenia. Bez tego leczenia istniało ryzyko dalszego pogorszenia stanu zdrowia, a nawet zagrożenia życia. Leczenie pozostaje w bezpośrednim związku z niepełnosprawnością, ponieważ dotyczyło powikłań po urazie, który był przyczyną jej powstania. Usunięcie zakażenia i zagojenie rany było warunkiem koniecznym do dalszej rehabilitacji oraz poprawy sprawności ruchowej, a tym samym do ułatwienia wykonywania podstawowych czynności życiowych.
Posiada Pani faktury imienne identyfikujące Panią jako kupującego wystawione przez prywatną klinikę medyczną „(…)” (sprzedającego).
Pytanie
Czy poniesione przez Panią wydatki na leczenie zakażenia rany poborowej skóry w prywatnej klinice specjalistycznej mogą zostać odliczone od dochodu w ramach ulgi rehabilitacyjnej w rocznym zeznaniu podatkowym PIT jako wydatki poniesione na cele rehabilitacyjne lub związane z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych przez osobę niepełnosprawną?
Pani stanowisko w sprawie
W Pani ocenie wskazane wydatki spełniają przesłanki określone w art. 26 ust. 1 pkt 6 oraz ust. 7a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ponieważ:
1. zostały poniesione przez osobę posiadającą orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności,
2. pozostają w bezpośrednim związku z następstwami wypadku i procesem leczenia urazu skutkującego niepełnosprawnością,
3. były niezbędne dla przywrócenia sprawności oraz umożliwiły kontynuację procesu rehabilitacji pourazowej
4. zostały udokumentowane fakturami wystawionymi przez podmiot leczniczy.
Wydatki te miały charakter konieczny, specjalistyczny i bezpośrednio związany z leczeniem powikłań pooperacyjnych wynikających z urazu, który doprowadził do powstania niepełnosprawności.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku, jest nieprawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
Podstawę obliczenia podatku, z zastrzeżeniem art. 29-30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g i art. 30j-30p, stanowi dochód ustalony zgodnie z art. 9, art. 23o, art. 23u, art. 24 ust. 1, 2, 3b-3e, 4-4e, 6 i 21 lub art. 24b ust. 1 i 2, po odliczeniu kwot wydatków na cele rehabilitacyjne oraz wydatków związanych z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych, poniesionych w roku podatkowym przez podatnika będącego osobą niepełnosprawną lub podatnika, na którego utrzymaniu są osoby niepełnosprawne.
Rodzaje wydatków na cele rehabilitacyjne uprawniające do odliczeń od dochodu przed opodatkowaniem zawiera art. 26 ust. 7a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zaś zasady i warunki dokonywania tych odliczeń określone zostały w ust. 7 i 7b-7g tego artykułu.
Jak stanowi art. 26 ust. 7a cytowanej ustawy:
Za wydatki, o których mowa w ust. 1 pkt 6, uważa się wydatki poniesione na:
1) adaptację i wyposażenie mieszkań oraz budynków mieszkalnych stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności;
2) przystosowanie pojazdów mechanicznych do potrzeb wynikających z niepełnosprawności;
2a) zakup, naprawę lub najem wyrobów medycznych wymienionych w wykazie wyrobów medycznych określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 38 ust. 4 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o refundacji leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych (Dz.U. z 2024 r. poz. 930) oraz wyposażenia umożliwiającego ich używanie zgodnie z przewidzianym zastosowaniem, z wyjątkiem pieluchomajtek, pieluch anatomicznych, chłonnych majtek, podkładów i wkładów anatomicznych;
3) zakup, naprawę lub najem indywidualnego sprzętu, urządzeń i narzędzi niezbędnych w rehabilitacji oraz ułatwiających wykonywanie czynności życiowych, stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności, oraz wyposażenia umożliwiającego ich używanie zgodnie z przewidzianym zastosowaniem, niewymienionych w wykazie, o którym mowa w pkt 2a, z wyjątkiem sprzętu gospodarstwa domowego;
3a) pieluchomajtki, pieluchy anatomiczne, chłonne majtki, podkłady, wkłady anatomiczne, w kwocie nieprzekraczającej w roku podatkowym 2280 zł;
4) zakup wydawnictw i materiałów (pomocy) szkoleniowych, stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności;
5) odpłatność za pobyt na turnusie rehabilitacyjnym;
6) odpłatność za pobyt w zakładzie lecznictwa uzdrowiskowego, zakładzie rehabilitacji leczniczej, zakładzie opiekuńczo-leczniczym, zakładzie pielęgnacyjno-opiekuńczym;
6a) odpłatność za pobyt opiekuna osoby niepełnosprawnej zaliczonej do I grupy inwalidztwa lub dzieci niepełnosprawnych do lat 16, przebywającego z osobą niepełnosprawną na turnusie rehabilitacyjnym, w zakładzie lecznictwa uzdrowiskowego lub zakładzie rehabilitacji leczniczej;
6b) odpłatność za zabiegi rehabilitacyjne lub leczniczo-rehabilitacyjne;
7) opłacenie przewodników osób niewidomych I lub II grupy inwalidztwa oraz osób z niepełnosprawnością narządu ruchu zaliczonych do I grupy inwalidztwa, w kwocie nieprzekraczającej w roku podatkowym 2280 zł;
8) utrzymanie psa asystującego, o którym mowa w ustawie o rehabilitacji zawodowej, w kwocie nieprzekraczającej w roku podatkowym 2280 zł;
9) opiekę pielęgniarską w domu nad osobą niepełnosprawną w okresie przewlekłej choroby uniemożliwiającej poruszanie się oraz usługi opiekuńcze świadczone dla osób niepełnosprawnych zaliczonych do I grupy inwalidztwa;
10) opłacenie tłumacza języka migowego;
11) kolonie i obozy dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnej oraz dzieci osób niepełnosprawnych, które nie ukończyły 25. roku życia;
12) leki, o których mowa w ustawie z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne (Dz.U. z 2024 r. poz. 686) - w wysokości stanowiącej różnicę pomiędzy faktycznie poniesionymi wydatkami w danym miesiącu a kwotą 100 zł, jeżeli lekarz specjalista stwierdzi, że osoba niepełnosprawna powinna stosować stale lub czasowo te leki;
13) odpłatny przewóz:
a) osoby niepełnosprawnej - karetką transportu sanitarnego,
b) osoby niepełnosprawnej, zaliczonej do I lub II grupy inwalidztwa, oraz dzieci niepełnosprawnych do lat 16 - również innymi środkami transportu niż wymienione w lit. a;
14) używanie samochodu osobowego, stanowiącego własność (współwłasność) osoby niepełnosprawnej lub podatnika mającego na utrzymaniu osobę niepełnosprawną albo dziecko niepełnosprawne, które nie ukończyło 16. roku życia - w wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 2280 zł;
15) odpłatne przejazdy środkami transportu publicznego związane z pobytem:
a) na turnusie rehabilitacyjnym,
b) w zakładach, o których mowa w pkt 6,
c) na koloniach i obozach dla dzieci i młodzieży, o których mowa w pkt 11,
d) opiekuna osoby niepełnosprawnej zaliczonej do I grupy inwalidztwa lub dzieci niepełnosprawnych do lat 16, przebywającego z osobą niepełnosprawną na turnusie rehabilitacyjnym lub w zakładzie lecznictwa uzdrowiskowego, lub zakładzie rehabilitacji leczniczej.
Katalog ulg wymienionych w art. 26 ust. 7a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest katalogiem zamkniętym. Odliczeniu podlegają jedynie wydatki enumeratywnie w nim wymienione. Rozszerzająca interpretacja przepisu art. 26 ust. 7a ww. ustawy jest niedozwolona. Zgodnie z zasadą przyjętą w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak i w doktrynie prawa podatkowego, ulgi podatkowe są wyjątkiem od zasady równości i powszechności opodatkowania. Przepisy regulujące prawo do ulgi powinny być interpretowane ściśle, niedopuszczalna jest ich interpretacja rozszerzająca.
Stosownie do treści art. 26 ust. 7 pkt 4 ww. ustawy:
Wysokość wydatków na cele określone w ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 7c, ustala się na podstawie dokumentu stwierdzającego ich poniesienie, zawierającego w szczególności: dane identyfikujące kupującego (odbiorcę usługi lub towaru) i sprzedającego (towar lub usługę), rodzaj zakupionego towaru lub usługi oraz kwotę zapłaty - w przypadkach innych niż wymienione w pkt 1-3.
Na podstawie art. 26 ust. 7b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Wydatki, o których mowa w ust. 7a, podlegają odliczeniu od dochodu, jeżeli nie zostały sfinansowane (dofinansowane) ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, zakładowego funduszu aktywności, Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych lub ze środków Narodowego Funduszu Zdrowia, zakładowego funduszu świadczeń socjalnych albo nie zostały zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie. W przypadku gdy wydatki były częściowo sfinansowane (dofinansowane) z tych funduszy (środków), odliczeniu podlega różnica pomiędzy poniesionymi wydatkami a kwotą sfinansowaną (dofinansowaną) z tych funduszy (środków) lub zwróconą w jakiejkolwiek formie.
W myśl art. 26 ust. 7d ww. ustawy:
Warunkiem odliczenia wydatków, o których mowa w ust. 7a, jest posiadanie przez osobę, której dotyczy wydatek:
1) orzeczenia o zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech stopni niepełnosprawności, określonych w odrębnych przepisach, lub
2) decyzji przyznającej rentę z tytułu całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy, rentę szkoleniową albo rentę socjalną, albo
3) orzeczenia o niepełnosprawności osoby, która nie ukończyła 16 roku życia, wydanego na podstawie odrębnych przepisów.
W świetle art. 26 ust. 7e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Przepisy ust. 7a-7d i 7g stosuje się odpowiednio do podatników, na których utrzymaniu w roku podatkowym pozostają następujące osoby niepełnosprawne: osoba będąca w stosunku do podatnika lub jego małżonka osobą zaliczoną do I grupy podatkowej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn lub dziecko obce przyjęte na wychowanie przez podatnika lub jego małżonka, pod warunkiem że uzyskane w roku podatkowym dochody tych osób niepełnosprawnych nie przekraczają dwunastokrotności kwoty renty socjalnej określonej w ustawie z dnia 27 czerwca 2003 r. o rencie socjalnej, w wysokości obowiązującej w grudniu roku podatkowego. Do dochodów, o których mowa w zdaniu pierwszym, nie zalicza się alimentów na rzecz dzieci, o których mowa w art. 6 ust. 4c, z uwzględnieniem art. 6 ust. 4e, świadczenia uzupełniającego, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 100a, dodatku energetycznego, o którym mowa w art. 5c ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne, dodatku osłonowego, o którym mowa w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 2021 r. o dodatku osłonowym (Dz. U. z 2023 r. poz. 759 i 2760 oraz z 2024 r. poz. 123), dodatku węglowego, o którym mowa w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 5 sierpnia 2022 r. o dodatku węglowym (Dz. U. z 2023 r. poz. 1630), dodatku dla gospodarstw domowych z tytułu wykorzystywania niektórych źródeł ciepła i dodatku dla niektórych podmiotów niebędących gospodarstwami domowymi z tytułu wykorzystywania niektórych źródeł ciepła, o których mowa w art. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 15 września 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach w zakresie niektórych źródeł ciepła w związku z sytuacją na rynku paliw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1772, 1693 i 2760), dodatku elektrycznego, o którym mowa w art. 27 ustawy z dnia 7 października 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących ochronie odbiorców energii elektrycznej w 2023 roku oraz w 2024 roku w związku z sytuacją na rynku energii elektrycznej (Dz.U. z 2023 r. poz. 1704, 1785 i 2760), refundacji kwoty odpowiadającej podatkowi VAT, o której mowa w art. 18 ustawy z dnia 15 grudnia 2022 r. o szczególnej ochronie niektórych odbiorców paliw gazowych w 2023 r. oraz w 2024 r. w związku z sytuacją na rynku gazu (Dz.U. z 2024 r. poz. 303), bonu energetycznego, o którym mowa w art. 2 ustawy z dnia 23 maja 2024 r. o bonie energetycznym oraz o zmianie niektórych ustaw w celu ograniczenia cen energii elektrycznej, gazu ziemnego i ciepła systemowego (Dz. U. poz. 859), oraz przyznanych na podstawie odrębnych przepisów zasiłku pielęgnacyjnego, dodatkowego rocznego świadczenia pieniężnego dla emerytów i rencistów oraz kolejnego dodatkowego rocznego świadczenia pieniężnego dla emerytów i rencistów.
Według art. 26 ust. 7f ww. ustawy:
Ilekroć w przepisach ust. 7a jest mowa o osobach zaliczonych do:
1) I grupy inwalidztwa - należy przez to rozumieć odpowiednio osoby, w stosunku do których, na podstawie odrębnych przepisów, orzeczono:
a) całkowitą niezdolność do pracy oraz niezdolność do samodzielnej egzystencji albo
aa) niezdolność do samodzielnej egzystencji, albo
b) znaczny stopień niepełnosprawności;
2) II grupy inwalidztwa - należy przez to rozumieć odpowiednio osoby, w stosunku do których, na podstawie odrębnych przepisów, orzeczono:
a) całkowitą niezdolność do pracy albo
b) umiarkowany stopień niepełnosprawności.
Odliczeniu od dochodu podlegają wydatki poniesione od daty uzyskania orzeczenia o niepełnosprawności, chyba że w orzeczeniu tym wskazano, że niepełnosprawność datowana jest wcześniej niż data wydania orzeczenia. W takiej sytuacji podatnik może odliczyć wydatki poniesione po dniu wskazanym w orzeczeniu jako data ustalenia niepełnosprawności.
Natomiast w myśl art. 26 ust. 13a ww. ustawy:
Wydatki na cele określone w ust. 1 podlegają odliczeniu od dochodu, jeżeli nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów lub nie zostały odliczone od dochodów opodatkowanych na zasadach określonych w art. 30c lub nie zostały odliczone od przychodu na podstawie ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym albo nie zostały zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie.
Skoro więc wszelkiego rodzaju ulgi i zwolnienia, jako wyjątki od konstytucyjnej zasady równości i powszechności opodatkowania, powinny być interpretowane ściśle z literą prawa, to wydatki poniesione na inne cele - nawet wówczas, gdy zostały poniesione w związku z niepełnosprawnością - nie korzystają z odliczeń w ramach omawianej ulgi.
Pani wątpliwość budzi kwestia odliczenia w ramach ulgi rehabilitacyjnej wydatków poniesionych na leczenie zakażenia rany poborowej skóry.
Jak wynika z opisu stanu faktycznego posiada Pani orzeczenie o niepełnosprawności, które zostało wydane 10 marca 2025 r. przez Miejski Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w (…), z tytułu upośledzenia narządu ruchu - ograniczenia ruchomości prawej kończyny dolnej na skutek wieloodłamowego, otwartego złamania podkrętarzowego kości udowej prawej. Stopień niepełnosprawności datuje się w orzeczeniu od 12 grudnia 2024 r. Specjalistyczne leczenie, któremu została Pani poddana, miało charakter medyczny i było związane z leczeniem powikłań pooperacyjnych w postaci zakażenia rany poborowej. Nie posiada Pani odrębnego zaświadczenia lekarza, w którym leczenie to zostało wprost zakwalifikowane jako zabieg rehabilitacyjny lub leczniczo-rehabilitacyjny.
W pierwszej kolejności wskazuję, że w ramach ulgi rehabilitacyjnej odliczeniu podlegają między innymi wydatki poniesione na zabiegi rehabilitacyjne lub leczniczo-rehabilitacyjne (terapie). Wysokość tych wydatków stosownie do art. 26 ust. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ustala się na podstawie dokumentu stwierdzającego ich poniesienie, zawierającego w szczególności: dane identyfikujące kupującego (odbiorcę usługi lub towaru) i sprzedającego (towar lub usługę), rodzaj zakupionego towaru lub usługi oraz kwotę zapłaty.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera definicji pojęcia „zabieg”, „rehabilitacja” oraz „konsultacja”. Zgodnie z definicjami zawartymi w Słowniku wyrazów obcych (PWN, Warszawa 1991 r.) oraz Encyklopedii PWN, zabieg stanowi interwencję mającą na celu wywołanie określonego skutku, zwykle będącą środkiem zaradczym przeciwdziałającym czemuś (np. skutkom choroby); rehabilitacja to przywrócenie choremu sprawności fizycznej i psychicznej poprzez stosowanie odpowiednich zabiegów leczniczych. Natomiast „konsultacja” zgodnie z definicją zawartą w „Słowniku języka polskiego” (https://sjp.pwn.pl/szukaj/konsultacja.html) oznacza zasięganie opinii u specjalisty lub rzeczoznawcy, udzielanie rad i wyjaśnień przez specjalistę lub rzeczoznawcę, naradę specjalistów lub rzeczoznawców w jakiejś sprawie.
Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie precyzują również takich pojęć jak „zabiegi rehabilitacyjne” czy „zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne”, a co za tym idzie rozstrzygnięcie, jakie zabiegi wchodzą w zakres zabiegów rehabilitacyjnych lub leczniczo rehabilitacyjnych, wykracza poza kompetencje organu podatkowego i należy do lekarza specjalisty. Dlatego też tutejszy organ wezwał Panią do wskazania, czy posiada/będzie posiadała Pani zaświadczenie lekarza specjalisty, z którego wynika, że leczenie powikłań pooperacyjnych w postaci zakażenia rany poborowej stanowi zabieg rehabilitacyjny lub leczniczo-rehabilitacyjny. W odpowiedzi wskazała Pani, że nie posiada Pani odrębnego zaświadczenia lekarza, w którym leczenie to zostało wprost zakwalifikowane jako zabieg rehabilitacyjny lub leczniczo-rehabilitacyjny. Wskazuje Pani, że leczenie to miało charakter medyczny i miało kluczowy wpływ na stan zdrowia w postaci opanowania groźnego zakażenia rany oraz przywrócenia prawidłowego procesu gojenia. Leczenie to pozostaje w bezpośrednim związku z Pani niepełnosprawnością.
Niewątpliwie leczenie powikłań pooperacyjnych w postaci zakażenia rany poborowej w postaci diagnostyki mikrobiologicznej rany, leczenia zakażenia bakteryjnego, regularnego oczyszczania rany (opracowywania chirurgicznego) oraz kontroli procesu gojenia i stosowania specjalistycznych opatrunków medycznych wspomagających gojenie są niezbędne z medycznego punktu widzenia, jednakże wydatek ten nie mieści się w katalogu wydatków podlegających odliczeniu w ramach ulgi rehabilitacyjnej.
W art. 26 ust. 7a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie mieszczą się wydatki na specjalistyczne zaopatrzenie rany związane z pooperacyjnymi powikłaniami, które, nawet jeśli było niezbędne i konieczne ze względu na możliwość podjęcia rehabilitacji i przywrócenia sprawności ruchowej - nie może zostać zaliczone do zabiegów rehabilitacyjnych ani leczniczo-rehabilitacyjnych.
Gdyby ustawodawca chciał umożliwić odliczanie od dochodu w ramach ulgi rehabilitacyjnej wszelkich wydatków ponoszonych w związku z niepełnosprawnością (w tym wydatków na badania i leczenie ze względu na powikłania pooperacyjne), to wymieniłby tego rodzaju wydatki w omawianym powyżej przepisie.
Na uwagę zasługuje przy tym wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 1417/10, w którym wyjaśniono:
Nie powinno nasuwać wątpliwości, że zabieg operacyjny jest procedurą leczniczą, a nie rehabilitacyjną. W przepisach art. 26 ust. 7a PDOFizU użyto zwrotów „zabieg rehabilitacyjny” i „zabieg leczniczo-rehabilitacyjny”. Przyjmuje się, że ustawodawca posługuje się określonymi zwrotami w sposób racjonalny, a zatem nie można przyjmować w procesie wykładni, iż określonych słów użyto w tekście prawnym bez wyraźnej ku temu potrzeby, że są one „puste” i nic nie znaczą (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 20 marca 2000 r. sygn. akt FPS 14/99, POP 2001, nr 2, poz. 39). (…)
Przy różnorodności definicji tego pojęcia zawartych w słownikach, encyklopediach medycznych, tekstach aktów prawnych (pozapodatkowych), to właśnie intuicja językowa adresata normy prawnej i organów stosujących prawo ma istotne znaczenie. W języku powszechnym rozumienie pojęcia „rehabilitacja” nie obejmuje operacji chirurgicznych zapobiegających upośledzeniu poruszania się, ale obejmuje zespół działań przystosowujących pacjenta po zabiegu operacyjnym do normalnej lub możliwej do osiągnięcia zdolności do samodzielności ruchowej. Na rehabilitację kieruje lekarz prowadzący i odbywa się ona pod kierunkiem lekarza rehabilitanta lub fizjoterapeuty (lub innych uprawnionych specjalistów).
W świetle powyższego uznać należy, że wydatki poniesione na leczenie zakażenia rany poborowej skóry nie wpisują się w zakres wydatków, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 6 oraz ust. 7a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Nie przysługuje Pani prawo do zastosowania ulgi rehabilitacyjnej odnośnie do wskazanych wydatków, ponieważ ustawodawca w obowiązujących przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie przewidział możliwości ich odliczenia.
Wobec powyższego, Pani stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Panią w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
Pytanie przedstawione przez Panią we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznacza zakres przedmiotowy tego wniosku. Wydana interpretacja dotyczy więc tylko sprawy będącej przedmiotem zapytania. Inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, nieobjęte pytaniem nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo