Możliwość skorygowania zeznań podatkowych za lata 2024 i 2025 poprzez odliczenie od podstaw opodatkowania w tych latach wydatków poniesionych na rehabilitację.
Wnioskodawca, osoba fizyczna, doznał poważnego urazu kręgosłupa 19 września 2024 r. podczas prywatnego pobytu zagranicznego. Po operacjach i hospitalizacji został przewieziony do Polski, gdzie odmówiono mu leczenia szpitalnego z powodu braku bezpośredniego zagrożenia życia. W związku z tym samodzielnie opłacił prywatną rehabilitację w 2024 i 2025 r., ponosząc koszty pobytu w ośrodku, zabiegów i transportu. W październiku 2025 r. złożył…
Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe
Szanowny Panie,
stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych - jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
6 maja 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 6 maja 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości skorygowania zeznań podatkowych za lata 2024 i 2025 poprzez odliczenie od podstaw opodatkowania w tych latach wydatków poniesionych na rehabilitację.
Treść wniosku jest następująca.
Opis stanu faktycznego
19 września 2024 r. w czasie prywatnego pobytu zagranicznego, w wyniku upadku, Wnioskodawca doznał złamania kręgosłupa szyjnego z częściowym niedowładem kończyn górnych i dolnych. Po dwóch operacjach i hospitalizacji, 10 października 2024 r. Wnioskodawca został przewieziony do Warszawy, gdzie zakończyła się odpowiedzialność ubezpieczyciela podróży. W Polsce odmówiono Wnioskodawcy przyjęcia do szpitala na Szpitalnym Oddziale Ratunkowym z uwagi na brak bezpośredniego zagrożenia życia i zdrowia oraz w innych oddziałach, przyjmujących tylko pacjentów planowych. W konsekwencji prawie cały proces dalszej rehabilitacji Wnioskodawca musiał opłacić z własnych środków.
W 2024 r. Wnioskodawca poniósł koszty dwumiesięcznego pobytu w prywatnym ośrodku rehabilitacyjnym, zabiegów rehabilitacyjnych poza tym ośrodkiem oraz koszty transportu. W wyniku tych działań udało się w znacznym stopniu przywrócić funkcje chodzenia oraz częściowo funkcje kończyn górnych.
Przez cały 2025 rok trwały intensywne zabiegi rehabilitacyjne w placówkach prywatnych oraz w dużo mniejszym zakresie w placówkach NFZ. Wiązało się to z koniecznością dojazdów, głównie samochodem.
W 2026 roku Wnioskodawca nadal uczęszcza na zabiegi rehabilitacyjne prywatnie i w NFZ.
Wszystko to przyniosło i przynosi poprawę stanu zdrowia Wnioskodawcy, mobilności i możliwości wykonywania wielu czynności codziennych.
Wnioskodawca w październiku 2025 r. wystąpił z wnioskiem o wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Orzeczenie zostało wydane 23 marca 2026 r. Zespół Orzekający postanowił zaliczyć Wnioskodawcę do osób z niepełnosprawnością w stopniu umiarkowanym. Ustawa z 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji (Dz. U. 2025. poz. 913 z późn. zm.) w art. 3 ustanawia 3 stopnie niepełnosprawności: znaczny, umiarkowany i lekki, a w art. 4 stwierdza, że do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę z naruszoną sprawnością organizmu, niezdolną do pracy, albo zdolną do pracy jedynie w warunkach pracy chronionej lub wymagającą czasowej, albo częściowej pomocy innych osób w celu pełnienia ról społecznych. W orzeczeniu ustalono także, że:
Pytanie
Czy Wnioskodawca może skorygować zeznania podatkowe za lata 2024 i 2025 poprzez odliczenie od podstaw opodatkowania w tych latach wydatków poniesionych na rehabilitację, począwszy od daty zdarzenia/wypadku, tj. od 19 września 2024 r., będącej jednocześnie datą, od której istnieje niepełnosprawność, która jest wymieniona w p. IV postanowień orzeczenia z 23 marca 2026 r. o niepełnosprawności?
Pana stanowisko w sprawie:
Zdaniem Wnioskodawcy jako właściwe jest ustalenie daty, od której możliwe jest odliczenie wydatków na rehabilitację, jako daty zdarzenia/wypadku, tj. rzeczywistej daty, od której istnieje niepełnosprawność, a nie daty wydania orzeczenia lub ustalenia stopnia niepełnosprawności, która w tym wypadku jest równa dacie złożenia wniosku, zawierającego dokumentację medyczną, wytworzoną od dnia wypadku i opisującą wszystkie istotne zdarzenia medyczne.
Wniosek o orzeczenie stopnia niepełnosprawności nie jest zwykle składany bezpośrednio po wypadku, wymaga m.in. kolejnych badań i uzyskania opinii lekarzy. Najważniejsza dla rehabilitacji są pierwsze tygodnie i miesiące po wypadku i hospitalizacji. W tym okresie potrzebne są intensywne zabiegi, w tym w ośrodkach pobytu całodobowego. Ponoszone w tym czasie wydatki są kluczowe i największe w całym procesie, mogą też przywrócić sprawność na tyle, że pacjent/podatnik nie będzie później wymagał kolejnych i coraz większych wydatków nie tylko własnych, ale i z budżetów instytucji publicznych.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych, jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592; dalej: „ustawa o PIT”):
Podstawę obliczenia podatku, z zastrzeżeniem art. 29-30cb , art. 30da-30dh , art. 30e-30g i art. 30j-30p , stanowi dochód ustalony zgodnie z art. 9 , art. 23o , art. 23u , art. 24 ust. 1, 2, 3b-3e, 4-4e, 6 i 21 lub art. 24b ust. 1 i 2 , po odliczeniu kwot wydatków na cele rehabilitacyjne oraz wydatków związanych z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych, poniesionych w roku podatkowym przez podatnika będącego osobą niepełnosprawną lub podatnika, na którego utrzymaniu są osoby niepełnosprawne.
Rodzaje wydatków na cele rehabilitacyjne uprawniające do odliczeń od dochodu przed opodatkowaniem zawiera art. 26 ust. 7a ustawy o PIT, zaś zasady i warunki dokonywania tych odliczeń określone zostały w ust. 7 i 7b-7g tego artykułu.
Stosownie do art. 26 ust. 7a pkt 6 ustawy o PIT:
Za wydatki, o których mowa w ust. 1 pkt 6, uważa się wydatki poniesione na odpłatność za pobyt w zakładzie lecznictwa uzdrowiskowego, zakładzie rehabilitacji leczniczej, zakładzie opiekuńczo-leczniczym, zakładzie pielęgnacyjno-opiekuńczym.
Wyjaśnić przy tym należy, że w świetle art. 26 ust. 7a pkt 6b ustawy o PIT:
Za wydatki, o których mowa w ust. 1 pkt 6, uważa się wydatki poniesione na odpłatność za zabiegi rehabilitacyjne lub leczniczo-rehabilitacyjne.
Należy zaznaczyć, że katalog ulg wymienionych w art. 26 ust. 7a ustawy o PIT jest katalogiem zamkniętym. Oznacza to, że odliczeniu podlegają jedynie wydatki enumeratywnie w nim wymienione.
Co istotne, na podstawie art. 26 ust. 7b ustawy o PIT:
Wydatki, o których mowa w ust. 7a, podlegają odliczeniu od dochodu, jeżeli nie zostały sfinansowane (dofinansowane) ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, zakładowego funduszu aktywności, Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych lub ze środków Narodowego Funduszu Zdrowia, zakładowego funduszu świadczeń socjalnych albo nie zostały zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie. W przypadku gdy wydatki były częściowo sfinansowane (dofinansowane) z tych funduszy (środków), odliczeniu podlega różnica pomiędzy poniesionymi wydatkami a kwotą sfinansowaną (dofinansowaną) z tych funduszy (środków) lub zwróconą w jakiejkolwiek formie.
Ponadto, zgodnie z art. 26 ust. 13a ustawy o PIT:
Wydatki na cele określone w ust. 1 podlegają odliczeniu od dochodu, jeżeli nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów lub nie zostały odliczone od dochodów opodatkowanych na zasadach określonych w art. 30c lub nie zostały odliczone od przychodu na podstawie ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym albo nie zostały zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie.
W myśl art. 26 ust. 7d ustawy o PIT:
Warunkiem odliczenia wydatków, o których mowa w ust. 7a, jest posiadanie przez osobę, której dotyczy wydatek:
1) orzeczenia o zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech stopni niepełnosprawności, określonych w odrębnych przepisach, lub
2) decyzji przyznającej rentę z tytułu całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy, rentę szkoleniową albo rentę socjalną, albo
3) orzeczenia o niepełnosprawności osoby, która nie ukończyła 16 roku życia, wydanego na podstawie odrębnych przepisów.
Z przywołanych przepisów wynika zatem, że odliczeniu od dochodu w ramach tzw. „ulgi rehabilitacyjnej” podlegają co do zasady wydatki poniesione od daty uzyskania orzeczenia o niepełnosprawności, chyba że w orzeczeniu tym wskazano, że niepełnosprawność datowana jest wcześniej, niż data wydania orzeczenia. W takiej sytuacji podatnik może odliczyć wydatki poniesione od dnia wskazanego w orzeczeniu jako data istnienia niepełnosprawności.
Istotnym jest, że wszelkiego rodzaju ulgi i zwolnienia są wyjątkiem od konstytucyjnej zasady równości i powszechności opodatkowania, dlatego powinny być interpretowane ściśle z literą prawa. Niedopuszczalna jest zatem ich interpretacja rozszerzająca. Zatem wydatki poniesione na inne niż określone w art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy o PIT cele - nawet wówczas, gdy zostały poniesione w związku z niepełnosprawnością - nie korzystają z odliczeń w ramach omawianej ulgi.
Jak wynika z opisanego przez Pana stanu faktycznego, 19 września 2024 r. w czasie prywatnego pobytu zagranicznego w wyniku upadku doznał Pan złamania kręgosłupa szyjnego z częściowym niedowładem kończyn górnych i dolnych. Po dwóch operacjach i hospitalizacji, 10 października 2024 r. został Pan przewieziony do Warszawy, gdzie zakończyła się odpowiedzialność ubezpieczyciela podróży. W Polsce odmówiono Panu przyjęcia do szpitala na SOR z uwagi na brak bezpośredniego zagrożenia życia i zdrowia oraz w innych oddziałach, przyjmujących tylko pacjentów planowych. W konsekwencji prawie cały proces dalszej rehabilitacji musiał Pan opłacić z własnych środków. W 2024 r. poniósł Pan koszty dwumiesięcznego pobytu w prywatnym ośrodku rehabilitacyjnym, zabiegów rehabilitacyjnych poza tym ośrodkiem oraz koszty transportu. W wyniku tych działań udało się w znacznym stopniu przywrócić Panu funkcje chodzenia oraz częściowo funkcje kończyn górnych. Przez cały 2025 rok trwały intensywne zabiegi rehabilitacyjne w placówkach prywatnych oraz w dużo mniejszym zakresie w placówkach NFZ. Wiązało się to z koniecznością dojazdów, głównie samochodem. W 2026 roku nadal uczęszcza Pan na zabiegi rehabilitacyjne prywatnie i w NFZ. Wszystko to przyniosło i przynosi poprawę Pana stanu zdrowia, mobilności i możliwości wykonywania wielu czynności codziennych.
W październiku 2025 r. wystąpił Pan z wnioskiem o wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Orzeczenie zostało wydane 23 marca 2026 r. Zespół Orzekający postanowił zaliczyć Pana do osób z niepełnosprawnością w stopniu umiarkowanym. Ustawa z 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji (Dz. U. 2025. poz. 913 z późn. zm.) w art. 3 ustanawia 3 stopnie niepełnosprawności: znaczny, umiarkowany i lekki, a w art. 4 stwierdza, że do miarkowanego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę z naruszoną sprawnością organizmu, niezdolną do pracy, albo zdolną do pracy jedynie w warunkach pracy chronionej lub wymagającą czasowej, albo częściowej pomocy innych osób w celu pełnienia ról społecznych. W orzeczeniu ustalono także, że:
Pana wątpliwości budzi kwestia związana z możliwością skorygowania zeznań podatkowych za lata 2024 i 2025 poprzez odliczenie od podstaw opodatkowania w tych latach wydatków poniesionych na rehabilitację.
Zgodnie z cytowanym powyżej art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy o PIT „ulga rehabilitacyjna” pozwala osobom z niepełnosprawnościami lub ich opiekunom odliczyć od dochodu wydatki na rehabilitację oraz usprawnienie wykonywania czynności życiowych. Przypomnieć jednak należy, że katalog ulg wymienionych w art. 26 ust. 7a ustawy o PIT jest katalogiem zamkniętym, co oznacza, że odliczeniu podlegają jedynie wydatki enumeratywnie w nim wymienione.
Przechodząc do meritum rozpatrywanego wniosku zauważyć należy, że zgodnie z art. 26 ust. 7d ustawy o PIT w analizowanej sprawie co do możliwości skorygowania przez Pana zeznań podatkowych za lata 2024 i 2025, decydujące znaczenie ma data powstania niepełnosprawności, a nie data wydania samego orzeczenia. Jeśli bowiem orzeczenie o niepełnosprawności wskazuje, że niepełnosprawność istnieje od dnia wypadku, koszty rehabilitacji poniesione od tego momentu spełniające warunki z art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy o PIT, można uwzględnić w rozliczeniach podatkowych za poszczególne lata.
Co do zasady zeznania podatkowe można korygować do 5 lat wstecz, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku, np. w 2026 roku można korygować rozliczenia za lata 2021-2025.
W odniesieniu do możliwości złożenia korekty za poprzednie lata podatkowe wskazać należy, że stosownie do art. 81 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622):
Jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, podatnicy, płatnicy i inkasenci mogą skorygować uprzednio złożoną deklarację.
Z przepisu art. 81 § 2 ww. ustawy wynika, że:
Skorygowanie deklaracji następuje przez złożenie korygującej deklaracji.
Jednocześnie podkreślić należy, że zgodnie z art. 3 pkt 5 ww. ustawy:
Ilekroć w ustawie jest mowa o deklaracjach - rozumie się przez to również zeznania, wykazy, zestawienia, sprawozdania oraz informacje, do których składania obowiązani są, na podstawie przepisów prawa podatkowego, podatnicy, płatnicy i inkasenci.
Konkludując, korekta deklaracji ma na celu poprawienie błędu, który został popełniony przy poprzednim jej sporządzeniu i może dotyczyć każdej jej pozycji - o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej. Skorygowanie deklaracji polega więc na ponownym - poprawnym już - wypełnieniu jej formularza z zaznaczeniem, że w tym przypadku mamy do czynienia z korektą uprzednio złożonej deklaracji. Podatnik może skutecznie skorygować wysokość zobowiązania podatkowego, o ile zobowiązanie to nie uległo przedawnieniu.
Jak wynika z zacytowanego art. 70 § 1 ww. ustawy - Ordynacja podatkowa, okres przedawnienia wynosi pięć lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku, podatnik ma zatem prawo skorygować deklaracje za okres pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.
Nadmienić przy tym należy, że okoliczności skutkujące przerwaniem lub zawieszeniem biegu przedawnienia wymienione zostały w art. 70 i art. 70a ww. ustawy.
Podsumowując, w oparciu o opisany stan faktyczny oraz przywołane przepisy prawa w analizowanej sprawie należy stwierdzić, że przysługuje Panu prawo do złożenia korekty zeznań podatkowych za lata 2024 i 2025 r. w związku ze stwierdzoną niepełnosprawnością od 19 września 2024 r. W takiej sytuacji może Pan odliczyć w ramach „ulgi rehabilitacyjnej” wydatki, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy o PIT, poniesione po dniu wskazanym w orzeczeniu jako data ustalenia niepełnosprawności. Należy przy tym zaznaczyć, że podlegają odliczeniu tylko te wydatki na cele rehabilitacyjne, które są właściwie udokumentowane.
Zeznania podatkowe może Pan skorygować do 5 lat wstecz, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.
Tym samym Pana stanowisko w zakresie możliwości skorygowania zeznań podatkowych za lata 2024 i 2025 poprzez odliczenie od podstaw opodatkowania w tych latach wydatków poniesionych na rehabilitację, należało uznać za prawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Pana i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.
Interpretacja wydana została w oparciu o opisany przez Pana we wniosku ORD-IN stan faktyczny. Załączone przez Pana do wniosku orzeczenie o niepełnosprawności nie podlegało analizie, ponieważ w postępowaniu interpretacyjnym zgodnie z art. 14b w zw. z art. 14h ustawy - Ordynacja podatkowa nie przeprowadza się postępowania dowodowego.
Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe wyłącznie wobec Pana i tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny/zdarzenie przyszłe sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym/zdarzeniem przyszłym podanym przez Pana w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo