Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą jako dziennikarz filmowy, krytyk, ekspert, konferansjer i organizator wydarzeń kulturalnych. W ramach działalności występuje publicznie, prowadzi wydarzenia, uczestniczy w festiwalach filmowych i programach telewizyjnych, reprezentuje uczelnię. Nabył odzież formalną i sceniczną (garnitury, marynarki, koszule, spodnie, buty, krawaty, poszetki, swetry) wykorzystywaną podczas…
Interpretacja indywidualna
– stanowisko nieprawidłowe
Szanowny Panie,
stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
15 lutego 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 15 lutego 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie – pismem (wpływ 24 marca 2026 r.).
Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą obejmującą działalność dziennikarską, krytycznofilmową, ekspercką, konferansjerską oraz organizacyjną w obszarze kultury i rynku audiowizualnego.
W ramach prowadzonej działalności Wnioskodawca:
Charakter działalności Wnioskodawcy polega na stałej obecności publicznej oraz występowaniu w mediach audiowizualnych, podczas wydarzeń o wysokim stopniu formalizacji oraz w przestrzeni międzynarodowej, gdzie obowiązują określone standardy wizerunkowe.
W związku z powyższym Wnioskodawca nabył odzież o charakterze formalnym i sceniczno- reprezentacyjnym (m.in. garnitury, marynarki, koszule, obuwie formalne), wykorzystywaną w trakcie wykonywania czynności związanych z działalnością gospodarczą - w szczególności podczas wystąpień telewizyjnych, wydarzeń branżowych, konferencji, premier filmowych, festiwali oraz oficjalnych spotkań międzynarodowych.
Zakup tej odzieży wynika z obiektywnych wymogów zawodowych związanych z reprezentacją instytucji, udziałem w wydarzeniach o charakterze oficjalnym oraz występowaniem w mediach audiowizualnych. Zachowanie odpowiedniego standardu ubioru stanowi element wykonywania działalności gospodarczej Wnioskodawcy i wpływa na możliwość realizacji kontraktów medialnych oraz reprezentacyjnych. Wnioskodawca zamierza w przyszłości nabywać odzież o analogicznym charakterze, przeznaczoną do wykorzystywania w tożsamym zakresie działalności. Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, a nabywana odzież jest wykorzystywana w związku z wykonywaniem czynności opodatkowanych VAT.
Uzupełnienie opisu stanu faktycznego
W uzupełnieniu wskazał Pan, że:
Wyjaśnienie pojęć odzieży
Pod pojęciem „odzieży formalnej” rozumie Pan elegancką odzież wykorzystywaną podczas wydarzeń branżowych, takich jak festiwale filmowe, premiery, konferencje prasowe, spotkania branżowe czy wydarzenia medialne. Uczestnictwo w nich wymaga przestrzegania ściśle określonej etykiety: nie może Pan pojawiać się na nich w ubraniach z logo firm, ubrania te muszą też spełniać określony wymóg formalny: na festiwale filmowe takie, jak (...), nie można pojawić się na czerwonym dywanie w ubraniu innym niż smoking i biała koszula, na (...) nie może Pan nosić innych butów niż na wysokiej podeszwie, na uroczystość nie da się wejść w ubraniu innym niż czarna marynarka smokingowa z białą koszulą oraz czarne spodnie. Są to ubrania, które są bezużyteczne na co dzień, bo nie da się ich wykorzystać w życiu codziennym. Trudno sobie wyobrazić, żeby wybrał się Pan np. na imprezę w (...) w takim ubraniu.
Pod pojęciem „odzieży scenicznej reprezentacyjnej” rozumie Pan odzież wykorzystywaną w związku z wystąpieniami publicznymi w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, w szczególności podczas:
Odzież ta ma charakter reprezentacyjny i jest związana z Pana publicznym wykonywaniem działalności zawodowej jako dziennikarz filmowy, prowadzący wydarzenia oraz wykładowca. Telewizje, dla których Pan pracuje, a także partnerzy, dla których wykonuje działalność konferansjerską, mają określony kodeks, który obowiązuje ludzi mediów. W programach telewizyjnych, w których pokazuje Pan się na co dzień, może Pan występować wyłącznie w odzieży, na której nie widać metek firm i która jest nieznoszona. Do prowadzenia konferansjerki nie może Pan używać odzieży, w której chodzi na co dzień, bo to muszą być ubrania, które sprawiają wrażenie nowości. Nie zostałby Pan zatrudniony do prowadzenia premiery albo konferencji prasowej, gdyby się na nich Pan pokazał w ubraniach, w których ma zdjęcia na (...) w codziennej sytuacji. Podobnie jest z antenami telewizji - programy, dla których Pan pracuje, pokazują widzom świat elegancki, a nie ubrań, które nosi się na co dzień.
Charakter odzieży scenicznej - reprezentacyjnej
a) Odzież ta nie jest opatrzona logo firmy, natomiast jej charakter jest ściśle związany z publicznym wykonywaniem działalności zawodowej, w szczególności wystąpieniami w mediach oraz prowadzeniem wydarzeń branżowych.
b) Odzież ta jest ściśle związana z prowadzoną działalnością gospodarczą polegającą na działalności dziennikarskiej, medialnej oraz wystąpieniach publicznych. Wizerunek i sposób prezentacji są istotnym elementem wykonywania tej działalności.
c) Odzież ta wykorzystywana jest w praktyce wyłącznie podczas wykonywania działalności gospodarczej, tj. podczas wydarzeń branżowych, nagrań telewizyjnych, festiwali filmowych, konferencji oraz spotkań zawodowych.
Możliwość wykorzystania prywatnego
Ze względu na charakter działalności oraz specyfikę odzieży wykorzystywanej podczas wydarzeń branżowych, jej zakup jest uzasadniony potrzebami prowadzonej działalności gospodarczej. W praktyce odzież ta wykorzystywana jest w ramach wykonywania działalności zawodowej, a nie na co dzień.
Dokumentowanie wydatków
Wydatki na zakup odzieży są i będą dokumentowane fakturami VAT, wystawionymi na Pana dane działalności gospodarczej.
Faktury VAT
Faktury dokumentujące zakup odzieży są/będą wystawiane na Pana jako przedsiębiorcę z wykazanym podatkiem VAT.
Doprecyzowanie elementów odzieży.
Do kosztów działalności gospodarczej chciałby Pan zaliczyć następujące elementy odzieży wykorzystywane podczas wykonywania działalności zawodowej: garnitury, marynarki, koszule, spodnie garniturowe, buty formalne, krawaty, poszetki, eleganckie swetry.
Pytania
1. Czy wydatki poniesione przez Wnioskodawcę na zakup odzieży formalnej i sceniczno- reprezentacyjnej, wykorzystywanej w opisany sposób w prowadzonej działalności gospodarczej, stanowią koszty uzyskania przychodu w rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
2. Czy wydatki na zakup odzieży formalnej i sceniczno-reprezentacyjnej, którą Wnioskodawca zamierza nabywać w przyszłości w analogicznym celu i zakresie wykorzystania, będą stanowiły koszty uzyskania przychodu w rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
3. Czy Wnioskodawcy przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących zakup opisanej odzieży, zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług?
4. Czy Wnioskodawcy będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego od zakupów odzieży nabywanej w przyszłości w analogicznym celu i zakresie wykorzystania?
Przedmiotem niniejszej interpretacji indywidualnej jest odpowiedź na pytanie Nr 1 i 2 dotyczące podatku dochodowego od osób fizycznych, natomiast w zakresie pytań Nr 3 i 4 dotyczących podatku od towarów i usług, zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.
Pana stanowisko w sprawie
Zdaniem Wnioskodawcy wydatki ponoszone na zakup wskazanych elementów odzieży, tj.:
- mogą stanowić koszty uzyskania przychodów w rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Zgodnie z tym przepisem kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów.
W niniejszej sprawie wskazana odzież stanowi element niezbędny do wykonywania działalności gospodarczej prowadzonej przez Wnioskodawcę, polegającej w szczególności na:
Charakter wykonywanej działalności powoduje, że publiczny wizerunek oraz sposób prezentacji stanowią integralny element wykonywania zawodu, podobnie jak ma to miejsce w przypadku osób występujących publicznie, takich jak prowadzący wydarzenia, prezenterzy czy artyści sceniczni.
Odzież wskazana we wniosku jest wykorzystywana w szczególności podczas:
Wydatki te pozostają zatem w bezpośrednim związku z osiąganiem przychodów z działalności gospodarczej, ponieważ profesjonalna prezentacja w przestrzeni publicznej jest elementem niezbędnym do wykonywania tej działalności.
Ponadto wskazane wydatki będą odpowiednio udokumentowane fakturami VAT wystawionymi na Wnioskodawcę jako przedsiębiorcę, a zakupiona odzież wykorzystywana jest w związku z prowadzoną działalnością zawodową wymagającą publicznych wystąpień.
W związku z powyższym Wnioskodawca stoi na stanowisku, że wydatki na wskazane elementy odzieży spełniają przesłanki określone w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera wykazu wydatków, który przesądzałby o ich zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, dlatego przyjmuje się, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów.
W takim ujęciu kosztami tymi są zarówno koszty pozostające w bezpośrednim związku z uzyskanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu uzyskania przychodów (w tym dla zagwarantowania funkcjonowania źródła przychodów), nawet wówczas, gdyby z obiektywnych powodów przychód nie został osiągnięty.
Jednak, aby dany wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów, podatnik musi wykazać jego związek z prowadzoną działalnością oraz to, że jego poniesienie miało lub mogło mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu. Ustawodawca wiąże bowiem koszty uzyskania przychodów z celem ich poniesienia, jakim jest osiągnięcie przychodów, ewentualnie zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów.
Podkreślam, że o tym co jest celowe i potrzebne w prowadzonej działalności, decyduje podmiot prowadzący działalność gospodarczą, a nie organ podatkowy. Na podatniku spoczywa obowiązek wykazania związku poniesionych kosztów nie tyle co z działalnością gospodarczą, ale przede wszystkim okoliczności, że ich poniesienie ma wpływ na wysokość osiągniętych przychodów, zwłaszcza w sytuacji wystąpienia sporu w tej kwestii.
W złożonej rzeczywistości życia gospodarczego istnieje obiektywna i zasadnicza trudność w precyzyjnym wyznaczeniu linii rozgraniczającej poszczególne przejawy aktywności gospodarczej, wykazywanej przez przedsiębiorców. Chodzi tu o ich podstawową działalność (produkcję, handel, usługi) i towarzyszące tej działalności przedsięwzięcia o charakterze marketingowym, promocyjnym, reklamowym, reprezentacyjnym - dotyczące sprzedaży towarów i usług oraz relacji z aktualnymi i potencjalnymi kontrahentami.
Zatem kosztem uzyskania przychodów nie są wszystkie wydatki, ale tylko takie, które nie są wymienione w art. 23 ww. ustawy i których poniesienie pozostaje w związku przyczynowo skutkowym z uzyskaniem (zwiększeniem) przychodu z danego źródła bądź też zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodów. Jednak ciężar wykazania owego związku spoczywa na podatniku, który wywodzi z tego określone skutki prawne.
Aby zatem wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodu, winien, w myśl powołanego na wstępie przepisu, spełniać łącznie następujące warunki:
Dokonując powyższej kwalifikacji należy mieć na uwadze negatywny katalog kosztów zawarty w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
W myśl przepisu art. 23 ust. 1 pkt 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów kosztów reprezentacji, w szczególności poniesionych na usługi gastronomiczne, zakup żywności oraz napojów, w tym alkoholowych.
Jednocześnie podkreślam, że nie każdy wydatek, choćby jego poniesienie – z punktu widzenia podatnika – posiadało racjonalne i ekonomiczne uzasadnienie, może stanowić koszt uzyskania przychodów w działalności gospodarczej. Prowadząc działalność gospodarczą podatnik ponosi szereg wydatków, zarówno takich, których poniesienie w sposób bezpośredni związane jest z działaniami firmy (np. zakup towarów i usług mających na celu zabezpieczenie podstawowej działalności), jak również i takich, których cechy – po przedstawieniu odpowiedniej argumentacji – uzasadniałyby ich związek z potencjalnym uzyskaniem przychodów, utrzymaniem źródła przychodów, bądź jego zabezpieczeniem.
Jak wskazano w wyroku NSA z 16 października 2012 r., sygn. akt II FSK 430/11 oraz wyroku NSA z 17 stycznia 2017 r., sygn. akt II FSK 3813/14, wydatek należy oceniać mając na uwadze racjonalność określonego działania dla osiągnięcia przychodu. Poniesienie wydatku musi zatem być powiązane z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, ukierunkowaną na uzyskanie przychodów. Kosztowa kwalifikacja konkretnego wydatku u konkretnego podatnika musi więc uwzględniać charakter i profil prowadzonej działalności gospodarczej oraz ekonomiczną racjonalność poniesionego wydatku.
Natomiast w wyroku WSA we Wrocławiu z 17 października 2013 r., sygn. akt I SA/Wr 1291/13 wyjaśniono, że:
„Nie jest (…) wykluczone, że dany wydatek teoretycznie może się przyczynić do uzyskania przychodu, niemniej jednak faktycznie jest on obojętny dla uzyskiwania przychodu. W praktyce występują bowiem sytuacje, w których podatnicy zaliczają do kosztów uzyskania przychodów wydatki, które przeznaczone są na realizację ich potrzeb osobistych, a ich możność przyczynienia się do powstania przychodu jest czysto teoretyczna”.
Kryterium celowości nie wyznacza w sposób ostry granicy pozwalającej odróżnić wydatki, które można uznać za koszy uzyskania przychodów, od tych które już nimi nie są. Niemniej jednak kryterium to nie może służyć rekomendowaniu otwartego ciągu zdarzeń, tworząc w ten sposób niekończący się związek skutkowo-przyczynowy (patrz wyrok NSA z 8 sierpnia 2017 r., sygn. akt II FSK 1859/15).
Podkreślam również, że aby wydatki mogły stanowić koszt uzyskania przychodu prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej, muszą być poniesione wyłącznie na potrzeby wykonywanej działalności gospodarczej. Oznacza to, że wydatki nie mogą mieć charakteru osobistego, bowiem wydatki osobiste nie mają na celu uzyskania przychodu z działalności gospodarczej, czy też zachowania lub zabezpieczenia tego źródła przychodu. W konsekwencji wydatki ponoszone w celach prywatnych (osobistych) nie mogą stanowić kosztu uzyskania przychodu prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej.
Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą, która obejmuje działalność dziennikarską, krytycznofilmową, ekspercką, konferansjerską oraz organizacyjną w obszarze kultury i rynku audiowizualnego. Charakter Pana działalności polega na stałej obecności publicznej oraz występowaniu w mediach audiowizualnych, podczas wydarzeń o wysokim stopniu formalizacji oraz w przestrzeni międzynarodowej, gdzie obowiązują określone standardy wizerunkowe. Nabył Pan odzież o charakterze formalnym i sceniczno- reprezentacyjnym (m.in. garnitury, marynarki, koszule, spodnie garniturowe, buty formalne, krawaty, poszetki, eleganckie swetry), wykorzystywaną w trakcie wykonywania czynności związanych z działalnością gospodarczą - w szczególności podczas wystąpień telewizyjnych, wydarzeń branżowych, konferencji, premier filmowych, festiwali oraz oficjalnych spotkań międzynarodowych. Wskazuje Pan, zakup odzieży wynika z obiektywnych wymogów zawodowych związanych z reprezentacją instytucji, udziałem w wydarzeniach o charakterze oficjalnym oraz występowaniem w mediach audiowizualnych. Zamierza Pan w przyszłości nabywać odzież o analogicznym charakterze, przeznaczoną do wykorzystywania w tożsamym zakresie działalności. Odzież, o której mowa we wniosku, nie jest opatrzona stałym logo firmy.
Generalnie – co należy podkreślić – zakupy tego rodzaju stanowią wydatki związane z faktem funkcjonowania osoby w życiu społecznym. Niezależnie bowiem od rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej, każda osoba musi nabywać i używać dostosowane do własnych wymagań np. odzież, obuwie, czy inne elementy garderoby. Z tej też przyczyny zakup tych rzeczy stanowi co do zasady spełnienie zwykłych, normalnych potrzeb danej osoby fizycznej.
Odstępstwa od tej zasady mogą wynikać np. z nałożonego na prowadzącego działalność gospodarczą prawnego obowiązku używania określonego rodzaju odzieży/garderoby, czy też obuwia, a rzeczy te utraciły charakter osobisty, np. z uwagi na dostosowanie tychże do pełnienia określonych funkcji bądź zawodów.
Schludny i estetyczny wygląd świadczy o kulturze osobistej i nie jest zależny od rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej. Natomiast obowiązujące zasady współżycia społecznego wymagają, aby osoby prowadzące działalność gospodarczą posiadały wygląd adekwatny do wykonywanego zawodu, podobnie zresztą jak osoby zatrudnione w innych zawodach, np. nauczyciele, urzędnicy, prawnicy itp. Niezależnie od rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej każda osoba musi nabywać i używać dostosowaną do własnych wymagań odzież. Z tej też przyczyny zakupy tych rzeczy stanowią spełnienie zwykłych, normalnych potrzeb danej osoby fizycznej.
Niewątpliwie w wykonywanym przez Pana zawodzie dbałość o wizerunek zewnętrzny jest bardzo istotna, jednak nie można tu mówić o sytuacji znacząco odbiegającej od ogólnie przyjętych norm społecznych. Wydatki związane z zakupem odzieży (garnitury, marynarki, koszule, spodnie garniturowe, krawaty, poszetki, eleganckie swetry ), czy obuwia mają charakter wydatków osobistych związanych z poprawą wizerunku i w konsekwencji nie można ich uznać za ściśle związane z prowadzoną działalnością gospodarczą.
Biorąc pod uwagę opis okoliczności sprawy oraz przedstawioną uprzednio argumentację, tego typu wydatki noszą przede wszystkim znamiona wydatków o charakterze osobistym, a te nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów.
Z treści wniosku nie wynika, żeby wydatki związane z zakupem odzieży odróżniały się czymś szczególnym od zwyczajowego, eleganckiego stroju. Tym samym pod względem funkcjonalnym zakupione produkty nie będą odróżniały się od tych wykorzystywanych w codziennym użyciu.
Ponadto podkreślam, że niezależnie od rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej, każda osoba musi nabywać i używać dostosowaną do własnych potrzeb i wymogów sytuacyjnych. Z tej też przyczyny zakupy tych rzeczy stanowią spełnienie zwykłych, normalnych potrzeb danej osoby fizycznej.
Dlatego też wydatki opisane we wniosku wiążą się z zaspokajaniem potrzeb osobistych i w konsekwencji nie spełniają przesłanek do uznania ich za koszty uzyskania przychodów w rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych a ich związek z możliwością osiągania przez Pana przychodów jest zbyt ogólny i abstrakcyjny.
Tym samym Pana stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Pana i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Pana i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.
· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo