W 2022 roku zmarł mąż wnioskodawczyni, który wcześniej przekazał nieruchomość komercyjną swojej siostrze w formie darowizny. W 2025 roku sąd unieważnił tę darowiznę, uznając, że nieruchomość dziedziczą zgodnie z testamentem: siostra zmarłego (1/2 udziału) i dwaj małoletni synowie (po 1/4 udziału każdy). Przez…
Interpretacja indywidualna
– stanowisko nieprawidłowe
Szanowna Pani,
stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
10 lutego 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła go Pani pismem z 25 marca 2026 r. – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego
W 2022 r. zmarł Pani mąż, z którym posiada Pani 2 małoletnich synów (14 lat obecnie). Przed śmiercią mąż przekazał na podstawie darowizny posiadaną nieruchomość komercyjną swojej siostrze, która zgodnie z zawartą umową była wynajmowana. W 2025 r. sąd unieważnił powyższą darowiznę i stwierdził, że nieruchomość po zmarłym mężu dziedziczą na podstawie testamentu: 1/2 udziału w nieruchomości siostra oraz po 1/4 udziału nieruchomości każdy z synów.
Przez okres ponad 3 lat (od śmierci męża do dnia unieważnienia darowizny) nieruchomość była wynajmowana przez siostrę zmarłego męża na podstawie umowy najmu i przynosiła dochody. W związku z wyrokiem sądu, siostra zmarłego męża zobowiązana jest do zwrotu na rzecz dzieci 1/2 pobieranego czynszu za najem nieruchomości. Będzie to kwota około (…) tys. zł na rachunek bankowy jednego małoletniego i (…) tys. zł na rachunek bankowy drugiego małoletniego.
Przez te 3 lata siostra zmarłego prowadziła działalność gospodarczą oraz wystawiała faktury VAT najemcy i odprowadzała podatek VAT do urzędu skarbowego.
Uzupełnienie wniosku
Wyrok sądu brzmi:
Sąd Okręgowy w (…) ustala, że umowa darowizny prawa użytkowania wieczystego działki gruntu (...) oraz prawa własności budynku usytuowanego na tej działce stanowiącego odrębny od gruntu przedmiot własności (...) zawarta w dniu (…) 2021 roku przed notariuszem (…) w formie aktu notarialnego repertorium (…), pomiędzy (…) jest nieważna.
Zwrot pobieranych przez te 3 lata pożytków przez siostrę zmarłego męża odbędzie się zgodnie z art. 207 kodeksu cywilnego (Art. 207 Kodeksu cywilnego stanowi, że pożytki (np. czynsz z wynajmu) i inne przychody z rzeczy wspólnej przypadają współwłaścicielom w stosunku do wielkości ich udziałów)
O unieważnienie darowizny wystąpiła Pani, ponieważ została ona zawarta w imieniu Pani męża przez pełnomocnika, bez wiedzy męża i bez jego jednoznacznej woli.
Uzyskuje Pani przychody z tytułu umowy o pracę.
Jest Pani opiekunem prawnym małoletnich dzieci.
Nie jest Pani pozbawiona władzy rodzicielskiej nad dziećmi.
Nie posiada Pani ograniczonej władzy rodzicielskiej nad dziećmi.
Pytania
1. Czy otrzymana kwota utraconych pożytków, będąca następstwem unieważnienia darowizny nieruchomości przez sąd, podlega opodatkowaniu podatkiem VAT?
2. Czy od otrzymanej kwoty 2 x (…) zł należy rozliczyć podatek dochodowy ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych czy poprzez PIT-36?
Interpretacja dotyczy pytania w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych (pyt. Nr 2). Natomiast zakresie podatku od towarów i usług (pyt. Nr 1) zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.
Pani stanowisko w sprawie
Ad.2.
Pani zdaniem kwotę łącznie (…) zł (…) zł na każdego z małoletnich) jako opiekun prawny dzieci może Pani rozliczyć ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych. Wynajmująca (siostra zmarłego męża) po wyroku sądu będzie musiała wystawić korekty faktur za te 3 lata i wystąpić do urzędu skarbowego o zwrot nadpłaconego podatku dochodowego. Małoletnie dzieci co do zasady otrzymałyby pieniądze za wynajem z umowy najmu (lub wystawiając zaległe rachunki) i tym samym rozliczałyby podatek dochodowy ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych (za najem prywatny). Dlatego uważa Pani, że podatek dochodowy od kwoty (…) zł powinna Pani rozliczyć ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych wg stawki 8,5% do 100 tys. zł i wg stawki 12,5% ponad tą kwotę.
Stosując tutaj podatek od osób fizycznych doszłoby do sytuacji zapłaty o wiele wyższego podatku (z uwagi, że pracuje Pani na umowę o pracę, prawie cała kwota byłaby rozliczona wg skali podatkowej 32%).
Cała zaistniała sytuacja nie jest z winy małoletnich i tym samym nie można działać tutaj na szkodę małoletnich dzieci, uszczuplając ich sytuację finansową.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
Przepis ten ustanawia generalną zasadę opodatkowania podatkiem dochodowym, zgodnie z którą opodatkowaniu tym podatkiem podlegają wszelkie uzyskane przez podatnika w danym roku korzyści majątkowe, z wyjątkiem tych, które na mocy ustawy wyłączone zostały z tego opodatkowania (np. przez wprowadzenie ustawowego zwolnienia z opodatkowania, czy też zaniechanie poboru podatku).
Stosownie do treści art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
Zgodnie z przepisem art. 10 ust. 1 pkt 6 i 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Źródłami przychodów są:
6) najem, podnajem, dzierżawa, poddzierżawa oraz inne umowy o podobnym charakterze, w tym również dzierżawa, poddzierżawa działów specjalnych produkcji rolnej oraz gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele nierolnicze albo na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, z wyjątkiem składników majątku związanych z działalnością gospodarczą;
9) inne źródła.
Zgodnie z art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17.
W myśl art. 7 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Dochody małoletnich dzieci własnych i przysposobionych, z wyjątkiem dochodów z ich pracy, rent, stypendiów oraz dochodów z przedmiotów oddanych im do swobodnego użytku, podlegające opodatkowaniu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, dolicza się do dochodów rodziców, chyba że rodzicom nie przysługuje prawo pobierania pożytków ze źródeł przychodów dzieci.
Z wykładni gramatycznej tego przepisu wynika, że ‒ co do zasady ‒ małoletnie dzieci nie rozliczają się samodzielnie z osiąganych dochodów i nie są podatnikami podatku dochodowego. Ich dochody podlegają bowiem doliczeniu do dochodów rodziców. Zasada doliczania dochodów małoletnich dzieci do dochodów rodziców nie ma jednak zastosowania w odniesieniu do dochodów z pracy dzieci, rent, ze stypendiów, do dochodów z przedmiotów oddanych dzieciom do swobodnego użytku. Zatem w sytuacji, gdy rodzicom nie przysługuje prawo pobierania pożytków ze źródeł przychodów dzieci, żadne dochody małoletnich dzieci nie podlegają kumulacji z dochodami rodziców. Wówczas dochody te podlegają opodatkowaniu na imię małoletniego dziecka.
Stosownie do art. 101 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. – Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 236):
Rodzice obowiązani są sprawować z należytą starannością zarząd majątkiem dziecka pozostającego pod ich władzą rodzicielską. Zarząd sprawowany przez rodziców nie obejmuje zarobku dziecka ani przedmiotów oddanych mu do swobodnego użytku.
Zatem, co do zasady, rodzicom przysługuje prawo pobierania pożytków z majątku dziecka (małoletniego). Skutek taki jest wyłączony w przypadku, gdy rodzice zostają pozbawieni władzy rodzicielskiej.
Z przedstawionego opisu stanu faktycznego wynika, że w 2022 r. zmarł Pani mąż, z którym posiada Pani 2 małoletnich synów. Przed śmiercią mąż przekazał na podstawie darowizny posiadaną nieruchomość komercyjną swojej siostrze, która zgodnie z zawartą umową była wynajmowana. W 2025 r. sąd unieważnił powyższą darowiznę i stwierdził, że nieruchomość po zmarłym mężu dziedziczą na podstawie testamentu: 1/2 udziału w nieruchomości siostra oraz po 1/4 udziału nieruchomości każdy z synów. Zwrot pobieranych przez te 3 lata pożytków przez siostrę zmarłego męża odbędzie się zgodnie z art. 207 Kodeksu cywilnego. Uzyskuje Pani przychody z tytułu umowy o pracę. Jest Pani opiekunem prawnym małoletnich dzieci. Nie jest Pani pozbawiona władzy rodzicielskiej nad dziećmi. Nie posiada Pani ograniczonej władzy rodzicielskiej nad dziećmi.
W Pani sprawie nie zaistniały określone w art. 7 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wyjątki od reguły doliczania dochodów małoletnich dzieci do dochodów rodzica (Pani). Wskazała Pani, że jako rodzic, nie jest Pani pozbawiona władzy rodzicielskiej.
Pojęcie pożytków nie zostało zdefiniowane na gruncie przepisów podatkowych, co oznacza, iż ustawodawca nie skorzystał w tym zakresie z autonomii tego prawa, lecz zgodnie z zasadami wykładni systemowej, należy wykorzystać rozumienie tego pojęcia na płaszczyźnie prawa cywilnego.
Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.) w art. 53 § 2 określa, że:
Pożytkami cywilnymi rzeczy są dochody, które rzecz przynosi na podstawie stosunku prawnego.
Zgodnie z art. 207 Kodeksu cywilnego:
Pożytki i inne przychody z rzeczy wspólnej przypadają współwłaścicielom w stosunku do wielkości udziałów; w takim samym stosunku współwłaściciele ponoszą wydatki i ciężary związane z rzeczą wspólną.
W tym miejscu wskazać należy na art. 224 Kodeksu cywilnego:
Samoistny posiadacz w dobrej wierze nie jest obowiązany do wynagrodzenia za korzystanie z rzeczy i nie jest odpowiedzialny ani za jej zużycie, ani za jej pogorszenie lub utratę. Nabywa własność pożytków naturalnych, które zostały od rzeczy odłączone w czasie jego posiadania, oraz zachowuje pobrane pożytki cywilne, jeżeli stały się w tym czasie wymagalne.
Jednakże od chwili, w której samoistny posiadacz w dobrej wierze dowiedział się o wytoczeniu przeciwko niemu powództwa o wydanie rzeczy, jest on obowiązany do wynagrodzenia za korzystanie z rzeczy i jest odpowiedzialny za jej zużycie, pogorszenie lub utratę, chyba że pogorszenie lub utrata nastąpiła bez jego winy. Obowiązany jest zwrócić pobrane od powyższej chwili pożytki, których nie zużył, jak również uiścić wartość tych, które zużył.
Stosownie natomiast do art. 225 ww. Kodeksu:
Obowiązki samoistnego posiadacza w złej wierze względem właściciela są takie same jak obowiązki samoistnego posiadacza w dobrej wierze od chwili, w której ten dowiedział się o wytoczeniu przeciwko niemu powództwa o wydanie rzeczy. Jednakże samoistny posiadacz w złej wierze obowiązany jest nadto zwrócić wartość pożytków, których z powodu złej gospodarki nie uzyskał, oraz jest odpowiedzialny za pogorszenie i utratę rzeczy, chyba że rzecz uległaby pogorszeniu lub utracie także wtedy, gdyby znajdowała się w posiadaniu uprawnionego.
Roszczenia uregulowane w art. 224 i art. 225 Kodeksu cywilnego służą naprawieniu uszczerbków spowodowanych pozbawieniem właściciela możliwości korzystania z rzeczy. Treścią tych roszczeń jest natomiast żądanie wynagrodzenia za korzystanie z rzeczy oraz zwrot pożytków lub ich równowartości.
W tym miejscu warto wskazać na uchwałę składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 19 kwietnia 2017 r., III CZP 84/16, w której Sąd wskazał:
W doktrynie i w orzecznictwie wskazuje się, że roszczenie o wynagrodzenie za korzystanie z rzeczy ma na celu – podobnie jak pozostałe roszczenia uzupełniające – przywrócenie właścicielowi równowagi ekonomicznej naruszonej bezprawną ingerencją w sferę jego własności, której nie gwarantuje roszczenie windykacyjne, przywracające jedynie władztwo nad rzeczą. Roszczenie to łączy w sobie pierwiastki roszczenia odszkodowawczego oraz roszczenia o zwrot bezpodstawnego wzbogacenia; może zapewnić zwrot kosztów, które właściciel poniósł w związku z koniecznością korzystania z cudzej rzeczy zamiast własnej, kompensatę utraconych korzyści, możliwych do uzyskania w razie np. oddania rzecz w najem lub dzierżawę, a także wydanie korzyści uzyskanych przez posiadacza w następstwie korzystania z cudzej rzeczy. Wynagrodzenie jest świadczeniem pieniężnym, które posiadacz rzeczy powinien spełnić z tytułu bezprawnego pozbawienia właściciela uprawnienia do korzystania z rzeczy w granicach określonych w art. 140 KC. Dochodzenie oraz wysokość tego wynagrodzenia nie zależą od tego, czy właściciel w rzeczywistości poniósł jakiś uszczerbek, a posiadacz uzyskał jakąś korzyść (…); o jego rozmiarze decydują wyłącznie kryteria obiektywne w postaci cen rynkowych za korzystanie z danego rodzaju rzeczy oraz czas jej posiadania (…).
W świetle art. 224 § 2 i art. 225 KC, zobowiązany do zapłaty wynagrodzenia za korzystanie z rzeczy jest posiadacz samoistny; włada rzeczą faktycznie jak właściciel (art. 336 in principio), a więc może z niej korzystać – w szczególności pobierając pożytki i inne dochody – oraz rozporządzać nią. Z art. 230 KC wynika z kolei jednoznacznie, że adresatem roszczenia o wynagrodzenie za korzystanie z rzeczy może być również posiadacz zależny. Przepisy te nie rozstrzygają wprost, jak kształtuje się odpowiedzialność posiadacza samoistnego z tytułu pozbawienia właściciela uprawnienia do korzystania z rzeczy w sytuacji, w której oddał rzecz w posiadanie zależne. W takim przypadku posiadacz samoistny nie traci przymiotu posiadacza (art. 337 KC); władztwo faktyczne nad rzeczą sprawuje bezpośrednio posiadacz zależny, pośrednio zaś – posiadacz samoistny. Niewątpliwie jednak w tej sytuacji zakres możliwości korzystania przez posiadacza samoistnego z rzeczy ulega ograniczeniu.
Korzystanie z rzeczy obejmuje wiele uprawnień trudnych, a nawet niemożliwych, do określenia w sposób wyczerpujący. W nauce prawa tradycyjnie podkreśla się jednak znaczenie uprawnień polegających na: używaniu rzeczy na własne potrzeby, a więc w sposób nie łączący się z pobieraniem pożytków i innych dochodów z rzeczy (ius utendi), a także na pobieraniu pożytków i innych dochodów z rzeczy (ius fruendi) oraz dokonywaniu czynności faktycznych prowadzących do przetworzenia rzeczy, jej zużycia, a nawet zniszczenia (ius abutendi). Jest oczywiste, że korzystanie przez posiadacza z nieruchomości oddanej przez niego w posiadanie zależne najemcy zostaje zredukowane do pobierania pożytków cywilnych; w takim przypadku posiadacz samoistny w zasadzie nie ma możliwości wykorzystywania w inny sposób wartości użytkowej rzeczy, chociaż pozostaje ona w jego pośrednim władaniu.
W razie uznania, że posiadacz samoistny, który oddał rzecz w najem, pozostaje zobowiązany do zapłaty wynagrodzenia za korzystanie z tej rzeczy, byłoby trudno zrozumieć przyczyny, dla których ustawodawca w art. 224 KC wyróżnił – obok tego roszczenia – roszczenie o zwrot pożytków lub ich wartości.
Obowiązek zwrotu pożytków lub ich wartości może powstać po stronie posiadacza samoistnego jedynie wtedy, gdy oddał on rzecz w posiadanie zależne w ramach stosunku prawnego przynoszącego takie korzyści. W tej sytuacji korzystanie przez posiadacza samoistnego z rzeczy polega wyłącznie na pobieraniu pożytków cywilnych, co wyłącza możliwość dochodzenia od niego wynagrodzenia za korzystanie z rzeczy.
W uchwale tej zgodzono się z tym nurtem orzecznictwa, które przyjmowało, że posiadacz samoistny rzeczy, który oddał ją w posiadanie zależne, nie ma obowiązku zaspokojenia roszczenia o wynagrodzenie za korzystanie z rzeczy. Oddanie bowiem przez posiadacza samoistnego rzeczy w posiadanie zależne bez utraty przymiotu posiadacza, sprawia, że zakres możliwości korzystania przez niego z rzeczy uległ znacznemu ograniczeniu i w rzeczywistości został zredukowany do pobierania pożytków cywilnych. Obowiązek posiadacza samoistnego zwrotu pożytków może powstać jedynie wtedy, gdy oddał on rzecz w posiadanie zależne w ramach stosunku prawnego przynoszącego takie korzyści.
Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 21 lipca 2017 r., sygn. akt I CSK 697/15, wskazał, że akceptuje powyższe stanowisko powiększonego składu Sądu Najwyższego. Jednocześnie dostrzegł istnienie obok roszczenia o wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z rzeczy, (które może dotyczyć zwrotu kosztów, które właściciel poniósł w związku z koniecznością korzystania z cudzej rzeczy zamiast własnej, kompensatę utraconych korzyści, możliwych do uzyskania w razie oddania rzeczy np. w dzierżawę lub najem, a także wydanie korzyści uzyskanych przez posiadacza w następstwie korzystania z rzeczy), także roszczenia o wydanie pożytków lub ich wartości. Podkreślił jednocześnie, że redakcja art. 224 § 2 Kodeksu cywilnego wskazuje, że nie jest możliwe dochodzenie łącznie obu tych roszczeń od jednej osoby – roszczenie o wynagrodzenie za korzystanie z rzeczy, może być dochodzone wobec faktycznego posiadacza, a posiadacz samoistny odpowiada za zwrot pożytków, związanych z korzystaniem z rzeczy w sposób ograniczony do ich pobierania.
W celu ustalenia źródła przychodu uzyskanego dochodu należy wziąć pod uwagę art. 10 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy - "inne źródła" nie wymienione enumeratywnie w pkt 1-8. Pojęcie innych źródeł zostało wyjaśnione w cytowanym art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Należy podkreślić, iż art. 20 ust. 1 ww. ustawy jest uzupełnieniem art. 10 ust. 1 pkt 9 i poprzez zawarcie w swoje treści terminu "w szczególności" nie rozstrzyga ostatecznie, co jest przychodem z tego źródła, a jedynie ma charakter przykładowy. W związku z tym, każde świadczenie stanowiące korzyść finansową, o ile nie stanowi konkretnej kategorii przychodu zaliczanego do jednego ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ww. ustawy, jest dla świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.
Niewątpliwie zwrot pożytków będzie przychodem z innych źródeł.
W myśl art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
Przychodami są otrzymane lub pozostawione do dyspozycji podatnika w roku podatkowym między innymi pieniądze i wartości pieniężne.
Dochody z tytułu zwrotu pożytków podlegają opodatkowaniu w roku uzyskania przychodu. Zapłata podatku dokonana przez inny podmiot w imieniu podatnika nie powoduje wygaśnięcia zobowiązania podatkowego tego podatnika.
Nie można zgodzić się z Pani stanowiskiem, że jako opiekun prawny dzieci może Pani rozliczyć zwrot pożytków ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych. Małoletnie dzieci co do zasady otrzymałyby pieniądze za wynajem z umowy najmu (lub wystawiając zaległe rachunki) i tym samym rozliczałyby podatek dochodowy ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych (za najem prywatny). Jednakże małoletnie dzieci otrzymały te pieniądze nie w związku z wynajmem przez nich nieruchomości ale z tytułu zwrotu pobieranych przez te 3 lata pożytków przez siostrę zmarłego męża.
W związku z powyższym tak uzyskany przychód Pani, jako rodzic, opiekun prawny zarządzający majątkiem małoletnich dzieci, powinna wykazać w zeznaniu PIT-37 lub PIT-36 w swoim imieniu i opodatkować podatkiem dochodowym od osób fizycznych jako przychód z innych źródeł.
Pani stanowisko w zakresie pytania nr 2 jest zatem nieprawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.
· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo