Podatnik prowadzący działalność gospodarczą sprzedał towar kontrahentowi w 2018 roku, wystawiając cztery faktury z określonymi terminami płatności. Kontrahent nie zapłacił, więc podatnik wszczął postępowanie sądowe, uzyskując nakazy zapłaty w 2019 roku. Następnie sprawy skierowano do egzekucji komorniczej, która została umorzona w 2025 roku z powodu bezskuteczności, co potwierdzono…
Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe
Szanowny Panie,
stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
11 grudnia 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 10 grudnia 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej.
Uzupełnił go Pan pismem z 2 lutego 2026 r. (wpływ 6 lutego 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
Opis zdarzenia przyszłego
Prowadzi Pan działalność gospodarczą pod firmą C., PESEL (…), NIP (…). W ramach swojej działalności gospodarczej sprzedał Pan towar swojemu kontrahentowi D.D. prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą B., NIP (…).
W związku z w/w sprzedażą wystawił Pan następujące faktury:
Faktury zostały przez Pana zaksięgowane i rozliczone podatkowo wobec Urzędu Skarbowego w (…), uiścił Pan podatek dochodowy i podatek od towarów i usług - VAT. Kwoty netto wynikające z w/w faktur stanowiące wierzytelności podatnika wobec kontrahenta zostały na podstawie art. 14 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zarachowane jako przychody należne. Kontrahent nie uiścił na Pana rzecz należności wynikających z w/w faktur ani w całości ani w części.
W związku z powyższym wystąpił Pan na drogę postępowania sądowego przeciwko w/w kontrahentowi z pozwem o zapłatę. Zostały zainicjowane 3 sprawy sądowe o zapłatę przeciwko w/w kontrahentowi:
1) Sąd Rejonowy Wydział (...) Gospodarczy w (…) w dniu 12.07.2019 r. wydał nakaz zapłaty w postępowaniu nakazowym w sprawie sygn. akt (…). Dana sprawa dotyczyła faktury VAT nr 1 z dnia 01.08.2018 r. na kwotę 58.910,85 zł.
2) Sąd Rejonowy Wydział (...) Gospodarczy w (…) w dniu 24.07.2019 r. wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym w sprawie sygn. akt (…). Dana sprawa dotyczyła faktury VAT nr 3 z dnia 08.08.2018 r. na kwotę 8.475,19 zł oraz faktury VAT nr 4 z dnia 11.07.2018 r. na kwotę 10.887,96 zł.
3) Sąd Rejonowy Wydział (...) Gospodarczy w (…) w dniu 26.07.2019 r. wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym w sprawie sygn. akt (…). Dana sprawa dotyczyła faktury VAT nr 2 z dnia 17.07.2018 r. na kwotę 11.630,14 zł.
Kontrahent nadal nic nie zapłacił na Pana rzecz. W roku 2019 sprawy zostały skierowane do egzekucji do Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w (…) - Kancelaria Komornicza nr (…) w (…), ul. (…), (…). Po kilku latach postepowań egzekucyjnych zostały one umorzone przez Komornika z uwagi na bezskuteczność egzekucji. Toczyły się trzy sprawy egzekucyjne obejmujące poszczególne w/w orzeczenia sądowe.
Komornik Sądowy w sprawie sygn. akt (…) w dniu 06.10.2025 r. wydał postanowienie o umorzeniu z powodu bezskuteczności egzekucji co do postepowania egzekucyjnego, którego podstawą był tytuł egzekucyjny - nakaz zapłaty w postępowaniu nakazowym Sądu Rejonowego Wydział (...) Gospodarczy w (…) z dnia 12.07.2019 r., sygn. akt (…). (faktura VAT nr 1 na kwotę 58.910,85 zł.).
Komornik Sądowy w sprawie sygn. (…) w dniu 06.10.2025 r. wydał postanowienie o umorzeniu z powodu bezskuteczności egzekucji co do postepowania egzekucyjnego którego podstawą był tytuł egzekucyjny - nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym Sądu Rejonowego Wydział (...) Gospodarczy w (…) z dnia 24.07.2019 r., sygn. akt (…). (faktura VAT nr 3 na kwotę 8.475,19 zł oraz faktura VAT nr 4 na kwotę 10.887,96 zł).
Komornik Sądowy w sprawie sygn. (…) w dniu 06.10.2025 r. wydał postanowienie o umorzeniu z powodu bezskuteczności egzekucji co do postepowania egzekucyjnego, którego podstawą był tytuł egzekucyjny - nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym Sądu Rejonowego Wydział (...) Gospodarczy w (…) z dnia 26.07.2019 r., sygn. akt (…) (faktura VAT nr 2 na kwotę 11.630,14 zł.).
Nieściągalność wierzytelności wynikających z w/w faktur jest udokumentowana w/w prawomocnymi postanowieniami Komornika. Wierzytelności nie były i nie są przedawnione.
Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego
Dotycząca Pana działalności gospodarczej forma opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych to podatek liniowy.
Rodzaj ksiąg podatkowych, jakie Pan prowadzi to - podatkowa księga przychodów i rozchodów.
Z postanowień Komornika o bezskuteczności egzekucji wynika wprost brak majątku dłużnika na zaspokojenie Pana wierzytelności w jakiejkolwiek części - Komornik podał, iż nie ma szans na jakąkolwiek zapłatę na Pana rzecz (postanowienia Komornika przedkłada Pan w załączeniu).
Nie dokonał Pan odpisów aktualizujących wartość należności.
Terminy płatności faktur:
Nie zawierał Pan z dłużnikiem aneksów/porozumień, na podstawie których nastąpiłoby przedłużenie lub zmiana terminów zapłaty z faktur.
Opisane wierzytelności nigdy nie zostały zbyte ani w całości ani w części.
Pytania
1. Czy podatnik A.A. w roku 2025 w związku z prawomocnym umorzeniem postępowania egzekucyjnego co do w/w należności wynikających z w/w faktur może wprowadzić w koszty swojej działalności gospodarczej kwoty netto z w/w faktur i aktualnie rozliczyć je jako koszty działalności gospodarczej – koszty uzyskania przychodów tj. czy w danym przypadku podatnik aktualnie (jeszcze w roku 2025) może ująć wartości netto w/w wierzytelności w kosztach podatkowych - kosztach uzyskania przychodów?
2. Czy podatnik w roku 2025 w związku z prawomocnym umorzeniem postępowania egzekucyjnego co do w/w należności może pomniejszyć aktualnie należny od podatnika podatek VAT o podatek VAT uiszczony w roku 2018 wynikający z w/w faktur; tj. czy podatnik aktualnie – jeszcze w roku 2025 może skorygować podstawę opodatkowania oraz podatek należny z tytułu dostawy towarów lub świadczenia usług (podatek VAT) w przypadku w/w wierzytelności, których nieściągalność została ponad wszelką wątpliwość uprawdopodobniona?
3. Czy w ramach podanego podatnik może pominąć termin 3 letni przewidziany w art. 89a ust. 2 pkt 5 u.p.t.u.?
Przedmiotem niniejszej interpretacji jest odpowiedź na pytanie nr 1 w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych. Na pytania nr 2 i 3 w zakresie podatku od towarów i usług zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.
Pana stanowisko w sprawie
Ad 1.
Pana zdaniem może Pan w roku 2025 w związku z prawomocnym umorzeniem postępowania egzekucyjnego co do w/w należności wynikających z w/w faktur wprowadzić w koszty swojej działalności gospodarczej kwoty netto z w/w faktur i aktualnie rozliczyć je jako koszty działalności gospodarczej tj. aktualnie (jeszcze w roku 2025) może Pan ująć wartości netto w/w wierzytelności w kosztach podatkowych.
Zgodnie z przepisem art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług.
Jak wyżej podano w roku 2018 sprzedał Pan towar kontrahentowi i w związku z tym zostały wystawione faktury. Kwoty netto z tych faktur zostały rozliczone podatkowo jako przychody z działalności gospodarczej podatnika (został odprowadzony stosowny podatek dochodowy), mimo iż faktury nie zostały opłacone ani w całości ani w części.
Według przepisu art. 23 ust 1 pkt 17 w/w ustawy:
Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wierzytelności odpisanych jako przedawnione.
Zgodnie z przepisem art. 23 ust 1 pkt 20 w/w ustawy:
Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wierzytelności odpisanych jako nieściągalne, z wyjątkiem wierzytelności lub ich części, które uprzednio na podstawie art. 14 zostały zarachowane jako przychody należne i których nieściągalność została udokumentowana w sposób określony w ust. 2.
Przepis art. 23 ust. 2 pkt 1 w/w ustawy stanowi, iż:
Za wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 20, uważa się te wierzytelności, których nieściągalność została udokumentowana: 1) postanowieniem o nieściągalności, uznanym przez wierzyciela jako odpowiadające stanowi faktycznemu, wydanym przez właściwy organ postępowania egzekucyjnego.
Wierzytelności opisane przez podatnika nie były i nie są przedawnione. Wierzytelności te są nieściągalne. Podatnik sporządził oświadczenie o nieściągalności wierzytelności. Uprzednio te wierzytelności w roku 2018 zostały zarachowane jako przychody należne, mimo iż faktury, z których wynikają te wierzytelności nigdy nie zostały opłacone ani w całości ani w części. Nieściągalność tych faktur została udokumentowana postanowieniami Komornika o umorzeniu z powodu bezskuteczności egzekucji.
Tak więc są pełne podstawy, aby wskazane wierzytelności uznać aktualnie – w roku 2025 jako koszty uzyskania przychodów.
Należy podkreślić, że zaliczenie wierzytelności do kosztów uzyskania przychodów ma na celu zapewnienie prawidłowego dochodu podatkowego, poprzez wyłączenie z podstawy opodatkowania kwoty, która została już uprzednio rozpoznana jako przychód, ale nie przyniosła faktycznych wpływów.
Wskazane stanowisko podatnika znajduje potwierdzenie w Interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej – Pismo z dnia 13 maja 2025 r., Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, sygn.: 0111-KDIB1-2.4010.161.2025.1.ANK; Tytuł, teza: Zaliczenie nieściągalnej wierzytelności do kosztów uzyskania przychodu.
Ponadto stanowisko podatnika znajduje potwierdzenie w tezach z orzecznictwa: Kosztem uzyskania przychodów jest wierzytelność, która została zarachowana jako przychód należny i której nieściągalność została wykazana jednym z dokumentów, enumeratywnie wskazanych w art. 23 ust. 2 u.p.d.o.f. Warunki te muszą być spełnione łącznie. Oznacza to, że dopiero po przedstawieniu jednego z dokumentów można uznać, że podatnik uprawdopodobnił, w sposób przewidziany tym przepisem, nieściągalność wierzytelności. (wyrok z dnia 7 marca 2024 r. Naczelnego Sądu Administracyjnego (II FSK 1517/23), LEX nr 3734690). Do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wierzytelności odpisanych jako nieściągalne konieczne jest wystąpienie łącznie obu przesłanek, tj. uprzednie zarachowanie wierzytelności jako przychodu należnego i udokumentowanie jej nieściągalności w sposób przewidziany w art. 23 ust. 2 u.p.d.o.f. (wyrok z dnia 16 stycznia 2019 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, (I SA/Bk 652/18), LEX nr 2617680) 2). Podatnik wyraża stanowisko, iż podatnik w roku 2025 w związku z prawomocnym umorzeniem postępowania egzekucyjnego co do w/w należności może pomniejszyć aktualnie należny od podatnika podatek VAT o podatek VAT uiszczony w roku 2018 wynikający z w/w faktur; tj. że podatnik aktualnie może skorygować podstawę opodatkowania oraz podatek należny z tytułu dostawy towarów lub świadczenia usług (podatek VAT) w przypadku w/w wierzytelności, których nieściągalność została ponad wszelką wątpliwość uprawdopodobniona.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Źródłem przychodów jest pozarolnicza działalność gospodarcza.
W myśl art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług.
Stosownie do art. 22 ust. 1 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.
Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów.
Kosztem uzyskania przychodów jest wyłącznie taki koszt, który spełnia kumulatywnie warunki określone w cytowanym art. 22 ust. 1 ustawy, czyli:
Stosownie do treści art. 23 ust. 1 pkt 17 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wierzytelności odpisanych jako przedawnione.
W myśl art. 23 ust. 1 pkt 20 ww. ustawy:
Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wierzytelności odpisanych jako nieściągalne, z wyjątkiem wierzytelności lub ich części, które uprzednio na podstawie art. 14 zostały zarachowane jako przychody należne i których nieściągalność została udokumentowana w sposób określony w ust. 2.
Na podstawie art. 23 ust. 2 ww. ustawy:
Za wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 20, uważa się te wierzytelności, których nieściągalność została udokumentowana:
1) postanowieniem o nieściągalności, uznanym przez wierzyciela jako odpowiadające stanowi faktycznemu, wydanym przez właściwy organ postępowania egzekucyjnego, albo
2) postanowieniem sądu o:
a) oddaleniu wniosku o ogłoszenie upadłości, jeżeli majątek niewypłacalnego dłużnika nie wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania lub wystarcza jedynie na zaspokojenie tych kosztów, lub
b) umorzeniu postępowania upadłościowego, jeżeli zachodzi okoliczność, o której mowa w lit. a), lub
c) zakończeniu postępowania upadłościowego, albo
3) protokołem sporządzonym przez podatnika, stwierdzającym, że przewidywane koszty procesowe i egzekucyjne związane z dochodzeniem wierzytelności byłyby równe albo wyższe od jej kwoty.
W świetle powyższych przepisów zaliczenie nieściągalnej wierzytelności w ciężar kosztów uzyskania przychodów możliwe jest tylko wtedy, gdy zostaną spełnione łącznie następujące warunki:
W cytowanym przepisie art. 23 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ustawodawca dokonał ścisłego i wyczerpującego wyliczenia jakimi środkami można dokumentować nieściągalność wierzytelności. Jest to wyliczenie kompletne, co oznacza, że jakikolwiek inny dokument niż wymieniony w tym przepisie nie może skutecznie udokumentować faktu nieściągalności wierzytelności.
Udokumentowanie nieściągalności wierzytelności w inny sposób niż wskazany w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie skutkuje powstaniem prawa do zaliczenia ich wartości do kosztów uzyskania przychodów.
Jednakże, aby wierzytelność mogła być uznana za nieściągalną i w konsekwencji zaliczona do kosztów uzyskania przychodów, z treści dokumentów wskazanych w powyższym przepisie (co do zasady) powinien wynikać fakt braku majątku dłużnika na zaspokojenie choćby części określonej wierzytelności.
Jak wynika z treści wniosku, w 2018 roku wystawił Pan na Kontrahenta faktury VAT: faktura VAT nr 1 z dnia 01.08.2018 r. na kwotę 58.910,85 zł, faktura VAT nr 2 z dnia 17.07.2018 r. na kwotę 11.630,14 zł, faktura VAT nr 3 z dnia 08.08.2018 r. na kwotę 8.475,19 zł oraz faktura VAT nr 4 z dnia 11.07.2018 r. na kwotę 10.887,96 zł. Kwoty wykazane w ww. fakturach zostały zaliczone przez Pana do przychodów należnych i zaewidencjonowane w podatkowej księdze przychodów i rozchodów. Nie otrzymał Pan od swojego Kontrahenta zapłaty za zrealizowane zamówienie. W związku z brakiem otrzymania zapłaty po terminie, dochodził Pan swoich wierzytelności na drodze sądowej.
Sąd Rejonowy w dniu 12.07.2019 r. wydał nakaz zapłaty w postępowaniu nakazowym, sprawa dotyczyła faktury VAT nr 1 z dnia 01.08.2018 r. na kwotę 58.910,85 zł. W dniu 24.07.2019 r. Sąd Rejonowy wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym, sprawa dotyczyła faktury VAT nr 3 z dnia 08.08.2018 r. na kwotę 8.475,19 zł oraz faktury VAT nr 4 z dnia 11.07.2018 r. na kwotę 10.887,96 zł. Następnie Sąd Rejonowy w dniu 26.07.2019 r. wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym, sprawa dotyczyła faktury VAT nr 2 z dnia 17.07.2018 r. na kwotę 11.630,14 zł. W związku z nieotrzymaniem zapłaty w dalszej kolejności dochodził Pan swoich wierzytelności w drodze postępowania egzekucyjnego. W zawiadomieniu o bezskutecznej egzekucji z 6 października 2025 r. Komornik Sądowy wydał postanowienie o umorzeniu z powodu bezskuteczności egzekucji. Z postanowień Komornika o bezskuteczności egzekucji wynika wprost brak majątku dłużnika na zaspokojenia Pana wierzytelności w jakiejkolwiek części - Komornik podał, iż nie ma szans na jakąkolwiek zapłatę na Pana rzecz. Nieściągalność wierzytelności wynikających z ww. faktur jest udokumentowana ww. prawomocnymi postanowieniami Komornika. Nie dokonywał Pan odpisów aktualizujących od przedmiotowych wierzytelności. Wskazał Pan, że wierzytelności nie były i nie są przedawnione.
W związku z brakiem możliwości wyegzekwowania przedmiotowych należności zamierza Pan zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wartości netto wynikające z wystawionych faktur.
Wskazać należy, że zgodnie z art. 824 § 1 pkt 3 ustawy z 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1568 ze zm.):
Postępowanie umarza się w całości lub części z urzędu jeżeli jest oczywiste, że z egzekucji nie uzyska się sumy wyższej od kosztów egzekucyjnych.
Zauważyć należy, że Kodeks postępowania cywilnego nie zna kategorii „postanowienie o nieściągalności”, a zatem dla celów podatkowych musi być to postanowienie, z którego treści jednoznacznie wynika, że dłużnik nie ma majątku, z którego mogłaby być egzekwowana wierzytelność.
Wykładnia celowościowa powołanego przepisu prowadzi zatem do wniosku, że ocena, czy wierzytelność, będąca przedmiotem roszczeń wierzyciela w postępowaniu egzekucyjnym, może być uznana za nieściągalną i zaliczona do kosztów uzyskania przychodów w rachunku podatkowym, zależy od istnienia majątku dłużnika, którego wartość przewyższa oczywiście koszty egzekucyjne postępowania. Tak więc, aby wierzytelność mogła być uznana za koszty w rachunku podatkowym, z treści wydawanych w ramach postępowania egzekucyjnego postanowień organów egzekucyjnych powinien wynikać fakt braku majątku dłużnika na zaspokojenie choćby części określonej wierzytelności i uznanie jej za nieściągalną, a w konsekwencji zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów. Jednocześnie ustalenia przyjęte przez organ egzekucyjny w trakcie postępowania powinny odpowiadać stanowi faktycznemu. Z treści postanowień wydawanych przez organy egzekucyjne powinno jasno wynikać, czy i w jakim zakresie roszczenia te zostały zaspokojone.
W świetle analizowanych regulacji prawnych, stwierdzić należy, że wydane przez Komornika Sądowego postanowienie o umorzeniu egzekucji, jako postanowienie stwierdzające brak majątku dłużnika, spełnia kryteria, o których mowa w cyt. art. 23 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Może zatem, po uznaniu przez Pana jako wierzyciela, że odpowiada stanowi faktycznemu, stanowić podstawę zaliczenia wierzytelności nieściągalnej do kosztów uzyskania przychodu.
Mając na względzie cytowane wyżej przepisy prawa stwierdzić należy, że z chwilą zaistnienia wszystkich wskazanych powyżej przesłanek, może Pan, zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wskazaną we wniosku wierzytelność w kwocie netto, która uprzednio została zarachowana do przychodów należnych, której nieściągalność została udokumentowana na podstawie wydanego przez Komornika Sądowego postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, w dacie otrzymania tego postanowienia.
Zatem Pana stanowisko uznaję za prawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo