Brak powstania przychodu i tym samym brak obowiązków płatnika w związku ze zorganizowaniem wyjazdu integracyjnego.
Bank spółdzielczy organizuje nieobowiązkową wycieczkę integracyjną dla pracowników i członków rady nadzorczej oraz ich rodzin. Koszty pracowników pokrywane są częściowo z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych (ZFŚS) według kryterium dochodowości, a częściowo z wpłat własnych. Koszty członków rady nadzorczej finansowane są w całości z Funduszu Społeczno-Samorządowego (FSS), natomiast koszty ich małżonków pokrywają sami członkowie rady.…
Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe
Szanowni Państwo,
stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
15 maja 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczący możliwości powstania przychodu i obowiązków płatnika w związku z organizowaną wycieczką.
Treść wniosku jest następująca:
Opis zdarzenia przyszłego
Bank (…) (dalej „Bank”) jest bankiem spółdzielczym. Zasady działania Banku określają w szczególności przepisy ustawy z 7.12.2000 r. o funkcjonowaniu banków spółdzielczych, ich zrzeszaniu się i bankach zrzeszających, ustawy Prawo bankowe oraz ustawy Prawo spółdzielcze.
Bank organizuje w dniach od (…) do (...) wycieczkę integracyjną (…) (dalej „Wycieczka”).
W Wycieczce wezmą udział:
1) pracownicy Banku oraz członkowie rodzin pracowników Banku;
2) członkowie Rady Nadzorczej Banku (dalej „RN”) oraz ich współmałżonkowie.
Udział w Wycieczce Bank zaproponował wszystkim pracownikom i członkom RN. Udział w Wycieczce nie jest jednak obowiązkowy i wezmą w niej udział wyłącznie pracownicy oraz członkowie RN, którzy zgłosili chęć udziału (samodzielnie lub wraz z członkami rodzin).
Celem Wycieczki jest integracja pracowników Banku oraz członków RN, zwiększenie ich poczucia identyfikacji z Bankiem, zwiększenie motywacji do pracy oraz zacieśnienie więzi i wzmocnienie wzajemnej komunikacji i współpracy.
W dniu 12.06.2025 r. Bank zawarł z B. Sp. z o.o. z siedzibą w (…) (dalej „B.”) umowę (dalej „Umowa”). Zgodnie z Umową, Bank zlecił zorganizowanie Wycieczki B.
Zgodnie z Umową, B. zapewni Bankowi w ramach organizacji Wycieczki następujące świadczenia:
1) przejazd autokarem na trasie (…);
2) realizację programu Wycieczki (obejmującego zwiedzanie miejsc atrakcyjnych turystycznie (...));
3) 7 noclegów w hotelu;
4) 7 śniadań i 7 obiadokolacji;
5) ubezpieczenie KL i NNW;
6) opiekę pilota oraz system słuchawkowy.
Program Wycieczki nie obejmuje szkoleń.
Zgodnie z Umową, w zamian za zorganizowanie Wycieczki, B. należy się od Banku wynagrodzenie w wysokości (...) zł (dalej „Wynagrodzenie”). Wynagrodzenie zostało już zapłacone przez Bank w całości, w trzech częściach, na podstawie czterech faktur otrzymanych od B.
Ww. łączna kwota Wynagrodzenia została ustalona w oparciu o koszt dotyczący jednego uczestnika Wycieczki ((…) zł) oraz liczbę uczestników Wycieczki ((…) osób).
Koszt udziału w Wycieczce poszczególnych pracowników Banku oraz członków ich rodzin został sfinansowany:
1) częściowo ze środków funkcjonującego w Banku Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych (dalej „ZFŚS”) – w wysokości ustalonej zgodnie z Regulaminem Gospodarowania Środkami ZFŚS Banku (…) (Rozdział III ust. 1 lit. d) tego regulaminu przewiduje „dofinansowanie wycieczek pracowniczych”) – wysokość kwoty sfinansowanej z ZFŚS dla poszczególnych pracowników została ustalona, zgodnie z ww. regulaminem przy uwzględnieniu kryterium „dochodowości”;
2) w pozostałej części – ze środków pieniężnych otrzymanych przez Bank od pracowników, zwanych dalej „Udziałami Pracownika”.
Koszt udziału w Wycieczce poszczególnych członków RN Banku został sfinansowany przez Bank w całości ze środków utworzonego w Banku Funduszu Społeczno–Samorządowego (dalej „FSS”).
Koszt udziału w Wycieczce współmałżonków członków RN Banku został sfinansowany w całości ze środków otrzymanych przez Bank od członków RN.
Pytania
1. Czy przepisy ustawy o PDOF należy interpretować w ten sposób, że pracownicy Banku oraz członkowie ich rodzin nie uzyskają przychodu podatkowego w związku z częściowym sfinansowaniem przez Bank z ZFŚS kosztu ich udziału w Wycieczce, w związku z czym na Banku nie będą ciążyć obowiązki płatnika PDOF z tego tytułu?
2. Czy przepisy ustawy o PDOF należy interpretować w ten sposób, że członkowie RN nie uzyskają przychodu podatkowego w związku ze sfinansowaniem przez Bank z FSS kosztu ich udziału w Wycieczce, w związku z czym na Banku nie będą ciążyć obowiązki płatnika PDOF z tego tytułu?
3. Czy przepisy ustawy o PDOP należy interpretować w ten sposób, że Bank będzie uprawniony do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów (KUP) części Wynagrodzenia sfinansowanej z Udziałów Pracownika?
4. Czy przepisy ustawy o PDOP należy interpretować w ten sposób, że Bank będzie uprawniony do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów (KUP) części Wynagrodzenia sfinansowanej z kwot otrzymanych od członków RN z tytułu pokrycia pełnych kosztów udziału w Wycieczce ich współmałżonków?
Przedmiotem tej interpretacji jest odpowiedź na pytanie oznaczone nr 1 i nr 2 w zakresie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W zakresie pytania oznaczonego jako nr 3 i nr 4 wydam odrębne rozstrzygnięcie.
Państwa stanowisko w sprawie
1. Przepisy ustawy o PDOF należy interpretować w ten sposób, że pracownicy Banku oraz członkowie ich rodzin nie uzyskają przychodu podatkowego w związku z częściowym sfinansowaniem przez Bank z ZFŚS kosztu ich udziału w Wycieczce, w związku z czym na Banku nie będą ciążyć obowiązki płatnika PDOF z tego tytułu.
2. Przepisy ustawy o PDOF należy interpretować w ten sposób, że członkowie RN nie uzyskają przychodu podatkowego w związku ze sfinansowaniem przez Bank z FSS kosztu ich udziału w Wycieczce, w związku z czym na Banku nie będą ciążyć obowiązki płatnika PDOF z tego tytułu.
U z a s a d n i e n i e
Ad 1. i 2.
Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o PDOF, do przychodów zalicza się m. in. przychody z otrzymanych nieodpłatnych świadczeń. Stosując ten przepis, należy uwzględniać jego wykładnię dokonaną przez Trybunał Konstytucyjny (TK) w wyroku z 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13. W wyroku tym TK uznał, że pracownicy uczestniczący w wyjazdach integracyjnych organizowanych na ich rzecz przez pracodawców nie uzyskują z tego tytułu przychodu podatkowego.
Wobec powyższego, stanowisko Banku, zgodnie z którym częściowe sfinansowanie przez Bank kosztów Wycieczki nie spowoduje powstania przychodu podatkowego dla pracowników Banku oraz członków rodzin tych pracowników uczestniczących w Wycieczce i tym samym na Banku nie będą ciążyć w tym zakresie obowiązki płatnika, o których mowa w art. 32 ust. 1 ustawy o PDOF, należy uznać za uzasadnione.
Stanowisko TK wyrażone w wyżej omawianym wyroku należy odnieść również do członków RN Banku. W związku z tym nie uzyskają oni przychodu podatkowego z tytułu sfinansowania przez Bank ich udziału w Wycieczce i tym samym na Banku nie będą ciążyć w tym zakresie obowiązki płatnika, o których mowa w art. 41 ust. 1 ustawy o PDOF.
Stanowisko Banku w powyższej kwestii jest zgodne z aktualnym stanowiskiem Dyrektora KIS wyrażonym m. in. w indywidulanej interpretacji z 23.12.2022r. nr 0113-KDIPT2- 3.4011.807.2022.1.GG oraz w indywidualnej interpretacji z 13.06.2023r. nr 0115- KDIT3.4011.324.2023.2.JS.
Należy podkreślić, że ww. interpretacje indywidualne Dyrektora KIS dotyczą wyjazdów integracyjnych, w których uczestniczyli zarówno pracownicy, jak i członkowie RN banków spółdzielczych, dla których zostały wydane te interpretacje.
Stanowisko, zgodnie z którym wartość dofinansowania do wycieczki integracyjnej nie stanowi przychodu podatkowego dla pracowników uczestniczących w takiej wycieczce w sytuacji, gdy dofinansowanie to pochodzi z ZFŚS, jest zgodne ze stanowiskiem Dyrektora KIS wyrażonym m.in. w indywidualnych interpretacjach z 30.12.2024r. nr 0112-KDIL2- 1.4011.871.2024.3.KF, z 16.12.2024r. nr 0115-KDIT2.4011.507.2024.2.MM oraz z 13.12.2024r. nr 0115-KDIT2.4011.484.2024.2.KC.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku, jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592; dalej: ustawa PIT):
Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
W myśl art. 11 ust. 1 ustawy PIT:
Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
Treść powyższego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie, bądź od których zaniechano poboru podatku.
W myśl art. 11 ust. 2 ww. ustawy:
Wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem ust. 2c oraz art. 12 ust. 2-2c, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.
Zgodnie z art. 11 ust. 2a cytowanej ustawy:
Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:
1) jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności gospodarczej dokonującego świadczenia – według cen stosowanych wobec innych odbiorców;
2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione – według cen zakupu;
3) jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku – według równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego lokalu lub budynku;
4) w pozostałych przypadkach – na podstawie cen rynkowych stosowanych przy świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca udostępnienia.
Z ogólnej definicji przychodów zawartej w art. 11 ust. 1 ustawy PIT wynika, że przychodami są w szczególności otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
Za przychody należy uznać każdą formę przysporzenia majątkowego – zarówno formę pieniężną, jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika – tu wskazać należy, że dla celów podatkowych przez nieodpłatne świadczenie rozumie się te wszystkie zdarzenia prawne lub gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie w majątku podatnika mające konkretny wymiar finansowy.
Katalog źródeł przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych znajduje się w art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy PIT źródłem przychodów jest:
1) stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta (pkt 1);
2) działalność wykonywana osobiście (pkt 2).
Jak wynika z art. 12 ust. 1, ust. 2, ust. 3 i ust. 4 ustawy PIT:
1. Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.
2. Wartość pieniężną świadczeń w naturze przysługujących pracownikom na podstawie odrębnych przepisów ustala się według przeciętnych cen stosowanych wobec innych odbiorców – jeżeli przedmiotem świadczenia są rzeczy lub usługi wchodzące w zakres działalności pracodawcy.
3. Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b.
4. Za pracownika w rozumieniu ustawy uważa się osobę pozostającą w stosunku służbowym, stosunku pracy, stosunku pracy nakładczej lub spółdzielczym stosunku pracy.
Użyty w art. 12 ust. 1 ustawy zwrot „w szczególności” oznacza, że wymieniane kategorie przychodów stanowią katalog otwarty. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym.
Ponadto treść tego przepisu wskazuje, że do przychodów pracownika zaliczyć należy praktycznie wszystkie otrzymane przez niego świadczenia, które mógł on otrzymać od pracodawcy. Są nimi bowiem nie tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost wynikające z zawartej umowy o pracę, ale również wszystkie inne przychody (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty, jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z faktem wykonywania pracy. Oznacza to, że do przychodów pracownika ustawodawca zaliczył nie tylko pieniądze, ale także wartość świadczeń w naturze, czy świadczeń nieodpłatnych otrzymanych od pracodawcy.
W myśl art. 13 pkt 7 ustawy PIT za przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2, uważa się:
przychody otrzymywane przez osoby, niezależnie od sposobu ich powoływania, należące do składu zarządów, rad nadzorczych, komisji lub innych organów stanowiących osób prawnych.
Przechodząc do obowiązków płatnika wskazać należy, że stosownie do art. 32 ust. 1 ustawy PIT:
Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
W myśl art. 38 ust. 1 ww. ustawy:
Płatnicy, o których mowa w art. 32-35, przekazują, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, kwoty pobranych zaliczek na podatek w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby. Jeżeli między kwotą potrąconego podatku a kwotą wpłaconego podatku występuje różnica, należy ją wyjaśnić w deklaracji, o której mowa w ust. 1a.
W świetle art. 41 ust. 1 ww. ustawy
Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które dokonują świadczeń z tytułu działalności, o której mowa w art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art. 18, osobom określonym w art. 3 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 4, zaliczki na podatek dochodowy, stosując do dokonywanego świadczenia, pomniejszonego o miesięczne koszty uzyskania przychodów w wysokości określonej w art. 22 ust. 9 oraz o potrącone przez płatnika w danym miesiącu składki, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b, najniższą stawkę podatkową określoną w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1.
Trybunał Konstytucyjny, w wyroku z 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13, definiując pojęcie „innych nieodpłatnych świadczeń” jako przychodu w rozumieniu art. 12 ust. 1 i art. 11 ust. 1 ustawy PIT wskazał, że za przychód pracownika mogą być uznane takie świadczenia, które:
· po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni dobrowolnie),
· po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść,
· po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).
Wobec tego ocena konkretnego świadczenia powinno opierać się na przesłankach wynikających z ww. przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, które Trybunał Konstytucyjny w powołanym powyżej wyroku uznał za zgodne z Konstytucją i przedstawił ich interpretację.
Należy też pokreślić, że ustawowe pojęcie nieodpłatnych świadczeń musi być zawsze interpretowane w konkretnym kontekście.
Przychód pracownika będzie obejmował nieodpłatne świadczenie, gdy świadczenie to zostanie spełnione w interesie pracownika – a nie w interesie pracodawcy – i przyniesie pracownikowi korzyść w postaci powiększenia jego aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść. W zakresie tego kryterium należy wskazać, że chodzi o realny charakter przysporzenia, jako warunku objęcia nieodpłatnego świadczenia podatkiem dochodowym.
Nieodpłatne świadczenie jest przychodem pracownika, gdy korzyść jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi, tj. nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów. W sytuacji, gdy nieodpłatne świadczenie nie powoduje przysporzenia w postaci nabycia wymiernej korzyści majątkowej, czy to w postaci również wymiernego zaoszczędzenia wydatku, to wówczas nie można mówić o przychodzie z tytułu nieodpłatnego świadczenia.
W konsekwencji należy przyjąć, że mimo bardzo szerokiego rozumienia pojęcia przychodu, nie każde świadczenie spełnione przez pracodawcę na rzecz pracownika podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Przykładem tego rodzaju świadczeń są świadczenia spełnione wyłącznie w interesie pracodawcy, tj. mające charakter służbowy, a nie prywatny.
Jako przykład świadczenia, które nie rodzi po stronie pracownika przysporzenia majątkowego (korzyści), Trybunał Konstytucyjny wskazał sytuację, w której pracodawca proponuje pracownikom udział w spotkaniach integracyjnych, czy szkoleniowych, choćby organizowanych poza miejscem pracy (imprezy wyjazdowe). W tym przypadku, nawet jeśli pracownik uczestniczy w konferencji, szkoleniu, czy wycieczce dobrowolnie, po jego stronie nie pojawia się korzyść, choćby w postaci zaoszczędzenia wydatku. Nie sposób bowiem założyć, że gdyby nie organizowanie takiego wydarzenia przez pracodawcę, pracownik wydałby pieniądze na uczestnictwo w takim przedsięwzięciu. Trudno też utrzymywać, że przychodem pracownika z umowy o pracę, czy stosunku służbowego jest możliwość okazjonalnego uczestnictwa w obiedzie, czy kolacji organizowanej przez pracodawcę, a wartość zjedzonych przez niego potraw i wypitych napojów wyznacza podstawę opodatkowania.
Wspomniany wyrok Trybunału Konstytucyjnego dotyczy wprawdzie świadczeń uzyskiwanych przez pracowników, jednak zawiera wskazówki interpretacyjne, jak należy rozumieć nieodpłatne świadczenia, więc przywołane ustalenia pozostają aktualne również do osób będących członkami rady nadzorczej, o których mowa we wniosku.
Z informacji zawartych we wniosku wynika, że Bank organizuje wycieczkę integracyjną, w której wezmą udział pracownicy Banku i członkowie ich rodzin oraz członkowie Rady Nadzorczej Banku (dalej „RN”) oraz ich współmałżonkowie. Bank zawarł umowę z B. operatorem (dalej też B.), na podstawie której zlecił zorganizowanie tej wycieczki.
Za zorganizowanie wyjazdu, B. operatorowi należy się od Banku wynagrodzenie.
Koszt udziału w Wycieczce poszczególnych pracowników Banku oraz członków ich rodzin został sfinansowany:
1) częściowo ze środków Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych (dalej „ZFŚS”);
2) w pozostałej części – ze środków pieniężnych otrzymanych przez Bank od pracowników, zwanych dalej „Udziałami Pracownika”.
Koszt udziału w Wycieczce współmałżonków członków RN Banku został sfinansowany w całości ze środków otrzymanych przez Bank od członków RN.
Udział w Wycieczce Bank zaproponował wszystkim pracownikom i członkom RN. Udział nie jest obowiązkowy i wezmą w niej udział tylko osoby, które zgłosiły chęć uczestnictwa. Celem Wycieczki jest integracja pracowników Banku oraz członków RN, zwiększenie ich poczucia identyfikacji z Bankiem, zwiększenie motywacji do pracy oraz zacieśnienie więzi i wzmocnienie wzajemnej komunikacji i współpracy.
Państwa wątpliwości dotyczą tego, czy prawidłowe jest stanowisko, że pracownicy Banku, członkowie ich rodzin oraz członkowie RN nie uzyskają przychodu podatkowego w związku z częściowym sfinansowaniem przez Bank kosztu ich udziału w Wycieczce, a na Banku nie będą ciążyć obowiązki płatnika PDOF z tego tytułu.
Przenosząc wyżej wskazane przepisy prawa podatkowego, jak i wspomniany wyrok TK na grunt Państwa sprawy, wskazać należy, że obiektywne kryterium – wystąpienie po stronie pracownika przysporzenia majątkowego (korzyści) – nie jest spełnione, gdy pracodawca proponuje pracownikom udział w spotkaniach integracyjnych, nawet jeśli organizowanym poza miejscem pracy (wyjazd). Pracownicy, członkowie ich rodzin oraz członkowie RN uczestniczą w wycieczce dobrowolnie, ale z inicjatywy pracodawcy, więc po jego stronie nie pojawia się korzyść, np. w postaci zaoszczędzenia wydatku. Trudno poważnie domniemywać, że gdyby nie propozycja Banku, to uczestnicy sami zorganizowaliby tego typu wyjazd.
Podsumowując, nie sposób twierdzić, że w przypadku części kosztu wyjazdu integracyjnego sfinansowanej przez Bank na rzecz pracowników, członków ich rodzin oraz członków Rady Nadzorczej, koszty te stanowią po stronie tych osób jakiekolwiek przysporzenie majątkowe i nie będzie generowało po stronie Państwa pracowników, członków ich rodzin ani członków Rady Nadzorczej przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Tym samym, od wartości świadczeń z tytułu wyjazdu nie będą Państwo zobowiązani obliczać, pobierać i przekazywać zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych.
Państwa stanowisko, w zakresie pytań oznaczonych nr 1 i nr 2, jest prawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
Pytanie przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznacza zakres przedmiotowy tego wniosku. Wydana interpretacja dotyczy więc tylko sprawy będącej przedmiotem Państwa zapytania. Inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, nieobjęte pytaniem nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.
Wskazać należy, że powołane we wniosku interpretacje indywidualne oraz wyroki sądowe zostały wydane w indywidualnych sprawach innych podmiotów i nie wiążą organu w sprawie będącej przedmiotem wniosku.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo