Podatnik prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą z zakresu edukacji online, wykorzystując prywatny internet w około 90% na cele tej działalności, podczas gdy umowa z dostawcą usług telekomunikacyjnych jest zawarta na dane…
Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe
Szanowna Pani,
stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
9 grudnia 2025 r. wpłynął Pani wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła go Pani – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 2 stycznia 2026 r. (wpływ tego samego dnia).Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego
Prowadzi Pani jednoosobową działalność gospodarczą zarejestrowaną w CEIDG pod kodem PKD 85.60.Z – Działalność wspomagająca edukację. W praktyce Pani działalność polega na prowadzeniu korepetycji online, przygotowywaniu i sprzedaży materiałów edukacyjnych oraz kursów internetowych, a także bieżącym kontakcie z klientami oraz prowadzeniu firmowych kanałów w mediach społecznościowych w celu promocji usług. Pracuje Pani w dużej części w modelu zdalnym, a wszystkie czynności związane z osiąganiem przychodów realizuje Pani w miejscu zamieszkania, które nie stanowi odrębnego biura firmowego.
Na potrzeby prowadzenia działalności korzysta Pani z prywatnego łącza internetowego, którego jest Pani stroną umowy zawartej z dostawcą usług telekomunikacyjnych. Umowa została zawarta na Panią jako osobę fizyczną, a dostawca wystawia faktury również na Pani dane osobowe, bez wskazania danych firmy. Umowa obejmuje usługę dostępu do internetu o stałej miesięcznej opłacie abonamentowej. Internet jest dla Pani niezbędnym narzędziem pracy – korzysta Pani z niego do:
Z internetu korzysta Pani również prywatnie, jednak dominujące jest wykorzystanie służbowe. Na podstawie analizy czasu pracy i faktycznego użycia ustaliła Pani, że ok. 90% korzystania z internetu dotyczy działalności gospodarczej, natomiast ok. 10% – celów prywatnych. Proporcja ta wynika z charakteru Pani pracy, która opiera się w zdecydowanej większości na działalności online. Jeżeli potrzebuje Pani korzystać z internetu prywatnie to wykorzystuje Pani internet w telefonie. Faktury za usługę internetu są wystawiane miesięcznie i obejmują stałą opłatę abonamentową. Posiada Pani wszystkie faktury dokumentujące ponoszone wydatki. Internet jest wykorzystywany przez Panią w sposób faktyczny i ciągły w celu osiągania przychodów albo zachowania czy zabezpieczenia ich źródła.
W związku z powyższym chce Pani zaliczać do kosztów uzyskania przychodów 90% wydatków na prywatny internet, w proporcji odpowiadającej rzeczywistemu wykorzystaniu w działalności gospodarczej.
Uzupełnienie opisu sprawy
Działalność prowadzi Pani od 1.08.2022. Pismo dotyczy roku podatkowego 2025 oraz przyszłych lat. Złożenie wniosku o interpretację indywidualną dopiero w roku 2025 wynikało z braku wiedzy na temat takiej możliwości. Opłaca Pani podatek na zasadach ogólnych i prowadzi KPiR. Pani dochody z działalności wiążą się w sposób bezpośredni z użytkowaniem przez Panią internetu.
Pomiędzy poniesionymi wydatkami na dostęp do internetu a osiąganiem przychodu istnieje bezpośredni związek przyczynowy. Dostęp do internetu jest niezbędny do wykonywania obowiązków służbowych. Większość prowadzonych zajęć, działań promujących firmę oraz kontaktów z klientami odbywa się za pośrednictwem Internetu . Przytacza Pani ponownie wskazane we wniosku elementy.
Internet jest dla Pani niezbędnym narzędziem pracy – korzysta Pani z niego do:
Bez dostępu do internetu nie byłaby Pani w stanie prowadzić tego rodzaju działalności.
Pytanie
Czy może Pani zaliczać do kosztów uzyskania przychodów 90% wydatków ponoszonych na prywatny internet, wykorzystywany w 90% na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, mimo że umowa z dostawcą usług telekomunikacyjnych została zawarta na Pani dane osobowe jako osoby fizycznej, a nie na dane firmy?
Pani stanowisko w sprawie
W Pani ocenie ma Pani prawo zaliczać do kosztów uzyskania przychodów 90% wydatków na prywatny internet, zgodnie z proporcją odpowiadającą faktycznemu wykorzystaniu go na potrzeby działalności gospodarczej.
Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o PIT kosztem uzyskania przychodów jest każdy wydatek poniesiony w celu osiągnięcia przychodów, zachowania ich lub zabezpieczenia źródła przychodów, o ile nie został wymieniony w katalogu kosztów niestanowiących kosztów podatkowych. Wydatki na internet nie znajdują się w katalogu negatywnym, a ich ponoszenie pozostaje w bezpośrednim związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, która odbywa się głównie online.
Fakt, że umowa na internet została zawarta na Panią jako osobę fizyczną, nie pozbawia Pani prawa do rozliczenia kosztu w części odpowiadającej wykorzystaniu usługi na cele działalności gospodarczej, pod warunkiem odpowiedniego udokumentowania poniesionych wydatków oraz racjonalnego ustalenia proporcji wykorzystania. Proporcja 90% wynika z charakteru Pani pracy oraz sposobu użytkowania internetu i jest wartością odzwierciedlającą rzeczywiste wykorzystanie tego medium na cele zawodowe. W związku z powyższym wydatki te spełniają definicję kosztu uzyskania przychodów i powinny być w tej części uznawane za koszt podatkowy.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.
Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny - nie wskazuje enumeratywnie jakie wydatki mogą być uznane za koszty uzyskania przychodu. Z tego względu, każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu, a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.
Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy jego poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem, bądź też możliwością powstania przychodu istnieje związek przyczynowy. Zatem przyjmuje się, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie uzasadnione wydatki związane ze źródłem przychodów, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów tak, aby to źródło przynosiło przychody także w przyszłości. W takim ujęciu kosztami tymi będą zarówno wydatki pozostające w bezpośrednim związku z uzyskanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu uzyskania przychodów (w tym, dla zagwarantowania funkcjonowania źródła przychodów) nawet wówczas, gdyby z obiektywnych powodów przychód nie został osiągnięty.
Generalnie zatem należy przyjąć, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki, których celem jest osiągnięcie przychodów, bądź też zabezpieczenie lub zachowanie tego źródła przychodów, o ile w myśl przepisów ww. ustawy nie podlegają wyłączeniu z tychże kosztów.
Możliwość zaliczenia konkretnego wydatku do kategorii kosztów uzyskania przychodów uzależniona została zatem od istnienia związku przyczynowo-skutkowego, polegającego na tym, że poniesienie wydatku ma lub może mieć wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodu, bądź funkcjonowanie źródła tego przychodu. Przy czym, związek przyczynowy pomiędzy poniesieniem wydatku, a osiągnięciem przychodu, bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem jego źródła należy oceniać indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodu, bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów. Zauważyć przy tym należy, że konieczność poniesienia danego wydatku nie może wynikać z zaniedbań, braku nadzoru lub sprzecznych z prawem działań podatnika.
Innymi słowy podstawową cechą kosztu podatkowego jest związek tego kosztu z przychodem (ewentualnie z zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodów). Istotne znaczenie ma również cel, w jakim został poniesiony.
Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 kwietnia 2017 r. sygn. akt II FSK 3526/16:
Niezmiennie trzeba mieć na uwadze zasadniczy kwalifikator, jakim jest wpływ wydatku na wielkość osiągniętego przychodu, zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu. Wystąpienie tego wpływu (związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy wydatkiem a przychodem) należy oceniać (badać) ad casum.
Do wskazanego związku przyczynowo-skutkowego Naczelny Sąd Administracyjny odniósł się także w wyroku z 8 sierpnia 2017 r. sygn. akt II FSK 1859/15, gdzie stwierdził, że:
Kryterium celowości nie wyznacza w sposób ostry granicy pozwalającej odróżnić wydatki, które można uznać za koszty uzyskania przychodów, od tych, które już nimi nie są. Niemniej jednak kryterium to nie może służyć rekomendowaniu otwartego ciągu zdarzeń, tworząc w ten sposób niekończący się związek skutkowo-przyczynowy.
Ponadto w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, wskazuje się, że: (...) zwrot „w celu” oznacza, że nie każdy wydatek poniesiony przez podatnika w związku z prowadzoną działalnością podlega odliczeniu od podstawy opodatkowania, lecz tylko ten wydatek, który pozostaje w takim związku przyczynowo-skutkowym. Poniesienie wydatku ma lub może mieć wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodów. Wydatek należy oceniać mając na uwadze racjonalność określonego działania dla osiągnięcia przychodu. Poniesienie wydatku musi zatem być powiązane z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, ukierunkowaną na uzyskanie przychodów; wydatek powinien, przynajmniej potencjalnie, wpływać na wielkość uzyskiwanych lub spodziewanych przychodów z tej działalności. Kosztowa kwalifikacja konkretnego wydatku u konkretnego podatnika musi więc uwzględniać charakter i profil prowadzonej działalności gospodarczej oraz ekonomiczną racjonalność poniesionego wydatku – wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 października 2012 r. sygn. akt II FSK 430/11 oraz z 17 stycznia 2017 r. sygn. akt II FSK 3813/14.
Zatem, warunkiem uznania wydatku poniesionego przez podatnika za koszt uzyskania przychodów, jest łączne spełnienie następujących przesłanek:
Wyrażenie „w celu osiągnięcia przychodu” zawarte we wskazanym przepisie art. 22 ust. 1 ww. ustawy oznacza, że nie wszystkie wydatki ponoszone przez podatnika w związku z prowadzoną działalnością, podlegają odliczeniu od podstawy opodatkowania. Aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu, między tym wydatkiem a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek przyczynowy tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie tego przychodu, zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów. Zauważyć należy, że przez sformułowanie „w celu” należy rozumieć dążenie do osiągnięcia jakiegoś stanu rzeczy (przychodu), a dążenie podatnika ma przymiot „celowości”.
Dokonując oceny charakteru ponoszonych przez Panią wydatków należy rozstrzygnąć, czy spełniają one kryteria określone w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz czy nie podlegają wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ocena prawna danego wydatku wymaga, bowiem uwzględnienia unormowań art. 23 ust. 1 ww. ustawy, w którym ustawodawca dokonał enumeratywnego wyliczenia wydatków niestanowiących kosztów podatkowych, nawet, jeśli ponoszone są w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów. Przy kwalifikowaniu poniesionych wydatków trzeba brać pod uwagę ich celowość oraz potencjalną możliwość przyczynienia się danego wydatku do osiągnięcia przychodu, a także racjonalność wydatków, to znaczy ich adekwatność do rzeczywistych potrzeb i zakresu prowadzonej działalności oraz konieczność ich poniesienia dla osiągnięcia przychodu. Wobec powyższego, możliwe jest zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów wydatku, który – racjonalnie oceniając – mógłby przyczynić się do powstania przychodu, czy jego zwiększenia, nawet, jeżeli przychód faktycznie nie wystąpi.
W przypadku źródła przychodów, jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza, należy przyjąć, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie przychodów, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów.
Ponadto, należy mieć na względzie, że podatnik uznając wydatek za koszt uzyskania przychodu odnosi ewidentne korzyści, albowiem o ten koszt zmniejsza podstawę opodatkowania. Zatem, możliwość kwalifikowania konkretnego wydatku jako kosztu uzyskania przychodu, uzależniona jest od rzetelnej i całościowej oceny tego, czy w świetle wszystkich występujących w sprawie okoliczności, przy zachowaniu należytej staranności, podatnik w momencie dokonywania wydatku mógł i powinien wiedzieć, że wydatek ten przyczyni się do powstania, zachowania lub zabezpieczenia przychodu.
W zakresie obowiązków podatnika, jako odnoszącego ewidentną korzyść z faktu zaliczenia określonych wydatków w poczet kosztów uzyskania przychodów, jest wykazanie, w oparciu o zgromadzone dowody, związku pomiędzy poniesieniem kosztu, a uzyskaniem przychodu, zgodnie z art. 22 ust. 1 ww. ustawy. Przy czym, związek przyczynowy pomiędzy poniesieniem wydatku, a osiągnięciem przychodu, bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem jego źródła, należy oceniać indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodu, bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów.
Stosownie do treści cytowanych wyżej przepisów stwierdzić należy, że w opisanym stanie faktycznym wydatki, które ponosi i poniesie Pani na Internet wykorzystywany na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, mogą stanowić koszt uzyskania przychodu na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jak wskazała Pani we wniosku Internet to podstawowe narzędzie Pani pracy – korzysta Pani z niego do: prowadzenia zajęć online poprzez platformy edukacyjne i komunikatory wideo, przygotowywania treści edukacyjnych, kursów, materiałów PDF i nagrań, przesyłania gotowych materiałów klientom, komunikacji mailowej i przez komunikatory, prowadzenia profili firmowych w mediach społecznościowych w celach marketingowych, korzystania z narzędzi niezbędnych do tworzenia materiałów cyfrowych (platformy chmurowe, edytory online, narzędzia graficzne).
Ponadto, jak Pani wskazała, dostęp do internetu jest niezbędny do wykonywania obowiązków służbowych. Większość prowadzonych zajęć, działań promujących firmę oraz kontaktów z klientami odbywa się za pośrednictwem Internetu. Dodatkowo, w opisie wskazała Pani, że planuje obliczać proporcję podziału wydatków na Internet na cele służbowe i prywatne, na podstawie analizy czasu pracy i faktycznego użycia ustaliła Pani, że ok. 90% korzystania z internetu dotyczy działalności gospodarczej, natomiast ok. 10% – celów prywatnych. Proporcja ta wynika z charakteru Pani pracy, która opiera się w zdecydowanej większości na działalności online.
Reasumując, mając na względzie treść przytoczonych przepisów stwierdzić należy, że może Pani zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej wydatki poniesione na Internet, zgodnie z przedstawionym w opisie sprawy podziałem koszów, pozwalającym na określenie i rozgraniczenie celów prywatnych oraz firmowych, zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, pod warunkiem ich prawidłowego udokumentowania. Faktu tego nie zmienia, okoliczność, że umowa z dostawcą usług telekomunikacyjnych została zawarta na Pani dane osobowe jako osoby fizycznej, a nie na dane firmy.
Zatem Pani stanowisko jest prawidłowe.
Dodatkowe informacje
Kwestia ustalenia proporcji wykorzystywania internetu w Pani działalności gospodarczej nie podlegała ocenie. Analiza procentowa nie jest w kompetencjach Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej. Poza tym kwestia ta nie była przedmiotem PanI zapytania.
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA).
Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego.
Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo