Interpretacja 0114-KDIP3-1.4011.1038.2025.4.MS2

Interpretacja indywidualna
– stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest:

• prawidłowe – w części dot. możliwości opodatkowania przychodów z najmu lokali mieszkalnych jako najmu prywatnego,
• nieprawidłowe – w pozostałej części.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

18 grudnia 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 18 grudnia 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła go Pani pismami z 10 lutego 2026 r. (data wpływu 10 lutego 2026 r.), z 12 marca 2026 r. (data wpływu 12 marca 2026 r.) oraz z 16 marca 2026 r. (data wpływu 16 marca 2026 r.)  – w odpowiedzi na wezwania. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

A. A. (dalej: Wnioskodawca, Wnioskodawczyni) jest obywatelką Polski i Izraela. W 2009 r. Wnioskodawczyni wyjechała z Polski do Holandii. 20 września 2010 r. wyszła za mąż za obywatela Federalnej Republiki Niemiec. Ślub miał miejsce w Holandii. Małżonkowie od zawsze traktowali swój majątek jako majątek wspólny bez względu na sytuację prawną. Od 9 maja 2011 r. Wnioskodawczyni mieszka w Izraelu razem z mężem, którego matka mieszka w Izraelu. Od 2023 r. Wnioskodawczyni większą część roku spędza w Polsce w związku z pogarszającym się stanem zdrowia swojej matki i siostry. Siostra Wnioskodawczyni zmarła w sierpniu 2024 r. Dodatkowo, konflikt zbrojny w Izraelu zmotywował Wnioskodawczynię do poszukiwania innego miejsca do życia, w tym przeprowadzki do Polski. W Polsce Wnioskodawczyni spędziła zarówno w 2025 r. jak i w 2024 r. ponad 183 dni.

W Izraelu nie jest do końca sprecyzowana kwestia wspólnoty majątkowej małżeńskiej, ponieważ obowiązuje prawo cywilne i judaistyczne. Wnioskodawczyni i jej mąż wzięli ślub w Holandii i nie analizowali wcześniej ustroju majątkowego, jaki będzie obowiązywał w ich małżeństwie. Wnioskodawczyni i jej mąż stosują zasady dla wspólności majątkowej małżeńskiej. Aktualnie małżonkowie mieszkają w Izraelu i w związku z tym powinny ich obowiązywać zasady prawa izraelskiego dla ustroju majątkowego. Małżonkowie nie zawarli umów majątkowych, w tym umowy o ustanowienie rozdzielności majątkowej małżeńskiej i nie uzgadniali prawa właściwego w odpowiedniej umowie. Wnioskodawczyni utrzymuje w Polsce silne związki rodzinne, w (…) mieszka jej córka i matka Wnioskodawczyni, która aktualnie przebywa w domu spokojnej starości. Koszt utrzymania matki Wnioskodawczyni spoczywa na Wnioskodawczyni. Wnioskodawczyni utrzymuje silną relację ze swoimi siostrzenicami i ma szerokie grono przyjaciół i znajomych w Polsce.

Pierwsze mieszkanie Wnioskodawczyni nabyła w 2002 r. przy ul. A. w (…). Jest to mieszkanie o powierzchni 38 m² z balkonem. W okresie od 1 grudnia 2020 r. do 1 lutego 2022 r. było wynajmowane. Z tytułu najmu Wnioskodawczyni odprowadzała podatek od przychodów opodatkowanych ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych. 28 stycznia 2022 r. Wnioskodawczyni darowała to mieszkanie swojej córce. To mieszkanie nie jest przedmiotem niniejszego wniosku.

Wnioskodawczyni z wykształcenia jest wystawiennikiem, jednak nie pracuje w zawodzie. Wnioskodawczyni utrzymuje się z dochodów pasywnych, to jest z oszczędności zgromadzonych na rachunkach maklerskich. Środki na inwestycje na giełdzie pochodziły ze sprzedaży domu znajdującego się w Izraelu i należącego do majątku wspólnego Wnioskodawczyni i jej męża. Sprzedaż miała miejsce 19 listopada 2019 r. Z części środków Wnioskodawczyni kupiła mieszkania w Polsce, o których mowa w kolejnym akapicie, a zdecydowaną większość środków wspólnie z mężem ulokowała na rachunku maklerskim w Izraelu. Rachunek jest zarejestrowany na męża Wnioskodawczyni i to mąż Wnioskodawczyni odprowadza podatki w Izraelu z tytułu zysków na giełdzie. W Izraelu Wnioskodawczyni nie jest właścicielem żadnych innych nieruchomości. Kiedy Wnioskodawczyni przebywa w Izraelu, to zamieszkuje w wynajętym mieszkaniu razem z mężem. Mąż Wnioskodawczyni przebywa w Izraelu więcej czasu niż Wnioskodawczyni, ponieważ sam opiekuje się chorą mamą. Jego matka choruje na Alzheimera od 10 lat i na co dzień mieszka z nią opiekunką. Wnioskodawczyni razem z mężem ustalili, że po śmierci mamy męża Wnioskodawczyni, razem przeprowadzą się do Polski na stałe, a w Izraelu będą przebywać do maksymalnie kilku miesięcy w roku.

W 2020 r. Wnioskodawczyni ze środków uzyskanych ze sprzedaży domu w Izraelu zawarła 3 umowy cesji umów przedwstępnych na wybudowanie 3 mieszkań w odbudowanej kamienicy w (…) przy ul. B. do majątku osobistego. Były to trzy następujące mieszkania:

1.    B1, KW (…), o powierzchni 32,72 m², bez balkonu, bez miejsca postojowego, bez piwnicy i bez komórki, cena zakupu (…) zł,

2.    B2, KW nr (…), o powierzchni 45,57 m2, bez balkonu, bez miejsca postojowego, bez piwnicy i bez komórki, cena zakupu (…) zł,

3.    B3, KW nr (…), o powierzchni 28,70 m², bez balkonu, bez miejsca postojowego, bez piwnicy i bez komórki, cena zakupu (…) zł.

Prawo własności tych mieszkań przeszło na Wnioskodawczynię 21 lipca 2021 r. w formie aktów notarialnych rep. A nr (…), rep. A nr (…) I rep. A nr (…). Dnia 3 lutego 2023 r. Wnioskodawczyni i jej mąż złożyli przed notariuszem oświadczenia w formie aktów notarialnych rep. A nr (…), rep. A nr (…) i rep. A nr (…), w których wskazali, że ich wolą i zamiarem było nabycie tych lokali wyłącznie przez A. A., do jej majątku osobistego, tak aby A. A. stała się jedynym właścicielem nieruchomości lokalowej. Wnioskodawczyni i jej mąż oświadczyli, że niezależnie od faktu, że środki pieniężne przeznaczone na zakup lokalu, pochodziły z majątku wspólnego małżonków, to wskazany zamiar i cel działania oświadczających polegający na tzw. „przesunięciu majątkowym”, to jest na rozporządzeniu przedmiotem wchodzącym w skład majątku wspólnego na rzecz majątku osobistego jednego z małżonków, został przewidziany przez prawo i jest dopuszczalny na zasadach opisanych w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 17 listopada 1967 r. (I CR 296/66) oraz uchwały Składu Siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego z dnia 10 kwietnia 1991 r. (III CZP 76/90) o mocy zasady prawnej.

Wnioskodawczyni w związku sytuacją rodzinną i zdrowotną matki i siostry w 2023 r. zaczęła planować powrót do Polski, dlatego rozpoczęła przygotowania do życia tutaj poprzez zakup mieszkań opisanych powyżej w celu zaspokojenia swoich celów mieszkaniowych. Mieszkania znajdowały się w jednym budynku, Wnioskodawczyni chciała je wykorzystać do zamieszkania dla siebie i dla córki, oba służyły do zaspokojenia celów życiowych. Trzecie mieszkanie miało być wynajęte, a z pozyskanego czynszu najmu Wnioskodawczyni mogła utrzymać swoją mamę w domu spokojnej starości. Ponieważ mieszkania były w stanie deweloperskim, Wnioskodawczyni wykończyła je, zaopatrzyła w meble w zabudowie, sprzęt AGD, elektrykę. Wnioskodawczyni nie planowała sprzedaży tych mieszkań, nie zbierała rachunków za remont, meble i sprzęty. Jedyne potwierdzenie jakim dysponuje to koszt parkietu położonego we wszystkich mieszkaniach.

Córka Wnioskodawczyni mieszkała w mieszkaniu przy ul. B2 do końca stycznia 2022 r., kiedy stwierdziła, że woli przeprowadzić się do mieszkania przy ul. A, które miało balkon. Wobec tego Wnioskodawczyni darowała mieszkanie przy ul. A swojej córce, a mieszkanie przy ul. B2 wynajęła od 12 lutego 2022 r. do 1 listopada 2022 r.

Wnioskodawczyni finalnie zamieszkała w najmniejszym mieszkaniu przy ul. B3 o  powierzchni 28,70 m². W 2023 r. Wnioskodawczyni rozpoczęła poszukiwania mieszkania do zakupu w Polsce, w którym mogłaby zamieszkać razem z mężem już docelowo. Pieniądze na zakup większego mieszkania dla obydwojga małżonków miały pochodzić ze sprzedaży mieszkań przy ul. B. Wobec tego w 2023 r. Wnioskodawczyni sprzedała dwa mieszkania przy ul. B:

B1 o powierzchni 32,72 m², umowa sprzedaży została zawarta 24 kwietnia 2023 r., cena sprzedaży (…) zł, akt notarialny rep. A nr (…),

B2 o powierzchni 45,57 m², umowa sprzedaży zawarta 23 marca 2023 r., cena sprzedaży (…) zł, akt notarialny rep. A nr (…).

Z tytułu sprzedaży dwóch mieszkań przy ul. B Wnioskodawczyni złożyła deklarację PIT-39 z informacją, że zamierza środki pozyskane ze sprzedaży tych mieszkań przeznaczyć na własne cele mieszkaniowe.

Pomiędzy sprzedażą a nabyciem kolejnej nieruchomości środki uzyskane ze sprzedaży były przechowywane na rachunku inwestycyjnym Wnioskodawczyni w mBanku, gdzie pozostawały jako zabezpieczenie przed utratą wartości. Podatki z tego tytułu zostały przez Wnioskodawczynię uregulowane w Polsce.

Po długich poszukiwaniach, 13 lutego 2024 r. Wnioskodawczyni kupiła razem z mężem do majątku wspólnego na własne cele mieszkaniowe mieszkanie w (…) przy ul. C o powierzchni 46,60 m² do generalnego remontu. Mieszkanie to miało balkon, piwnicę i miejsce postojowe w podwórzu. Cena zakupu wynosiła (…) zł, a koszty remontu wyniosły (…) zł. Dla tego mieszkania jest prowadzona księga wieczysta KW nr (…). Środki na zakup tego mieszkania pochodziły ze sprzedaży dwóch mieszkań przy ul. B. Po przeprowadzeniu remontu i przeprowadzce okazało się, że ściana dzieląca mieszkanie z sąsiednim jest tak cienka, że w mieszkaniu Wnioskodawczyni słychać było głosy sąsiadów. Dodatkowo pomimo początkowych zapewnień sprzedających, że można spokojnie parkować w podwórzu, okazało się, że nie ma możliwości parkowania auta z powodu zbyt wielu innych pojazdów. Na ulicy również z dużą trudnością można było znaleźć miejsce. Po półtora roku od zakupu mieszkania, Wnioskodawczyni razem z mężem sprzedali to mieszkanie 2 czerwca 2025 r. za cenę (…) zł. Do czasu zakupu docelowego mieszkania środki ze sprzedaży tego mieszkania są przechowywane na rachunku inwestycyjnym w (…) Wnioskodawczyni.

Jednocześnie Wnioskodawczyni nadal zależało na utrzymaniu chorej mamy w domu spokojnej starości. W konsekwencji, Wnioskodawczyni 31 marca 2023 r. kupiła mieszkanie z pozostałych środków pochodzących ze sprzedaży dwóch mieszkań przy ul. B do majątku wspólnego razem z mężem. Jest to mieszkanie w (…) przy ul. D o powierzchni 39,51 m², za cenę (…) zł, dla którego jest prowadzona księga wieczysta numer (…). Mieszkanie to Wnioskodawczyni wyremontowała i wynajęła. Czynsz najmu w 2023 r. pokrywał koszt pobytu mamy Wnioskodawczyni w domu spokojnej starości. Jednak z biegiem czasu koszty domu spokojnej starości rosły. Na przestrzeni kilku lat koszty wzrosły od kwoty 4.000 zł miesięcznie w roku 2020 do kwoty 9.000 zł miesięcznie w roku 2025 r.

Wnioskodawczyni mając świadomość pogarszającego się stanu zdrowia swojej mamy i zwiększonej opieki wobec niej, zdecydowała się nabyć w drodze cesji prawa i obowiązki z umowy przedwstępnej do mieszkania o powierzchni 36,87 m² przy ul. E w (…) do majątku wspólnego z mężem. Umowa cesji została zawarta 4 kwietnia 2023 r. w formie aktu notarialnego Rep. A nr (…). Umowa przenosząca własność ma być zawarta w ciągu 30 dni od dnia założenia księgi wieczystej dla tego mieszkania, jednak nie później niż do 31 marca 2026 r. Wpłaty na to mieszkanie były ponoszone w transzach zgodnie z postępami prac. Mieszkanie nadal jest niewykończone i w związku z tym nie jest też wynajmowane. Wnioskodawczyni rozważa sprzedaż praw i obowiązków wynikających z umowy przedwstępnej.

Aktualnie Wnioskodawczyni poszukuje docelowego mieszkania dla siebie i męża, by mogła zaspokoić potrzeby mieszkaniowe w większym metrażu niż 28 m², czyli mieszkaniu przy ul. B3 w (…). Do zakupu mieszkania brakuje jednak pewnej kwoty, dlatego Wnioskodawczyni waha się pomiędzy sprzedażą praw i obowiązków z umowy przedwstępnej sprzedaży do mieszkania przy ul. E, a zachowaniem praw i obowiązków z umowy przedwstępnej sprzedaży mieszkania przy ul. E, przekształceniem w prawo własności, wykończeniem do stanu gotowego do zamieszkania ze stanu deweloperskiego, czyli rezygnacją z zakupu mieszkania na własne cele mieszkaniowe.

Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego

a)    ul. B1,

Mieszkanie wynajmowane od 7.11.2020 r. do 31.12.2022 r. na podstawie umowy najmu z płatnym czynszem, następnie było przedmiotem najmu odpłatnego od 9.02.2022 r. do 1.02.2023 r. Umowa sprzedaży tego mieszkania została zawarta 24.04.2023 r.

b)    ul. B3,

Mieszkanie zamieszkane przez Wnioskodawczynię i jej męża od 7.2020 r. do 11.2020 r., następnie wynajmowane od 19.11.2020 r. do 1.11.2022 r. na podstawie umowy najmu z płatnym czynszem, następny odpłatny najem trwał od 1.02.2023 r. do 31.07.2023. r. Od sierpnia 2023 r. Wnioskodawczyni zamieszkuje w mieszkaniu do dzisiaj.

c)    ul. C

To mieszkanie nie było wynajmowane. Było kupione z celem realizacji własnych celów mieszkaniowych.

Nabycie praw i obowiązków do umowy przedwstępnej sprzedaży mieszkania przy ul. E Wnioskodawczyni w 2023 r. nabyła, aby ze środków pozyskanych w przyszłości z najmu finansować pobyt swojej Mamy w (…), ponieważ środki pozyskane z wynajmu mieszkania przy ul. D są niewystarczające. Na przestrzeni czasu plany Wnioskodawczyni zmieniły się. Aktualnie Wnioskodawczyni nie zamierza wynajmować mieszkania w momencie, kiedy nastąpi przeniesienie własności.

W celu znalezienia nabywców w stosunku do sprzedanych nieruchomości nie podejmowała Pani aktywnych działań marketingowych w zakresie obrotu nieruchomościami, wykraczających poza zwykłe formy ogłoszenia, mające na celu dokonanie sprzedaży nieruchomości. Oba mieszkania zostały sprzedane przez Wnioskodawczynię osobiście, bez udziału pośredników, agentów nieruchomości, reklamy. Wnioskodawczyni zamieściła ogłoszenie na portalu (…).

Wnioskodawczyni nie zamierza mieszkać w mieszkaniu przy ul. E, nie planuje go również wynajmować, czeka na przeniesienie własności.

Wnioskodawczyni nie zamierza nabywać żadnych nieruchomości do majątku prywatnego. Jedyna nieruchomość, którą Wnioskodawczyni chciałaby nabyć to mieszkanie przeznaczone na własne cele mieszkaniowe, większe niż obecne 28m² przy ul. B3 w (…).

Wnioskodawczyni nie zamierza sprzedawać innych nieruchomości poza mieszkaniem przy ul. E. Wnioskodawczyni nie posiada również żadnych innych nieruchomości, niż te opisane we wniosku.

Wnioskodawczyni w 2023 r. zamieszkiwała w Polsce przez większą część roku, co zostało szerzej omówione we wniosku. Wnioskodawczyni nie sprzedaje aktualnie praw i obowiązków wynikających z umowy przedwstępnej sprzedaży lokalu mieszkalnego przy ul. E i nie wie, kiedy ta sprzedaż nastąpi i czy w ogóle do niej dojdzie.

Wnioskodawczyni uzależnia przeprowadzenie transakcji od treści interpretacji indywidualnej. Na dzień udzielenia odpowiedzi na kolejne wezwanie Organu Wnioskodawczyni jest w Izraelu i z uwagi na stan wojenny nie może wrócić do Polski, ponieważ loty są odwołane. W 2026 r. Wnioskodawczyni spędziła w Polsce już kilka miesięcy. Gdy tylko sytuacja się unormuje, Wnioskodawczyni planuje powrót do Polski, gdy tylko będzie to możliwe.

Wnioskodawczyni nie prowadziła w 2023 r. ani w okresie późniejszym działalności gospodarczej. Aktualnie również nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej.

Na pytanie, czy usługom najmu towarzyszą usługi sprzątania, usługi gastronomiczne lub cateringowe, usługi recepcji, czy zatrudnia Pani pracowników do obsługi najmu, udzieliła Pani odpowiedzi, że nie są świadczone żadne wyżej wymienione usługi.

Na pytanie, w jaki sposób pozyskuje Pani najemców (lokalne ogłoszenia, portale społecznościowe), odpowiedziała Pani, że daje ogłoszenie na (…) albo korzysta ze swojej sieci kontaktów znajomych i przyjaciół, czyli przez polecenia.

W 2026 r. spędziła Pani w Polsce już kilka miesięcy. Gdy tylko sytuacja się unormuje, planuje Pani powrót do Polski, gdy tylko będzie to możliwe. Za lata 2023, 2024 i 2025 składała Pani rozliczenie podatkowe w Polsce. Są to PIT-28 z tytułu najmu i PIT-38 z zysków kapitałowych z funduszy inwestycyjnych. Nie ma Pani innych źródeł dochodu.

Pytania

1.    Czy w przedstawionym zdarzeniu przyszłym Wnioskodawczyni będzie uprawniona do skorzystania z ulgi na własne cele mieszkaniowe, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w związku ze sprzedażą w 2023 r. dwóch lokali mieszkalnych położonych przy ul. B w (…) oraz przeznaczeniem całego przychodu uzyskanego z tej sprzedaży na zakup jednego lokalu mieszkalnego przeznaczonego na własne cele mieszkaniowe do majątku wspólnego małżonków do dnia 31 grudnia 2026 r.?

2.    Czy Wnioskodawczyni w związku z podejmowanymi działaniami nie będzie traktowana jako osoba prowadząca działalność gospodarczą, tylko jako osobą zarządzająca majątkiem prywatnym w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych?

3.    Czy Wnioskodawczyni w związku z podejmowanymi działaniami nie będzie traktowana jako osoba prowadząca działalność gospodarczą, tylko jako osobą zarządzająca majątkiem prywatnym i w konsekwencji nie będzie traktowana jako podatnik VAT w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług?

4.    Czy w przedstawionym zdarzeniu przyszłym, polegającym na odpłatnym zbyciu przez Wnioskodawczynię praw i obowiązków wynikających z umowy przedwstępnej sprzedaży lokalu mieszkalnego położonego przy ul. E, uzyskany dochód będzie stanowił przychód z praw majątkowych w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 7 ustawy o PIT i podlegał opodatkowaniu według skali podatkowej, a nie według stawki 19% właściwej dla odpłatnego zbycia nieruchomości?

5.    Czy Wnioskodawczyni będzie zobowiązana do opodatkowania podatkiem od towarów i usług sprzedaży praw i obowiązków z umowy przedwstępnej do mieszkania przy ul. E, skoro nie prowadzi działalności gospodarczej?

6.    Czy w przedstawionym zdarzeniu przyszłym Wnioskodawczyni będzie uprawniona do opodatkowania przychodów z najmu lokali mieszkalnych położonych przy ul. D, ul. E oraz ul. B jako najmu prywatnego, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o PIT, z zastosowaniem ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, o którym mowa w ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym?

7.    Czy w przedstawionym zdarzeniu przyszłym Wnioskodawczyni będzie uprawniona do skorzystania z ulgi na własne cele mieszkaniowe, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o PIT, w części odpowiadającej przychodowi przeznaczonemu na zakup lokalu mieszkalnego położonego przy ul. C w (…) do majątku wspólnego małżonków do dnia 31 grudnia 2026 r., pochodzącemu ze sprzedaży w 2023 r. dwóch lokali mieszkalnych położonych przy ul. B w (…)?

8.    Czy w przedstawionym zdarzeniu przyszłym Wnioskodawczyni będzie uprawniona do skorzystania z ulgi na własne cele mieszkaniowe, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o PIT, w związku ze sprzedażą w 2025 r. lokalu mieszkalnego położonego przy ul. B w (…) oraz przeznaczeniem całego przychodu uzyskanego z tej sprzedaży na zakup kolejnego lokalu mieszkalnego przeznaczonego na własne cele mieszkaniowe do majątku wspólnego małżonków do dnia 31 grudnia 2028 r.?

Przedmiotem niniejszej interpretacji jest odpowiedź na pytania w części dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych (pyt. 1, 2, 6, 7, 8). Na pytanie nr 4 w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych zostanie wydane odrębne rozstrzygniecie. W części dotyczącej podatku od towarów i usług (pyt. 3, 5) również zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.

Pani stanowisko w sprawie

Ad. 1

Wnioskodawczyni stoi na stanowisku, że sprzedaż dwóch lokali mieszkalnych położonych przy ul. B w (…0 w 2023 r. oraz przeznaczenie całego przychodu uzyskanego z tej sprzedaży na zakup docelowego lokalu mieszkalnego do majątku wspólnego małżonków do dnia 31 grudnia 2026 r. stanowią realizację własnych celów mieszkaniowych i uprawniają do zastosowania ulgi, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Ad. 2

Wnioskodawczyni podejmuje działania w sposób spontaniczny, zmierza do zabezpieczenia bytu swojego i swojej rodziny. Z tych powodów działania jakie podejmuje powinny być zakwalifikowane jako zarządzanie majątkiem prywatnym, a nie prowadzenie działalności gospodarczej.

Ad. 6

Wnioskodawczyni stoi na stanowisku, że w przedstawionym zdarzeniu przyszłym będzie uprawniona do opodatkowania przychodów z najmu lokali mieszkalnych położonych przy ul. D, ul. E oraz ul. B jako najmu prywatnego, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, z zastosowaniem ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, zgodnie z ustawą o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne.

Ad. 7

Wnioskodawczyni stoi na stanowisku, że sprzedaż dwóch lokali mieszkalnych położonych przy ul. B w (…) w 2023 r. oraz przeznaczenie części przychodu uzyskanego z tej sprzedaży na zakup lokalu mieszkalnego położonego przy ul. C w (…) do majątku wspólnego małżonków stanowią realizację własnych celów mieszkaniowych w tej części i uprawniają do zastosowania ulgi, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o PIT, proporcjonalnie do wydatkowanego przychodu.

Ad. 8

Wnioskodawczyni stoi na stanowisku, że sprzedaż lokalu mieszkalnego położonego przy ul. C w (…) w 2025 r. oraz przeznaczenie całego przychodu uzyskanego z tej sprzedaży na zakup kolejnego lokalu mieszkalnego do majątku wspólnego małżonków do dnia 31 grudnia 2028 r. uprawniają do zastosowania ulgi na własne cele mieszkaniowe, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o PIT.

Uzasadnienie stanowiska do pyt. 2

W ocenie Wnioskodawczyni jej działania związane z nabywaniem, wykorzystywaniem i sprzedażą nieruchomości nie spełniają łącznie przesłanek pozarolniczej działalności gospodarczej określonych w art. 5a pkt 6 ustawy o PIT, a stanowią jedynie element zwykłego gospodarowania majątkiem prywatnym. Zgodnie z ustawową definicją, aby podatnik prowadził działalność gospodarczą, konieczne jest łączne zaistnienie trzech elementów: celu zarobkowego, zorganizowania i ciągłości. W przedstawionym stanie faktycznym żaden z tych elementów nie występuje w stopniu pozwalającym przypisać Wnioskodawczyni status przedsiębiorcy w rozumieniu ustawy o PIT.

W orzecznictwie podkreśla się, że sam fakt sprzedaży nieruchomości, nawet z zyskiem, nie oznacza jeszcze, że podatnik prowadzi działalność gospodarczą. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 7 lutego 2017 r., II FSK 4025/14, wyjaśnił, że czynności dotyczące nieruchomości mogą być uznane za działalność gospodarczą dopiero wtedy, gdy w sposób istotny odbiegają od normalnego wykonywania prawa własności i wskazują na zamiar uczynienia z takich transakcji stałego, a nie okazjonalnego źródła zarobkowania. W przypadku Wnioskodawczyni żadne działania nie wskazują na zamiar prowadzenia zawodowej aktywności w zakresie obrotu nieruchomościami. Zakupione nieruchomości służyły zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych – jej własnych lub członków najbliższej rodziny – bądź realizacji obowiązków rodzinnych, takich jak finansowanie opieki nad chorą matką. Nie były nabywane w celu odprzedaży, lecz w związku z planowanym powrotem do Polski, a następnie faktycznym zamieszkiwaniem w poszczególnych lokalach. Istotne znaczenie ma również zakres i charakter czynności podejmowanych przez Wnioskodawczynię. W wyroku z 7 lutego 2019 r., II FSK 277/17, NSA wskazał, że „zorganizowanie” działalności gospodarczej oznacza zespół celowych, uporządkowanych, profesjonalnych działań, realizowanych w ramach pewnej struktury, obejmujących zarówno etap przygotowawczy, jak i realizacyjny. Wnioskodawczyni nie podejmowała żadnych działań typowych dla podmiotów zajmujących się profesjonalnym obrotem nieruchomościami: nie prowadziła marketingu, nie poszukiwała nabywców w sposób zawodowy, nie angażowała zasobów organizacyjnych, nie uzbrajała nieruchomości ani nie zwiększała ich wartości w sposób charakterystyczny dla działalności gospodarczej. Dokonywane remonty służyły wyłącznie celom mieszkaniowym, a nie inwestycyjnym. Wnioskodawczyni nie gromadziła dokumentów mających służyć przyszłej sprzedaży, lecz wyposażała mieszkania tak jak typowy właściciel przygotowujący lokal do zamieszkania przez siebie lub członków najbliższej rodziny.

W odniesieniu do przesłanki ciągłości należy wskazać, że w świetle wyroku NSA z 2 października 2013 r., II FSK 2729/11, działalność gospodarcza wymaga powtarzalności, regularności i trwałości podejmowanych czynności, podczas gdy działania sporadyczne, incydentalne i wymuszone sytuacją życiową nie spełniają tego kryterium. Sprzedaże dokonywane przez Wnioskodawczynię wynikały z okoliczności życiowych, których nie można uznać za element powtarzalnego schematu zarobkowego. Poszczególne transakcje były od siebie niezależne i każda miała odmienną przyczynę: zła akustyka, trudności z parkowaniem, wzrost kosztów opieki nad matką, zmiana preferencji mieszkaniowych oraz konieczność zapewnienia środków na zakup docelowego miejsca zamieszkania. Takie działania nie mają charakteru ciągłej, zorganizowanej i zarobkowej aktywności, lecz stanowią racjonalne decyzje właścicielskie związane z gospodarowaniem majątkiem prywatnym.

Wnioskodawczyni nie wykazuje cech podmiotu profesjonalnie zajmującego się obrotem nieruchomościami również w świetle wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczących wielokrotnych transakcji sprzedaży. W szczególności w wyroku z 13 czerwca 2013 r., II FSK 1987/11, oraz w wyroku z 30 stycznia 2014 r., II FSK 867/12, NSA uznał, że sprzedaż nieruchomości może zostać zakwalifikowana do działalności gospodarczej, gdy podatnik działa w sposób typowy dla przedsiębiorcy i nabywa nieruchomości nie w celu zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych, lecz w celu odsprzedaży. Wnioskodawczyni czyniła dokładnie odwrotnie – mieszkania były nabywane po to, aby w nich zamieszkać lub aby zamieszkała w nich jej córka, lub aby pozyskać środki na opiekę nad osobą najbliższą. Żadne z działań nie wskazuje na to, aby sprzedaż była planowana w momencie zakupu lokali.

W najnowszym orzecznictwie sądy administracyjne podkreślają również, że sama liczba transakcji czy wartość przychodów nie ma decydującego znaczenia, jeżeli czynności podatnika pozostają w ramach zarządzania majątkiem prywatnym. W wyrokach II FSK 829/17, I FSK 246/18 oraz I FSK 681/18 NSA stwierdził, że nawet wielokrotne zbywanie nieruchomości nie przesądza o prowadzeniu działalności gospodarczej, o ile nie towarzyszą temu cechy profesjonalizacji, powtarzalności i stałej organizacji działań. Analogiczne stanowisko zajął WSA w Bydgoszczy (I SA/Bd 427/20) oraz WSA w Szczecinie (I SA/Sz 120/18), wskazując, że powtarzalność wynikająca z zarządzania majątkiem prywatnym, a nie z zamiaru osiągania stałych zysków, nie prowadzi do uznania aktywności za działalność gospodarczą. Także wyrok NSA z 3 lipca 2013 r., II FSK 2110/11, ma znaczenie dla niniejszej sprawy, gdyż sąd stwierdził, że przy ocenie, czy dana sprzedaż nieruchomości stanowi element działalności gospodarczej, należy brać pod uwagę całokształt działań poprzedzających i towarzyszących transakcji. W szczególności wskazał, że istotne jest ustalenie czy podatnik podejmował działania o charakterze zawodowym oraz czy zachodzi element stałości lub zamiar przekształcenia tych czynności w źródło regularnego dochodu. U Wnioskodawczyni brak jest takich przesłanek. Działania były każdorazowo reakcją na potrzeby mieszkaniowe, rodzinne, zdrowotne oraz faktyczne wady lokali, a środki ze sprzedaży nieruchomości przeznaczano konsekwentnie na własne cele mieszkaniowe, co potwierdza charakter prywatny, a nie gospodarczy tych czynności.

W świetle powołanych przepisów i orzecznictwa należy zatem uznać, że aktywność Wnioskodawczyni mieści się w zakresie zwykłego zarządu majątkiem rodzinno-osobistym. Nie posiada ona cech działalności gospodarczej: nie ma zamiaru zarobkowego w rozumieniu ustawy o PIT, nie jest prowadzona w sposób zorganizowany, a podejmowane czynności nie mają charakteru ciągłego ani powtarzalnego. W konsekwencji przychody z opisanych transakcji powinny być kwalifikowane jako przychody z odpłatnego zbycia nieruchomości lub dochody z najmu prywatnego, zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 6 i 8 ustawy o PIT, a nie jako przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej.

Uzasadnienie stanowiska do pytań nr 7 i 8

Jednym ze źródeł przychodu określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o PIT jest sprzedaż:

a)    nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości;

b)    spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej;

c)    prawa wieczystego użytkowania gruntów

– jeżeli zbycie to nie następuje w wykonywaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie nieruchomości, domu jednorodzinnego lub lokalu oraz prawa wieczystego użytkowania gruntów. Jeżeli więc nieruchomość znajduje się w majątku prywatnym (obrót nieruchomościami nie stanowi przedmiotu działalności gospodarczej) i następuje po upływie dłuższym niż 5 lat od jej nabycia, nie rodzi obowiązku podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych.

W ocenie Wnioskodawczyni spełnia ona wszystkie przesłanki do zastosowania zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zarówno w odniesieniu do wydatkowania przychodu uzyskanego w 2023 r. ze sprzedaży dwóch mieszkań położonych przy ul. B na nabycie mieszkania przy ul. C w 2024 r., jak i w odniesieniu do przyszłego wydatkowania przychodu ze sprzedaży mieszkania przy ul. C w 2025 r. na nabycie mieszkania docelowego do końca 2028 r.

Zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy o PIT przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości jest wartość wyrażona w cenie określonej w umowie sprzedaży, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia. Konstrukcja ta jednoznacznie wskazuje, że przychód podatkowy nie jest uzależniony od faktycznego przepływu środków pieniężnych między stronami, lecz od kwoty ustalonej umownie. W uchwale siedmiu sędziów NSA z 17 lutego 2020 r., sygn. II FPS 4/19, podkreślono, że istotna jest wartość przychodu wynikająca z czynności prawnej, a nie przepływ pieniądza. Mechanizm ulgi mieszkaniowej nie jest więc mechanizmem rachunkowym, lecz funkcjonalnym: podatnik ma wykazać, że wartość jego wydatków na cele mieszkaniowe odpowiada wartości przychodu ze sprzedaży, a nie że posłużył się określonymi środkami finansowymi.

W podobnym kierunku wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z 4 września 2019 r., sygn. II FSK 3110/17, oraz z 28 marca 2019 r., sygn. II FSK 3383/18. Sądy potwierdziły, że podatnik nie ma obowiązku udowadniać, iż nabycie nowej nieruchomości zostało sfinansowane „tym samym pieniądzem”, który wcześniej otrzymał ze sprzedaży. W istocie rzeczy liczy się wartość wydatkowana na cele mieszkaniowe i termin jej poniesienia.

Drugi warunek dotyczy wykazania, że nabywana nieruchomość oraz poniesione nakłady służą realizacji własnych celów mieszkaniowych podatnika. Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o PIT istotne jest, czy podatnik faktycznie zaspokaja w nowej nieruchomości swoje potrzeby mieszkaniowe – nie jest natomiast wymagane, aby zamieszkiwał w niej bezpośrednio po nabyciu, ani aby czynił to przez określony minimalny okres.

Wnioskodawczyni nabyła mieszkanie przy ul. C jako miejsce stałego zamieszkania wraz z mężem. Nieruchomość ta była faktycznie użytkowana do celów mieszkaniowych, a dopiero po jej zasiedleniu ujawniły się wady uniemożliwiające normalne korzystanie z lokalu (w szczególności nadmierny hałas, wrażliwość konstrukcyjna ścian, brak możliwości komfortowego zamieszkiwania). Podjęcie decyzji o sprzedaży mieszkania przy ul. C wynikało z przyczyn obiektywnych i nie ma wpływu na ocenę czy nabycie to stanowiło realizację celów mieszkaniowych. Przepisy ustawy o PIT nie uzależniają ulgi mieszkaniowej od długości okresu zamieszkiwania ani od „jednorazowości” wyboru nieruchomości.

W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się funkcjonalny charakter pojęcia „własnych celów mieszkaniowych”. W wyrokach NSA z 6 lutego 2014 r., sygn. II FSK 702/11, oraz z 8 lutego 2017 r., sygn. II FSK 1312/12, wskazano, że podatnik może realizować swoje potrzeby mieszkaniowe w więcej niż jednej nieruchomości i może zmieniać miejsce zamieszkania w zależności od aktualnych potrzeb. W wyroku NSA z 17 maja 2017 r., sygn. II FSK 2629/14, stwierdzono, że fakt posiadania innych nieruchomości nie wyłącza możliwości uznania kolejnego zakupu za realizację celów mieszkaniowych. Analogicznie NSA w wyroku z 7 lutego 2020 r., sygn. II FSK 1333/18, zauważył, że ustawa nie przewiduje ograniczenia ulgi do jednej nieruchomości, a podatnik ma prawo dostosowywać warunki mieszkaniowe do swojej sytuacji życiowej. Stanowisko to znajduje także potwierdzenie w orzeczeniach WSA, m.in. w wyroku WSA w Krakowie z 17 lipca 2019 r., sygn. I SA/Kr 185/19, oraz WSA w Warszawie z 21 maja 2019 r., sygn. III SA/Wa 2778/18.

W świetle powyższego należy uznać, że nabycie mieszkania przy ul. C stanowiło realizację celów mieszkaniowych Wnioskodawczyni, a jego późniejsza sprzedaż - uzasadniona okolicznościami niezależnymi od niej - nie wpływa na ocenę prawa do ulgi.

Kolejną kwestią jest związek między sprzedażą mieszkań przy ul. B należących do majątku osobistego Wnioskodawczyni a nabyciem mieszkania przy ul. C do majątku wspólnego. Przepisy ustawy o PIT nie wymagają, aby środki ze sprzedaży nieruchomości należały do tej samej masy majątkowej, do której należy nabywana nieruchomość. Istotny jest wyłącznie fakt wydatkowania przychodu na cele mieszkaniowe podatnika.

Pogląd ten wyraził Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 25 sierpnia 2025 r., sygn. 0112-KDSL1-1.4011.436.2025.3.JB, w której stwierdzono, że wydatkowanie środków pochodzących ze sprzedaży nieruchomości stanowiącej majątek osobisty podatnika na zakup nieruchomości nabywanej do majątku wspólnego spełnia przesłankę ulgi mieszkaniowej. Organ podkreślił przy tym, że w ustroju wspólności ustawowej nieruchomość nabyte do majątku wspólnego staje się własnością obojga małżonków w całości, a podatnik zachowuje prawo do ulgi w zakresie odpowiadającym wartości wydatkowanego przychodu.

Relacja między majątkiem osobistym a wspólnym jest uregulowana przepisami Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, jednak przepisy te nie mają wpływu na wykładnię przepisów podatkowych w zakresie ulgi mieszkaniowej. Ustawodawca nie uzależnił bowiem prawa do ulgi od tego, czy podatnik samodzielnie nabywa nieruchomość, czy nabywa ją wraz z małżonkiem a od tego, do której masy majątkowej dana nieruchomość wchodzi.

W świetle powyższego nie ulega wątpliwości, że Wnioskodawczyni mogła skutecznie przeznaczyć przychód ze sprzedaży mieszkań przy ul. B na zakup mieszkania przy ul. C, mimo że mieszkania te stanowiły majątek osobisty, a nowo nabyte mieszkanie zostało objęte wspólnością ustawową.

Wnioskodawczyni sprzedała mieszkanie przy ul. C w 2025 r., zaś środki z tej sprzedaży zamierza przeznaczyć na nabycie mieszkania docelowego do końca 2028 r. W ocenie Wnioskodawczyni również to nabycie będzie spełniać przesłanki ulgi mieszkaniowej.

Przepis art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o PIT nie ogranicza liczby kolejnych transakcji, w ramach których podatnik może skorzystać z ulgi. Za każdym razem decydujące są dwie przesłanki: wydatkowanie przychodu w ustawowym terminie oraz realizacja własnych celów mieszkaniowych. Jeżeli więc Wnioskodawczyni zamierza nabyć mieszkanie docelowe, w którym będzie realizować swoje potrzeby mieszkaniowe, a środki ze sprzedaży mieszkania przy ul. C zostaną wydatkowane w ciągu trzech lat od końca 2025 r., warunki zwolnienia zostaną spełnione. Orzecznictwo nie przewiduje ograniczeń dla ponownego skorzystania z ulgi. W wyroku NSA II FPS 4/19 wskazano wprost, że przepis art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o PIT nie może być interpretowany w sposób zawężający i że konstrukcja ulgi zakłada możliwość wielokrotnego jej zastosowania, o ile za każdym razem zostają spełnione ustawowe przesłanki.

Wobec powyższego Wnioskodawczyni stoi na stanowisku, że planowane wydatkowanie przychodu ze sprzedaży mieszkania przy ul. C na nabycie mieszkania docelowego również będzie podlegało zwolnieniu, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W świetle przedstawionej wykładni przepisów, orzecznictwa sądowoadministracyjnego oraz utrwalonej praktyki interpretacyjnej organy podatkowe powinny potwierdzić, że:

• Wnioskodawczyni jest uprawniona do zastosowania ulgi mieszkaniowej w odniesieniu do sprzedaży mieszkań przy ul. B w 2023 r. i wydatkowania całości przychodu na własne cele mieszkaniowe, to jest zakup mieszkania docelowego do końca 2026 r.
• Wnioskodawczyni jest uprawniona do zastosowania ulgi mieszkaniowej w odniesieniu do sprzedaży mieszkań przy ul. B w 2023 r. i wydatkowania części przychodu na zakup mieszkania przy ul. C w 2024 r.
• Wnioskodawczyni będzie uprawniona do ponownego zastosowania ulgi mieszkaniowej w odniesieniu do sprzedaży mieszkania przy ul. C w 2025 r. i wydatkowania przychodu na nabycie mieszkania docelowego do końca 2028 r.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest w części prawidłowe i w części nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.  j.  Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 8 powołanej ustawy jednym ze źródeł przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:

Powyższy przepis formułuje generalną zasadę, że dokonane poza działalnością gospodarczą odpłatne zbycie nieruchomości, jej części, udziału w nieruchomości lub praw wymienionych w  art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ww. ustawy, przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie skutkuje powstaniem przychodu.

W rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

W przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości lub ich części oraz udziału w  nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ww.  ustawy, decydujące znaczenie w kwestii opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych ma moment i sposób ich nabycia. W związku z tym, dla określenia skutków podatkowych tego typu transakcji istotne jest ustalenie daty, od jakiej należy liczyć bieg pięcioletniego terminu, o którym mowa w powołanym wyżej przepisie.

Przychód z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości lub jej części oraz udziału w nieruchomości nie powstanie, jeżeli spełnione są łącznie dwa warunki:

• odpłatne zbycie nieruchomości nie następuje w wykonywaniu działalności gospodarczej (nie stanowi przedmiotu działalności gospodarczej) oraz
• zostało dokonane po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło jej nabycie.

Odrębnym źródłem przychodów jest, wskazana w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

W świetle art. 14 ust. 1 ww. ustawy:

Pojęcie pozarolniczej działalności gospodarczej zostało zdefiniowane w art. 5a pkt 6 ww.  ustawy. Zgodnie z tym przepisem:

Treść definicji zawartej w wyżej cytowanym art. 5a pkt 6 ww. ustawy, daje podstawę by przyjąć, że  dla uznania określonej działalności za działalność gospodarczą, konieczne jest m.in. łączne spełnienie trzech warunków: po pierwsze, dana działalność musi być działalnością zarobkową, po  drugie, działalnością wykonywaną w sposób zorganizowany oraz, po trzecie, działalność ta musi być wykonywana w sposób ciągły.

Działalność gospodarcza to taka działalność, która:

1. Jest prowadzona w celu osiągnięcia dochodu, przy czym nawet ewentualna strata będąca wynikiem tej działalności nie pozbawia jej statusu działalności gospodarczej, bowiem istotny jest sam zamiar osiągnięcia dochodu.
2. Wykonywana jest w sposób ciągły. Jednakże przesłanki tej nie należy rozumieć jako konieczność wykonywania działalności bez przerwy. Istotny jest zamiar powtarzalności określonych czynności celem osiągnięcia dochodu np. powtarzalna sprzedaż przedmiotów własności posiadających tożsamy charakter.
3. Prowadzona jest w sposób zorganizowany, co oznacza, że podejmowane działania są podporządkowane obowiązującym regułom, normom i służą osiągnięciu celu, mają wpływ na racjonalność gospodarowania posiadanymi środkami, a tym samym uczestnictwa w obrocie gospodarczym.

Każde działanie spełniające wskazane wyżej przesłanki stanowią w rozumieniu przepisów ww.  ustawy pozarolniczą działalność gospodarczą niezależnie od tego, czy podatnik dokonał jej rejestracji.

Działalność jest wtedy zarobkowa, gdy jest zdolna do potencjalnego generowania zysku, a jej przeznaczeniem jest zapewnienie określonego dochodu. Działalność musi być tak prowadzona i ukierunkowana, aby była w stanie zyski faktycznie osiągnąć. Jednakże, brak zysku z podjętych działań noszących znamiona działalności gospodarczej nie oznacza, że działalność taka nie była faktycznie prowadzona. Prowadzenie działalności gospodarczej zawsze wiąże się z ryzykiem nieosiągnięcia dochodów. Zarobkowego charakteru nie mają działania, których wyłącznym celem jest zaspokojenie własnych potrzeb osoby podejmującej określone czynności.

Prowadzenie działalności gospodarczej we własnym imieniu oznacza, że związane z działalnością prawa i obowiązki dotyczą osoby fizycznej, która ją prowadzi; podmiot prowadzący działalność gospodarczą występuje jako podmiot niezależny prawnie od innych podmiotów, a podejmowane przez niego czynności rodzą bezpośrednio dla niego określone prawa i obowiązki.

Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wymagają również, aby czynności wykonywane były w sposób zorganizowany i ciągły, przy czym możliwe jest osiąganie dochodów z  tego rodzaju działalności bez spełnienia niektórych formalnych elementów organizacji (np.  rejestracji urzędowej), gdyż prowadzenie działalności gospodarczej jest kategorią obiektywną, niezależnie od tego, jak działalność tę ocenia sam prowadzący ją podmiot i jak ją nazywa oraz czy dopełnia ciążących na nim obowiązków z  działalnością tą związanych.

Na pojęcie „zorganizowanie” w rozumieniu art. 5a pkt 6 ww. ustawy składa się zespół celowych, uporządkowanych czynności o charakterze profesjonalnym, realizowanych w ramach mniej lub bardziej wyodrębnionej struktury, mieszczących się zarówno w tzw. fazie przygotowawczej, związanej z uruchomieniem określonych działalności, jak i w fazie realizacji.

Za takim rozumieniem pojęcia „zorganizowany” przemawia również definicja słownikowa. Zgodnie z  Nowym Słownikiem Poprawnej Polszczyzny Wydawnictwo Naukowe PWN pod redakcją Andrzeja Markowskiego Warszawa 2000, organizować to przygotowywać, zakładać jakieś przedsięwzięcie, bądź w znaczeniu drugim nadawać czemuś reguły, wprowadzać porządek.

Co do kryterium ciągłości w wykonywaniu działalności gospodarczej, to jego wprowadzenie przez ustawodawcę miało na celu wyeliminowanie z pojęcia działalności gospodarczej przedsięwzięć o  charakterze incydentalnym i  sporadycznym. Ciągłość w wykonywaniu działalności gospodarczej oznacza względnie stały zamiar jej wykonywania. Nie wyklucza on jednak możliwości prowadzenia działalności gospodarczej tylko sezonowo lub do czasu osiągnięcia postawionego przez dany podmiot celu i to bez względu na okres, w którym cel ten miałby być realizowany. Do zachowania ciągłości wystarczające jest, aby z całokształtu okoliczności sprawy wynikał zamiar powtarzania określonego zespołu konkretnych działań w celu osiągnięcia efektu w postaci zarobku.

Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 3 czerwca 2015 roku sygn. I SA/Po 919/14:

Przez powtarzalność rozumie się cały szereg wielokrotnie powtarzanych czynności podejmowanych w konkretnym celu. Taki zespół wielokrotnie powtarzanych czynności (nie zaś czynności sporadyczne, oderwane od siebie, niepowiązane ze sobą) w dziedzinie wytwórczej, usługowej lub handlowej podejmowanych w celach zarobkowych i na własny rachunek, można uznać za prowadzenie działalności gospodarczej.

Zatem każde działanie spełniające wskazane wyżej przesłanki, stanowi w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych pozarolniczą działalność gospodarczą, niezależnie od tego czy podatnik dokonał jej rejestracji.

W szczególności działania podatnika wypełniają definicję działalności gospodarczej, gdy podejmuje on pośrednio lub bezpośrednio określone czynności w zakresie sprzedaży nieruchomości (zarówno w  fazie przygotowawczej, jak i w okresie realizacji) angażując środki wykraczające poza zwykły zarząd majątkiem prywatnym. Istotne znaczenie, choć nie decydujące, mają również poszczególne elementy zdarzenia będące efektem działań podatnika, np. to w jaki sposób i w jakim celu zostaną nabyte lub wytworzone składniki majątku będące przedmiotem sprzedaży (w drodze zakupu, spadku, darowizny), to czy zostaną nabyte de facto na cele inwestycyjne celem czerpania zysków z najmu lub sprzedaży, czy przede wszystkim na potrzeby osobiste podatnika i jego najbliższej rodziny.

Przy czym każdy przypadek należy oceniać indywidualnie, mając na względzie całokształt okoliczności faktycznych danej sprawy, a więc wszystkie działania podejmowane przez podatnika, a nie tylko poszczególne czynności, pojedyncze elementy stanu faktycznego.

Przychód z odpłatnego zbycia nieruchomości może zatem stanowić przychód z dwóch źródeł, tj. z  pozarolniczej działalności gospodarczej (art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od  osób fizycznych) lub z odpłatnego zbycia nieruchomości, o którym mowa w cyt. art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy. Zakwalifikowanie do źródła przychodu ma ogromne znaczenie dla ustalenia chociażby takich kwestii, jak sposób opodatkowania przychodu, możliwość odliczenia kosztów jego uzyskania, możliwość skorzystania ze zwolnień przedmiotowych itp. W pewnych sytuacjach możliwe jest występowanie wątpliwości, do jakiego źródła przychodów należy zakwalifikować danego rodzaju przychód. Przy czym, jeden i ten sam przychód stanowić może przychód wyłącznie z jednego źródła. Ponadto nie jest możliwa sytuacja, w której ten sam przychód będzie np. zakwalifikowany częściowo do jednego źródła, a częściowo do innego.

Przyjęcie, że dana osoba fizyczna sprzedając nieruchomości działa w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przekracza zwykły zarząd majątkiem prywatnym czego przejawem jest np. nabycie nieruchomości, podział nieruchomości, uzbrojenie terenu, itp.

Wobec powyższego, w celu właściwego zakwalifikowania skutków działań podjętych przez Panią do właściwego źródła przychodu należy ocenić zamiar, okoliczności i cel działań związanych z odpłatnym zbyciem lokali mieszkalnych o których mowa we wniosku.

Z przedstawionych przez Panią okoliczności sprawy wynika, że:

·      w 2020 r. zawarła Pani 3 umowy cesji umów przedwstępnych na wybudowanie 3 mieszkań w odbudowanej kamienicy w (…), przy ul. B. Własność mieszkań przeszła na Panią w 2021 r. Pani i Pani mąż złożyliście przed notariuszem oświadczenie, że Państwa wolą i zamiarem było nabycie tych lokali wyłącznie przez Panią do Pani majątku osobistego. Mieszkania zostały zakupione jedno dla Pani, jedno dla Pani córki a ostatnie zakupione zostało z myślą o wynajmie.

Mieszkanie pod adresem:

a)    ul. B1. Mieszkanie było wynajmowane odpłatnie: od 7 listopada 2020 r. do 31 grudnia 2022 r., oraz od 9 lutego 2022 r. do 1 lutego 2023 r.

Koszt nabycia mieszkania (…) zł. Cena sprzedaży mieszkania (…) zł.

b)    ul. B2. Pani córka mieszkała w tym mieszkaniu do końca stycznia 2022 r. Zdecydowała jednak, że woli przeprowadzić się do mieszkania przy ul. A (mieszkanie to nie jest przedmiotem wniosku). W związku z powyższym wynajęła Pani to mieszkanie od 12 lutego 2022 r. do 1 listopada 2022 r.

Koszt nabycia mieszkania (…) zł.  Cena sprzedaży mieszkania (…) zł.

c)    ul. B3. Zamieszkała Pani w tym mieszkaniu od lipca 2020 r. do listopada 2020 r. Następnie było wynajmowane odpłatnie: od 19 listopada 2020 r. do 1 listopada 2022 r., oraz od 1 lutego 2023 r. do 31 lipca 2023 r. Od sierpnia 2023 r. ponownie zamieszkuje Pani w tym mieszkaniu.

Koszt nabycia mieszkania (…0 zł. w 2023 r. postanowiła Pani wraz z mężem zamieszkać na stałe w Polsce. Zakup mieszkania miał nastąpić ze środków pochodzących ze sprzedaży mieszkania przy ul. B1 oraz ul. B2.

·      23 marca 2023 r. sprzedała Pani mieszkanie przy ul. B2.

·      31 marca 2023 r. kupiła Pani mieszkanie przy ul. D. Po przeprowadzonym remoncie mieszkanie to zostało wynajęte. Czynsz z wynajmu pokrywa koszt pobytu Pani mamy w domu spokojnej starości.

Koszt nabycia mieszkania (…) zł.

·      ze względu na duży koszt pobytu Pani mamy w domu spokojnej starości 4 kwietnia 2023 r. nabyła Pani w drodze cesji prawa i obowiązki z umowy przedwstępnej do mieszkania w (…) przy ul. E. Umowa przenosząca własność ma zostać zawarta nie później niż do 31 marca 2026 r. w związku z tym mieszkanie nadal nie jest wynajmowane.

·      24 kwietnia 2023 r. sprzedała Pani mieszkanie przy ul. B1.

·      13 lutego 2024 r. wraz z mężem kupiła Pani na własne cele mieszkaniowe mieszkanie w (…) przy ul. C. Mieszkanie zostało sprzedane 2 czerwca 2025 r.

Koszt nabycia mieszkania (…) zł. Cena sprzedaży mieszkania (…) zł.

·      poszukuje Pani lokalu do zamieszkania.

Na tle przedstawionego opisu sprawy powzięła Pani wątpliwość, czy w związku z podejmowanymi działaniami nie będzie Pani traktowana jako osoba prowadząca działalność gospodarczą, tylko jako osoba zarządzająca majątkiem prywatnym, a także czy w sytuacji przeznaczenia środków uzyskanych ze sprzedaży lokali w ciągu 3 lat od daty sprzedaży na zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych zostanie Pani zwolniona z podatku dochodowego zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W celu ustalenia prawidłowego źródła przychodów z tytułu przychodów uzyskanych ze sprzedaży lokali mieszkalnych należy rozważyć, czy czynności sprzedaży powyższych nieruchomości (lokali) zawierają znamiona pozarolniczej działalności gospodarczej.

Jak już wcześniej wyjaśniono, na związek uzyskiwanych przychodów ze źródłem wymienionym w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych może wskazywać, rozpatrywany całościowo, zespół powiązanych ze sobą działań podatnika, powtarzalnych, uporządkowanych, konsekwentnie prowadzących do osiągnięcia zysku, w  szczególności łącznie polegających na  wielokrotnym nabywaniu nieruchomości, ich zaawansowanym przygotowaniu do sprzedaży (tzn. w sposób wykraczający poza zwykły zarząd mieniem), wielokrotnym zbywaniu w celu zarobkowym odpowiednio przygotowanych nieruchomości. Brak jest natomiast podstaw, aby podejmowane przez podatnika czynności mieszczące się w zwykłym zarządzie własnym majątkiem, tzn. mające na celu prawidłowe, racjonalne gospodarowanie tym majątkiem, kwalifikować jako prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej w rozumieniu art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zarobkowego charakteru nie mają działania, których wyłącznym celem jest zaspokojenie własnych potrzeb osoby podejmującej określone czynności, czy też jej rodziny. Zatem sprzedaż, nawet wielokrotna, przedmiotów z majątku prywatnego osoby fizycznej, które nie są związane z działalnością gospodarczą oraz nie były nabyte w celu ich odsprzedaży, nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W przedmiotowej sprawie, nie sposób stwierdzić, że sprzedaż lokali mieszkalnych będzie realizacją prawa do swobodnego rozporządzania własnym majątkiem. W opinii tut. Organu całokształt czynności dokonywanych przez Panią świadczy o działaniach prowadzonych przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Dokonując opisanych we wniosku czynności, podjęła Pani działania podobne do tych, jakie wykonują podmioty zajmujące się profesjonalnie obrotem nieruchomościami, tj. wykazują aktywność w przedmiocie zbycia lokali mieszkalnych porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, które wykraczają poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.

Z wniosku wynika, że dokonała Pani nabycia, wynajmu i sprzedaży mieszkań przy ul.: B1, B2, B3 w krótkim okresie czasu tj. od 2021 r. do 2023 r. Nabyła Pani także mieszkanie przy ul. D w 2023 r. i je Pani wynajmuje. Również z takim zamiarem nabyła Pani w 2023 r. cesję praw i obowiązków do mieszkania przy ul. E. Mieszkanie przy ul. C choć nabyła Pani do własnych celów mieszkaniowych w lutym 2024 r. za cenę (…) zł sprzedała Pani w krótkim okresie czasu, tj. w czerwcu 2025 r. za cenę (…) zł. Pani działania wskazują, że nabywanie lokali, ich wykończenie i w niedługim odstępie czasu sprzedaż ma charakter inwestycyjny i zarobkowy.

Zatem przedstawione okoliczności sprawy wskazują, że cel nabycia lokali mieszkalnych oraz sama sprzedaż tych lokali będą realizowane w ramach działalności gospodarczej, gdyż podjęte działania zmierzające do zbycia nieruchomości i osiągnięcia korzyści finansowej świadczą o ich profesjonalnym charakterze, porównywalnym z działaniami podmiotów prowadzących działalność handlową.

W świetle prawa znaczący jest fakt podjęcia przez Panią działań mających charakter ciągły, zorganizowany, nakierowany na uzyskanie zysku ze sprzedaży nieruchomości (wyroki NSA: z dnia 1 kwietnia 2010 r., sygn. akt II FSK 1933/08 oraz z dnia 3 lipca 2013 r., sygn. akt II FSK 2110/11).

Powyższe stanowisko znajduje także potwierdzenie w orzecznictwie (np. wyrok NSA z 25 sierpnia 2011 r. sygn. akt II FSK 433/10, wyrok WSA w Poznaniu z 18 listopada 2009 r. sygn. akt I SA/Po 815/09) gdzie zaznacza się, że w ustawowej i uniwersalnej definicji pozarolniczej działalności gospodarczej akcentuje się takie okoliczności jak m.in.: działania niejednorazowe, podporządkowanie owej działalności regułom opłacalności i zysku lub zasadzie racjonalnego gospodarowania posiadanym majątkiem zyskującym na wartości na skutek działań niezależnych od podatnika, działaniem na własny rachunek, powtarzalnością działań, uczestnictwo w obrocie gospodarczym (handlu wieloma nieruchomościami).

Z wniosku wyraźnie wynika, że podjęła Pani czynności wymagające zaangażowania środków finansowych, a całokształt podjętych działań wskazuje na działanie w sposób zorganizowany i planowany, którego nie sposób uznać za typowe (zwykłe) rozporządzanie majątkiem osobistym (prywatnym). Już w chwili zakupu mieszkań miała Pani sprecyzowany zamiar przeznaczyć je na wynajem. Wykonane przez Panią działania w okresie od 2020 r. do chwili obecnej, tj. charakter inwestycji, poczynione przez Panią nakłady na remonty, przeznaczenie większości mieszkań na wynajem oraz nabycie i sprzedaż mieszkania przy ul. C nie wskazuje, aby w całym okresie posiadania zakupionych nieruchomości wykazywała Pani zamiar wykorzystywania opisanych mieszkań w ramach majątku osobistego. Nie można tu mówić o „majątku prywatnym”, którym, co wynika z ww. orzeczenia TSUE C-291/92, jest „taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej”.

Z przedstawionych we wniosku okoliczności wynika, że w okresie zaledwie kilku lat dokonała Pani systematycznego nabycia, wynajmu i sprzedaży mieszkań, z których otrzymała Pani zysk (wynagrodzenie), który przeznaczała Pani na kupno kolejnych lokali mieszkalnych. W konsekwencji należy stwierdzić, że wykazywała Pani aktywność w przedmiocie kupna i sprzedaży nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem.

A zatem okoliczności faktyczne wskazują, że podejmowane działania nie należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym, lecz stanowią aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami. Są przejawem zorganizowanej aktywności nakierowanej na podniesienie atrakcyjności posiadanych nieruchomości w celu uzyskania jak największego zarobku i ich sprzedaży.

Biorąc pod uwagę treść przytoczonych przepisów oraz zawarty opis sprawy stwierdzić należy, że sprzedaż lokali mieszkalnych zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, stanowi sprzedaż w ramach pozarolniczej działalności gospodarczej. Dokonując opisanych we wniosku czynności, podejmuje Pani działania podobne do tych, jakie wykonują podmioty zajmujące się profesjonalnie obrotem nieruchomościami tj. wykazuje Pani aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem. Z uwagi na powyższe, w tej konkretnej sytuacji nie można uznać, że przedmiotem sprzedaży są składniki Pani majątku osobistego, a sprzedaż ww. lokali stanowić będzie realizację prawa do rozporządzania majątkiem osobistym.

Skoro podjęła Pani działania wykonywane w sposób zorganizowany i ciągły oraz nakierowane na osiągnięcie przychodu z tytułu sprzedaży lokali, na gruncie badanej sprawy nie znajdzie zastosowania przepis art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W konsekwencji przychód ten należy zakwalifikować do przychodów z działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 tej ustawy i opodatkować zgodnie z zasadami przewidzianymi dla tego właśnie źródła.

Odnosząc się do kwestii możliwości zwolnienia z opodatkowania przychodu uzyskanego ze sprzedaży lokali mieszkalnych, stwierdzić należy, że zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Przy czym, stosownie do treści art. 30e ust. 1 ww. ustawy:

Z powyższego wynika zatem, że zwolnienie określone w cyt. wyżej art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ma zastosowanie wyłącznie do przychodów uzyskanych ze źródła określonego w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ww. ustawy.

Wobec uznania, że sprzedaż lokali mieszkalnych została dokonana w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i wygenerowała przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 tej ustawy, zwolnienie przedmiotowe określone w art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie znajdzie zastosowania.

W tej części Pani stanowisko jest nieprawidłowe.

Przechodząc natomiast do kwestii możliwości opodatkowania przychodów z najmu lokali mieszkalnych jako najmu prywatnego wskazać należy, że ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.

Zgodnie z przepisem art. 10 ust. 1 pkt 3 i 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Umowa najmu została zdefiniowana w art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.), zgodnie z którym:

Stronami umowy najmu są wynajmujący oraz najemca. Do zawarcia umowy najmu dochodzi wówczas, gdy strony uzgodnią istotne jej składniki, do jakich należą przedmiot najmu i czynsz. Na podstawie umowy najmu najemca uzyskuje prawo do używania cudzej rzeczy w zamian za zapłatę czynszu.

Podatnicy mogą osiągać przychody z najmu niestanowiącego przedmiotu pozarolniczej działalności gospodarczej, jak i z najmu w ramach prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej. W obydwu przypadkach przychód jest osiągnięty na podstawie tego samego rodzaju stosunku cywilnoprawnego łączącego strony, jakim jest umowa najmu.

W tym miejscu wskazać należy na Uchwałę NSA z 24 maja 2021 r., II FPS 1/21, gdzie wskazano:

Zatem najem dla celów podatkowych może być traktowany jako pozarolnicza działalność gospodarcza (art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych) lub jako odrębne źródło przychodów – najem prywatny (art. 10 ust. 1 pkt 6 omawianej ustawy).

Stosownie do art. 9a ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

W myśl art. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 776 ze zm.):

Według art. 2 ust. 1a ww. ustawy:

Zgodnie z art. 6 ust. 1a ww. ustawy:

W myśl art. 12 ust. 1 pkt 4 lit. a) ww. ustawy:

Z powyższego wynika, że od 1 stycznia 2022 roku, zgodnie z art. 2 ust. 1a cyt. ustawy, przychody z tytułu:

·         najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy oraz innych umów o podobnym charakterze oraz

·         dzierżawy, poddzierżawy działów specjalnych produkcji rolnej oraz gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele nierolnicze albo na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej

- które nie są uzyskiwane w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, opodatkowuje się na zasadach ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych.

Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że nie prowadziła oraz aktualnie nie prowadzi Pani działalności gospodarczej. Usługom najmu nie towarzyszą usługi sprzątania, usługi gastronomiczne lub cateringowe, usługi recepcji, nie zatrudnia Pani pracowników do obsługi najmu. Najemców pozyskuje Pani poprzez ogłoszenie na (…) albo korzysta Pani ze swojej sieci kontaktów znajomych i przyjaciół, czyli przez polecenia.

Opierając się więc na opisie zdarzenia oraz na treści uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 maja 2021 r., sygn. akt II FPS 1/21 stwierdzam, że uzyskiwane przychody z najmu lokali mieszkalnych powinna Pani kwalifikować do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (tzw. najem prywatny).

Tym samym przychody, jakie Pani uzyskaje ze wskazanego źródła będą podlegać opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 2 ust. 1a oraz art. 6 ust. 1a ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne według stawki przewidzianej w art. 12 ust. 1 pkt 4 lit. a tej ustawy, tj. 8,5% do kwoty 100 000 zł, natomiast od nadwyżki ponad tę kwotę według stawki 12,5%.

W tej części Pani stanowisko jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Odnosząc się do powołanych przez Panią we wniosku wyroków, wskazać należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach innych podmiotów i nie wiążą organu w sprawie będącej przedmiotem wniosku. Zostały wydane w określonym stanie faktycznym i w tych sprawach rozstrzygnięcia w nich zawarte są wiążące. Nie mogą one zatem przesądzać o niniejszym rozstrzygnięciu. Natomiast organy podatkowe, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkują się wydanymi rozstrzygnięciami organów podatkowych, to nie mają możliwości zastosowania ich wprost, z tego powodu, że nie stanowią materialnego prawa podatkowego. Każdą sprawę tut. organ jest zobowiązany rozpatrywać indywidualnie.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.